หากเข้าไปดูประวัติของ วิลลี่ แมคอินทอช ในเว็บวิกิพีเดีย ข้อมูลที่มีขนาดยาวที่สุดคือ ผลงานละครโทรทัศน์ เริ่มต้นตั้งแต่สมัยที่วิลลี่เข้าวงการบันเทิงเมื่อ 30 ปีก่อน ไล่เรียงจนถึงปัจจุบัน (เอาแค่ พ.ศ. 2565 ก็ 4 เรื่องเข้าไปแล้ว) ทั้งที่ ‘นักแสดง’ คือหนึ่งในอาชีพที่ว่ากันว่ามี Turnover Rate สูงลิบ ลองนึกดูก็ได้ว่า มีนักแสดงไทยกี่คนที่คุณเคยดูเขาเล่นละครเมื่อสมัยเด็ก ๆ แล้ววันนี้ยังมีผลงานสม่ำเสมออยู่บ้าง

ในวันที่คลื่นลูกเก่าจางหาย และคลื่นลูกใหม่พัดมาในความเร็วสูงขึ้นทุกที เราได้คุยกับวิลลี่ถึงอาชีพที่ไม่ใช่ความฝันแรกของเขา แต่เป็นสิ่งที่เลือกทำมาตลอด 30 ปี พร้อมกับเรื่องราวระหว่างทางที่มีทั้งความสนุก การเรียนรู้จากนักแสดงรุ่นพี่ ชื่อเสียง ความสำเร็จ ความล้มเหลวที่ต้องปิดบริษัทพร้อมหนี้ 106 ล้านบาท รวมถึงประเด็นเกี่ยวกับละครไทยในปัจจุบัน ที่มีคนตั้งคำถามว่า เราย่ำอยู่กับที่ หรือจะไปได้ไกลกว่าเดิม

เรานั่งคุยกับเขาที่สตูดิโอ JSL ในระหว่างที่เขารออัดรายการ มาลัยไฟท์เตอร์ ทางช่อง 7HD ซึ่งเขารับหน้าที่เป็นพิธีกร

ไม่นานมานี้ วิลลี่เพิ่งคำนวณคร่าว ๆ ว่า อาจจะเหลือเวลาในชีวิตประมาณ 15,000 วัน เขาบอกตัวเองว่า “ฉิบหายแล้ว จะทำอะไรต้องรีบทำ” นั่นคือหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้วิลลี่ใส่เกียร์เดินหน้าเต็มกำลัง ทั้งเรื่องงาน รวมถึงบทบาทการเป็นพ่อ เพื่อให้ทุกวันที่เดินหน้ามีคุณค่าเท่าที่ทำได้

วิลลี่ แมคอินทอช นักแสดงอายุงาน 30 ปี ที่เคยปิดบริษัทพร้อมหนี้ 106 ล้านบาท

วิลลี่ แมคอินทอช ตอนวัยรุ่นเคยฝันว่าจะทำงานในวงการบันเทิงนานขนาดนี้ไหมครับ

ไม่มีทาง ขวางเลยล่ะ ตอนแรกผมอยากเป็นนักบิน เพราะพ่อเคยเป็นทหารอากาศของประเทศอังกฤษ ขับเครื่องบินรบในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 พอสงครามจบก็มาเป็นนักบินพาณิชย์ ส่วนแม่ทำงานอยู่บริษัทการบินไทย ซึ่งสมัย 30 กว่าปีก่อน ไม่มีอะไรที่มั่นคงเท่าอาชีพนี้แล้ว แต่ลองดูวันนี้สิ โควิด-19 เปลี่ยนทุกอย่างจากหน้ามือเป็นหลังมือ

ตอนเด็ก ๆ ผมจึงทำทุกอย่างเพื่อไปสู่เส้นทางนั้น ผมได้ทุนเรียนฟรี 4 ปีที่มหาวิทยาลัยมิชิแกนด้วยนะ แต่การเรียนขับเครื่องบินต้องจ่ายค่าน้ำมันเอง ผมใช้วิธีมาถ่ายแบบเก็บเงินที่เมืองไทยในช่วงวันหยุดคริสต์มาสกับปีใหม่ จากนั้นก็กลับไปเรียนที่อเมริกาต่อ แต่สุดท้ายก็จ่ายค่าน้ำมันไม่ไหว ตอนนั้นเสียค่าน้ำมันชั่วโมงละ 60 เหรียญ แล้วต้องเก็บชั่วโมงบินสะสม 1,000 ชั่วโมง ไหนจะค่าเช่าบ้านและค่ากินอยู่อีก ผมจึงเปลี่ยนแผนมาลองสอบเข้าการบินไทย เพราะถ้าสอบติด บริษัทจะส่งเรียนบินต่อ แต่ปรากฏว่าผมสอบไม่ผ่าน

ตอนนั้นพลาดเรื่องอะไรครับ

จิตวิทยา (หัวเราะ) คือเรื่องความรู้ไม่ได้มีปัญหา แต่ตอนทำ Aptitude Test เพื่อหาคนที่เหมาะสมจะเป็นนักบิน เช่น ไม่โลเลเกินไป ไม่มั่นใจเกินไป ปรึกษาทุกครั้งที่มีเหตุฉุกเฉิน ปรากฏว่าผมไม่ผ่าน ตอนนั้นเสียใจที่ทำให้พ่อแม่ผิดหวัง แต่ชีวิตก็ต้องเดินหน้าต่อ ผมจึงตัดสินใจหันมาทำอาชีพที่เลี้ยงดูตัวเองมาตั้งแต่เด็ก นั่นคือวงการบันเทิง ซึ่งทำให้ผมมีเงินไปเรียนที่อเมริกา ตอนนั้นคิดว่าคงได้ทำงานนี้แค่แป๊บ ๆ เพราะวงการบันเทิงมีคนหน้าใหม่เกิดขึ้นตลอดเวลา แต่พอผ่านมาถึงวันนี้ก็พิสูจน์ได้ว่า มันเป็นอาชีพหลักได้

ถ้าแบ่งชีวิตในวงการบันเทิงออกเป็นครึ่งแรกกับครึ่งหลัง ในครึ่งแรกของวิลลี่เป็นอย่างไร

เขาเคยพูดกันว่า ผมหล่อมากในช่วง 10 ปีแรก (หัวเราะ) ซึ่งไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองหล่อเลยนะ เพราะสมัยเรียนที่มิชิแกน หน้าตาแบบผมเป็นได้แค่คนขายแฮมเบอร์เกอร์ ที่นั่นมีคนหล่อกว่าเยอะแยะ แต่พอกลับเมืองไทย ผมอาจโชคดีที่เป็นนักแสดงหน้าฝรั่งในยุคนั้น นอกจากนี้ยังได้รับโอกาสที่ดีจาก พี่ไก่-วรายุฑ มิลินทจินดา และผู้จัดละครหลาย ๆ ท่าน

15 ปีแรกในวงการช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้ ผมโชคดีที่ในยุคที่ผมเป็นพระเอก ผู้จัดละครเลือกนักแสดงระดับเทพมาประกบหมดเลย แล้วสมัยนั้นไม่มีโทรศัพท์มือถือ ไม่มีโลกออนไลน์ ช่วงพักเบรกนักแสดงก็นั่งคุยกันในกองทั้งวัน จากนั้นไปปะทะกันในฉาก เราก็พยายามเก็บรายละเอียดการแสดงจากรุ่นพี่ เช่น จังหวะการเล่น การรับส่งอารมณ์ แล้วความที่องค์ประกอบรอบตัวดีหมด ก็ทำให้คนดูมองว่าวิลลี่เล่นดี ซึ่งจริง ๆ ไม่ใช่หรอก เป็นเพราะผมอยู่ตรงกลางของสิ่งที่ดีมากอยู่แล้ว

วิลลี่ แมคอินทอช นักแสดงอายุงาน 30 ปี ที่เคยปิดบริษัทพร้อมหนี้ 106 ล้านบาท

ในวันนั้นยังไม่มีสถาบันสอนการแสดงมากมายเหมือนวันนี้ด้วย

ใช่ ตอนนั้นยังไม่มีอาชีพแอคติ้งโค้ชเลย ผมได้เรียนรู้จากนักแสดงรุ่นพ่อแม่และพี่ ๆ ที่อยู่รอบตัว ซึ่งเป็นวิชาที่เรียนจากที่ไหนไม่ได้ สำหรับผมคนที่สอนการแสดงได้ดีที่สุดคือคนที่ทำอาชีพนี้ เคยผ่านการแสดงมา เหมือนครูที่สอนขับเครื่องบินก็คือนักบิน

เวลาอยู่กองถ่ายผมจึงรู้สึกเหมือนอยู่มหาวิทยาลัย ครั้งหนึ่งทำงานกับ พี่ตั้ว-ศรัณยู วงษ์กระจ่าง ผมถึงขั้นซ่อนบทของตัวเอง แล้วขอดูของพี่ตั้ว เพราะอยากรู้ว่า เขาเขียนอะไรลงไปในบทบ้าง เพราะพี่ตั้วคือศาสตร์แห่งการจำ เล่นละครเวทีคนเดียวเป็นชั่วโมง โดยที่พูดไม่ผิดเลย

เจออะไรในคัมภีร์นั้นบ้างครับ

พี่ตั้วเขียนอธิบายว่า บทช่วงนี้ต้องสื่อความหมายและอารมณ์แบบไหน จังหวะนี้ต้องหยุดพูด ถึงตรงนั้นต้องหันหน้าไปทางซ้ายหรือขวายังเขียนเลย คือที่สุด! นี่กูได้คัมภีร์บู๊ลิ้มมาแล้ว (หัวเราะ)

หรือครั้งหนึ่ง อาเปี๊ยก-พิศาล อัครเศรณี เล่นเป็นพ่อผม ซึ่งหน้าตาและส่วนสูงไม่น่าเป็นพ่อลูกกันได้ (หัวเราะ) แต่เจอกันวันแรกก็คุยถูกคอมากจนอาชวนไปซาวน่าด้วยกัน ยังจำได้ว่า อาเปี๊ยกบอกว่า วิลลี่ ซาวน่าเสร็จกินข้าวโคตรอร่อยเลย

หลังจากวันนั้น เราเข้าฉากด้วยกัน เป็นบทที่ต้องทะเลาะแรง ๆ พอกำผู้กับสั่งเดินกล้อง ผมพูดประโยคว่า “ผมไม่ยอมพ่อหรอกนะ!” เท่านั้นแหละ อาเปี๊ยกตบหน้ากูหันเลย (หัวเราะ) ไม่บอกก่อนด้วยนะ แต่เขาไปเตี๊ยมกับผู้กำกับและตากล้องเรียบร้อยแล้ว

ตอนเสียงตบดัง ผั๊วะ! ผมรู้สึกฉิบหาย… บทในหัวหายหมดเลย ต้องพูดอะไรต่อเนี่ย พอนึกออกก็พยายามเล่นจนผู้กำกับสั่ง “คัต! ดีมาก!” หลังจากนั้นอาเปี๊ยกก็บอกว่า เย็นนี้ซาวน่าเหมือนเดิมป่าว

ผมก็แบบ เดี๋ยวนะ อาเพิ่งตบผม ไม่เคลียร์ด้วย อาก็บอกว่า มันเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง (หัวเราะ)

ว่ากันว่าเหล็กต้องตีตอนร้อน แต่ทำไมพอ วิลลี่ แมคอินทอช เริ่มเป็นที่รู้จักในฐานะพระเอก ถึงตัดสินใจไปบวชนาน 6 เดือนครับ

ผมไม่รู้ว่าหรอกว่าตัวเองดังไหม ต้องให้คนอื่นบอก แต่ตอนนั้นอายุ 25 ปีพอดี และคิดอยากบวชมาสักพักแล้ว บวกกับตอนนั้นเริ่มคุยกับ เยลหลี (เยอราดีน แมคอินทอช) คิดว่าพอสึกออกมาจะขอเป็นแฟน ซึ่งต่อมาก็เป็นแบบนั้น โดยผมไปบวชกับ พระอาจารย์แบน (พระภาวนาวิสุทธิญาณเถร) ที่วัดดอยธรรมเจดีย์ เป็นวัดป่าที่จังหวัดสกลนคร

วิลลี่ก่อนบวชและหลังบวชแตกต่างกันไหมครับ

พลิกชีวิตเลยนะ ผมโชคดีที่ได้พระอาจารย์ที่ดี ท่านสอนให้มองเห็นแก่นแท้ของตัวตนว่า หน้าตาหรือชื่อเสียงเป็นเพียงภาพลวงตา มันไม่ใช่ของเรา ซึ่งก่อนหน้านั้นยอมรับว่าเคยยึดติดว่าเราเป็นนั่นนี่ แต่ 6 เดือนนั้น ผมอยู่แต่ในป่า นั่งดูตัวเองว่าเป็นอย่างไร และได้รู้ว่าไม่มีอะไรที่เป็นของเราเลย เราใช้ร่างนี้จนแก่ แล้วก็ตาย ถ้ามัวยึดติดจะมีแต่ทุกข์ใจ เอาแค่ประคับประคองให้ทำงานอยู่ในวงการได้ก็พอ ถ้าหลงอยู่กับความหล่อ ป่านนี้ผมคงไปทำศัลยกรรมที่เกาหลีแล้ว พอไม่เคยทำก็เลยได้แค่นี้ไง (หัวเราะ)

พอสึกมาก็ถ่ายละครเรื่อง รักเดียวของเจนจิรา ตอนนั้นผมยังสั้นอยู่เลย เป็นละครอีกเรื่องที่กระแสตอบรับดีมาก เพราะมีองค์ประกอบที่ดีหลายอย่าง ทั้งนักแสดงและทีมงานเก่ง ๆ บทดี เพลงเพราะ ทุกอย่างลงตัวไปหมด

วิลลี่ แมคอินทอช นักแสดงอายุงาน 30 ปี ที่เคยปิดบริษัทพร้อมหนี้ 106 ล้านบาท
วิลลี่ แมคอินทอช นักแสดงอายุงาน 30 ปี ที่เคยปิดบริษัทพร้อมหนี้ 106 ล้านบาท

ถามถึงชีวิตครึ่งหลังบ้าง หลังจาก รักเดียวของเจนจิรา เราได้เห็นละครของคุณเกือบทุกปีจนถึงวันนี้ รวมถึงบทบาทพิธีกร ผู้จัดรายการโทรทัศน์ มีเหตุการณ์ไหนที่น่าจำจดเป็นพิเศษบ้างครับ

ผมใช้ชีวิตเหมือน พี่ตูน บอดี้สแลม คือวิ่งตลอดเวลา ทำงานทุกวันจนไม่รู้ว่ามีอะไรที่ต้องจำบ้าง ทุกอย่างผ่านไปเร็วมาก คงต้องบอกว่าผมได้รับโอกาสดี ๆ เยอะ ต้องขอบคุณผู้จัดทุกท่าน จนถึงสถานีที่ให้เวลาผลิตรายการ นอกจากนี้ยังมีพี่ ๆ ในวงการให้ความช่วยเหลือ อย่าง พี่กิ๊ก (เกียรติ กิจเจริญ) ที่ช่วยเซ็ตบริษัท ลักษ์ 666 คิดรายการ สาระแน แถมยังขายโฆษณาให้ และเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวตอนผมแต่งงานด้วย ใช้คุ้มมาก (หัวเราะ)

สิ่งที่พี่กิ๊กทำในวันนั้นก็ส่งผลให้ผมอยากส่งต่อด้วยนะ เวลามีเพื่อน ๆ หรือรุ่นน้องมาปรึกษาเกี่ยวกับการงานในวงการบันเทิง ผมบอกหมด ไม่เคยกั๊ก อยากเป็นผู้จัดรายการเหรอ มาคุยกัน เดี๋ยวช่วยไปขายของให้ด้วย ถึงตอนนี้ก็มีหลายคนที่เติบโตเป็นผู้ผลิตรายการ แต่ผมถอยออกจากบทบาทนั้นแล้ว เพราะเดินทางมาถึงช่วงที่เห็นความสำคัญของคุณภาพชีวิตมากกว่าความสำเร็จ

ผมเปิดบริษัทตอนอายุ 27 – 28 ปี ตอนนั้นไฟแรง ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น พอรายการ สาระแน ติด ก็ลุยทำอย่างอื่น ทั้งภาพยนตร์ ละครเวที คลื่นวิทยุ นิตยสารดารา พอธุรกิจโตขึ้นเรื่อย ๆ ปลายทางก็คือการพาบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ ซึ่งยอมรับว่าเคยคิด แต่พอคุยกับหุ้นส่วน ทุกคนตัดสินใจว่าไม่เอาดีกว่า เนื่องจากคีย์หลักของบริษัทนี้ไม่ได้ขายสินค้า แต่เป็นมนุษย์ 3 คน คือ ผม หอย (เกียรติศักดิ์ อุดมนาค) และ เปิ้ล (นาคร ศิลาชัย) ซึ่งคุยกันว่าไม่อยากเปลี่ยนชีวิต ถ้าบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ คงมีไลฟ์สไตล์หลายเรื่องที่เราทำไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นไม่เอาดีกว่า

อย่างผมมีครอบครัว มีลูก ก็อยากอยู่กับเขานาน ๆ ไม่อยากป่วยเพราะความเครียด ซึ่งเป็นเรื่องที่เจอตลอดเวลาตอนเป็นผู้จัด ไหนจะเรื่องต้นทุน เรตติ้ง การแข่งกับรายการอื่น มันเป็นสงครามเลยล่ะ ถึงแม้คุณจะได้ตำแหน่งที่หรูหราคือผู้จัดรายการ แต่สิ่งที่ต้องแลกคือ ความกังวลสารพัดว่าวันนี้ฝนจะตกไหม ดาราคนนั้นรีบไปอีเวนต์รึเปล่า วันนี้จ่ายไป 300,000 บาทแล้ว จะถ่ายได้ไหม… ความรู้สึกแบบนั้นผมไม่เอาแล้ว ขอรับผิดชอบแค่ตัวเอง ใช้ชีวิตเหมือนกวางน้อยในทะเลทรายซาฮารา หนีสิงโตให้ทัน แค่นั้นก็พอแล้ว

ทราบมาว่า บริษัท ลักษ์ 666 จํากัด ปิดตัวพร้อมกับหนี้รวม 106 ล้านบาท

ใช่ จริง ๆ เริ่มเอะใจตั้งแต่ตอน กสทช. มาแล้วว่าทุกอย่างจะเละเทะ พอตัดสินใจปิดบริษัท เราก็ขายทุกอย่าง แล้วนั่งบวกลบคูณหารว่า บริษัทมีหนี้สินเท่าไร ซึ่งเจ้าหนี้ส่วนใหญ่ก็คือคนในวงการบันเทิง มองหน้าก็รู้จักกันหมด ผมกับหอยคุยกันว่า ถ้าอยากทำงานในวงการนี้ต่อก็ต้องใช้หนี้ให้หมด คนจะจดจำไหมอยู่ที่ความรับผิดชอบ แบบนี้จะนอนตายตาหลับ ลูกหลานจะเดินผงาดเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่มีด่างพร้อย

แต่วันที่คุยกับหอยเรื่องหนี้ เครียดมากนะ ความจริงจะยอมทิ้งชีวิตไป 3 ปีแล้วไม่ต้องเคลียร์หนี้ก็ได้ ประกาศออกไปว่า โอเคครับ วิลลี่กับหอยเจ๊ง ล้มละลาย แล้วก็ให้ศาลฟ้องตามกระบวนการ กับอีกวิธีคือก้มหน้าก้มตาหาเงินใช้ ชีวิตผมมักเจอทางแยกให้เลือกแบบนี้อยู่บ่อย ๆ โดยจะมีทางง่ายกับทางยาก ซึ่งผมเลือกทางยากมาตลอด เพราะเชื่อว่าถูกต้อง ทางง่ายอาจจะพาคุณไปเจอทางตันก็ได้ ผมกับหอยเลยตัดสินใจรับผิดชอบหนี้กันคนละครึ่ง ซึ่งเป็นเงินเยอะ แต่เราไม่หนี โชคดีที่เจ้าหนี้ก็ไม่ได้ดุดัน เราก็ทยอยเคลียร์จนหมด

แต่สารภาพว่า สิ่งที่ผมรู้สึกระแวงตลอดเวลาคือ จะอยู่วงการบันเทิงได้นานแค่ไหน เพราะตลอด 30 กว่าปีที่ผ่านมา มีเพื่อน ๆ หลายคนที่หายไปเยอะ บางคนกลับมาแล้วหายไปอีกก็มี จนบางครั้งรู้สึกไม่มีความมั่นคงเหมือนที่หลายคนพูดกัน แต่การที่ผมยังได้ทำงานในวงการนี้ มันเป็นเพราะดวงชะตาหรือเปล่า หรือเป็นการทำตัวของเรา หรือทั้งสองอย่างรวมกัน ผมก็บอกไม่ได้นะ คิดแค่ว่าจะอยู่ให้ได้ เพราะเลือกอาชีพนี้แล้ว เราต้องเลี้ยงดูแลพ่อแม่ได้ จ่ายค่าน้ำค่าไฟได้ เป็นความรู้สึกเหมือนคนทำอาชีพอื่น ๆ ทั่วไปนั่นแหละ

ถ้าให้เปรียบเทียบวิลลี่ในบทบาทนักแสดงกับนักธุรกิจ

ผมไม่ใช่นักธุรกิจที่ดี อาจเพราะเริ่มจากการเป็นนักแสดง และถูกบ่มมาตั้งแต่เด็กว่า ทำอย่างไรให้คนรัก ข่าวไม่ดีไม่ควรมี เพราะการมีคนชอบจะทำให้คุณทำอาชีพนี้ได้นาน แต่ยุคสมัยก็เปลี่ยนไปนะ สมัยนี้การมีข่าวเยอะ ๆ ก็ดี ขอดราม่าไว้ก่อน จะได้เป็นข่าวทุกวัน แต่อยู่นานหรือเปล่าไม่รู้

ข้อเสียเปรียบของการเป็นดาราอย่างผมคือ เมื่อถูกบ่มมาให้คนรักจะไม่เหมาะทำธุรกิจ เพราะคุณไม่มี Killer Instinct ไม่สามารถแทงเพื่อนข้างหลังแล้วบอกว่า มันเป็นเรื่องธุรกิจ เพราะคุณจะคิดตลอดว่า เพื่อนจะรักเราไหม เขาจะรู้สึกอย่างไร เพราะฉะนั้นผมไม่แทงใครข้างหลัง เพราะอยากให้คนไปงานศพแล้วร้องไห้เพราะคิดถึง 

เวลาทำธุรกิจ ผมเลยไม่เอาเงินมาเป็นที่ตั้ง แค่ไม่เจ๊งก็โอเคแล้ว ไม่จำเป็นต้องได้กำไรอู้ฟู่ อย่างผมทำฟาร์มผักก็ได้ประมาณหนึ่ง ทำธุรกิจอาหารปลาก็ได้ประมาณหนึ่ง ผมเลยต้องทำเยอะ เพื่อให้รวม ๆ แล้วดูดี

ทั้งหมดทั้งมวล ขึ้นอยู่กับว่าคุณปักธงในชีวิตอย่างไร อะไรในชีวิตที่สำคัญมากกว่า เพราะเมื่อคุณปักธงไว้อย่างหนึ่ง ก็อาจต้องเสียสละบางอย่างเพื่อมุ่งไปทางนั้น

วิลลี่ แมคอินทอช นักแสดงอายุงาน 30 ปี ที่เคยปิดบริษัทพร้อมหนี้ 106 ล้านบาท

ตอนนี้ปักธงไว้ที่ไหน และเรื่องอะไรบ้างครับ

ในเรื่องธุรกิจ ผมจะปักให้ไกลเกินความจริงไว้ก่อน เช่น ผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ที่ทำกับหอยและ แหม่ม (คัทลียา แมคอินทอช) จะไปวางขายทั่วโลก โอ้โฮ โคตรยากเลย แต่ถ้าไม่ถึงก็ไม่เป็นไร พอคุณอายุ 80 ปีแล้วหันกลับมาดูจะเห็นว่ามาไกลมาก แต่ถ้าปักธงขายที่หน้าปากซอยบ้าน แป๊บเดียวก็ถึงแล้ว จากนั้นไงต่อล่ะ เพราะฉะนั้นผมจะคิดแบบนี้กับความฝันทุกเรื่อง ส่วนจะไปถึงไหมค่อยว่ากัน แต่อย่างน้อยเราจะไม่หลงทาง เพราะเส้นทางที่ใกล้ที่สุดในความสำเร็จคือเส้นตรง ผมจะได้ปักไว้เพื่อเดินตรงไปหามัน

แต่อย่างเดียวที่ไม่เคยปักหมุดเลยคือวงการบันเทิง เพราะไม่รู้ว่าที่สุดคืออะไร เช่น ผมต้องได้เล่น John Wick 5 ต้องกูเท่านั้น (หัวเราะ) ถ้าปักแบบนั้น ชีวิตผมเปลี่ยนเลยนะ ต้องไปเรียนยิงปืน ซึ่งผมตั้งเป้าแบบนั้นไม่ได้ เพราะแต่งงานมีครอบครัวแล้ว ถ้าจะพุ่งไปทางเดียวจะกระทบต่อบริบทในชีวิต

การทำอาชีพหนึ่งมายาวนาน 30 ปี อะไรที่สนุกที่สุดของการเป็นนักแสดงและพิธีกรครับ

ถามว่างานที่ทำหนักไหม หนักมาก หลายคนคิดว่าเป็นดาราแล้วสบาย แต่บางวันเราทำงาน 18 – 20 ชั่วโมง อดหลับอดนอน โดยต้องดูดีตลอดเวลา จริง ๆ เป็นอาชีพที่มีข้อไม่ดีเยอะ แต่ข้อดีคือคุณจะเด็กตลอดเวลา ทุกวันนี้ผมยังรู้สึกวัยรุ่น เพราะเราเล่นกันทั้งวัน ผมอายุ 50 กว่าแล้วยังสนุกกับการเล่นละคร หรือการเป็นพิธีกรก็ทำให้เราได้หัวเราะอยู่ตลอดเวลา

ตอนผมปิดบริษัท แล้วหันมารับจ้างอย่างเดียวเมื่อประมาณ 7 ปีก่อน ผมอายุ 40 กว่า ตอนนั้นนั่งคิดว่า ถ้าตายตอนอายุ 80 เท่ากับผ่านครึ่งทางมาแล้วนะ ผมเอา 40 ปี คูณ 365 วัน เท่ากับผมมีเวลาเหลืออยู่ประมาณ 15,000 วัน เฮ้ย น้อยฉิบหาย จะทำอะไรต้องรีบแล้ว ตั้งแต่นั้นผมจึงทำงานเยอะขึ้น ทำให้เต็มที่ ตื่นมาอาจเหนื่อยบ้าง แต่ต้องทำทุกวันให้มีคุณค่า เพราะเหลือเวลาน้อยมากแล้ว

ล่าสุดเห็นเป็นพิธีรายการใหม่ ‘มาลัยไฟท์เตอร์’ ซึ่งเป็นการหวนมาทำงานกับ JSL ทางช่อง 7HD ในรอบ 20 ปี

ใช่ครับ ที่นี่เป็นโรงเรียนสอนงานพิธีกรผม ตั้งแต่ตอนสึกใหม่ ๆ ที่ได้รับโอกาสเป็นพิธีกรรายการ สืบสะเด็ด ผมภูมิใจที่ได้ผ่านสถาบันนี้นะ ลองดูสิว่ามีพิธีกรคนไหนเคยผ่านที่นี่บ้าง มีทั้ง พี่ตา-ปัญญา นิรันดร์กุล, พี่ต๋อย-ไตรภพ ลิมปพัทธ์ แก๊งเสนาในรายการ ยุทธการขยับเหงือก มีแต่คนที่ประสบความสำเร็จทั้งนั้น หลายคนออกไปเปิดบริษัทของตัวเองจนใหญ่โต หรือเปิดบริษัทแล้วเจ๊งแบบผมก็มี (หัวเราะ)

มาลัยไฟท์เตอร์ เป็นรายการแข่งขันร้องเพลง โดยชวนคนทางบ้าน 5 คน จากหลากหลายอาชีพมาแข่งขันกัน แต่ก่อนจะถึงด่านนั้น เขาต้องแสดงตัวตนและความสามารถด้านอื่น เพื่อขอมาลัยจากแขกรับเชิญ 3 คน ซึ่งต้องเสี่ยงเลือกลูกทีมจากการพูด การเต้น การแต่งตัว หลังจากนั้นจึงเป็นการแข่งขันร้องเพลง

นอกจากเสียงเพลง ความสนุกหลักของการทำคอนเทนต์คือ คนไทยชอบการพูดคุยที่สนุกสนาน เล่นมุกให้ได้หัวเราะ บรรยากาศในรายการจึงเฟรนด์ลี่ ให้ความรู้สึกเหมือนงานวัดที่ชาวบ้านคุ้นเคย ซึ่งเป็นความสนุกที่ทำให้คนต่างชาติมาอยู่เมืองไทยเยอะ เป็นเสน่ห์ที่ไม่ต้องอาย ไม่ต้องเคอะเขิน ผมเคยใช้ชีวิตทั้งที่เมืองนอกและเมืองไทย เห็นมาแล้วทั้งสองแบบ และคิดว่าเสน่ห์ของเราไม่ใช่แค่การท่องเที่ยว แต่คือความเป็นไทย

อย่างเรื่องอาหารการกิน ถ้ามีคนคิดว่าทำไมคนไทยต้องมีกับข้าวตั้ง 5 จาน ไม่เหมือนฝรั่งที่ตักใส่จานเดียว ก็เพราะเราคือคนไทยไง อาหารกูอร่อย มันมีหลายอย่างที่เราพยายามจะเป็นเหมือนฝรั่ง ทั้งที่แต่ละประเทศมีเสน่ห์ของตัวเอง อย่างญี่ปุ่นก็มีวัฒนธรรมมากมายที่เขายึดมั่นไว้

สมัยเรียนจบมหาวิทยาลัยใหม่ ๆ ผมมีเพื่อนต่างชาติมาเที่ยวเมืองไทย พอดีตอนนั้นผมไปงานบวชเพื่อนอีกคนที่ต่างจังหวัด จึงบอกเขาว่าจะพาเพื่อนฝรั่งไปเที่ยวด้วย ปรากฏว่าพอไปถึง มันให้ที่บ้านล้มวัวตัวหนึ่ง ขนสาโทมาเลี้ยงรับรอง เท่านั้นไม่พอยังชวนเพื่อนบ้านให้ขนอาหารมาเติมอีก เพื่อนฝรั่งเห็นแล้วตกใจว่า ทำสเต๊กเลยเหรอ ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้นะ (หัวเราะ) แต่คนไทยเป็นแบบนี้ไง ถ้ากินไม่หมดก็ค่อยแจกจ่ายเพื่อนบ้าน เราเป็นชาติที่ปาร์ตี้เด็ดที่สุดในโลก แต่พยายามกลบมันไว้ เพราะมองว่าแบบนี้ไม่พัฒนา ผมก็งงว่าทำไมเราไม่โชว์ตรงนี้ให้โลกรู้

ชีวิตของวิลลี่ในมุมนักเรียนการบิน นักแสดง พิธีกร ผู้จัด นักธุรกิจ พระ พ่อ ที่อยากถูกจดจำว่า ‘ห้ามใจไม่ให้รักไม่ได้’

พูดถึงเรื่องไทยกับต่างชาติ ช่วงที่ผ่านมามีกระแสในโซเชียลมีเดียว่า ทำไมละครไทยมีแต่เรื่องแบบเดิม ๆ ไม่เหมือนซีรีส์เกาหลีหรืออเมริกา ในฐานะคนทำงานในวงการนี้มองอย่างไรครับ

เราไปให้สุดเหมือนฮอลลีวูดได้ยาก เพราะไม่มีงบเท่าเขา ถ้าได้เงินมากขนาดนั้นจะทุ่มเทชีวิตเป็นโจ๊กเกอร์ให้ดู แต่นี่เราต้องจ่ายค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าตัวก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้น เลยต้องทำหลายอย่าง ผมกลับมองว่านักแสดงบ้านเราเก่ง เพราะต้องถอดหมวกหลายใบ วันนี้เป็นนักแสดงดราม่า พรุ่งนี้พิธีกร อีกวันเป็นตลก คือเราทำได้หมด แต่ไม่ได้เก่งไปทางเดียว

สิ่งที่เรามีเหมือนกันคือ กล้อง ไฟ และอุปกรณ์ที่ดีเท่าเขา หนังฮอลลีวูดหลายเรื่องมาถ่ายทำที่เมืองไทยก็ใช้ทีมงานและอุปกรณ์ของบ้านเรา สิ่งเดียวที่แตกต่างคือ ในวันนั้นเขาอาจถ่ายแค่ฉากเดียว อย่างคุณโจ๊กเกอร์ กว่าจะแต่งหน้าเซ็ตไฟได้อาจถ่ายทำได้วันละ 1 – 2 ฉาก แต่ถ้าเป็นของไทยต้องถ่ายวันละ 30 ฉาก พอซีนแรกเสร็จก็ต้องรีบไปฉากต่อไป เพราะมีเรื่องเสียโอทีตอน 4 ทุ่มอีก

ส่วนเนื้อเรื่อง ถ้าอยากให้ละครดี ซีรีส์ดี เนื้อเรื่องต้องดีถูกไหม คำถามคือ ใช้คนเขียนบทกี่คน มุมมองของ 1 คน คงเทียบกับ 30 คนไม่ได้ อย่างของเกาหลี ผมเชื่อว่าเซ็ตหนึ่งต้องมีคนเขียนประมาณ 30 คน บางเรื่องอาจมีคนคุมคาแรกเตอร์แบบ 1 ต่อ 1 เพื่อบอกนักแสดงว่า ตัวละครนี้พูดแบบนี้ ไม่ทำท่าทางแบบนั้น แต่พอตัดภาพมาที่เมืองไทย คนเดียวต้องเขียนบท 8 เรื่อง ถ้าจะแก้ไขเรื่องนี้ เราเริ่มตรงนี้ก่อน

อีกคำถามในโซเชียลมีเดียคือ ทำไมเราชอบทำละครแนวเดิม ๆ หรือรีเมกของเก่า

ถามว่าจะทำแบบเมืองนอกได้ไหม ทำได้ แต่ไม่ได้ทำ เพราะเราทำละครให้คุณป้าที่เรารักดู ถ้าจะปักธงว่าทำละครให้โลกดู บทก็จะคนละอย่าง ป้าจะดูไม่รู้เรื่องนะ ขึ้นอยู่กับว่าจะเอาธงไหน สิ่งที่ต้องยอมรับคือ มีคนชอบดูละครแบบเดิม อย่างแม่ผม พอมีแนวใหม่ที่ฮิต ๆ เขาก็ดูไม่รู้เรื่อง และต้องกลับมาดูของเก่า

แต่อีกสิ่งที่ต้องยอมรับคือ ละครไทยถูกตีกรอบเยอะ เล่าเรื่องรัฐบาลไม่ได้ ตำรวจไม่ดีก็ไม่มี บทละครเลยดูเป็นเรื่องของคนที่ไม่เคยทำงาน วัน ๆ ตระเวนตามล่านางเอก ผมเล่นละครมานานขนาดนี้ ยังไม่เคยทำอาชีพอะไรเลย อย่างมากสุดก็แค่เซ็นเช็ค คือว่างมาก 

แล้วสังเกตไหมว่า ละครไทยคุณรีดผ้าไปด้วยดูไปด้วยได้ เพราะทุกอย่างถูกอธิบายเหมือนละครวิทยุ เช่น คุณวิศรุตได้เจอคุณเฉิดฉายไหมครับ แล้วคุณปรียาวดีอยู่ที่ไหน เรามานั่งกินข้าวในครัวกันก่อนไหม คือเป็นการเล่าเรื่องที่ไม่ต้องดูจอก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กับหนังฝรั่ง ถ้าคุณไม่จ้องจะไม่รู้ว่าเรื่องจะดำเนินต่อไปอย่างไร ถ้าอยากให้ละครไทยเปลี่ยนจริง ๆ คาแรกเตอร์แบบนี้ต้องสลัดทิ้ง

อันนี้ไม่ได้ว่าอะไรนะ ผมอยู่ในวงการและยอมรับสิ่งที่ทำอยู่ และที่พูดได้เพราะตอนนี้ไม่ได้อยู่ในบทบาทผู้จัดแล้ว แต่สมัยเปิดบริษัทผมก็ทำตามโจทย์พาณิชย์ เช่น ทำหนังต้องมีนักแสดงดัง ๆ โปสเตอร์ต้องมีตัวชู คือเข้าใจคนทำงาน เพราะฉะนั้นจึงอยากบอกเด็กรุ่นใหม่ว่า ถ้าไม่ชอบสิ่งที่เป็นอยู่ ก็สร้างสิ่งที่อยากเห็นขึ้นมา คุณอยู่ในวัยที่มีไฟในการทำสิ่งใหม่ แต่ปัญหาที่จะเจอคือ ถ้าแหวกแนวเกินไปจะคุยกับนายทุนยาก เพราะเขาอยู่ในวัยโอลด์สคูล ที่ผ่านมาผมเห็นหลายคนที่พยายามจนท้อ เพราะฉะนั้นเราต้องสนับสนุนให้คนรุ่นใหม่ไม่วนกลับมาที่ปลักเก่า

ถามถึง วิลลี่ แมคอินทอช ในบทบาทคุณพ่อของลูกชายอายุ 10 ขวบบ้าง

โอ้โฮ มีความสุขมาก (วิลลี่ยิ้มกว้างมาก) เมื่อก่อนผมรักตัวเองมาก รักมากกว่าเยลหลีด้วย เขาก็รู้นะ แต่พอมี วิน (ธาดาฤทธิ์ แมคอินทอช) ผมไม่เคยรักใครมากขนาดนี้ ผมรับกระสุนแทนได้เลย หรือถ้าลูกต้องการอวัยวะอะไรจากพ่อ ผมให้ได้หมด

ตอนนี้ผมทำหน้าที่พ่อได้ไม่ดีเท่าไร เพราะทำงานเยอะและมีเวลาให้เขาน้อย ถ้าถามลูกว่าต้องการอะไรที่สุด เขาคงบอกว่าเวลา ช่วยพาไปเที่ยวหน่อย แต่ผมเลือกที่จะสร้างฐานะทิ้งไว้ให้เขา ซึ่งสุดท้ายอาจเป็นปัญหาในอนาคตเหมือนละครทั่วไปก็ได้ แต่ให้ผมหยุดทำก็ไม่ได้ เพราะเป็นคนเดียวในบ้านที่ทำงาน

ตอนนี้พยายามบาลานซ์อยู่ ในหนึ่งสัปดาห์จะกำหนดให้มีวันว่าง 1 – 2 วัน เพื่ออยู่กับลูก ผมจะอยู่ใกล้ทั้งวันจนเขาเบื่อ พอวินถามว่า พ่อไม่มีอะไรทำหรือ ไปดูทีวีสิ ผมถึงจะไปมีเวลาส่วนตัว เพราะลูกโตเร็วมาก ถ้าวันหนึ่งเขาบอกว่า พ่อไม่มีส่วนในชีวิตกับเขามากนัก ผมคงเฮิร์ทมาก

เพราะฉะนั้นชีวิตผมจะแทบไม่มีวันพัก เราทำงาน 5 วัน ซึ่งเหนื่อยสุด ๆ ส่วนอีก 2 วันที่เหลือก็ให้ลูกเต็มที่ อย่างเช้าวันนี้ วินตื่นตี 5 แล้วเข้ามานอนดิ้นบนเตียงพ่อแม่ ผมก็ตื่นเลย โดยที่เขาไม่รู้ว่า พ่อทำงานถึง 4 – 5 ทุ่ม แล้วเมียผมก็วัยทอง เปิดแอร์ 18 องศาเซลเซียสแล้วยังบ่นว่าร้อน แต่ผมเนี่ยเอาผ้าห่มคลุมโปง หนาวจะตายอยู่แล้ว ถึงขั้นต้องตื่นมาอาบน้ำอุ่น เนี่ยชีวิตจริง ตลกไหม (หัวเราะ)

ชีวิตของวิลลี่ในมุมนักเรียนการบิน นักแสดง พิธีกร ผู้จัด นักธุรกิจ พระ พ่อ ที่อยากถูกจดจำว่า ‘ห้ามใจไม่ให้รักไม่ได้’

สิ่งที่นักแสดงไทย โดยเฉพาะ พระเอก-นางเอก ที่มีครอบครัวมักโดนถามเป็นประจำคือ จะให้ลูกเข้าวงการบันเทิงไหม แต่คุณทำในสิ่งตรงข้ามคือ ไม่โพสต์รูปลูกในโซเชียลมีเดียเลย

ผมไม่ได้เป็นดาราตั้งแต่เด็ก มาเข้าวงการตอนอายุ 17 ผมรู้สึกว่า ถ้าพาลูกเข้าตอนนี้เหมือนเป็นการยัดเยียด ประมาณว่าพ่อแม่เป็นที่รู้จัก ลูกก็ต้องเป็นแบบนั้นด้วย เวลาขายโฆษณาก็ขายแพ็กรวมครอบครัว ซึ่งไม่เป็นไร ผมทำงานคนเดียวได้ รอให้เขาโตแล้วเลือกเองดีกว่า จะเป็นศิลปินวาดรูปที่ไม่ต้องมีคนรู้จักเยอะก็ได้ หรือจะเป็นนักธุรกิจ นักบัญชี หรือถ้าอยากเข้าวงการก็ง่ายมาก พ่อทำงานตรงนี้อยู่แล้ว ไว้รอให้วินเลือกเองแล้วกัน

สิ่งที่ผมกังวลคือช่องว่างของเจเนอเรชันมากกว่า สมัยก่อนเราจะรู้จักดาราคนเดียวกับพ่อแม่ เพราะดูละครเรื่องเดียวกัน แต่ทุกวันนี้มีคอนเทนต์สำหรับคนหลากหลายช่วงวัย อย่างครั้งหนึ่งมีเด็กอายุ 15 มารายการที่ผมเป็นพิธีกร แล้วเข้ามาทักว่า สวัสดีครับพี่วิลลี่ พูดตรง ๆ ว่าผมเพิ่งรู้จักพี่เมื่อคืนจากยูทูบครับ (หัวเราะ)

ฟังแล้วก็จริงของเขา เพราะเด็กมีชีวิตอีกแบบ คำถามคือ เราจะปล่อยช่องว่างของวัยให้ห่างออกไปจนคุยกันไม่รู้เรื่องไหม ไม่อย่างนั้นเราจะเห็นการทะเลาะระหว่างเจเนอเรชันเยอะขึ้นเรื่อย ๆ เพราะแต่ละคนมองเหตุการณ์หนึ่งไม่เหมือนกันแล้ว สิ่งที่ต้องยอมรับคือ เด็กคืออนาคต เมื่อเขาไปทางนี้แล้ว ผู้ใหญ่ก็เบนมาหาหน่อยสิ ที่ผ่านมาเขาก็พยายามมาหา แต่เขาไม่เข้าใจคุณแค่นั้นเอง

ผมเห็นตรงนี้ชัด เพราะลูกผมอายุ 10 ขวบ และยึดทุกอย่างในบ้าน ทั้งคอมพิวเตอร์ ทีวี เพราะฉะนั้นเวลาเขาดูอะไร พ่อก็ต้องดูด้วยโดยไม่มีสิทธิ์กำหนด อย่างตอนนี้วินฟังเพลงแนวซาวนด์เอฟเฟกต์ ผมก็แบบ นี่ฟังอะไรเนี่ย ไม่ชอบ อัสนี-วสันต์ เหรอ แล้ววันที่ลูกโตไปกว่านี้ พ่อจะเข้าใจมันไหมเนี่ย เพราะฉะนั้นถ้าอยากเข้าใจเขา ผมก็ต้องเรียนรู้ไปด้วยกัน

วิลลี่ แมคอินทอช เริ่มต้นความฝันที่อยากเป็นนักบิน ก่อนจะเป็นนักแสดง พิธีกร และนักธุรกิจ ถ้าถึงวันที่ต้องจากโลกนี้ไป อยากให้คนจดจำแบบไหนครับ

อยากให้คนจำว่า ไอ้คนนี้มันเฟรนด์ลี่ ตลก และน่ารัก ห้ามใจไม่ให้รักไม่ได้… เสียดาย ไม่น่ารีบตายเลย อายุ 99 ปีเอง (หัวเราะ)

ถ้าตอนอายุ 17 ปี ผมสอบนักบินติด พ่อแม่ก็คงดีใจ แต่พอพลิกมาทำงานในวงการบันเทิง ก็กลายเป็นการเดินทางอีกแบบ ได้เจอทั้งเรื่องดีและไม่ดี ซึ่งเป็นปกติของชีวิต หลายคนจะอายเวลาบอกว่าทำธุรกิจเจ๊ง แต่ผมมองว่าความล้มเหลวคือประสบการณ์ที่ดีที่สอนว่า อย่าทำแบบนั้นอีก คนเก่ง ๆ ที่ประสบความสำเร็จในโลกก็เคยล้มหรือทำผิดพลาดมาแล้วทั้งนั้น แล้วเวลาคุณเล่าประวัติชีวิตตัวเอง ประสบการณ์แบบนี้จะทำให้สตอรี่สนุกขึ้นเยอะ ถ้าเป็นหนังก็โคตรเข้มข้นเลย

พอถึงเวลาตายแล้วได้ย้อนกลับมาดูจะรู้สึก โอ้โฮ ชีวิตไอ้นี่สนุกสุด ๆ

ชีวิตของวิลลี่ในมุมนักเรียนการบิน นักแสดง พิธีกร ผู้จัด นักธุรกิจ พระ พ่อ ที่อยากถูกจดจำว่า ‘ห้ามใจไม่ให้รักไม่ได้’
ชีวิตของวิลลี่ในมุมนักเรียนการบิน นักแสดง พิธีกร ผู้จัด นักธุรกิจ พระ พ่อ ที่อยากถูกจดจำว่า ‘ห้ามใจไม่ให้รักไม่ได้’

Writer

ปารัณ เจียมจิตต์ตรง

นักเขียนใส่แว่นที่ตกหลุมรักเรื่องราวในชีวิตของผู้คน ผ่านการพูดคุยและการฟัง

Photographer

มณีนุช บุญเรือง

ช่างภาพสาวประจำ The Cloud เป็นคนเชียงใหม่ ชอบแดดยามเช้า การเดินทาง และอเมริกาโน่ร้อนไม่น้ำตาล

Cloud of Thoughts

บทสัมภาษณ์ขนาดยาวว่าด้วยเรื่องราวชีวิตและความคิดอันมีพลัง

“ตีลูกกอล์ฟให้ถึงดวงจันทร์ ถึงพลาดก็ยังอยู่ท่ามกลางดวงดาว”

ประโยคสุดคลาสสิกจากโฆษณา ‘ทีมกอล์ฟสิงห์’ เมื่อหลายสิบปีก่อน น่าจะเป็นคำที่เหมาะสมที่สุดสำหรับใช้เปิดเรื่องราวของ ธงชัย ใจดี

ไม่มีใครในประเทศไทยไม่รู้จักชื่อของเขา เพราะนี่คือนักกีฬาชายไทยที่ก้าวออกไปเป็นดวงดาวที่ส่องแสงสว่างอยู่ในวงการกอล์ฟอาชีพโลก ตลอด 2 ทศวรรษที่ผ่านมา

12 แชมป์เอเชียน ทัวร์ 8 โทรฟี่ยูโรเปียน ทัวร์ และ 1 พีจีเอ ทัวร์ แชมเปียนส์ บนแผ่นดินอเมริกา อีกทั้งยังทำเงินรางวัลสะสมตลอดอาชีพการเล่นกอล์ฟได้ทะลุ 600 ล้านบาท

ประวัติศาสตร์หน้าแล้วหน้าเล่าของวงการกอล์ฟไทย ถูกขีดเขียนโดย ธงชัย ใจดี ทั้งที่เขาเริ่มต้นทุกอย่างช้ากว่าคนอื่น กว่าจะจับก้านเหล็กหวดวงสวิงครั้งแรกก็ตอนอายุ 16 ปีแล้ว แถมออกสตาร์ทเทิร์นโปรตอนวัยแตะเลข 3

ในวันนั้นแทบไม่มีใครเชื่อเลยว่า ธงชัย ใจดี จะมาได้ไกลขนาดนี้ แต่โปรผู้นี้ก็สวมหัวใจสิงห์อันกล้าแกร่ง ออกเดินทางไปสู่การแข่งขันระดับโลกจนประสบความสำเร็จกลับมา และส่งต่อแรงบันดาลใจไม่รู้จบให้แก่นักกอล์ฟไทยในยุคหลังจากนั้น 

3,000

แสงแดดประเทศไทยสาดส่องและแผดเผาผิวหนังของร่างชายคนหนึ่งจนมีริ้วรอยไหม้เกรียม ทว่าตัวเขายังคงปาดเหงื่อที่ไหลริน เดินแบกถุงกอล์ฟด้วยตัวเอง ไปตีลูกให้ลงหลุมแล้วหลุมเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เพื่อให้ได้ตัวเลขอย่างที่เขาตั้งใจวันละ 3,000 ครั้ง

เขาปลุกตัวเองตื่นตั้งแต่ตี 5 และซ้อมหนักจนถึง 3 ทุ่มของทุกวันตลอดระยะเวลา 1 ปี โดยมีเป้าหมายและความฝันในการไปคัดตัว สู่การเป็น ‘นักกอล์ฟทีมชาติไทย’

แต่ระหว่างบอกเล่าเรื่องราวในอดีต ธงชัยกลับยิ้มที่มุมปากและเอ่ยว่า “ที่ผมบังคับตัวเองให้ฝึกซ้อมได้หนักขนาดนี้ เพราะชีวิตผมเคยลำบากมากกว่านั้นเยอะ ฝึกแค่นี้สำหรับผมสบายมาก

“ผมเห็นกอล์ฟมาตั้งแต่เกิด เพราะบ้านอยู่ติดกับสนาม แต่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้มีโอกาสมาเล่น เพราะนี่เป็นกีฬาสำหรับคนที่มีเงินมากถึงจะเล่นได้ อีกอย่างตัวผมไม่ได้สนใจกอล์ฟด้วย ผมชอบเล่นฟุตบอลมากกว่า

“สนามกอล์ฟของทหารที่ลพบุรีนี่แหละคือสนามฟุตบอลของผมกับเพื่อน ๆ ตอนดึกผมกับพรรคพวกจะแอบข้ามรั้วเข้าไปเตะบอลกัน เพราะฟุตบอลเป็นกีฬาที่ไม่ต้องใช้เงินมาก ลูกฟุตบอลแค่ลูกเดียวก็เล่นกันได้เป็นกลุ่มแล้ว”

ธงชัยอาจไม่เคยคิดฝันว่าวันหนึ่งจะได้กลายมาเป็น ‘นักกีฬาชาวไทย’ ที่แฟนกอล์ฟทั่วโลกรู้จัก แต่การเติบโตอยู่ข้าง ๆ กรีนหญ้า ก็คงส่งอิทธิพลไม่น้อยให้เขาได้ซึมซับกีฬาชนิดนี้เข้าไปโดยไม่รู้ตัว เริ่มจากการประดิษฐ์ไม้กอล์ฟโดยใช้ไม้ไผ่บ้าง พลาสติกบ้าง เพื่อเล่นสนุกกับเพื่อน ๆ

ไปจนถึงการเข้าไปงมหาลูกที่ตีตกในคลองของสนามกอล์ฟ เพื่อนำมาขายต่อ หาเงินค่าขนมไปโรงเรียน ธงชัยก็เคยทำเป็นประจำมาตั้งแต่อายุ 7 ขวบ

แชมป์ PGA Tour แรกในวัย 52 ของ ‘ธงชัย ใจดี’ โปรระดับโลกที่เริ่มจากงมลูกกอล์ฟในสนามขาย

“ซื้อลูกกอล์ฟไหมครับ” ธงชัยในวัยหนุ่มเอ่ยปากถามลูกค้าที่เข้ามาตีกอล์ฟในสนาม นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาได้มารู้จักนักธุรกิจในจังหวัดท่านหนึ่ง

“ตอนนั้นผมอายุ 16 ปี เป็นจังหวะเดียวกับที่ข้อเท้าเริ่มมีปัญหา ส่งผลต่อการเล่นฟุตบอล ผมก็เอาลูกกอล์ฟมาขายให้กับนักธุรกิจคนนั้น ท่านเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า ‘ลองตีให้ดูหน่อยสิ’ ผมก็ปฏิเสธไปเพราะผมตีไม่เป็น อุปกรณ์ก็ไม่มี

“แต่ท่านก็ลองให้ผมหัดตีกอล์ฟเรื่อย ๆ บางครั้งก็แอบเดินตามท่านไปตี 4 – 5 หลุม ที่บอกว่าต้องแอบเพราะผมไม่ได้เป็นเมมเบอร์ ถ้าสารวัตรทหารเห็น ผมต้องโดนไล่ออกจากสนามแน่ ไม้กอล์ฟอันแรกในชีวิตผมก็ได้มาจากไม้เก่าของท่าน รวมถึงท่านยังเป็นคนที่เสียค่าสมัครสมาชิกกอล์ฟคลับให้ผมอีกด้วย”

ในความคิดของ ธงชัย ใจดี เขาคิดแค่ว่าเมื่อได้รับโอกาสให้ได้มาสัมผัสกับกีฬาชนิดนี้แล้ว สิ่งเดียวที่คงทำได้ดีที่สุด คือ พยายามตอบแทนด้วยผลงานที่ดีที่สุด เท่าที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งจะทำได้ในทุกรายการที่เดินทางไปแข่ง ทั้งแมตช์การกุศลและตามทัวร์นาเมนต์สมัครเล่น

“ครั้งแรกที่ผมลงแข่งกอล์ฟสมัครเล่นในประเทศไทย ผมเห็นเสื้อแข่งของนักกีฬาหลายคนติดโลโก้ ‘สิงห์’ เพราะสิงห์สนับสนุนวงการกอล์ฟไทยมายาวนาน ผมน่าจะเป็นเจเนอเรชันที่ 2 – 3 ของสิงห์แล้วด้วยซ้ำ จวบจนถึงวันนี้ สิงห์สนับสนุนนักกอล์ฟไทยมาน่าจะเจเนอเรชันที่ 10 แล้วมั้งครับ

“ผมเคยคิดนะว่า ถ้าวันหนึ่งได้มีโลโก้สิงห์มาติดอยู่บนเสื้อแข่งบ้างคงเท่ไม่น้อย จนกระทั่ง พี่เปี๊ยก-ศุภพร มาพึ่งพงศ์ (ผู้บรรยายกีฬา) แนะนำให้ผมรู้จักกับ คุณสันติ ภิรมย์ภักดี นายก็ให้การสนับสนุนผมมาโดยตลอด ตั้งแต่ปี 1995 จนถึงทุกวันนี้ ยาวนานไหมครับ”

อย่างที่ธงชัยบอก ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่มีสปอนเซอร์เป็นสิงห์ แต่เขาพบเห็นนักกีฬาจำนวนมากในไทยตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันได้รับเงินเดือนจากบุญรอดบริวเวอรี่ รวมถึงการสนับสนุนจนกลายเป็นรากฐานสำหรับการพัฒนากอล์ฟในเมืองไทย เพราะนักกอล์ฟที่ลงแข่งเกือบทั้งหมด ล้วนมีสิงห์เป็นผู้ให้โอกาสและอยู่เคียงข้างพวกเขา

แชมป์ PGA Tour แรกในวัย 52 ของ ‘ธงชัย ใจดี’ โปรระดับโลกที่เริ่มจากงมลูกกอล์ฟในสนามขาย

เรียนรู้จากความลำบาก 

แม้ธงชัยเริ่มต้นจับไม้กอล์ฟครั้งแรกตอนเรียนอยู่ชั้น ม.4 ซึ่งค่อนข้างช้า แต่ความขยันฝึกซ้อม ก็ทำให้ภายในระยะเวลา 3 ปี ธงชัย ใจดี ยกระดับตัวเองขึ้นมาเป็นดาวรุ่งที่ตีกอล์ฟได้ไม่ธรรมดา

เขาจึงได้บรรจุเข้ารับราชการที่ศูนย์สงครามพิเศษ ลพบุรี ในโควตานักกีฬากอล์ฟ เพื่อแข่งขันให้หน่วยในกีฬากองทัพบก และที่นี่เอง ธงชัยได้พบกับบทเรียนชีวิตที่สอนให้เขารู้จักคำว่า ‘อดทน ระเบียบวินัย และการเอาชนะใจตัวเอง’

“ผมไม่ได้นึกถึงการเป็นโปรกอล์ฟเลย คิดแค่ว่ากีฬานี้ทำให้ผมได้เป็นข้าราชการ มีเงินเดือน มีสวัสดิการเลี้ยงดูครอบครัว เลยอยากซ้อมและเล่นให้เต็มที่ ให้คุ้มกับโอกาสที่ได้มา 

“มันยากมากสำหรับผมในตอนนั้น เพราะผมบรรจุแบบไม่ได้ผ่านการเป็นนักเรียนนายสิบมาก่อน ก็เลยต้องปรับตัวค่อนข้างเยอะ เราต้องอดทน มีระเบียบวินัย มีความเข้มแข็งทั้งด้านร่างกายและจิตใจ เพราะสังคมทหารมีแค่เจ้านายกับลูกน้อง เราต้องทนให้ได้ ถ้าไม่ไหวก็ต้องลาออกไป

“ชีวิตการเป็นทหารของผม ทำงานครึ่งวัน อีกครึ่งวันซ้อมกอล์ฟ ถ้าวันไหนเข้าเวรก็ทำงานเต็มวัน ไม่ได้ซ้อม ถ้าช่วงของการฝึก ผมจะไม่ได้ซ้อมเลย ด้วยความที่หน่วยของผมเป็นหน่วยรบ จึงต้องถูกส่งไปฝึกหลักสูตรพลร่ม 1 ปี และหลังจากนั้นก็ถูกส่งไปเรียนหลักสูตรจู่โจม เป็นเวลา 3 เดือนที่ไม่ได้กลับบ้านเลย

“นั่นคือช่วงเวลาที่หนักสุดแล้วในชีวิต ในตอนที่ฝึกหลักสูตรจู่โจม จะกินก็ไม่ได้กิน จะนอนก็ไม่ได้นอน บางวันโดนฝึกแบบ 24 ชั่วโมง บางสัปดาห์ไม่ได้อาบน้ำเลยในช่วงการฝึก เพราะเป็นการจำลองสถานการณ์รบ มีทั้งภูเขา ทะเล และป่าเบื้องต้น

“สิ่งที่ได้เรียนรู้จากวันนั้นคือ ถ้าร่างกายเราไหว เราจะไปถึงจุดหมายที่ตั้งใจไว้อย่างแน่นอน ไม่ว่าจะเจอกับความยากลำบากแค่ไหน ผมก็จะไม่ท้อและถอดใจ

“ตอนที่ฝึกหลักสูตรจู่โจม ผมลำบากมาก เสียเหงื่อไปเป็นโอ่งได้ แต่ก็ผ่านมาแล้ว จนได้เครื่องหมายเสือคาบดาบมาประดับบนอก

“ดังนั้น ทุกเรื่องในชีวิตไม่ว่าจะหนักหนาแค่ไหน เราก็จะต้องผ่านไปให้ได้ ผมนำสิ่งที่ได้เรียนรู้เรื่องความอดทน การดูแลร่างกาย ระเบียบวินัย มาปรับใช้กับตัวเองในตอนเล่นกอล์ฟ

“ผมเคยฝึกซ้อมวันละ 12 – 13 ชั่วโมง ตีวันละ 2,000 – 3,000 ครั้ง เพราะผมอยากติดทีมชาติมาก ซ้อมอย่างนี้อยู่ 1 ปีเต็ม ผมบอกกับตัวเองว่า ต้องทำให้ได้ตามเป้าหมายที่ตั้งใจไว้ ถึงแม้จะเหนื่อยมากก็ตาม

“เพราะลำบากกว่านี้ผมก็เคยทำมาแล้ว การเป็นทหารสอนให้เป็นคนที่อดทนจริง ๆ”

แชมป์ PGA Tour แรกในวัย 52 ของ ‘ธงชัย ใจดี’ โปรระดับโลกที่เริ่มจากงมลูกกอล์ฟในสนามขาย

อย่ามองกลับหลัง

ผลพวงจากความสำเร็จในการกวาดเหรียญทองซีเกมส์ 1995 ที่จังหวัดเชียงใหม่ของทีมกอล์ฟชายไทย ทั้งประเภทเดี่ยวและทีม ย่อมสร้างความคาดหวังให้กับคนไทย เมื่อมหกรรมกีฬาเอเชียนเกมส์ 1998 ที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพเวียนมาถึง บรรยากาศรอบสนามจึงเต็มไปด้วยกองเชียร์ที่แห่เข้ามา เพราะอยากเห็น ‘กอล์ฟชายไทย’ กอบโกยเหรียญระดับทวีปมาครองต่อหน้าคนทั้งชาติ

“จากการฝึกซ้อมหนักตลอด 1 ปี ผมก็ได้ติดทีมชาติไทย ตอนปี 1995 และอยู่ในทีมชุดที่คว้าเหรียญทองซีเกมส์ที่เชียงใหม่

“ช่วงเก็บตัวซ้อมทีมชาติเกือบ 5 ปี ผมได้เรียนรู้หลายอย่าง ผมไม่ใช่นักกอล์ฟที่ทักษะดีมากนัก ช่วงแรกผมตีโดยอาศัยความรู้สึก แต่ก็ได้รับการขัดเกลาและคำแนะนำต่าง ๆ ในทีมชาติมีเก็บสถิติด้วย

“ทำให้ตอนหลังออกสวิงได้ดีขึ้น จนช่วง 1 ปีก่อนแข่งเอเชียนเกมส์ 1998 ตอนนั้นเป็นช่วงพีกที่สุดของผม ซ้อมดีมาก และเริ่มมองถึงการออกไปเป็นโปรกอล์ฟอาชีพแล้ว

“พอถึงช่วงเวลาแข่งเอเชียนเกมส์ ปรากฏว่าเรากดดันตัวเองจนเล่นพลาด เพราะแฟน ๆ กีฬาชาวไทยและสื่อมวลชนเริ่มตั้งความหวังกับกอล์ฟชายไทยว่าไปถึงเหรียญทองได้

“ผมไม่มีประสบการณ์ในการรับมือกับแรงกดดันขนาดนั้น ทุกอย่างในสนามจึงออกมาไม่เหมือนที่เคยทำได้ตอนซ้อม มันจึงเป็นอีกหนึ่งบทเรียนให้ตัวเอง”

จบการแข่งขันเอเชียนเกมส์ในบ้านเราปี 1998 กอล์ฟทีมชาติไทยกลับบ้านแบบมือเปล่า ไม่ได้แม้กระทั่งเหรียญทองแดงติดมือกลับมาเลย

ธงชัย ใจดี ยอมรับว่าเขาผิดหวังและเสียใจกับผลงาน แต่ก็ไม่ปล่อยให้อดีตย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง ความพ่ายแพ้เป็นเรื่องปกติที่ทุกคนต้องพบเจอ ฉะนั้น เราต่างเรียนรู้จากประสบการณ์ที่ผ่านมาได้ จงอย่าให้อดีตที่ไม่เป็นดั่งใจ มาฉุดรั้งตัวเราไม่ให้ไปสู่ความสำเร็จในอนาคต

“เป็นธรรมดาถ้าเราตั้งใจทำอะไรสักอย่าง แล้วมันไม่เป็นไปตามที่ตัวเองต้องการก็ย่อมเสียใจ แต่ความพ่ายแพ้ไม่ได้ทำให้เราตาย เรายังมีชีวิตและลมหายใจอยู่

“เราต้องเข้าใจก่อนว่าไม่มีนักกอล์ฟคนไหนในโลกที่ชนะได้ทุกสนาม เราแค่ต้องเรียนรู้กับมัน เติบโตก้าวต่อไป ผมเลยไม่ได้อยู่กับความเสียใจนานนัก เพราะผมจะไม่หันหลังกลับไปมองอดีต มันผ่านไปแล้ว ไม่มีใครย้อนเวลากลับไปได้

“ตอนที่ผมตัดสินใจอยากออกไปเทิร์นโปร ผมรู้ตัวว่าจะต้องเจอกับคนเก่งอีกมากมาย ผมต้องเล่นคนเดียว ไม่เหมือนตอนเป็นมือสมัครเล่นที่ส่วนใหญ่เราเล่นเป็นทีม วันไหนเราเล่นไม่ดี ก็ยังมีเพื่อนร่วมทีมช่วย

“ผมรู้ว่ากอล์ฟอาชีพอาจทำให้ผมต้องพบเจอกับความผิดหวังอีกนับครั้งไม่ถ้วน ยิ่งระดับการแข่งขันสูงขึ้น ก็ยิ่งท้าทายมากขึ้น แต่ผมก็พร้อมที่จะออกเผชิญหน้ากับมัน เพราะมีเป้าหมายที่ชัดเจนว่า เราอยากพัฒนาตัวเองให้ไปได้ไกลกว่าเดิม”

สวมหัวใจสิงห์

ลมหนาวปลายปี 1999 ผ่านพัดเข้ามากระทบร่างของ ธงชัย ใจดี เหมือนเป็นสัญญาณบ่งบอกว่า การเริ่มต้นในเส้นทางนักกอล์ฟอาชีพกำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว

ไม่มีใครรู้ว่าชายไทยวัย 30 ปีที่เพิ่งเทิร์นโปรจะไปได้ไกลแค่ไหน แม้กระทั่งตัวเขาเอง รวมถึงผู้สนับสนุนที่กล้าลงทุนเม็ดเงิน เพื่อสานฝันให้ธงชัยเปลี่ยนสถานะจากมือสมัครเล่นมาเป็น ‘โปรกอล์ฟอาชีพ’

แต่ในวันหนึ่งที่ธงชัยเริ่มมีความฝันใหญ่ขึ้น นั่นคือการเทิร์นโปรแข่งในระดับเอเชียน ทัวร์ เขายอมรับว่าลำพังแค่ตัวเขาคนเดียว คงไม่มีทางไปถึงจุดนั้นได้แน่นอน เนื่องจากการเล่นอาชีพมีค่าใช้จ่ายสูง

สันติ ภิรมย์ภักดี จึงเป็นคนที่เขานึกถึง ธงชัยตัดสินใจหอบความฝันไปบอกเล่ากับผู้ใหญ่ที่ตนเรียกว่า ‘นาย’ และบทสนทนาก็จบลงเพียงระยะเวลาสั้น ๆ

พร้อมไหม ถ้าพร้อมแล้วจะรออะไร ทันทีที่สิ้นประโยคนี้จากผู้บริหารบุญรอดบริวเวอรี่ ประตูสู่เวทีระดับโลกของ ธงชัย ใจดี ก็เปิดกว้างออกทันที

“ทุกครั้งที่ผมชนะ ท่านจะเป็นคนแรกที่ส่งข้อความมาแสดงความยินดี บางปีผมอาจทำผลงานได้ไม่ดี ท่านก็มีแต่กำลังใจให้ตลอด ‘สู้ ๆ ไม่เป็นไร ปีหน้าเอาใหม่ เล่นกอล์ฟให้สนุก’

“ทุกครั้งที่ออกไปแข่งขัน ผมจึงพยายามสู้กับทุกอุปสรรคที่ผ่านเข้ามา ไม่ว่าจะยากแค่ไหน ผมก็สู้เต็มที่ให้สมกับที่ได้รับโอกาส

“คุณสันติท่านเป็นคนที่มีแต่ให้ ไม่เคยหวังสิ่งใดตอบแทน ขอให้เรามีอนาคตที่ดี เลี้ยงดูครอบครัวได้ และเป็นคนดีของสังคมก็พอ ท่านไม่ได้ต้องการอะไรอย่างอื่นจากเราเลย

“พวกเราทีมนักกอล์ฟของสิงห์เคยถามคุณสันตินะครับว่า เราจะตอบแทนสิ่งเหล่านี้ได้อย่างไร คุณสันติตอบกลับทุกคนมาว่า ไม่ต้องตอบแทนอะไรท่านเลย เมื่อไหร่ที่ประสบความสำเร็จแล้ว อย่าลืมที่จะส่งต่อโอกาสเหล่านั้นให้กับคนอื่น ๆ ใช้ประสบการณ์ที่มีสร้างคนรุ่นต่อ ๆ ไป” เจ้าของโรงเรียนสอนกอล์ฟธงชัย ใจดี และผู้ก่อตั้งมูลนิธิธงชัย ใจดี เพื่อสานต่อโอกาสให้เด็กยากไร้ได้เล่นกอล์ฟเผย

วงสวิงสู่ดวงดาวของ ‘ธงชัย ใจดี’ จากเด็กงมลูกกอล์ฟในสนามขาย สู่นักกอล์ฟศึกเอเชีย ยุโรป และแชมป์ PGA Tour ในวัย 52 ปี

ชนะใจตัวเองและสนามให้ได้ก่อน

ปีแรกในการเป็นนักกอล์ฟอาชีพในเอเชียน ทัวร์ ของ ธงชัย ใจดี จบลงแบบมือเปล่า ทำได้ดีสุดคือติดท็อป 5 ในบางรายการ

ทว่าเพียงไม่กี่เดือนต่อมาหลังจากนั้น ธงชัยก็พุ่งทะยานขึ้นไปสู่การเป็นมือ 1 ของทัวร์ เดินหน้ากวาดแชมป์ต่อเนื่องแทบทุกปี อย่างน้อยปีละ 1 รายการ จนทำเงินรางวัลสะสมสูงสุดในฤดูกาลของเอเชียน ทัวร์ ได้ถึง 3 ปี

ไม่เพียงเท่านั้น หนึ่งในรายการที่เขาชนะเลิศ (เมย์แบงก์ มาเลเซียน โอเพ่น ปี 2004) จัดเป็นทัวร์นาเมนต์โคแซงชั่น จึงทำให้ธงชัยได้สิทธิ์ไปเล่นยูโรเปียน ทัวร์ แบบไม่ต้องคัดเลือก ซึ่งเวลานั้นไม่ค่อยมีนักกอล์ฟชายจากภูมิภาคเอเชียที่ได้ไปแข่งในยูโรเปียน ทัวร์ ที่ระดับความเข้มข้นและเงินรางวัลสูงกว่าเอเชียน ทัวร์

“ผมเป็นโปรไทยยุคแรก ๆ ที่ได้เล่นยูโรเปียน ทัวร์ แบบเต็มตัว ปีแรกที่ได้เล่นในยุโรป ผมตกรอบบ่อยมาก เพราะเราไม่เคยเล่นในสภาพอากาศแบบนี้

“บ้านเราฝนตกเม็ดใหญ่ก็เลิกแข่งแล้วใช่ไหม แต่ที่ยุโรป บางวันเจอกับลม ฝน และหนาว เราก็ต้องเล่นให้ได้ อุณหภูมิ 2 องศาเซลเซียสก็ต้องตีต่อ

“ผมท้อเหมือนกันในช่วงปีแรก เคยคิดจะเลิกก็มี แต่มาคิดอีกที ตอนเป็นทหารลำบากกว่านี้ยังทนได้เลย ก็ต้องสู้ต่อไป ตราบใดที่ร่างกายยังไหวอยู่

“อย่างเรื่องภาษา ตอนมาใหม่ ๆ ผมก็ยังพูดไม่ค่อยได้ เวลาเดินทางไปต่างประเทศผมเคยกลัวด่านตรวจคนเข้าเมือง กลัวกรอกข้อมูลไม่ถูก แต่เรื่องภาษาจำเป็นมากหากอยากจะแข่งในยุโรป ผมจึงซื้อหนังสือ เรียนพูดอังกฤษ 96 ชั่วโมงด้วยตนเอง มาอ่าน ศึกษาด้วยตัวเอง ผมอ่านหนังสือเล่มนี้ทุกครั้งที่เข้าห้องน้ำ ทุกวันนี้ก็ยังพกติดตัวมาอ่านอยู่

“ผมพยายามสังเกตว่า เวลานักกอล์ฟให้สัมภาษณ์เขาพูดอะไรกันบ้าง ก็ฝึกจากตรงนั้น เรื่องแกรมมาร์ผมอาจไม่เก่ง เพราะผมเน้นจำเป็นประโยค เป็นคำที่ใช้ในการเล่นกอล์ฟมากกว่า แต่ตอนนี้ก็สื่อสารได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว

“ผมเคยใส่เสื้อกันฝนตัวใหญ่ซ้อมกลางแดดบ้านเรานี่แหละ เหงื่อออกท่วมตัวเลย แต่ก็ต้องทนเพื่อให้ตัวเองชินกับเสื้อกันฝน เวลาไปแข่งจริงที่ยุโรป หากต้องหยิบเสื้อกันฝนมาใส่ เราก็จะตีได้ไม่มีปัญหา”

จากที่เคยตกรอบอย่างสม่ำเสมอในปีแรก ธงชัยเริ่มปรับตัวได้ดีขึ้นในปีต่อ ๆ มา จนอันดับดีขึ้นและก้าวขึ้นเป็นอีกหนึ่งนักกอล์ฟแถวหน้าของการแข่งขันในยุโรป ด้วยการกวาดแชมป์ยูโรเปียน ทัวร์ มาครองถึง 8 รายการ

เขายืนยันว่า ทุกความสำเร็จล้วนมาจากการฝึกซ้อมหนักและความกล้าที่จะเดินต่อไป แม้ช่วงเริ่มต้นอาจต้องพบกับความผิดหวังเข้ามารบกวนใจบ่อยครั้ง แต่เขาก็เลือกปักหลักยืนสู้กับมันหลุมแล้วหลุมเล่า จนสุดท้ายก็ปักหมุดหมายของนักกอล์ฟไทยบนทวีปยุโรปได้อย่างเต็มภาคภูมิ

“ผมเป็นคนที่ไม่ได้มีพื้นฐานดี แต่ขยันซ้อม ชอบเรียนรู้ตลอดเวลา และพยายามหาโอกาสให้ตัวเองเสมอ ผมไม่กลัวที่จะก้าวต่อไปในสเต็ปที่ใหญ่ขึ้น ถ้าเราคิดออกมา (เล่นอาชีพในยูโรเปียน ทัวร์) แล้ว เราก็ต้องสู้ให้ถึงที่สุด มันไม่ตายหรอกครับ เพราะถ้าตาย นักกอล์ฟที่มาแข่งในยุโรปคงตายหมดแล้ว

“อย่าเพิ่งคิดว่าตัวเองสู้ไม่ได้ เราเป็นคนไทย สรีระเป็นรอง หรือเราสู้ไม่ได้ เพราะเราไม่คุ้นกับอากาศ อย่าเอาสิ่งเหล่านี้มาเป็นข้อจำกัดให้ไม่กล้าที่จะออกมา

“เพราะถ้าเราชนะใจตัวเองไม่ได้ เอาชนะสนามไม่ได้ ก็คงเป็นแชมป์ไม่ได้หรอกครับ หากผมมายุโรปแล้วไม่สู้ เล่นแค่หวังเข้ารอบ ผมจะมาทำไม”

ตีลูกกอล์ฟให้ถึงดวงจันทร์

ความสำเร็จและเงินรางวัลที่กอบโกยได้มากมายหลายร้อยล้านบาทในยูโรเปียน ทัวร์ ไม่ได้ทำให้เขาอิ่มตัวกับอาชีพนี้จนหมดความท้าทายและไฟในการแข่งขัน

ตรงกันข้าม สถานการณ์โควิด-19 ที่แพร่ระบาดหนักทั่วยุโรป จนทำให้เขาไม่ได้แข่งขันนานถึง 14 เดือน กลับยิ่งปลุกไฟในตัวธงชัยให้กระหาย อยากไปแสดงความท้าทายใหม่ ด้วยการคว้าแชมป์ในสหรัฐอเมริกา ดินแดนที่เป็นแหล่งรวมตัวของสุดยอดนักกอล์ฟมือดีแถวหน้าของโลก

“ช่วงที่เป็นมือ 1 เอเชีย และติดท็อป 50 ของโลก ผมเคยมีโอกาสไปแข่งขันที่อเมริกาบ้าง ปีละไม่กี่แมตช์ แต่ผลงานของผมไม่ค่อยดีนัก เพราะนักกีฬาเจ้าถิ่นเขาคุ้นสนามมากกว่า อีกทั้งรูปแบบการเล่นก็แตกต่าง ที่อเมริกาต้องตีลูกให้สูง มันยาก

“ไม่เหมือนที่ยุโรป ตอนนี้ผมปรับตัวได้ สนุกกับการแข่งขัน เพราะเรามีประสบการณ์ ผมจึงมีเป้าหมายอยากเอาชนะรายการในอเมริกาให้ได้ จนมาถึงปี 2020 – 2021 โควิด-19 ระบาดหนัก ทำให้ในยุโรปไม่มีทัวร์แข่ง ส่วนที่อเมริกาเริ่มมีการผ่อนปรน

“แล้วก็มีทัวร์สำหรับซีเนียร์ (การแข่งขันสำหรับนักกอล์ฟที่มีอายุ 50 ปีขึ้นไป) เรายิ่งรู้สึกสนุกและอยากเข้าไปเล่น เพราะมีแต่คนเก่ง ๆ หลายคนที่เคยชื่นชม เคยติดตามดูเขามานาน บางคนเราไม่เคยมีโอกาสเล่นกับเขาในยุคที่เขารุ่งเรือง แต่วันนี้เราก็ได้มาแข่งกับเขาในสนามเดียวกัน

“ผมเลยตัดสินใจบินมาอยู่อเมริกา 9 เดือนเต็ม ตั้งแต่เดือนเมษายน-ธันวาคม 2021 เพื่อคัดตัวเข้าร่วมการแข่งขัน ผมต้องเริ่มตั้งแต่ไปคัดตัวกับนักกอล์ฟนับพันคน เพื่อหา 5 คนเข้าไปเล่น เนื่องจากช่วงโควิด-19 มีการจัดอันดับใหม่ ผมจึงต้องมาคัดตัวทุกรายการเพื่อเก็บสะสมคะแนน และหาโอกาสให้ตัวเองได้ลงเล่นในทัวร์แต่ละรายการ”

ธงชัย ใจดี ไม่เคยชนะการแข่งขันอาชีพประเภทเดี่ยวมานานถึง 6 ปีแล้ว นับตั้งแต่ครั้งสุดท้ายได้แชมป์ เฟรนช์ โอเพ่น ปี 2016 ทว่าความพ่ายแพ้ไม่อาจหยุดยั้งให้เขาล้มเลิกหรือคิดแขวนก้านเหล็ก ธงชัยยังคงออกไปคัดตัวและลงแข่งในทุกโอกาสที่มีสิทธิ์

จนมาถึงรายการ American Family Insurance Championship ซึ่งเป็น PGA Tour Champions ที่มีเงินรางวัลสูง ซึ่งผู้ชนะจะได้รับเงินสูงถึง 360,000 เหรียญสหรัฐฯ (ประมาณ 12.24 ล้านบาท) โปรวัย 52 ปี คัดตัวไม่ผ่านในรอบ Monday Qualifiers เขาจึงตัดสินใจจะกลับไปฝึกซ้อมที่เมืองแอตแลนตา โดยได้จองตั๋วเครื่องบินสำหรับเดินทางแล้ว

วงสวิงสู่ดวงดาวของ ‘ธงชัย ใจดี’ จากเด็กงมลูกกอล์ฟในสนามขาย สู่นักกอล์ฟศึกเอเชีย ยุโรป และแชมป์ PGA Tour ในวัย 52 ปี

กระทั่งทางผู้จัดการแข่งขันแจ้งว่ามีการเปลี่ยนแปลงกฎ ธงชัยจึงได้รับโควตาเข้าร่วมทัวร์นาเมนต์ และเรื่องราวหลังจากนั้นก็เป็นประวัติศาสตร์…

“ในวันที่อายุมากขึ้น แน่นอนว่าสายตาเราไม่คมชัดเหมือนเดิม อ่านไลน์ไม่ขาดเหมือนแต่ก่อน แต่นั่นก็ทำให้เราต้องทำการบ้านเยอะขึ้น สิ่งสำคัญคือการดูแลร่างกายก่อนบินมาแข่งที่อเมริกา ผมใช้เวลาถึง 3 วันในการตรวจร่างกายทุกอย่าง สแกน MRI เพื่อเช็กว่าส่วนไหนบกพร่อง หลังเป็นอย่างไร สมอง ช่องท้อง หัวใจ ทุกอย่างโอเคไหม

“เพราะการจะเป็นแชมป์ คุณต้องฟิตสมบูรณ์พร้อมทั้งสัปดาห์ แข่ง 4 วัน คุณต้องรักษาระดับการเล่นให้สม่ำเสมอ ถ้าไม่พร้อมจริงก็ไม่มีทางเป็นแชมป์ได้เลย ผมไปถึงสนามนี้ ตอนแรกก็ไม่คาดคิดว่าจะเป็นแชมป์หรอก

“แต่พอได้ลองซ้อม ผมยังคุยกับแคดดี้เลยว่า สนามเข้าทางผมมาก ทั้งที่ไม่เคยลงแข่งที่นี่ ผมใช้เวลาในการกลิ้งลูกหาจังหวะ เช็กบนกรีนนานมาก ถ้าเราเปิดดี เราก็มีโอกาส

“ผมโชคร้ายที่หลุมทำคะแนนตีไปติดต้นไม้ ทำให้สถานการณ์ผมตามหลัง แต่ในจังหวะถัดมา ผมทำเบอร์ดี้ได้ยาวทีเดียว ผมจึงพลิกนำ 1 คะแนนก่อนแข่งหลุมสุดท้าย”

ธงชัยได้รับเสียงปรบมือจากผู้ชมทั่วประเทศ ซึ่งต่างชื่นชมในหัวใจอันเป็นนักสู้ของโปรไทยวัย 52 ปี ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากแค่ไหน เขาก็ฝ่าฟันจนได้สัมผัสแชมป์ PGA Tour Champions เป็นครั้งแรกในชีวิต

แม้เป็นการแข่งขันระดับซีเนียร์ แต่ความโหดหินก็ไม่น้อยเลย และนี่คงเป็นอีกหนึ่งย่างก้าวที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งเขาได้ส่งต่อแรงบันดาลใจให้โปรไทยรุ่นต่อ ๆ ไป กล้าที่จะออกไปสู่เวทีระดับโลก

“น้อง ๆ รุ่นใหม่พัฒนาขึ้นเยอะ ปัจจุบันเรามีนักกอล์ฟไทยใน LPGA นับ 10 คน ส่วนในเอเชียน ทัวร์ เรามีคนไทยเล่นอยู่เกือบครึ่งของทัวร์ เพราะนักกอล์ฟบ้านเรามีศักยภาพขึ้นมาก และทางสิงห์เองก็ให้การสนับสนุนเด็กไทยมาตลอด ตั้งแต่รุ่นก่อนหน้าผมจนถึงรุ่นใหม่

“อย่าง โปรแพตตี้-ปภังกร ธวัชธนกิจ ก็เป็นแชมป์ระดับเมเจอร์ LPGA มาแล้ว หรืออย่าง น้องทีเค-รัชชานนท์ ฉันทนานุวัฒน์ คนนี้น่าจับตามอง เพราะอายุแค่ 15 ปี แต่น้องขยัน มุ่งมั่นเกินวัย จนเอาชนะในรายการอาชีพของผู้ใหญ่ได้ รอแค่จังหวะและโอกาสเท่านั้น

“ถ้าเมื่อไหร่ก็ตามที่น้อง ๆ มีโอกาส อยากให้น้องทุกคนในทีมกอล์ฟของสิงห์ตั้งใจและทำมันให้ได้ เพราะมันอาจเปลี่ยนชีวิตน้องได้เลย เช่น หากได้ลงแข่งในรายการโคแซงชั่น ก็อยากให้น้องพยายามเล่นให้ดีที่สุด เพื่อจะได้คว้าสิทธิ์ไปแข่งในยูโรเปียน ทัวร์ แบบไม่ต้องคัดตัว

“ผมอยากให้น้อง ๆ เด็กไทยรุ่นใหม่ได้ออกมาเล่นทัวร์ใหญ่ ๆ เพื่อนำชื่อเสียงกลับไปสู่ประเทศไทย”

คำโฆษณาของสิงห์ เคยบอกว่า “ตีลูกกอล์ฟให้ถึงดวงจันทร์ ถึงพลาดก็ยังอยู่ท่ามกลางดวงดาว” คงเป็นไตเติ้ลที่เหมาะสมกับชีวิตของผู้ชายที่ชื่อ ธงชัย ใจดี ในวัย 52 ปี

เขาอาจเริ่มต้นช้าและไม่ได้มีต้นทุนชีวิตที่เป็นแต้มต่อ แต่เพราะความมานะบากบั่น ไม่เคยกลัวล้มเหลวและขยันทุ่มเทให้กับกีฬาชนิดนี้แบบสุดตัวอย่างไม่เปลี่ยนแปลง ล้วนเป็นปัจจัยที่ส่งให้เขามาไกลเกินกว่าจะมีใครจินตนาการ หากมองจากวันแรกที่จับไม้กอล์ฟตอนอายุ 16 ปี

“สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยในตัวผมคือ ผมสู้ ผมไม่ท้อ และมีเป้าหมายชัดเจน ถ้าวันนี้ทำสำเร็จเป้าหมายที่หนึ่ง ผมก็ต้องมองหาเป้าหมายใหม่เพื่อให้ตัวเองได้เดินหน้าต่อไป ผมเหลือแชมป์เมเจอร์ที่ยังไม่เคยได้ ก็ยังเป็นเกียรติยศที่ผมอยากคว้ามาครองให้ได้

“ตราบใดที่ผมยังมีชีวิตอยู่ ผมก็ยังจะเล่นกอล์ฟต่อไป สู้มันไปทุกวัน จนกว่าจะเดินไม่ได้ ผมถึงค่อยเลิกเล่น แต่ถ้าตอนนี้ผมยังเดินไหว ยังตีได้ในระดับนี้ ผมคงไม่มีทางล้มเลิกความฝัน ผมยังคงตื่นมาและพร้อมที่จะสู้กับชีวิตในเช้าวันใหม่เสมอครับ”

Writer

อลงกต เดือนคล้อย

เจ้าของเพจ alongwrite และบรรณาธิการบทสัมภาษณ์แห่ง Main Stand

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load