ปุ๊กกี้-ปวีณ์นุช แพ่งนคร มาที่ออฟฟิศของ The Cloud ในสายของวันพฤหัสบดีหนึ่ง เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์สีดำดูทะมัดทะแมง และเดินขึ้นมาชั้นห้าด้วยรองเท้าส้นสูงดีไซน์แปลก (ออฟฟิศเราไม่มีลิฟต์) ซึ่งทำให้ทั้งลุคดูสนุกขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

เธอไม่ขอชา กาแฟ ขอแค่น้ำเปล่าหนึ่งแก้ว แล้วเริ่มเล่าถึงที่มาของชื่อลูกชาย บทเรียนที่ได้จากช่วงวิกฤต COVID-19 ที่ผ่านมา และความสงบสุขของชีวิตในวันนี้

ย้อนไปเมื่อเกือบ 20 ปีก่อน ปุ๊กกี้คือบัณฑิตจบใหม่จากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เธอเข้าวงการบันเทิงด้วยบทเล็กๆ ในภาพยนตร์ไทยชื่อดัง ก่อนจะได้รับบท ‘เจ๊โฉม-โฉมงาม ปะการัง’ ควบกับตำแหน่งคนเขียนบทของซีรีส์ เนื้อคู่ประตูถัดไป หลังจากนั้นก็ทำงานเบื้องหน้าคู่กับเบื้องหลังมาตลอด 

หน้ากองเธอเป็นคนเขียนบท นักแสดง และพิธีกร สลับกันไป ส่วนในบ้าน เธอเป็นแม่และภรรยาแบบเต็มเวลาแบบไม่มีหยุดพัก

เธอเคยเป็นแม่ที่มีแต่ ‘ไม่ ไม่ ไม่’ เป็นภรรยาที่เช็กโทรศัพท์มือถือสามี แต่ในวันนี้ ปุ๊กกี้คือคนที่นั่งจับเข่าคุยกับลูกแบบผู้ใหญ่ คือแม่ที่ปล่อยให้ลูกเล่นเกมดึกดื่นเพื่อจะได้เรียนรู้ว่าการนอนดึกไม่ดีต่อสุขภาพ คือภรรยาที่ดูแลจัดการซ่อมทุกอย่างในบ้าน และปล่อยพื้นที่ส่วนตัวให้สามีได้ใช้ชีวิตในแบบของเขา

ในวัย 39 เธอคาดหวังในตัวคนอื่นน้อยลงและพยายามโฟกัสกับตัวเองมากขึ้น แต่ไม่ว่าอย่างไร คำตอบในทุกคำถามของเธอก็จะวกกลับไปถึงลูกและสามีเสมอ

ภายใต้รอยยิ้มอารมณ์ดีและความอารมณ์ขัน เราพบว่าเธอผ่อนคลาย ปล่อยวาง จนชีวิตลงตัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

และนี่คือบทสนทนาที่ว่าด้วยเรื่องความสัมพันธ์ในชีวิตของปุ๊กกี้ ณ วันนี้

ปุ๊กกี้ ปวีณ์นุช แพ่งนคร ชีวิตที่โฟกัสครอบครัว แม่ที่ชอบเป็นแม่บ้านและเมียที่ซ่อมบ้านเอง

ก่อนอื่นขอถามแทนแฟนๆ หลายคน ลูกชายไม่พูดคำหยาบจริงๆ เหรอ

ไม่พูดค่ะ แต่เขารู้จักว่าคำหยาบคืออะไร เราเคยคุยกับสามีว่าการเลี้ยงลูกให้เป็นเด็กที่ไม่พูดคำหยาบมันยากมาก พ่อแม่ก็พูด เพื่อนที่โรงเรียนก็พูด ในยูทูบก็พูด จะทำยังไงให้ลูกไม่ได้ดัดจริตแบบไม่พูดคำหยาบ (เสียงสูง) ทำยังไงที่พ่อแม่จะเป็นตัวของตัวเองได้โดยที่ลูกไม่ซึมซับนำไปใช้ ก็เลยคุยกับสามีว่า เราเลี้ยงลูกอย่างนี้ดีไหม ให้รู้ทุกอย่างไปเลย สมมติถ้าแม่คุยกับเพื่อน “เฮ้ยมึง บ้า อีบ้า อีทุเรศ” ก็พูดต่อหน้าลูกได้เลย แล้วค่อยบอกลูกว่า สิ่งที่หม่ามี้พูดคือคำหยาบนะคะ ลูกพูดได้นะ แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งพูด เก็บไว้ก่อน เดี๋ยวสักพักลูกจะพูดเองแหละ เดี๋ยวเพื่อนลูกก็พูด เราสอนแค่นี้จริงๆ แต่จากนั้นมาเขาไม่พูดเลย แล้วเขาจะรู้ เวลาปะป๊าคุยกับเพื่อน “มึง ไอ้เหี้ย” ลูกที่นั่งอยู่เบาะหลังจะยิ้มๆ หรือถ้าใครเผลอหลุด เอ บี ซี ดี อี เฮ้ย คำหยาบนี่ เขาจะบอกว่าไม่ได้พูดๆ เราก็แกล้งแซวเขา แต่พอผ่านไปสักพักเขาก็ไม่พูดเอง ทั้งๆ ที่รู้หมดเลยว่านั่นคือคำหยาบ เราไม่ได้กดดันว่าห้ามพูด แต่บอกว่าถึงเวลาก็พูดไปเถอะลูก หม่ามี้ก็พูดคำหยาบมาตั้งแต่สมัยประถมแล้ว

อ้าว

เราพูดอย่างนี้จริงๆ ทำไปเลยลูก แต่ให้อยู่ในกาลเทศะ ถ้าอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่หม่ามี้ไม่ชอบนะ ถ้าอยู่กับเพื่อน หม่ามี้รู้แหละว่ามอหนึ่งแล้วพูดกูมึงกันน่ะ พูดได้ แต่ต่อหน้าครูไม่พูดนะ พอได้คุยกันแบบผู้ใหญ่ เขาจะเข้าใจ เราค้นพบว่ามันดีกว่าวิธีการสอนแบบสมัยก่อนว่า อย่านะ อย่าทำ!

คุณสอนลูกด้วยเหตุผลแบบผู้ใหญ่ในทุกเรื่องหรือเปล่า

ช่วงแรกๆ เวลามีปู่ย่าตายายอยู่ด้วย ก็จะกดดันว่าต้องเลี้ยงลูกตามระเบียบ ยิ่งคุณยายเป็นครู อันนี้ไม่ได้นะ ห้ามลูกเล่นเกมนะ ตอนนั้นรู้สึกว่าทำไมการเลี้ยงลูกของเราสองคนมันเหนื่อยจังวะ ฉันต้อง Behave ทุกอย่างในการเลี้ยงลูกเลยเหรอเพื่อที่จะให้ลูกดี แต่ลูกออกไปข้างนอกแป๊บเดียวก็เจอคนไม่ดีแล้ว เจอเพื่อนก็เล่นเกมทั้งวันแล้ว เราจะทำยังไงให้ฉันสบายๆ แล้วลูกก็สบายๆ ไม่ได้กดดันว่า เดี๋ยวกูจะแอบไปพูดคำหยาบลับหลังแม่ดีกว่า เราให้เขาทำอะไรได้เต็มที่ แต่ก็มียั้งๆ ไว้บ้าง ไม่ถึงกับให้อยู่กับเพื่อนตลอดเวลา อยากเล่นอะไรเล่นเลย แต่ต้องมีเวลา

นี่ปรับมาพอสมควรแล้ว ช่วงแรกก็เป็นการเลี้ยงลูกรุ่นเก่า ไม่ได้ ห้าม เราว่ามันไม่ค่อยเวิร์ก ลูกก็ Suffer ร้องไห้อยากจะเล่น แล้วเมื่อประมาณเดือนที่แล้ว ลูกบอกว่าอยากเล่นไม่อยากนอน ไม่นอนได้ไหม จะเล่นเกม เราบอกว่าได้ ไม่ต้องนอน เขาก็เล่นถึงประมาณตีหนึ่งแล้วหลับคาเกมไปเลย วันถัดมานอนเอง เพราะเขาได้ลองทำถึงที่สุดแล้วโดยมีแม่กับพ่อนั่งอยู่เคียงข้าง เห็นว่าเขาเหนื่อย ง่วง แล้วตื่นมาเดี๋ยวก็ได้เล่นใหม่อยู่ดี จะเล่นดึกทำไม เขาก็เลยบาลานซ์ตัวเองได้

คุณมีลูกครั้งแรกตอนอายุ 28 จำได้ไหมว่าตอนรู้ว่ากำลังจะมีลูก แม่ของคุณแนะนำอะไรบ้าง

ไม่เคยแนะนำเลย เราเป็นบ้านที่ไม่ได้มานั่งคุยกันว่า ชีวิตคนเราต้องเป็นอย่างนี้นะๆ คุณพ่อเราเสียตั้งแต่เด็กๆ คุณแม่เลยเป็นหม้ายตั้งแต่สาวๆ เป็นคนที่เลี้ยงลูกโดยทำให้ดูตลอด และด้วยนิสัยความเป็นครู ก็เลยเป็นคนมีระเบียบอยู่แล้ว โดยที่ไม่ได้มาบอกว่าเราต้องทำอย่างนี้ เดินทางอย่างนี้ เป็นอย่างนี้ แต่เราเห็นแม่แกร่งมากมาตั้งแต่เด็ก เลี้ยงลูกสามคนมาคนเดียว พอเราจะมีลูก เขาเลยไม่ต้องบอก เพราะเราเห็นมาตลอดว่าเขาเป็นแบบนี้ เขาเลี้ยงลูกยังไง เราก็เลี้ยงแบบนั้นแหละ เลี้ยงแบบใส่ใจ วิธีอาจจะไม่เหมือนกันเสียทีเดียว แต่แกนหลักคือความเอาใจใส่ลูกทุกๆ คน ถึงจะไม่ได้ด่า แต่นางจับตาดูเกรดฉันอยู่นะ เราว่ามันเวิร์กเพราะเขาเลี้ยงเรามาเป็นแบบนี้ เราก็ไม่ใช่คนเลวอะไรขนาดนั้น (หัวเราะ) ก็เลยเลี้ยงตามแม่มา แต่เขาจะสอนพวกเกร็ดเล็กเกร็ดน้อย การให้นม ดีเทลของความเป็นแม่ แต่เรื่องทัศนคติไม่ได้คุยกัน

เพราะคุณแม่แกร่งขนาดนั้น เลยทำให้คุณเป็นแม่ที่แข็งแกร่งเหมือนกันไหม เห็นเลี้ยงลูกไปด้วย ทำงานหนักไปด้วยมาตลอด

คิดว่ามีส่วนมากเลย ถ้าเรามีครอบครัวที่ครบ เราอาจจะรู้สึกว่าบางอย่างฉันต้องทำไม่ได้แน่ๆ ฉันต้องไปให้สามีทำแน่เลย ซ่อมอันนั้น ซ่อมอันนี้ แต่พอเห็นแม่ทำได้ ฉันก็ต้องทำได้สิวะ แม่ยังเอาสว่านเจาะติดชั้นเองได้ ทุกวันนี้ก็เลยเจาะเอง สามีเจาะไม่เป็น สามีเป็นลูกคุณหนูมาก ทำอะไรไม่เป็น นางโตมาในครอบครัวที่มีฐานะ ในขณะที่บ้านเราคุณแม่ทำเองทุกอย่าง ซื้อบ้าน ตอกตะปู เราเลยกลายเป็นภรรยาที่ไม่เป็นภาระกับสามีเท่าไหร่

ปุ๊กกี้ ปวีณ์นุช แพ่งนคร ชีวิตที่โฟกัสครอบครัว แม่ที่ชอบเป็นแม่บ้านและเมียที่ซ่อมบ้านเอง

เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่ตอนเป็นแฟนเลยหรือเปล่า

ใช่ เขาเมา ดิฉันก็ขับรถพาเขาไปส่งบ้านตลอดเวลา เราเป็นคนที่น่าจะติดอันดับคนที่ช่วยเหลือตัวเองได้ดีที่สุด (หัวเราะ) เป็นคนชอบทำอะไรเองด้วยแหละ ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะนิสัยที่เป็น Perfectionist เล็กน้อย ถ้าไม่ทำอะไรเองเดี๋ยวจะไปหงุดหงิดไปโกรธใคร สุดท้ายก็ตัดจบ หาทางลัด คือทำเอง มันเลยกลายเป็นว่าทำเองได้หมด

การเลี้ยงลูกแบบ Perfectionist เป็นยังไง

ถ้าเป็นสามีที่สนิทกัน เขาจะรู้ว่าเราเป็น Perfectionist ขนาดไหน มันจะต้องเป๊ะตามนั้นนะ แต่เราจะมีภาพลวงตาให้มันดูหลวม เหมือนหลอกว่าจริงๆ เรายังไงก็ได้ แต่ลึกๆ คือกำลังดูอยู่ ดูสิว่ามึงจะยังไงต่อ (หัวเราะ) คอยแอบมองแบบไม่ให้เขารู้ตลอด หรือแม้แต่ชีวิตสามีก็ตาม เขาบอกว่าเราชอบไปบงการชีวิตเขา วันนี้เธอทำอะไร ตารางเป็นยังไง อ๋อ งั้นอย่างนี้สิ เธอต้องไปประชุมนี่เสร็จ แวะอันนี้นะ แล้วเดี๋ยวไปรับลูกต่อ อันนี้คือเป็น Perfectionist ว่าต้องตามเวลา เป๊ะตามตาราง เขาจะไม่ค่อยชอบ เราก็เลยจะมีวิธีอื่น เดี๋ยวฉันจะไปใกล้ๆ ตรงนั้น อะไรแบบนี้ สุดท้ายจะมีวิธีที่ทำให้ไม่ดูไปกดดันเขาจนเราได้สิ่งที่สมใจ (อมยิ้ม)

ซึ่งเขารู้ทันหรือยังตอนนี้

เขาก็รู้แหละ อยู่กันมานานจนรู้ว่าเราเป็นคนยังไง เขาจะรู้ว่าอีนี่ต้องทำเอง สมมติใช้ไปทำอันนี้ เขาจะรู้ว่าไม่ได้หรอก ฉันทำไม่ได้หรอก อีนี่ต้องทำเองเพราะเดี๋ยวมันจะหงุดหงิด เราจะรู้กันและจะไม่มานั่งด่าว่ากัน แต่จะออกไปทางสีหน้ามากกว่า​ (หัวเราะ) 

เวลาคนใกล้ตัวกำลังจะมีลูก คนรอบตัวจะประคบประหงม ไม่ให้ทำอะไรเอง ตอนท้องคุณทำเองหมดเลยหรือเปล่า

ทำเอง แต่บางช่วงที่ดูแลตัวเองไม่ได้อย่างช่วงแพ้ท้องก็จะมีสามีดูแล เราไม่ใช่คนที่แบบ โอ๊ยเธอ ฉันไม่ไหว (เสียงสั่น) แบบนี้ไม่ค่อยมี จำได้ว่าตอนท้องเจ็ดเดือนก็ยังขับรถไปทำงานเอง ไปออกกองก็ยังขึ้นรถกระเช้าอยู่เลย จนเจ้านายต้องขอให้กลับไปอยู่บ้าน กลัวลูกจะไหลออกมา ถ้ามันไม่ใช่ภาระหรือเราไม่เจ็บป่วยจริงๆ เราจะไม่แสดงออกว่ามันเจ็บ แต่ถ้าวันไหนไม่โอเคก็จะบอกไม่โอเค เราจะไม่งุ้งงิ้ง ไม่เหมือนแมว ไม่ค่อยทำ

หรือเป็นเพราะคุณชอบทำงานด้วย

ไม่ชอบค่ะ (หัวเราะ) ไม่ใช่ไม่ชอบอย่างนั้น แต่มันไม่ใช่ Priority หลักของเรา แม่ปลูกฝังให้รับผิดชอบในทุกอย่างที่ทำ เราเลยรักทุกอย่าง แต่มันก็มีลำดับขั้นของมัน มีคนเคยถามว่าชอบอะไรที่สุดในชีวิต งานเหรอ การแสดงเหรอ อาชีพในฝันคือนักแสดงหรือเปล่า โน ชอบนอนอยู่บ้าน ชอบเป็นแม่บ้าน ชอบกวาดบ้าน ชอบทำกับข้าว ชอบอบคุกกี้รอลูก นี่คือความฝันที่เคยบอกสามีมานานมากแล้วว่า เอาจริงๆ เลยนะ เอาแบบไม่ตอแหลไม่สร้างภาพเลยนะ เราชอบไม่อาบน้ำอยู่บ้าน แล้วรอให้ลูกกลับมาที่บ้าน หรือขับรถออกไปรับลูกแบบมีตะกร้า นี่คือจุดมุ่งหมายในชีวิตตอนนี้เลย

เคยอยู่ในจุดที่ลังเลว่าอยากจะเลิกทำงานแล้วมาเป็นแม่บ้านแทนไหม

หลายรอบมากที่คิด แต่ทุกรอบที่คิดก็จะกลับไปถามตัวเองว่า ถ้าเราเลิกทำแล้วจะเอาเงินที่ไหนส่งลูกเรียนโรงเรียนดีๆ ล่ะ ตอนนั้นเราน่าจะเด็กๆ เป็นช่วงสามสิบต้นๆ ที่อยากเลิกทำงาน แต่ก็ยังไม่มีเงินเยอะ กระเป๋าก็อยากได้ ยังตัดอะไรไม่ขาดสักอย่าง ยังดูไอจีคนที่มีชีวิตหรูหราไปปาร์ตี้อยู่เลย ยังชอบอยู่ แต่หลังจาก COVID-19 ทุกอย่างพลิกไปเลย เราไม่ได้มองอะไรเหมือนเดิมแล้ว แต่ตอนนั้นไม่กล้าจริงๆ นะ ไม่เอา ฉันไม่กล้า นึกภาพตัวเองไปปลูกคะน้าไม่ออก ตอนนี้กลับรู้สึกว่าได้สิ ฉันทำได้สิ ถ้าฉันวางแผนการลงทุนแบบนี้ ฉันจะทำอย่างนั้นได้ เริ่มมีความคิดของคนมีอายุขึ้นมาแล้ว

ปุ๊กกี้ ปวีณ์นุช แพ่งนคร ชีวิตที่โฟกัสครอบครัว แม่ที่ชอบเป็นแม่บ้านและเมียที่ซ่อมบ้านเอง
ปุ๊กกี้ ปวีณ์นุช แพ่งนคร ชีวิตที่โฟกัสครอบครัว แม่ที่ชอบเป็นแม่บ้านและเมียที่ซ่อมบ้านเอง

เริ่มทำอะไรไปบ้างแล้ว ปลูกคะน้า?

ยัง (หัวเราะ) ปลูกคะน้าก็ยังคิดๆ อยู่ แต่เริ่มมองหาอะไรทำโดยไม่ต้องใช้เวลาไปกับการทำงานแบบนี้ คุยกับสามีว่าหรือเราจะทำธุรกิจที่เราชอบ คุยไปถึงร้านอาหารเช้าที่เราจะได้ตื่นมาอยู่ด้วยกันสองคน ตอนเช้าไปส่งลูกที่โรงเรียน แล้วกลับมาทำ จากนั้นมาเวลาขับผ่านที่ตรงไหน ถ้าสนใจก็จะเข้าไปดู พอเราสนใจอะไรจริงๆ เราจะมีแอคชัน ไม่เหมือนเมื่อก่อน ตอนนี้มันมีทั้งความคิดและพฤติกรรม ก็น่าจะเป็นสัญญาณของวัยทองด้วย สัญญาณของความอยากอยู่อย่างมั่นคง สงบ

เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นแม่ที่ยังดีไม่พอไหม

เวลาที่จิตใจล่อกแล่กไปมองคนอื่นจะชอบเป็น ถ้าอยู่กับตัวเองในบ้านจะรู้สึกว่าฉันเก่งมาก ฉันเลี้ยงลูกดีมาก ลูกน่ารัก นั่งเล่นเกม แต่พอไปเปิดไอจีปุ๊บ อุ้ย ทำไมลูกเขาไปเรียนเปียโน เนี่ย มันจะเริ่มเอาคนอื่นมาทับถมจิตใจ ลูกเขาดีจังเลย เรียนเปียโน สอบได้ทุน เราจะมีความริษยาอยู่จังหวะหนึ่ง ซึ่งทุกครั้งมันจะเริ่มจากการไปมองคนอื่น ไปเปรียบเทียบ ก็เลยรู้สึกว่าสิ่งที่เรามียังไม่ดีพอ

แต่พอมาคิดดีๆ มันก็โอเคแล้วนี่ เราก็เลี้ยงแบบนี้แหละ ลูกเราก็เป็นเด็กดี ไม่ได้นิสัยก้าวร้าว ไม่ได้พูดจาไม่ดีกับผู้ใหญ่ มันก็ได้เท่านี้แหละ เราก็เลี้ยงตามสไตล์เรา

คุณพูดเรื่องการดูชีวิตคนอื่นผ่านโซเชียลมีเดียหลายครั้ง มีช่วงที่เป็นหนักๆ ไหม

เป็นหนักๆ คือสมัยที่มีลูกคนแรก ตอนยังไม่ได้เป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงมาก งานก็ไม่ได้เยอะ มีปัจจัยเรื่องเงินที่เรามีไม่เท่าคนที่ไปดู แต่พอเริ่มมีงาน สามีตั้งบริษัทรับงาน มีรายได้เข้ามา เราเลยรู้สึกว่า เฮ้ย ฉันก็ใช้เงินแบบนั้นได้เหมือนกัน ฉันสามารถเอาลูกไปเรียนเปียโน จะมีช่วงหนึ่งที่น้องพุทธกับน้องพีพะเรียนเปียโน เรียนกลอง เรียนทุกอย่าง อยากได้โรลเลอร์เบลด อยากได้อะไร ซื้อให้หมด น่าจะตอนเราอายุสามสิบห้าที่ซื้อทุกอย่างให้ลูกหมดเลย เพราะไปรับความคิดที่บอกว่าถ้าเรามีเงินต้องให้ลูกทุกอย่างสิ อยากได้อะไรขอให้บอก 

ตอนนั้นเราซื้อของให้ลูกง่ายมาก อยากได้หูฟังอันนี้เหรอ หมื่นห้า นั่งคิดแป๊บหนึ่ง ได้ลูก ซื้อให้ เราซื้อหนักจนงงตัวเองว่าทำไมเป็นแม่ที่วัตถุนิยมมากๆ พอลูกได้ของง่ายก็มีผลต่อความคิดของเขา ล่าสุด ลูกทำไอแพดหาย คือโรงเรียนเขาเรียนด้วยไอแพดแล้ว ทำหายตอนเช้า ตอนเย็นเราถามว่า พุทธไปบอกคุณครูหรือยัง เขาตอบว่า พุทธยังไม่ได้บอกเลยหม่ามี้ เราก็ตกใจว่าทำไมลูกไม่ร้อนใจเลยที่ของราคาสามหมื่นสี่หมื่นหาย สมัยที่เราทำโทรศัพท์หายคือไม่อยากกลับบ้านเลย แม่ต้องด่าแน่ๆ แต่นี่ลูกไม่ร้อนใจเลย เราเลยนั่งคุยกับสามีว่าที่เป็นอย่างนี้เพราะลูกไม่เคยรู้คุณค่าของสิ่งที่ได้เลย เพราะเราซื้อให้ง่ายมาก 

จากนั้นก็เลยปฏิญาณกับตัวเอง บอกลูกเลยว่าต่อไปนี้อยากได้อะไรต้องเก็บเงินนะครับ เราให้ค่าขนมเขาอาทิตย์ละสามร้อยบาท ลูกบอกน้อยจังเลย เพื่อนได้เป็นพัน เราบอกไม่เป็นไร แต่หนูจะได้แค่สามร้อย สามร้อยจะแบ่งไปเติมตู้น้ำอัดลมที่โรงเรียนกี่บาทก็ตามใจ แล้วเขาขอออนุญาตเติมเกมในโทรศัพท์ ซื้อชุด อัปเลเวลอะไรของเขาไม่รู้ เราก็ฮึบก่อน (ทำท่าฮึบ) จริงๆ มันไม่ดีเลยนะเนี่ย แต่ด้วยความเป็นแม่ที่ต้องดูสปอร์ต ได้ค่ะลูก แบ่งเองนะครับ ถ้าอยากเติมเงินเล่นเกมเยอะๆ ก็กินน้อยๆ แต่ถ้าอยากกินน้ำ กินอะไรกับเพื่อนเยอะๆ ก็แล้วแต่งั้นก็เติมเกมน้อยๆ ผ่านไปสองอาทิตย์ เขาดูเห็นคุณค่าของเงินขึ้นมากๆ เขาจะนั่งคำนวณว่าถ้าเติมเงินอันนี้จะยังไง เขาจะทำให้มันไม่เกินสามร้อยจริงๆ ซึ่งเราว่ามันเป็นนิมิตหมายที่ดี 

เมื่อก่อนก็ให้ค่าขนมเขาสามร้อยเหมือนกัน แต่เขาไม่เคยทวงเลย เพราะเขาไม่รู้สึกว่ามันสำคัญ ไม่มีก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่ก็ซื้อโน่นซื้อนี่ให้ แต่เดี๋ยวนี้คือเดือดร้อนมาก เงินค่าขนมของพุทธได้หรือยังครับแม่ จะชนอาทิตย์แล้ว (หัวเราะ)

แล้วมันจะมีช่วงที่เขาหนักเลยคือเดือนที่แล้ว เขาบอกว่าอยากได้รองเท้า Nike Jordan มาก เรานั่งคำนวณในใจมันน่าจะสี่ห้าพันบาท แพงเหมือนกันนะ เขาเคยมีแล้วคู่หนึ่งที่เราซื้อให้ง่ายมาก เขาอยากได้อีกคู่หนึ่ง เขาพูดว่า “คู่นี้มันแพงหน่อยนะมี้ แต่ไม่เท่าไหร่หรอก ไม่ถึงหมื่น” เราแบบ ห๊ะ 

ปุ๊กกี้ ปวีณ์นุช แพ่งนคร ชีวิตที่โฟกัสครอบครัว แม่ที่ชอบเป็นแม่บ้านและเมียที่ซ่อมบ้านเอง

ตกใจไหม

ตกใจมาก แต่เขาไม่ได้มีเจตนาอะไร เขาอยู่ในสังคมที่เพื่อนเป็นแบบนั้น มันจะมีเด็กที่ใส่รองเท้ารุ่นลิมิเต็ดราคาหนึ่งแสนบาทมาโรงเรียน สมัยก่อนเราจะขอแม่ซื้อเสื้อยืดทาทายังราคาไม่กี่ร้อยยังรู้สึกว่าแม่ต้องไม่ให้แน่เลย ค่าเงินมันเปลี่ยนไปก็จริงแหละ แต่นี่คือหลักหมื่นเลยนะ เราเลยบอกว่าพุทธคิดไหม เงินหมื่นนี่คือเยอะมากนะลูก ค่อยๆ ปรับความคิดเขาใหม่ว่าเงินมันไม่ได้หามาง่ายขนาดนั้น ถ้าหนูจะเอารองเท้า ลองเสนอเงื่อนไขให้หม่ามี้ดู เช่น พุทธเก็บเงินได้ครึ่งหนึ่งแล้วหม่ามี้ ช่วยอีกครึ่งหนึ่งได้ไหมครับ หรือขอผ่อนเท่านี้ได้ไหมครับ เราอยากซื้อให้แหละ แต่ขอให้มันยากขึ้น ต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป เดี๋ยวลูกช็อก ฉันเคยได้นี่ ฉันเคยได้มาก่อน ทำไมตอนนี้ฉันไม่ได้ ฉันไปฆ่าตัวตายดีกว่า เราก็กลัวเหมือนกันเพราะไม่เคยเลี้ยงลูกวัยรุ่นมาก่อน

ของที่แพงที่สุดที่เคยซื้อให้คืออะไร

แพงที่สุดเหรอ (นิ่งคิด) น่าจะเป็นหมา หมาแพง เขาอยากได้ แต่มันเป็นความผิดของเราเองแหละที่คิดว่าถ้าซื้อหมาก็ต้องซื้อพันธุ์ดีๆ เด็กไม่ได้รู้หรอกว่าหมาแพงแค่ไหน เขาแค่อยากได้หมา แต่เราอยากได้หมาที่มาจากฟาร์ม 

แพงนี่คือเท่าไหร่

เจ็ดหมื่นห้า มันแพงจริงๆ แพงจนตกใจ เราคุยกับสามีว่ามันแพงจังเลยพี่กอล์ฟ ไม่เคยซื้อหมาแพงเลย ผิดที่แม่จริงๆ แล้วมันดันเป็นตัวที่น่ารัก ตอนแรกจะไปเอาตัวสามหมื่นห้า แต่ตัวนั้นตาเจ็บ คนขายเลยบอกว่า “มันจะมีอีกตัวหนึ่งค่ะคุณปุ๊กกี้ ตัวนี้สวยมาก เป็นลูกแชมป์ สรีระดีหมด” เราก็แบบ เอาแล้ว กูต้องซื้อแน่เลยว่ะ (หัวเราะ)

ลูกน่ะชอบอะไรก็ได้ขอแค่เป็นหมา เราก็สอนเรื่องการดูแลสัตว์ แต่พ่อกับแม่เองที่ผิดที่คิดว่ามันต้องเป็นหมาที่ดีสิ เลยไม่ได้เน้นใหญ่เรื่องค่าตัวหมากับลูกเท่าไหร่ ไปเน้นกันเองผัวเมียว่า เธอ หมาแพงนะ ดูด้วย (เสียงดุ)

พ่อแม่อยากให้ลูกไปเรียนโรงเรียนดีๆ แต่ก็จะตามมาด้วยสังคมที่เด็กใส่รองเท้าราคาแสน เรื่องนี้เคยเป็นข้อถกเถียงในครอบครัวของคุณไหม

อันนี้เป็นปัญหาที่คิดกันตั้งแต่ตอนลูกจะเข้าโรงเรียนครั้งแรกแล้ว สามีจะชอบทางสืบ นาคะเสถียร ชอบอะไรที่สู่ชุมชน สู่สามัญ ชอบพื้นๆ ธรรมชาติๆ แต่ขัดแย้งกับตัวเองนะ เพราะตัวเองชอบ Leica ชอบ Rolex (หัวเราะ) เราคุยกันว่าอยากให้ลูกอยู่โรงเรียนที่พัฒนาด้านจิตใจก่อน เลยให้ไปอยู่โรงเรียนทางเลือกที่สอนเด็กปลูกข้าว หาปลา ไอ้เราก็ไม่เคยเรียนโรงเรียนแบบนี้ แต่คิดว่าเด็กน่าจะได้ซึมซับอะไรบ้างนะ

เข้าโรงเรียนนั้นได้พักหนึ่ง เริ่มรู้สึกว่าลูกจะอยู่ในสังคมจริงๆ ได้เปล่าวะ เพราะเกิดปัญหาเยอะกับครอบครัวเรา ที่นี่เขาห้ามดูทีวี คุณครูต้องมาตรวจที่บ้านด้วยว่ามีของเล่นกี่ชิ้น มีสามชิ้นไม่ได้นะคะ ต้องมีชิ้นเดียวค่ะ แล้วก็มาสัมภาษณ์ทัศนคติของพ่อแม่ว่าเป็นคนยังไง น่าจะดูว่าฟุ้งเฟ้อหรือเปล่า ตอนแรกก็ยอมทำตามทุกอย่าง จนลูกตั้งคำถามเวลาไปเจอครอบครัวอื่น ไปบ้านญาติ คนอื่นเขานั่งดูทีวีกัน “พุทธดูได้ไหม ทำไมเขาดูทีวีได้” เราก็ไม่รู้จะตอบลูกว่าอะไรดี จะตอบว่าเพราะโรงเรียนเราไม่ให้ดูก็ไม่ได้ เลยเห็นว่ามันใช้ไม่ได้จริงกับชีวิตพวกเรายังไงไม่รู้ เราเป็นคนในวงการบันเทิง เราก็ต้องนั่งดูทีวี ลูกเราก็อาจจะอยากดูเราในทีวี ก็เลยตัดสินใจย้ายโรงเรียน

ทีนี้ก็มีคำถามอีก นานาชาติหรือไม่นานาชาติ เขาเรียนนานาชาติกันแล้วลูกเขาได้ภาษาเยอะมาก แต่เทอมละล้านหนึ่ง ถ้าไม่นานาชาติก็กลางๆ สุดท้ายก็เลยไปโรงเรียนเครือสาธิตฯ มีความเป็นเอกชนนิดหนึ่ง เพื่อตอบสนองความต้องการของพ่อแม่ที่อยากให้มีการดูแล ความปลอดภัย มี Facility ที่ดีขึ้น ซึ่งก็ยังมีเด็กรวยๆ ที่พ่อแม่ขับ Porsche เอาของมาอวดกัน เราก็ไม่รู้ว่าตอนอยู่โรงเรียนลูกเราเป็นหรือเปล่า แต่โรงเรียนมันเป็นแค่ส่วนหนึ่งที่จะให้ลูกเป็นอะไรก็ตามในสังคม เหมือนเป็นสนามทดลองวิธีการอยู่กับคนอื่น เคยคิดถึงขนาดว่าจะส่งไปเมืองนอกดีไหม อยากให้เขาได้ภาษา แต่ตอนหลังก็เดี๋ยวให้มันไปหาเอาเองละกัน เอาพื้นฐานนิสัยก่อนละกัน อยู่ใกล้ๆ เอาความอบอุ่นจากพ่อแม่ก่อน พอยิ่งคิดมากมันทำให้ทั้งเราและลูกสับสนในตัวเอง หลังจากที่ลูกขึ้นมอหนึ่งเราเลยชิลล์เรื่องนี้มากขึ้น

ปุ๊กกี้ ปวีณ์นุช แพ่งนคร ชีวิตที่โฟกัสครอบครัว แม่ที่ชอบเป็นแม่บ้านและเมียที่ซ่อมบ้านเอง

คุณเป็นแม่ที่ซีเรียสกับเกรดลูกไหม

การเรียนไม่ค่อยได้ดูแล้ว เกรดได้หนึ่งก็ช่างมัน

เคยได้เกรดหนึ่งด้วยเหรอ

เคยได้หนึ่ง ได้หมดทุกเกรด ตอนแรกๆ กลุ้มใจมาก ไปถามผู้ปกครองคนอื่นว่า ลูกพี่เรียนเข้าใจไหมคะ ตอนหลังๆ คือแข่งกันได้หนึ่งค่า (หัวเราะ) พอเราไม่ได้คาดหวังอะไรมาก มันก็ไม่เครียดทั้งเด็กทั้งพ่อแม่ “ไม่เป็นไรลูก ได้หนึ่งเหรอ ปะป๊าศูนย์ตลอดก็ยังมีงานทำ” เราได้คลายความยึดติดมากขึ้น การอยู่กับลูกก็เลยราบรื่นขึ้น

ถ้าเทียบคุณแม่ปุ๊กกี้ในวันนี้กับเมื่อ 12 ปีที่แล้ว คุณปล่อยวางมากขึ้นแค่ไหน

ปล่อยมาก ตอนนี้แทบจะไม่ได้รู้เรื่องลูกเลย เราก็แอบขี้เกียจเล็กน้อยนะ เรามีทัศนคติใหม่คือจะพยายามโฟกัสตัวเองให้มากๆ ส่วนคนอื่นรอบๆ ข้างจะดูชุ่ยๆ แล้ว ไม่ใช่ชุ่ยแบบไม่เอาใจใส่นะ แต่จะไม่ไปตีกรอบอะไรเขามาก อย่างเรื่องเรียนก็จะแค่ถามลูกว่า เรียนยังไง ไม่มีปัญหาใช่ไหม และก็ไปคุยกับครูกว้างๆ พอเราไม่ยุ่งกับเขามาก กลายเป็นว่าเขาจัดการกับตัวเองได้ดียิ่งขึ้น เพราะเวลาเราไปจู้จี้ เขาจะแอนตี้

“ดูสมุดจดการบ้านซิ” (เสียงแข็ง) เขาจะไม่ทำ จะทิ้งงาน แต่พอถามว่ามีการบ้านไหม ถ้าเขาบอกไม่มี โอเค เชื่อ ไม่มีก็ไม่มี สุดท้ายเขาก็ทำ เพราะถ้าไม่ทำจะโดนคุณครูจัดการ แต่ก่อนเราจะให้ทำตรงหน้าเลย เขาก็เลยไม่เคยโดนครูว่า ตอนนี้จะไม่ทำก็ได้ เราไม่ได้จัดการให้ สุดท้ายไปโดนครูด่าที่โรงเรียนเอง เขาก็ล่กเอง ถ้ากูไม่ทำ กูซวยคนเดียว แม่ก็ไม่รู้เรื่อง 

คือให้เขาเรียนรู้ด้วยตัวเองว่าจะต้องเจออะไร

ใช่ แต่ก็ไม่ได้ทิ้งมาก มีแอบคุยกับคุณครูบ้าง แล้วตอนนี้โรงเรียนมีระบบใหม่ที่ให้เด็กพึ่งตัวเองเยอะมาก เรียนเอง เรียนด้วยไอแพด ต้องจัดการตารางเอง คล้ายๆ มหาวิทยาลัยเลย เขาอยากให้เด็กพึ่งตัวเองในเรื่องการเรียนเยอะๆ เพื่อที่จะค้นหาว่าตัวเองชอบอะไร เขาจะตีมาเป็นกราฟเลยว่า ลูกคุณชอบศิลปะ ลูกคุณเป็นผู้นำ ค้นหาทั้งจากความผิดพลาดอย่างการไม่ทำการบ้าน และวิชาที่ได้คะแนนเยอะ แล้วคุณครูจะมาคุยกับเราทุกสัปดาห์

ดีจังเลย สมัยก่อนกว่าจะรู้ตัวว่าชอบอะไรก็เลือกคณะเข้ามหาวิทยาลัยไปแล้ว

อย่างเรามารู้ตัวตอนโตๆ เลย ตอนเด็กๆ ก็อยากเป็นครู เป็นพยาบาล เป็นหมอ ตอนนี้เพิ่งรู้ว่าตัวเองอยากเป็นแม่บ้าน (หัวเราะ) 

ความชอบมันเปลี่ยนไปตามเงื่อนไขในชีวิต เปลี่ยนไปตามอายุมากกว่า เราเลยไม่ได้กดดันลูกว่าต้องโตไปเป็นอะไร

แล้วลูกคุณมีแนวโน้มไปทางไหน

น่าจะไปทางครีเอทีฟ เขาจะชอบคิดอะไรแปลกๆ วาดอะไรแปลก อย่างน้องพีพะ คุณครูให้วาดตัวละครตัวหนึ่งในจินตนาการ เพื่อนๆ ก็วาดเจ้าหญิง เจ้าชาย ส่วนเขาวาดปีศาจ TNT Man เราก็ถามว่าคืออะไรลูก มันเป็นปีศาจที่ร่างกายเป็น TNT ทั้งหมด ถ้าโกรธจะระเบิด คุณครูเลยมาบอกว่า ไม่อยากให้น้องคิดเรื่องผีอะไรแบบนี้เลยค่ะ เด็กเครียดหรือเปล่า เราตอบไปว่า ไม่รู้สึกว่าลูกมีความเครียดอะไรนะคะ ก็คุณครูบอกให้วาดตามจินตนาการ น้องพีพะน่าจะทำถูกแล้ว ถ้าคุณครูอยากให้วาดอะไรที่เป็นบวก คุณครูต้องบอกว่า “จงวาดอะไรก็ตามที่สวยงาม” พูดไปก็ไม่รู้ว่าครูจะเกลียดเราไหมเนี่ย (หัวเราะ) แต่เราโกรธจริงๆ คุณจะมาพูดได้ยังไงว่าไม่อยากให้น้องวาดเรื่องผีแล้ว ไม่อยากให้คิดเรื่องผี อ้าว ถ้าลูกฉันชอบเรื่องผีมากๆ แล้วโตไปเขาอยากเป็นสัปเหร่อล่ะ ทำไมจะไม่ได้ วันนี้เขาชอบเรื่องลี้ลับ อีกวันหนึ่งเขาก็อาจจะเปลี่ยนไปชอบอย่างอื่นได้ เขาเคยชอบ เรย์ ชาลส์ (Ray Charles) ด้วยซ้ำ นั่งเล่นเปียโนทั้งวัน เขายังไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไร ยังหาไปเรื่อยๆ แต่ช่วงนี้เขาอินกับสิ่งนี้ในจังหวะที่ครูให้เขาวาดพอดี ซึ่งก็ไม่ควรมาบอกให้เขาหยุดทำ 

เราเถียงกับคุณครูไป แต่สามีคือตาแข็งอย่างนี้แล้ว (ทำท่าตาแข็ง) บอกใจเย็นๆ ฉันคุยเอง

คุณกับสามีแบ่งบทบาทกันยังไงในครอบครัว

เขาจะมุทะลุ ใจร้อน พุ่งชน คิดทุกอย่างแบบ ไม่ได้ (กระแทกเสียง) เป็นผู้ชายมากๆ เมื่อก่อนเราปล่อยให้เขาเลี้ยงลูกตามสไตล์เขา อะลูกเป็นผู้ชายก็ต้องมีความเป็นพ่อบ้างแหละ สักพักรู้สึกว่า เอ๊ะ ทำไมลูกกูเริ่มโมโหเหมือนเขาแล้ววะ เริ่มรับเอาอะไรบางอย่างที่เราไม่ชอบหรือเป็นพื้นฐานที่ไม่ดีมา ก็เลยบอกว่า ถ้าเป็นเรื่องนี้เดี๋ยวเราจัดการเอง เราคุยกับลูกเอง ยกตัวอย่างเช่นเรื่องทำการบ้าน ถ้าเป็นสามีจะบอกว่า “ทำไมไม่ทำการบ้านพุทธ มานั่ง!” (เสียงดัง) ส่วนเราจะอ้อมๆ คดเคี้ยวนิดหนึ่ง เวลาเขาแรง เราจะคอยดึงเขาลงมา หรือเวลาที่เราปล่อย ปล่อยให้ลูกเล่นเกม เขาจะบอกว่าไม่ได้นะเธอ 

ปุ๊กกี้ ปวีณ์นุช แพ่งนคร ชีวิตที่โฟกัสครอบครัว แม่ที่ชอบเป็นแม่บ้านและเมียที่ซ่อมบ้านเอง
ปุ๊กกี้ ปวีณ์นุช แพ่งนคร ชีวิตที่โฟกัสครอบครัว แม่ที่ชอบเป็นแม่บ้านและเมียที่ซ่อมบ้านเอง

ดูนิสัยคนละขั้ว

เราสองคนนิสัยไม่เหมือนกันเลย อาจจะมีความตลกที่เข้ากันได้ เขาใจร้อน เราใจเย็น เขาเป็นไฟ เราเป็นน้ำ คนละขั้วเลย แต่ก็บาลานซ์กันดี เลยอยู่กันมาได้ งงมาก (หัวเราะ) ซึ่งจริงๆ ทะเลาะกันบ่อย เพราะความคิดไม่เหมือนกัน ถ้ามีคนขับรถปาดหน้าเขา เขาจะแบบ “เฮ้ย ไอ้เหี้ย” ไปแล้ว เป็นคนจุดติดง่ายมาก ส่วนเราจะบอกว่า “พ่อเขาตายหรือเปล่าพี่กอล์ฟ ที่เขารีบอะ” ไม่ใช่จะตลกนะ แต่ถ้าที่เขาปาดหน้าเธอคือพ่อเขาตายล่ะ เขารีบไปหาแม่เขา พี่กอล์ฟก็จะแบบ “เออ ก็เป็นไปได้” มันก็จะเย็นลง ช่วงแรกๆ เขาคงคิดว่าเรากวนตีนเขา ตอนหลังเขารู้แล้วว่าเรายกตัวอย่างแรงๆ เพื่อให้รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้จริงนะเว้ย ลูกเขาตายหรือเปล่า เขาทำอะไรไม่ถูกแล้ว รีบจนไม่มีสติแล้วเลยปาดหน้าเธอ เพราะฉะนั้น ไม่ต้องด่า แล้วอีกอย่างด่าออกมาลูกข้างหลังก็ได้ยิน

สามีภรรยาจะมีเวลานั่งเคลียร์อะไรอย่างนี้บ่อยมาก หลังจากทะเลาะกันแรงๆ จะมีโมเมนต์แบบ “อะ มา ฉันโกรธเธอเรื่องนี้” เราจะเป็นเมียที่นั่งด่าๆ ไปเรื่อยๆ แต่เขาจะเป็นคนดีที่รับฟัง เวลาเขาเย็น เขาจะฟังมาก ถ้าอารมณ์ร้อนอย่าไปขวางเลย จะไม่ยอมเลย ต้องรอแป๊บหนึ่ง 

ทำงานนอกบ้านด้วยกันทั้งคู่ พออยู่ในบ้านคุณยังต้องทำหน้าที่ศรีภรรยาไหม

สามีเคยชมนะ เขาเห็นเราทำงานทุกวัน ตื่นเช้ามาแต่งหน้าออกไปทำงานแล้ว เขาเคยพูดออกมาว่า รู้สึกดีมากที่ของในบ้านไม่เคยขาดเลย แม้แต่เรื่องเล็กๆ ทำไมทิชชูไม่เคยขาดเลย สเปรย์ หน้ากาก เจลแอลกอฮอล์มาเติมตลอด เขาเคยถามว่าเราทำมันตอนไหน เราก็ไม่รู้เหมือนกัน เราแค่รู้สึกว่าลูกกับเขาจะขาดสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ ก็เลยทำไปโดยอัตโนมัติ ตอนนั่งรอเข้าฉากเราก็กดสั่ง อันนี้มาส่งๆ จนเขารู้สึกว่า ชีวิตเขาดีจังเลยนะที่มีคนทำให้เขาไม่ขาดเลย แม่ฉันยังไม่ดีเทลขนาดนี้ เขาเคยชมว่าเมียซัพพอร์ตได้ดี ก็ขอบคุณนะคะ (ทำท่าเขินอาย)

แต่เอาจริงๆ มันเป็นความชอบของเราเองด้วย เราชอบซื้อของ เราจะไม่ยอมให้ของขาด เราเป็นคนเหมือนแม่ตัวเอง สมมติเพื่อนมีหน้ากากอนามัย ฉันต้องมีหน้ากากอนามัยและสายหน้ากาก ถ้าเพื่อนมีหน้ากากอนามัยกับสายหน้ากาก ฉันต้องมีหน้ากาก สายหน้ากาก และสเปรย์พ่นหน้ากาก แม่จะเป็นอย่างนี้ เราเลยมีของเยอะมากในบ้าน พอสามีพูดว่า “เธอมีอันนี้ไหม” มี “เธอ ในรถมีคอตตอนบัดไหม” มี มีทุกอย่างจริงๆ กลัวคนในบ้านขาดมาก บางมุมก็เหมือนคนบ้าเหมือนกัน แต่ถ้ามันเป็นประโยชน์กับชีวิตคนอื่นในครอบครัวก็โอเค

เคยรู้สึกว่าไม่แฟร์ไหม ฉันก็ทำงานนอกบ้านเหมือนกันนะ ทำไมเธอไม่ช่วยกันบ้าง

ไม่ค่อยนะ อาจจะเป็นเพราะไอ้ที่มันเหนื่อยเบิ้ลขึ้นมาเองในการหาของหาอะไร เป็นเพราะเราทำตัวเอง เขาไม่ได้อยากมีอะไรอย่างนี้หรอก บางอย่างเขาไม่รู้หรอกว่ามันต้องมี เรานี่แหละเจ้ากี้เจ้าการไปหาให้เขา ก็เลยรู้สึกว่าอันนี้ก็ไม่ควรไปด่าเขาเปล่า เลยไม่รู้สึกว่ามันเหนื่อย แต่ก็อาจจะมีว่า เฮ้ย ไปถ่ายละครมา ช่วยทำอันนี้แทนหน่อย มีบ้างตามสถานการณ์ ซึ่งเป็นที่รู้กันว่าอะไรที่เป็นเรื่องในบ้าน ถามเมียได้เลย เมียจะจัดการเอง ถ้าเป็นเรื่องนอกบ้าน ซ่อมรถ เรียกช่าง สามีจัดการเอง เป็นอัตโนมัติอยู่แล้ว จะไม่มีการ ทำไมเธอไม่ทำมั่ง 

เราพยายาม Put the right man on the right job. เขาถนัดอะไร ทำอันนั้นจ้ะ ฉันถนัดอันนี้ ฉันทำอันนี้จ้ะ แต่อันโน่นฉันไม่ถนัด เธอไปจ้ะ มันก็เลยลงตัว

เคยดูรายการสัมภาษณ์หนึ่ง คุณบอกว่าชอบเช็กมือถือสามี

เดี๋ยวนี้ไม่เช็กเลย ตาไม่ค่อยดีแล้ว (หัวเราะ) พอมาถึงช่วงชีวิตหนึ่งจะคิดได้ว่าเช็กไปทำไมวะ ไม่เข้าใจ เพราะที่ผ่านมาก็ไม่มีอะไร มาลองนั่งนึกดูว่าที่เมื่อก่อนเราเช็กโทรศัพท์สามี เพราะเป็นช่วงวัยที่เขาอายุสามสิบต้นๆ เป็นช่วงเที่ยว แล้วเราดูละครเยอะ การออกไปเที่ยวกับเพื่อนต้องมีเด็กนั่งดริงก์แน่ๆ เลยจะเช็กเมสเซจที่คุยกับเพื่อนมากกว่า คุยอะไรกัน นัดแนะไปไหนกัน ที่บอกเราว่าไปตรงนี้ ไปตรงนี้จริงไหม ซึ่งมันก็เคยมีบ้างที่บอกเราว่าไปร้านนี้ แต่ดันไปอีกร้าน แต่เรื่องอื่นไม่มี เราก็ค่อยผ่อนคลายไปเรื่อยๆ เหมือนเลี้ยงลูก จนตอนนี้ไม่ได้เช็กแล้ว

ทุกวันนี้โทรศัพท์วางไว้เฉยๆ ก็ไม่ได้รู้สึกอยากหยิบ เอาเวลาไปดูซีรีส์ดีกว่า ปล่อยให้เป็นพื้นที่ของเขาบ้าง แล้วพฤติกรรมของเขาก็ไม่มีอะไร มันเป็นความไว้ใจไปแล้ว ถ้าจะมีก็มีไปเถอะ แก่แล้ว พออายุใกล้สี่สิบรู้สึกอย่างนี้จริงๆ มีก็มีไป อย่าให้กูรู้แล้วกัน ลองคิดว่าถ้าเขาไปแซวเด็กมันก็คงตลกนะ เสี่ยๆ แก่จะแย่แล้ว (หัวเราะ)

นอกจากจะเป็นแม่ที่ปล่อยวางแล้ว ยังเป็นภรรยาที่ปล่อยวางด้วย

ช่วงนี้ปล่อยวางจริงๆ ไปเที่ยวกับเพื่อนให้เต็มที่เลยจ้ะ แก๊งแก่ๆ แบบนี้จะจีบเด็กอะไรมากไม่ได้หรอก เด็กๆ สมัยนี้เขาก็ไปหาหนุ่มๆ ดีกว่า ไม่โทรตามเลยด้วย แต่ก่อนคือสามทุ่ม เที่ยงคืน ตีสอง จะโทรถามว่ากลับหรือยัง สามีจะคิดว่าจู้จี้ แต่ลึกๆ คือเราห่วง เขาชอบเมาแล้วไร้สติ ขึ้นรถแท็กซี่ก็อันตราย เราก็จะตามว่าถึงหรือยัง โดนปาดคอหรือยัง แต่ปากก็ไม่ได้บอกว่าเป็นห่วงนะ จะถามแค่ว่าเมื่อไหร่จะกลับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ส่งลูกไม่ไหว ตอนนี้คือเรื่องของเธอเลยจ้า ไปเลยจ้ะ ฉันจะนอน (หัวเราะ) พอเราปล่อยวาง เขาก็ไม่อึดอัด

มุมมองต่อความรักเปลี่ยนไปแค่ไหน

เราไม่เคยนั่งเช็กมุมมองของตัวเองนะ เราอยู่กันมาแบบนี้ มันก็เป็นแบบนี้ มันพัฒนาเรื่อยๆ จนเราไม่รู้ตัวว่าเปลี่ยนไปหรือเปล่า แต่เรามีความคาดหวังในตัวกันและกันน้อยลง ไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะต้องทำสิ่งนี้ให้ เพราะรู้แล้วว่าอันนี้เขาไม่ทำหรอก ฉันทำเองดีกว่า จะทำให้ชีวิตครอบครัวราบรื่นกว่าถ้าฉันทำไปเลย แทนที่จะไปบ่นเขาว่าทำไมเธอไม่ทำ เราตัดขั้นตอนนี้ไป มันไม่ทำหรอก กูไปล้างเอง (หัวเราะ) 

ปุ๊กกี้ ปวีณ์นุช แพ่งนคร ชีวิตที่โฟกัสครอบครัว แม่ที่ชอบเป็นแม่บ้านและเมียที่ซ่อมบ้านเอง

ต้องผ่านมากี่ปีเราถึงจะคิดแบบนี้ได้

สิบปี (หัวเราะ)

10 ปีเลยเหรอ

คนที่อยู่กันมาสิบปีก็เหมือนเกิดมาด้วยกัน เหมือนคู่ชีวิตที่ขาดกันไม่ได้ เหมือนเป็นญาติพี่น้องกันไปแล้ว เกิดเหตุการณ์หนึ่งขึ้น เห็นหน้าแล้วรู้เลยว่าเขาจะเข้าไปลุยหรือจะไม่ลุย ไม่มีอะไรที่เราไม่รู้ใจกันแล้ว ถามว่ายากไหมกว่าจะมาถึงขั้นนี้ มันยากอยู่แล้วช่วงแรกๆ เพราะมีปัจจัยอื่นๆ เยอะ ชีวิตแต่งงานมันมีพ่อแม่เขาพ่อแม่เรา จนวันนี้กลายเป็นว่าไม่ใช่ทีมบ้านเธอ บ้านฉันแล้ว แต่เป็น ‘พวกเรา’ แทน อย่างเช่นแม่อยากมาเยี่ยมหลาน แต่ฉันคุยกับเธอว่าจะออกไปกินข้าวกับเธอและลูก ทำยังไงดี 

ถ้าเมื่อก่อนเขาจะบอกเลยว่า เธอ นั่นแม่เรานะ เธอต้องเคารพแม่ฉันนะ วันนี้พฤติกรรมเปลี่ยนไปคือเลือกจะบอกแม่ว่า แม่ วันนี้ไม่ว่าง ต้องพาเมียพาลูกไปกินข้าวที่นี่ เรามองครอบครัวเราเป็นทีมเดียวกันและช่วยปกป้องกัน หรืออย่างแม่เราซื้อต้นไม้มาให้ ดูแล้วผัวไม่ชอบแน่นอน ถ้าเมื่อก่อนคงบอกว่า นี่แม่อุตส่าห์ซื้อมาให้ ไม่เอาน่าเกลียดเปล่าวะ ตอนนี้กลายเป็นเราบอกแม่เลยว่า แม่ไม่เอา น่าเกลียด ไม่ปลูกแบบนี้แล้ว เราปกป้องครอบครัวตัวเอง

ทุกคนมีครอบครัวอยู่แล้ว แต่มันจะมี Subset ของครอบครัวข้างในอีกทีที่เราจะรักษาไว้เพื่อให้ชีวิตคู่ไปต่อได้ไกลที่สุด เพื่อนก็มาปรึกษาบ่อยว่าทำยังไง ทะเลาะกันไหม เราบอก มึง ทะเลาะกันมาตลอดจนมีวันนี้แหละ ถ้าจะมีวันนี้ มึงต้องทะเลาะมาก่อนเยอะๆ แล้วคุยเยอะๆ มันจะหาย ถ้าไม่เปิดใจ ถ้าไม่เป็นทีมเดียวกันมันไม่หาย เราเคยบอกสามีนะว่า ถ้าเธอไม่เป็นทีมเดียวกับฉัน เราไม่มีทางอยู่ด้วยกันได้เลย เธอต้องปกป้องเรา เราต้องปกก้องกันและกัน มันจะอยู่ได้ จากนั้นมาก็ใช้วิธีนี้ ชีวิตดีเลย

แต่ก่อนต่างคนต่างเอาชนะ

มันจะมีความบ้านเธอ บ้านฉัน มีปัญหามากเวลาไปเที่ยวต่างจังหวัด ชวนแม่ใครไปดี ชวนได้คนเดียว ปัญหาเยอะ ตอนหลังก็คือ เธอ ไปเที่ยวกันไหม ไม่ต้องบอกแม่ ไปเลยแล้วให้แม่เห็นรูปเอง (หัวเราะ) 

แม่ก็จะมีโทรมาน้อยใจว่าทำไมไม่ชวน เขาก็จะบอกเลยว่าอยากมาเป็นครอบครัว พูดตรงๆ บ้าง สุดท้ายแม่ก็ปรับตัวเองได้ รู้ว่าลูกเขาก็มีครอบครัว ซึ่งก็เป็นพื้นฐานให้กับเราเหมือนกันว่าต่อไปจะไม่ยุ่งกับลูกมากขนาดนั้น จะพยายามพึ่งกันเองตากับยาย 

เห็นเพื่อนรอบๆ ตัวของคุณเริ่มมีครอบครัว มีลูก ในฐานะที่ผ่านจุดนี้มาก่อน ให้คำแนะนำเพื่อนว่ายังไงบ้าง

ไม่แนะนำอะไรเลย เคยบอก โอปอล์ (ปาณิสรา อารยะสกุล) เรื่องลูกไม่ต้องถามนะ ไปทำของตัวเอง เขาจะต้องเจออยู่แล้วตอนท้องแบบ “พี่โอปอล์อย่ากินอันนี้นะคะ อย่านั่นนะคะ เดี๋ยวลูกออกมาจะเป็นอย่างโน่นอย่างนี้” โอ้โห ทำไมไม่ปล่อยให้เขามีโมเมนต์การเป็นแม่ของเขาเองเลยวะ ให้เขาเจอปัญหา เราเลยไม่ไปขโมยโมเมนต์นั้นของเขา โมเมนต์ที่แบบ “ชิบหายแล้ว ลูกอ้วกแตก ทำยังไงดี” (เลียนเสียงโอปอลล์) ให้เขาจัดการกันเองดีกว่า เราจะแค่แนะนำเมื่อเพื่อนต้องการความช่วยเหลือ เช่น ซื้ออันนี้ที่ไหน หรือให้กินอะไรวะ แต่จะไม่เลยเถิดนำเขาไปว่าเดี๋ยวตอนขวบหนึ่งนะมึง มันจะเป็นแบบนี้ๆ เราจะไม่เคยบอก

เราเลยไม่มีปัญหาเรื่องลูกว่าเลี้ยงไม่เหมือนกัน อย่างโอปอล์จะพูดเพราะกับลูกมาก นั่นคือสิทธิของเขาเลย แต่โอปอล์ไม่ใช่คนพูดเพราะนะ มึงอดทนยังไงวะ คือมันเป็นเรื่องธรรมชาติและแนวคิดของแต่ละครอบครัวจริงๆ เขาอาจจะมีวิธีคิดที่ไม่เหมือนกัน เวลาคุยกันก็แค่ เฮ้ย มึงเลี้ยงลูกแบบนี้ตลกดีว่ะ กูเลี้ยงลูกแบบนี้ก็ดีว่ะ แต่เราไม่ได้ก้าวก่ายเรื่องลูกกัน

บทสนทนาในวงเพื่อนตอนนี้เป็นเรื่องอะไร

เรื่องปวดหลัง เรื่องดูดวง เรื่องหวย แต่บทสนทนาเปลี่ยนไปมากจริงๆ เมื่อก่อนจะเป็นเรื่อง มึง มีกระเป๋าร้านหนึ่งสวยมาก มึง อันนี้ออกใหม่ มึง มีปาร์ตี้ Dudesweet วันนั้นวันนี้ เดี๋ยวนี้จะเป็นเรื่องซื้อกองทุนอะไรดีวะ ออมอันไหน หุ้นตัวนี้เขาช้อนกันหรือยัง ประกันชีวิตแพ็กเกจไหนดีที่สุด พี่โอ๊คสามารถคุยกับคุณหมอคนนี้ให้ได้ไหม จะเป็นเรื่องพื้นฐานของการเข้าสู่วัยสูงอายุทั้งหมด เราไม่โฟกัสอะไรที่ฉาบฉวยแล้ว กระเป๋าก็ยังซื้อแหละ แต่มันไม่ใช่สาระแล้ว ก็ยังอยากได้อยู่นะ แต่ไม่ใช่สิ่งที่จะมาถามกันแล้ว นอกนั้นก็เม้าคนอื่น เม้าดารา เม้าสังคม เม้าเยอะเพื่อความบันเทิง 

ซึ่งเรื่องนี้ยังเหมือนเดิม

เหมือนเดิม อันนี้เหมือนเดิม หนักกว่าเดิมด้วย (หัวเราะ)

ชีวิตคุณเป็นอุดมคติของผู้หญิงส่วนใหญ่ แต่งงานก่อนอายุ 30 มีลูกคนแรกก่อนอายุ 30 มีหน้าที่การงาน ครอบครัวและสามีที่ดี ชีวิตเคยผิดแผนบ้างไหม

เอาจริงๆ เลยนะ เราไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตไปตามแผนเลย ทุกอย่างผิดไปหมด ช้ากว่าเขาไปหมดเลย ทำไมเพิ่งมาทำอันนี้ ทำไมอันนี้ทำได้ไม่ดีเลย แต่คนภายนอกจะชอบบอกว่าชีวิตเราเป็นสเต็ป ขณะที่ตัวเองคิดว่ามันไม่ใช่ ทำไมเราไม่มีอันนั้นก่อนอันนี้วะ ยังมีความสงสัยในตัวเองอยู่ประมาณหนึ่ง เคยมานั่งคิดพบว่าบางทีเราไม่ค่อยพอใจกับสิ่งที่เป็น พอเขาทำงานกันหนักๆ เราก็แต่งงาน พอถึงวัยที่เพื่อนเที่ยวต่างประเทศกันเยอะๆ เราก็ต้องนั่งเลี้ยงลูก แต่กลายเป็นว่าบางเรื่องปัจจุบันดีแล้วว่ะ ช่วงที่เพื่อนต้องนั่งเลี้ยงลูก เราฟรีแล้วว่ะ เรามีลูกก่อนก็กลับมาตึงเหมือนเดิมเลย แต่เพื่อนเพิ่งมีลูกตอนนี้ ผิวมึงไปแล้ว เรียบร้อย เหมือนโตขึ้นก็เลยได้มุมมองใหม่ขึ้น แต่เราว่าเป็นทุกคน คนอื่นก็คงคิดว่าตัวเองไม่ถูกเวลาเหมือนกัน 

แล้วตอนนี้ถูกที่ ถูกเวลาหรือยัง

พอเราเริ่มตีกรอบความคิดตัวเองได้ว่าเราต้องการอะไร ก็เริ่มรู้สึกว่าจริงๆ มันก็ถูกที่เหมือนกันนะ ฉันจะเริ่มทำธุรกิจ ทำอะไรแล้ว อยากอยู่สงบๆ แล้ว ที่เราทำมาทั้งหมดมันก็ดีนะ ไอ้ที่ไปเจอทางวกวนมันก็เป็นบทเรียน ถ้าไม่มีปัญหาไปให้วนให้อ้อม ก็คงไม่มาถึงจุดนี้ เรากับสามีเริ่มตั้งสติมากขึ้นว่าต่อไปครอบครัวเราจะทำอะไรกันดี จะไปอยู่ป่าไหม จะไปทำบ้านสวนอย่างที่เคยอยากทำไหม ซึ่งเมื่อก่อนมีความคิดแบบแน่วแน่มากว่าจะทำบ้านสวน อยู่สวน พอมาสมัยนี้ ได้จริงหรือเปล่า อยู่สวนได้จริงหรือเปล่า ชอบอะชอบ แล้วอยู่ได้จริงหรือเปล่า สามีเคยถามว่า ชอบสวนใช่ไหม อยากอยู่เชียงใหม่ อยากอยู่บนดอย แล้วชอบกิน Starbucks ใช่ไหม จะลงมาซื้อไหม ถ้าจะลงมาซื้อก็ไม่ต้องไปอยู่ เราจะยิงคำถามกันแบบนี้เลย อยากปลูกผักคะน้าใช่ไหม แล้วกลัวหนอนไหม กลัว งั้นไม่ปลูกแล้ว (หัวเราะ)

พอโตขึ้น ได้เคลียร์กันมากขึ้น ไม่ต้องมาแอ๊บกันแล้ว ไม่มาแอ๊บว่า ฉันอยากเป็นแบบสืบ นาคะเสถียร เราก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่จะไม่ซื้อ Leica แล้วใช่ไหม ที่ชอบสะสมเนี่ย ขายทิ้งใช่ไหม ไม่ขาย โอเค ไปแนวสืบไม่ได้ งั้นทำงานโฆษณาต่อไปจ้า แต่ก็พยายามบาลานซ์ชีวิตมากขึ้น ทำงานแล้วก็หาเวลาไปทำในสิ่งที่เราชอบ เก็บเงินไปซื้อที่ในเมือง ทำเป็นบ้านสวน ไม่ต้องไปอยู่ป่าจริงๆ แต่ไปอยู่สวนที่ข้างนอกเป็น Starbucks มันไม่มีอะไรผิดหรอก มันคือความสุขของเรา ใครจะบอกว่าเปลือกก็เรื่องของเขา เราโฟกัสที่ชีวิตเราดีกว่า

ปุ๊กกี้ ปวีณ์นุช แพ่งนคร ชีวิตที่โฟกัสครอบครัว แม่ที่ชอบเป็นแม่บ้านและเมียที่ซ่อมบ้านเอง

คุณเป็นคนอารมณ์ดีและมองโลกในแง่ดี การเป็นคนอารมณ์ดีช่วยให้คุณรับมือกับเรื่องเฮงซวยในชีวิตได้ดีกว่าไหม

ได้ผิวๆ เวลาคนมาด่าเราว่า ดำ เขาไม่รู้หรอกว่าลึกๆ เราจะรู้สึกอะไร มันหลายทีแล้วนะที่โดนแบบนี้ เหมือนเราต้องหัวเราะเพื่อให้คนอื่นสบายใจตลอด พอเป็นอย่างนั้นคนก็จะไม่ค่อยเกรงใจเรา นึกว่าเรายังไงก็ได้ มันสะสม กลายเป็นเราเก็บมาคิดมากเอง บางทีไม่อยากออกไปเจอคนเลยนะ ให้เราตลกอยู่ได้ จริงๆ กูไม่ขำเลย

แต่ต้องยอมรับว่า ความตลกมันทำให้ความเครียด ณ ช่วงเวลาของสถานการณ์นั้นๆ บางลง แล้วทำให้คนอื่นดีขึ้น ซึ่งมันเป็นประโยชน์ จริงๆ ใช้ได้เยอะกับสามี พอเกิดเหตุการณ์อะไรไม่ดี เราจะคิดบวกตลอด ฉันอาจจะเป็นคนที่จัดการกับอารมณ์ได้ดีกว่าเขา ฉันก็รับเองละกัน เดี๋ยวก็หาย มันไม่ได้ร้ายแรงขนาดที่เราจะเป็นบ้า คิดว่าความตลกก็คงดีกว่าความเครียดแหละวะ เราเคยถามเพื่อนนักแสดงที่ตลกๆ ส่วนใหญ่เขาเก็บความซึมเศร้าไว้ข้างในเยอะ เราก็เช็กกับตัวเองว่ากูเป็นเปล่าวะ มันก็จะมีบางวันที่ท้อๆ เหนื่อยๆ งานเยอะๆ แต่ไม่บ่อย 

แล้วพอมันมีวันแย่ๆ อย่างนั้น คุณจัดการกับข้างในตัวเองยังไง

นอน พอเราไปจัดการกับจิตใจเรามาก กลัวจะไม่ใช่คนเดิม อย่างสมมติ เราไม่สบายใจกับอีนี่เลย ปล่อยผ่านๆๆ แต่ถ้ามานั่งวิเคราะห์ว่า ที่เราไม่ชอบอีนี่เพราะว่าอย่างนั้น เพราะฉะนั้น ฉันจะเป็นคนใหม่ ฉันจะไม่ยุ่งกับอีนี่ มันจะทำให้เรากลายเป็นคนอื่นอีกแล้ว เราจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อเขาตลอดเลยเหรอ เลยไม่ดีกว่า ปล่อยไปเลย ที่บอกว่ามองคนอื่นแบบชุ่ยๆ ไปเลยคือแบบนี้ ช่างมัน มันเป็นคนแบบนี้แหละ

อีกอันหนึ่งที่จะหายคือไปซื้อของ หายเลย ฉันรวยมาก ฉันซื้อของดีกว่า ก็ช่วยได้ๆ อาจจะไม่ใช่วิธีที่ดีแต่ช่วยได้ (หัวเราะ) 

ความสุขของคุณในวันนี้คืออะไร

ครอบครัว คนรอบๆ ตัว ทุกครั้งที่ได้อยู่บ้าน ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม มันคือความสุขมากๆ การได้อยู่บ้านกับลูก กับสามี ไม่ต้องสั่งอะไรแพงๆ กินก็ได้ แค่ทำกับข้าวง่ายๆ ลูกนั่งเล่นเกมทั้งวัน สามีนั่งเล่นหมา แค่นี้เลย ความสงบสุขในชีวิตคือเป้าหมายของเราในวันนี้ บางวันไม่ได้เปิดไอจีดูเลย เราค้นพบแล้วว่า อย่าไปยึดติดกับอะไรนอกกายมาก หันมาโฟกัสที่ตัวเอง ใครจะด่า ใครจะทำอะไร ปล่อยไปตามชีวิตเขาแล้วกัน

ถ้าต้องจินตนาการบ้านในวันแบบที่คุณพูดถึง มันจะเป็นภาพแบบไหน

ตอนนี้กำลังทำบ้านอยู่แล้วเราจะมีภาพนี้อยู่ในหัวตลอด เราจะอยู่ตรงเคาน์เตอร์ครัว กำลังปั่นน้ำ หรือกำลังดองอะไรอยู่สักอย่าง ลูกนั่งเล่นเกม Play Station อยู่ในห้องนั่งเล่น แล้วมีสามีนั่งหลับอยู่ แต่ต้องดูลูกนะ หลับได้ แต่ต้องดูลูก หมาวิ่งเล่นอยู่ในบ้าน ไม่ขี้อยู่ข้างนอก นั่นคือภาพความสุขของเราในวันนี้

ปุ๊กกี้ ปวีณ์นุช แพ่งนคร ชีวิตที่โฟกัสครอบครัว แม่ที่ชอบเป็นแม่บ้านและเมียที่ซ่อมบ้านเอง

Writer

พิมพ์อร นทกุล

บัญชีบัณฑิตที่พบว่าตัวเองรักหมามากกว่าคน

Photographer

มณีนุช บุญเรือง

ช่างภาพสาวประจำ The Cloud เป็นคนเชียงใหม่ ชอบแดดยามเช้า การเดินทาง และอเมริกาโน่ร้อนไม่น้ำตาล

Talk of The Cloud

บทสัมภาษณ์คนคุ้นหน้าในแง่มุมที่อาจไม่คุ้นนัก

หากพูดถึงยูทูบเบอร์เกาหลีในประเทศไทย Kyutae Oppa น่าจะเป็นชื่อแรก ๆ ที่ใครต่อใครนึกถึง

หลายคนอาจคุ้นหูชื่อนี้จากการขึ้นอันดับ 1 บนเทรนด์ทวิตเตอร์ ทั้งที่จริง ๆ คิวเทคือยูทูบเบอร์ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่งในวงการ เส้นทางชีวิตของเขาอัดแน่นไปด้วยเรื่องราวที่มีคุณค่าและน่าสนใจมากมาย ที่แน่ ๆ มันมีอะไรมากกว่าแค่ข่าวร้ายช่วงต้นปีอย่างแน่นอน

ซิม คิวเท เจ้าของช่อง Kyutae Oppa ลืมตาและเริ่มเรียนรู้โลกที่จังหวัดชลบุรี แม้จะมีพ่อกับแม่เป็นคนเกาหลีแท้ ๆ จานโปรดที่ช่วยให้เขาเติบใหญ่กลับไม่ใช่กิมจิ แต่เป็นส้มตำไก่ย่าง 

เรียกว่าถึงจะมีสายเลือดแดนโสม แต่หัวใจก็เป็นไทยเต็มดวง

หนุ่มคิ้วเข้มนิยามตัวเองในวัยเด็กว่าเป็นคนขี้อาย การอกหักจากรักแรกตอนมัธยมเหมือนเป็นการสับสวิตช์ เปลี่ยนเด็กเก็บตัวให้กลายเป็นวัยรุ่นที่ทั้งรั่ว กล้า และบ้าบิ่น ช่องยูทูบ Kyutae Oppa หรือที่ก่อนหน้าใช้ชื่อ Kyutae TV ถือกำเนิดขึ้นในตอนนั้น

Kyutae Oppa ยูทูบเบอร์เกาหลี 8 ล้านซับใน 5 ปี กับขวบปีที่ได้รู้ว่า 'คนจริงใจหายาก'

บุคลิกที่ขี้เล่น จริงใจ กล้าทำทุกอย่างที่ขวางหน้า ส่งให้ช่องของเขาพุ่งทะยานจนมีคนติดตามกว่า 8 ล้านใน 5 ปี เขาจริงจังกับเส้นทางนี้ถึงขั้นลาออกจากมหาวิทยาลัย หลังจากที่เรียนไปได้เพียง 3 เดือน

อาจเพราะความสำเร็จที่ไม่ธรรมดา หลายคนจึงไม่รู้ว่า ซิม คิวเท เพิ่งจะมีอายุเพียง 23 ปีเท่านั้น แต่นั่นก็ไม่ได้บ่งชี้ว่าประสบการณ์ของเขาน้อยไปกว่าใคร และอันที่จริง เขาน่าจะผ่านอะไรมามากกว่าคนที่แก่กว่าเขาไปแล้วด้วยซ้ำ

หลังปล่อยคลิปอธิบายความขัดแย้งระหว่างตนเองและทีมงาน สื่อแทบทุกสำนักก็ต่อคิวขอสัมภาษณ์จนเขาแทบไม่มีเวลาพักหายใจ เราจึงรู้สึกพิเศษไม่น้อยที่คิวเทเลือกเทคิวมาพูดคุยกับ The Cloud ในวันนี้

ขณะนั่งรอการมาถึงของโอปป้า เราได้แต่คาดเดาไปต่าง ๆ นานา ว่าหนุ่มอารมณ์ดีที่เราเห็นในช่อง หลังกล้องจะเป็นคนแบบไหน จะยิ้มแย้มบ้าบอแบบในคลิป หรือจะสุขุมนุ่มลึกเข้าถึงยาก

หนุ่มเกาหลีหัวใจไทยไม่ทิ้งให้สงสัยนาน ทันทีที่ได้เจอ คิวเทส่งยิ้มล้นปรี่ไม่ต่างจากที่เห็นในโซเชียลมีเดีย ความสนุกสนานในยูทูบเป็นอย่างไร ชีวิตจริงเขาก็เป็นแบบนั้น

อย่างไรก็ดี เมื่อการสนทนาเริ่มต้น เราจึงค่อย ๆ สัมผัสได้ถึงตัวตนความเป็นมนุษย์ของเขาทีละเล็กละน้อย เป็นชีวิตที่ไม่ได้มีเพียงมุมที่ยิ้มอิ่มสุข หากยังมีด้านที่จริงจัง ทุกข์ ไปจนถึงโศกเศร้า 

เขาเล่าทั้งหมดให้ฟังแบบตรงไปตรงมา 

ตรงหน้าของเราคือมนุษย์ที่จริงใจที่สุดคนหนึ่ง และคงถึงเวลาอันสมควรที่ทุกคนจะได้สัมผัสความจริงใจของยูทูบเบอร์วัยยังไม่เบญจเพสคนนี้

Kyutae Oppa ยูทูบเบอร์เกาหลี 8 ล้านซับใน 5 ปี กับขวบปีที่ได้รู้ว่า 'คนจริงใจหายาก'

กิมจิไม่ค่อย ขอส้มตำดีกว่า

ชื่อ ‘ซิม คิวเท’ ของคุณ ที่แปลว่า คนที่ห่วงใยประเทศไทย มีที่มาจากอะไร

พ่อแม่ผมเป็นคนเกาหลี แต่ผมเกิดที่นี่ เมดอินไทยแลนด์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ตอนผมเกิด คุณปู่บินจากเกาหลีมาไทย เขาบอกพ่อกับแม่ว่า ไหน ๆ จะมาตั้งหลักที่ไทยอยู่แล้ว ลูกก็เกิดที่ไทยด้วย ก็อยากให้ตั้งชื่อที่เกี่ยวกับประเทศไทยหน่อย คุณปู่เสนอว่าให้ชื่อห่วงใยประเทศไทยดีมั้ย แต่ละพยางค์ในภาษาเกาหลีมีความหมายอยู่แล้ว ชื่อคิวเทลงตัวพอดี ซิมคือชื่อตระกูล ‘คิว’ ย่อมาจากคำว่าเข้าใจ ส่วน ‘เท’ มาจาก ‘แทกุก’ ที่แปลว่าประเทศไทย ก็เลยเป็น ซิม คิวเท แต่เพื่อนเรียกกันไม่ค่อยถูกนะ คิวเทบ้าง ไคยิวเทบ้าง เรียกหยาบ ๆ ก็มี ผมเลยให้เพื่อนเรียก ‘ซิม’ แล้วกัน น่าจะเรียกง่าย จำง่ายกว่า

แล้วคุณห่วงใยประเทศไทยจริงมั้ย

จริง ๆ ก็เหมือนผมเป็นคนไทยนะ ทุกครั้งที่ไปเกาหลีจะอยากกลับมาไทยตลอด ที่นั่นไม่มีอะไรที่เราคุ้นชินเลย เหมือนไปเที่ยวต่างประเทศมากกว่า รู้สึกชัดเจนเลยว่าประเทศไทยคือบ้านของเรา ถามว่าห่วงใยมั้ยก็ต้องห่วงอยู่แล้ว เพราะว่านี่คือบ้าน

ถามจริง ประเทศนี้มีอะไรให้คุณหลงรัก

อย่างแรกก็เรื่องอาหาร ผมชอบกินอาหารรสจัด เผ็ด ๆ อร่อย ๆ อย่างกิมจิผมก็ไม่ค่อย ขอเลือกส้มตำดีกว่า กินมาตั้งแต่เด็กแล้ว

และที่ประทับใจที่สุดคือผู้คน ผมว่านิสัยคนไทยไม่เหมือนคนเกาหลีนะ คนไทยค่อนข้างใจเย็น ใจดีกว่า คนเกาหลีแอบดุ (หัวเราะ) ถ้าไม่รู้จักกันจะเหมือนมีกำแพงกั้นอยู่ พออยู่เกาหลีนาน ๆ ผมกลายเป็นอีกคนหนึ่งเลย เป็นคนที่ไม่ค่อยกล้าแสดงออก เข้าไปเฮฮากับใครไม่ได้ แต่ที่ไทยเราได้เป็นตัวของตัวเองเต็มที่

หมายความว่าไม่มีความคิดจะไปใช้ชีวิตที่เกาหลีเลย

ปกติผมกลับเกาหลีปีละครั้งอยู่แล้ว แต่ไม่เคยคิดจะกลับไปใช้ชีวิตที่นั่นยาว ๆ เคยมีที่คิดเล่น ๆ ว่าอยากดังที่เกาหลีบ้างเหมือนกัน แต่คิดไปคิดมาก็รู้ตัวว่าวันนี้มีความสุขอยู่แล้ว ผมอยากประสบความสำเร็จในไทยให้สุดมากกว่า

หลายคนเรียกคุณว่าเกาหลีตัวปลอม บ้างก็แซวว่าคุณพูดภาษาไทยไม่ชัด เคยน้อยใจบ้างรึเปล่า

ไม่เลย ผมว่าเป็นอะไรที่ดี จริง ๆ แล้วหนึ่งในสี่ของคนที่ติดตามช่อง Kyutae Oppa ก็ไม่รู้นะว่าผมเป็นคนเกาหลี เขาคิดว่าผมเป็นคนไทยที่แกล้งเป็นเกาหลี แต่ผมไม่น้อยใจเพราะมันเป็นกิมมิกดี ให้คนงงว่าสรุปเป็นเกาหลีหรือไทยกันแน่ คนดูจะสงสัยว่าไอ้นี่เป็นใคร แล้วก็อาจจะไปค้นหา เข้าไปดูคลิปของเราต่อ

แต่ทุกวันนี้ภาษาไทยของผมก็เก่งขึ้นเยอะนะ 

Kyutae Oppa ยูทูบเบอร์เกาหลี 8 ล้านซับใน 5 ปี กับขวบปีที่ได้รู้ว่า 'คนจริงใจหายาก'
Kyutae Oppa ยูทูบเบอร์เกาหลี 8 ล้านซับใน 5 ปี กับขวบปีที่ได้รู้ว่า 'คนจริงใจหายาก'

อกหัก…จึงกล้าแสดงออก

จากเด็กที่อยากทำงานเบื้องหลัง ไม่ค่อยกล้าแสดงออกตอน ม.ปลาย เปลี่ยนแนวมาอยู่หน้ากล้อง ทำช่องยูทูบได้ยังไง

ผมอกหัก ด้วยความเป็นเด็กด้วยเลยรู้สึกอกหักอย่างแรง ตลกดีเหมือนกัน ตอนนั้นอยู่ที่สถานบันเทิงพอดี ไม่รู้เหมือนกันว่าคิดอะไร จู่ ๆ ก็อยากขึ้นไปเต้น จากที่เศร้า ๆ พอเต้นแล้วรู้สึกลืมเรื่องอกหักไปเลย เหมือนได้เจอความสุขที่แท้จริง เห็นผู้คนมองขึ้นมาบนเวที โฟกัสที่เราคนเดียว หลังจากวันนั้น ผมก็ลองเป็นคนอีกแบบหนึ่งดู ลองยกมือขอขึ้นเวทีในงานโรงเรียนบ้าง ลองทำตัวเป็นรุ่นพี่ที่ร้องเพลงตามบันไดบ้าง (หัวเราะ) ก่อนหน้านั้นผมไม่กล้าเลยนะ กลัวมาก 

พอรู้ตัวว่ามีความสุขที่ได้แสดงออก ทีแรกผมอยากเป็นนักร้อง แต่ก็คิดว่าเป็นไม่ได้ เพราะขนาดคนที่ร้องเพลงอยู่ข้าง ๆ ยังร้องเพราะกว่าเราเลย โลกนี้มี 7 พันล้านคน ผมคงไปถึงจุดที่เป็นนักร้องไม่ได้ ก็เลยมองหาอะไรบางอย่างที่จะทำให้เรามีชื่อเสียง ก็ได้เจอยูทูบ เป็นแพลตฟอร์มที่ใช้ฟรี จะมาจากไหน อายุเท่าไหร่ ก็สร้างได้ ก็ลองทำดู ทำมาเรื่อย ๆ จนถึงวันนี้

พอจะจำได้มั้ยว่าคลิปแรกมีคนดูเท่าไหร่

โห คลิปหนึ่ง 40 – 50 วิวเอง ตอนนั้นคิดเยอะมากนะ ผมเริ่มทำช่วง ม.6 ทำแล้วคนก็ล้อ เพื่อนที่โรงเรียนก็ล้อว่าไอ้นี่เป็นอะไร เด็ก ๆ รุ่นน้องก็หัวเราะ คุณครูก็ดูถูก ออกแนวเป็นห่วงเพราะใกล้จะต้องเข้ามหาลัยแล้ว แต่ไอ้นี่ยังไม่รู้เลยว่าจะไปมหาลัยไหน วัน ๆ ทำแต่คลิป

ยอดก็ไม่ได้ดี แถมมีคนดูถูกด้วย ทำไมคุณจึงยังทำต่อ

ก็โดนล้อโดนดูถูกไปแล้ว ผมขอทำต่อดีกว่า (หัวเราะ) 

แต่ผมไม่โกรธคนที่ล้อนะ เพราะผมก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง ผมยังไม่ดังจริง ๆ และคุณภาพของคลิปที่เราทำก็ตลกด้วย สมัยนั้นคนยังไม่เข้าใจว่าทำยูทูบเป็นยังไง แต่เราไม่สนใจ โอเค มีคนล้อ งั้นลองทำอีกคลิปแล้วกัน ลองหาดูว่าแบบไหนคนถึงจะชอบ ทำไปก็ยังไม่ดีหรอก แต่มันทำให้เรากลายเป็นรุ่นพี่ทำคลิปประจำโรงเรียน แม้จะมียอดติดตามไม่ถึงร้อยคนก็เถอะ

แต่พอโดนล้อมาก ๆ เข้า ผมก็เขินจนทนไม่ไหว ทำคนเดียวเหงาไปหน่อย เลยบอกเพื่อนว่ามาทำด้วยกันเถอะ คุณครูจะได้ดูถูกมึงด้วยไง (หัวเราะ) แก๊งผมมี 4 คน ก็มาช่วยออกในคลิป พอทำด้วยกันกับแก๊งเพื่อนก็เหมือนยูทูบเป็นกิจกรรมที่ได้มาสนุกกัน ตอนผมถ่ายจะมีรุ่นน้องในโรงเรียนมาดูตลอด เพราะสิ่งที่เราทำตลกมาก ผมเลยมีกำลังใจจะทำต่อไป

ใครสอนคุณทำยูทูบ

ศึกษาเองหมดเลย หลายคนทำเป็นอยู่แล้ว มันแอบคล้ายหลักการตลาดนิดหน่อย เราต้องหาอะไรที่แตกต่างในตลาดเดียวกัน ในยูทูบมีคอนเทนต์กินแล้ว เฮ้ย เกาหลีเต้นสายย่อ เกาหลีดูหนังผีไทยยังไม่มีนี่หว่า งั้นผมลองทำดีกว่า 

ส่วนการตัดต่อ ผมก็ต้องเรียนเหมือนกัน ความโชคดีอย่างหนึ่งคือผมเรียนโรงเรียนอินเตอร์ เลยสื่อสารภาษาอังกฤษได้ ไม่รู้อะไรก็เสิร์ช ยุคนั้นคลิปสอนตัดต่อที่เป็นภาษาไทยยังไม่ค่อยมี แต่ภาษาอังกฤษมีทุกอย่างที่เราอยากเรียน ได้เข้าใจตั้งแต่ตอนนั้นว่า ถ้าผมอยากเรียนอะไรก็เรียนเองได้ ไม่ต้องมีอาจารย์คอยสอน

ช่อง ‘Kyutae Oppa’ เริ่มเป็นที่รู้จักตอนไหน

คลิปแรกที่ดังน่าจะเป็นเกาหลีดูหนังผีไทย เราอัดคลิปตัวเองดูหนังผี แล้วตัดเฉพาะรีแอคชันตอนตกใจ ปรากฏว่ามีคนดูดคลิปผมไปลงในเพจ คนแชร์เป็นหมื่นเลย ผมรีบทักไปหาเขาว่าใส่เครดิตให้หน่อยได้มั้ย ตอนนั้นไม่มีความรู้ ไม่รู้เลยว่าการที่เขาเอาคลิปเราไปลงดีหรือไม่ดี คิดแค่ว่า ขอบคุณครับพี่ที่เอาคลิปผมไปลง ไหน ๆ ก็เอาไปแล้ว ฝากแปะชื่อผมด้วยได้มั้ย (หัวเราะ) วันนั้นยอดติดตามผมขึ้นมา 2,000 – 3,000 แล้วไม่นานก็ขึ้นไปถึงหลักหมื่น

ทุกวันนี้ คลิปที่คุณนำเพลงไทยมาแปลงเนื้อเป็นภาษาเกาหลีได้รับความนิยมมาก ๆ เล่าแรงบันดาลใจของคลิปแนวนี้ให้ฟังหน่อย

ช่วงโควิดผมว่างมาก เลยลองหาเพลงดัง ๆ ตอนนั้นเพลง วาฬเกยตื้น ของ GUNGUN มาแรง เลยลองแปลเนื้อเพลงดู วันเดียวก็เสร็จ ผมก็ร้องแล้วลงยูทูบ โอ้โห คนดูเยอะมาก 10 – 20 ล้าน งั้นผมทำต่อดีกว่า แค่นั้นเลย 

การร้องเพลงลงยูทูบทำให้คุณเข้าใกล้ความฝันวัยเด็กที่อยากเป็นนักร้องมากขึ้นมั้ย

ทุกวันนี้ก็ยังอยากเป็นนักร้องนะ แต่พอทำยูทูบ ผมก็ไม่มีเวลาเข้าหาดนตรีเท่าไหร่ มีช่วงที่ลืมความอยากเป็นศิลปินไปเหมือนกัน รู้สึกว่าศิลปินเป็นสิ่งที่ลึกซึ้ง ต้องทุ่มเท ต้องให้เวลามาก ๆ เดี๋ยวนี้มีแอบทำเพลงบ้างเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร ยังตั้งใจเต็มที่กับยูทูบเหมือนเดิม แต่กับอะไรที่จะตามมา ผมก็พยายามทำเรื่อย ๆ เพื่อให้วันหนึ่งมันสมบูรณ์

Kyutae Oppa ยูทูบเบอร์เกาหลี 8 ล้านซับใน 5 ปี กับขวบปีที่ได้รู้ว่า 'คนจริงใจหายาก'

ถ้ารู้สึกเครียด ผมไม่ทำ

เคล็ดลับอะไรที่ทำให้ ‘Kyutae Oppa’ โดดเด่นกว่าช่องอื่น ๆ ที่มีเนื้อหาใกล้เคียงกัน

ผมขายตัวเองไว้ในนั้น เอาบางอย่างที่เป็นชีวิตจริงลงไปอยู่ในช่อง สิ่งที่ผมอยากเป็น การที่น้องสาวเป็นเด็กพิเศษ หรือสิ่งต่าง ๆ ที่พบเจอ ผมก็เอาไปละลายในช่อง บางคนอาจจะมองว่านี่เป็นการขายวิญญาณ แต่ผมว่านี่คือวิถีชีวิต คือการนำเสนอตัวตนให้คนดูตามที่ตัวบุคคล วิธีนี้เป็นอะไรที่อยู่ได้นานที่สุด

แล้วบุคคลที่ชื่อ ซิม คิวเท น่าติดตามยังไง

ผมสัญญากับตัวเองว่า ตอนอยู่หน้ากล้องต้องสนุก พลังงานต้องเต็มร้อย จะเช็กก่อนทุกครั้งว่าเรามีเรื่องเครียดอะไรรึเปล่า ถ้ามี ผมจะไม่ถ่ายเลย ผมว่าเป็นการไม่ให้เกียรติคนดู เพราะคนดูส่วนใหญ่มีเรื่องเครียดอยู่แล้ว เขาไม่ได้มาเอาความรู้ แต่อยากมาดูว่าวันนี้ผมทำอะไร อยากหัวเราะในสิ่งที่ผมทำ อยากเห็นผมบ้า เห็นผมโชว์พลังในที่สาธารณะ อยากเห็นผมมั่นใจ เป็นตัวของตัวเอง ไม่ว่าจะทำอะไร ไปร่วมงานกับแขกรับเชิญคนไหน ผมจะไม่มีการเกร็งหรือกลัว ผมอยากให้พลังงานของผมช่วยให้คนดูมีความสุข นี่น่าจะเป็นจุดสำคัญที่สุดที่ทำให้คนติดตามผม 

คุณไม่ฝืนเลยเหรอที่ต้องเต้นหรือทำเรื่องตลกในที่สาธารณะ

ฝืนครับ ฝืนมาก ครั้งแรกผมก็ไม่กล้า คืนก่อนหน้านอนไม่หลับเลย วันนั้นนัดเพื่อนคนหนึ่งให้มาช่วยถ่าย ต้องเต้นกลางห้าง เราไม่เคยถ่ายคลิปในห้างมาก่อน ทั้งเกร็งทั้งกลัว (ทำท่าลุกลี้ลุกลน) เฮ้ย คนนั้นมองเราทำไม เฮ้ย คนนั้นสวยมากเลย เขินจัง ผมเกร็งไปหมด

จริง ๆ ผมลืมความรู้สึกนี้ไปแล้วนะ แต่ยูทูบเบอร์หลายคนก็ยังเป็นอยู่เวลาต้องถ่ายคลิปในที่สาธารณะ ทุกวันนี้ผมแบ่งช่องในสมองได้แล้ว ถ่ายคลิปคือถ่ายคลิป ทำอย่างอื่นคือทำอย่างอื่น ประสบการณ์ทำให้เราแบ่งได้ชัดเจนว่าเวลาไหนเครียดได้ เวลาไหนต้องถ่าย 

Kyutae Oppa ยูทูบเบอร์เกาหลี 8 ล้านซับใน 5 ปี กับขวบปีที่ได้รู้ว่า 'คนจริงใจหายาก'

ทุกวันนี้ก็คือเต้นกลางห้างได้แบบชิลล์ ๆ

ตอนนี้ดีดนิ้วปุ๊บ เต้นได้เลย (หัวเราะ)

อะไรทำให้เด็กปี 1 ที่เพิ่งเรียนมหาลัยได้แค่ 3 เดือน ตัดสินใจลาออกไปเปิดบริษัทเป็นของตัวเอง

ก่อนทำยูทูบ ผมอยากไปเรียนที่นิวยอร์ก อยากเป็นผู้กำกับอยู่หลังกล้อง แต่พออกหัก เริ่มทำยูทูบ ก็ไม่ได้อยากเรียนอะไรเป็นพิเศษ แต่พ่อแม่อยากให้เรียน และผมก็อยากรู้ เอ เรียนมหาลัยจะเป็นยังไง

ทีนี้มีอยู่วันหนึ่ง ผมไปถ่ายคลิปที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ลงคลิปเสร็จ มหาลัยก็ติดต่อมาว่าอยากให้ไปเรียนที่นั่น คณะนิเทศ ให้ทุนเรียนฟรี 4 ปีเลย ผมคิดในใจ ‘โห สบายจัด ทำยูทูบจนได้เข้ามหาลัย บ้าไปแล้ว (ทำเสียงสูง)’ 

แต่พอเข้าไปเรียนจริงไม่เหมือนที่คิดไว้ ผมต้องเรียนใหม่หมด ตั้งแต่วิธีเปิดกล้อง ชัตเตอร์สปีด เช็ดเลนส์ ตอนนั้นรู้สึกเหนื่อย ทำยูทูบ เรียนหนัก เดินทางก็ไกล เลยลองชั่งน้ำหนักดูว่า ระหว่างออกมาเรียนเองกับเรียนในมหาลัย อันไหนเร็วกว่า เรียนเองอาจจะไม่ละเอียดเท่ามหาลัย แต่ก็คงเร็วกว่า ได้เจอคนมากกว่า ผมมีเป้าหมายใหม่ด้วย อยากลองก้าวไปอีกขั้น เห็นยูทูบเบอร์หลายคนเริ่มเปิดบริษัทของตัวเอง ผมเลยลาออกหลังจากเรียนไปแค่ 3 เดือนเพื่อมาจดทะเบียนบริษัท ตอนนั้นอายุแค่ 19 

การเปิดบริษัทนับเป็นก้าวสำคัญของชีวิตเลยรึเปล่า

เป็นแรงบันดาลใจที่กระตุ้นให้เราตั้งใจทำงานมากขึ้น ตอนนั้นเป้าหมายผมเกินจริงมาก ยังเด็กด้วย คิดแผนว่าจะเปิดบริษัท จะมีลูกน้องกี่คน จะขายนู่นนี่นั่น ต้องมีเสื้อผ้านะ ต้องมีผู้ติดตาม 70 ล้านคนนะ จะมีรถกี่คัน วันหนึ่งต้องเปิดโรงเรียนสอนทำยูทูบให้ได้ 

ถึงวันนี้ทำอะไรไปแล้วบ้าง

ไม่ได้ทำเลยครับ (หัวเราะ)

พอลองทำบริษัทจริง ๆ ถึงได้รู้ว่าเราไม่ได้ชอบ เราแค่ทำตามคนอื่น ผมรวยขึ้น ดังขึ้นก็จริง แต่ว่าในใจรู้สึกว่าเดินผิดทาง ทุกวันนี้ยังมีบริษัทอยู่ แต่ก็ทำยูทูบเป็นหลัก ไม่ได้มีธุรกิจอะไรมากมาย

คิวเท ยูทูบเบอร์สายฮาชาวเกาหลี เด็กขี้อายที่ย้ายมาอยู่หน้ากล้อง ลองเปิดบริษัทในวัย 19 และการมองดาวเรียกสติ
คิวเท ยูทูบเบอร์สายฮาชาวเกาหลี เด็กขี้อายที่ย้ายมาอยู่หน้ากล้อง ลองเปิดบริษัทในวัย 19 และการมองดาวเรียกสติ

คนจริงใจมีน้อย

ทำยูทูบมา 5 ปี มีผู้ติดตามกว่า 8 ล้านคน เคยรู้สึกหมดไฟ อยากเปลี่ยนไปทำอย่างอื่นบ้างรึเปล่า

ถ้าตอบว่าไม่ก็โกหกแล้ว มีแน่นอน ช่วงที่เหนื่อยและหมดไฟที่สุดคือ ตอนที่จะเปลี่ยนยูทูบจากงานอดิเรกมาเป็นอาชีพ ยากนะ ไม่รู้เลยว่าจุดเปลี่ยนคือตอนไหน ถามวันนี้ก็ยังตอบไม่ได้ 

มีช่วงที่บอกกับตัวเองเหมือนกันว่าจะทำยูทูบต่ออีกแค่ 3 ปี จริง ๆ ยูทูบเบอร์หลายคนเคยบอกตัวเองแบบนี้นะ แต่พอคิดแบบนี้แล้วชีวิตไม่มีความสุขเลย เหมือนเราให้วันหมดอายุกับตัวเอง ถึงจุดหนึ่งเลยเปลี่ยนความคิดใหม่ ได้รู้ว่าทำยูทูบไปเรื่อย ๆ ก็ดี จริง ๆ ไม่ว่าจะทำงานอะไรก็คงมีช่วงหมดไฟกันทั้งนั้น ผมลองตั้งใจใหม่ ลุยใหม่ จนความคิดที่จะทำยูทูบอีกแค่ 3 ปีหายไป ก็คงตั้งใจทำจนกว่าจะทำไม่ได้

หมายความว่าอาจจะมีวันที่คุณเลิกทำยูทูบ

มีอยู่แล้ว สักวันแหละ ทุกอย่างมีวันหมดอายุ แต่ก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าตอนไหน วันหนึ่งคนอาจจะไม่ดูเราแล้ว หรือเราอาจจะทำเหมือนเดิมไม่ได้ก็ได้ ไม่มีทางรู้ แต่ถ้าถามตอนนี้ก็ยังอยากทำช่องไปเรื่อย ๆ นะ

การเป็นบุคคลสาธารณะตั้งแต่เป็นวัยรุ่นให้อะไรและเอาอะไรไปจากคุณบ้าง

ให้ผมได้รู้จักกับธาตุแท้มนุษย์ ผมทำยูทูบมา 5 ปี ทุกคนรอบตัวเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ความคิด ความชอบ สังคม เวลาสั้น ๆ เอง แต่ทุกอย่างแทบไม่เหมือนเดิม ผมได้เรียนรู้เรื่องพวกนี้เยอะมาก

สิ่งที่เอาไปคือเวลา ผมได้สนุกสนานกับเพื่อนน้อยมาก ชีวิตผมไม่เหมือนของเพื่อนรุ่นเดียวกัน ตอนเพื่อนเรียนมหาลัย ผมทำงานแล้ว แทบไม่มีเพื่อนวัยเดียวกันเลย เพื่อนที่มีส่วนมากก็อายุมากกว่าเราหมด 

อีกอย่างที่เสียไปคือความเป็นส่วนตัวและความรู้สึก ผมไม่ได้มีสังกัดหรือบริษัทมาดูแล ต้องดูแลอารมณ์และชื่อเสียงของตัวเองตั้งแต่เด็ก เหนื่อยนะ ไม่มีผู้ใหญ่แนะนำ พ่อแม่เป็นคนเกาหลี เขาก็ไม่ได้เข้าใจทั้งหมดว่าสิ่งที่เราทำคืออะไร เราติดต่องานเอง ทำเองทุกอย่าง (นิ่งไป) 

ลืมไปเยอะเหมือนกันนะ ผ่านมานานแล้ว ตอนนั้นผมกลัวมาก กลัวไปหมดทุกอย่าง กลัวว่าจะพูดอะไรผิดรึเปล่า ไม่รู้ว่าออกจากบ้านแล้วจะมีคนว่าอะไรเรามั้ย เคยเจอดราม่าเหมือนกันเลยได้เข้าใจว่า อ๋อ เวลาดาราเจอเรื่องดราม่ารู้สึกแบบนี้นี่เอง แต่ถ้ามองถึงวันนี้ ผมคงบอกว่ามันดีแล้ว คุ้มแล้ว เพราะสิ่งนี้เป็นความสุขของเราจริง ๆ เราแค่ต้องหาให้เจอ เลือกโฟกัสให้ถูกจุด

คิวเท ยูทูบเบอร์สายฮาชาวเกาหลี เด็กขี้อายที่ย้ายมาอยู่หน้ากล้อง ลองเปิดบริษัทในวัย 19 และการมองดาวเรียกสติ

ช่วงปลายปีที่ผ่านมา คุณต้องเผชิญอุปสรรคครั้งใหญ่ในชีวิต ทั้งเรื่องความสัมพันธ์กับคนรักและเพื่อนร่วมงาน สิ่งที่ช่วยให้คุณผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้คืออะไร

เป็นเรื่องที่แปลกมากนะ ช่วงต้นปีมีวันหนึ่งที่เราเอามือขึ้นมาตบหน้าตัวเอง ไม่รู้เลยว่าเกิดจากอะไร ไม่รู้ว่าฝันอยู่รึเปล่า ช่วงนั้นชีวิตผมคงแย่เหมือนมีคนมาตบหน้าตลอดเวลา สมองเลยคิดแต่เรื่องไม่ดีจนมือเริ่มตบปึ้ง ตบปึ้ง ไม่ยอมหยุด ตบถึงตี 4 ช้ำเลยนะ แต่พอได้สติ ผมหันไปมองดาวที่อยู่บนฟ้าหน้าบ้าน ถึงได้รู้ตัวว่าเราอยู่ตรงนี้ ถ้าโฟกัสแค่สิ่งตรงนี้ ความคิดต่าง ๆ ก็จะไม่ทำร้ายเรา ไม่รู้สิ เหมือนสมองสอนตัวเอง อาจจะดูบ้านะ แต่เป็นอย่างนั้นจริง ๆ หลังจากวันนั้น ความคิดลบก็แทบไม่มีเลย ความโกรธก็น้อยลงมาก

ยากนะ กว่าจะผ่านมาได้ ตอนนั้นเหมือนมียมทูตคอยกระซิบตลอดว่า ทำแบบนี้ก็ได้นะ มีหลายวิธีที่สามารถแก้แค้นคนที่ทำไม่ดีกับเรา วิธีมืดก็มีตั้งเยอะ แต่ผมไม่ทำ ผมเลือกที่จะรอ 2 เดือน ให้ตำรวจดำเนินการ แต่ระหว่างนั้นผมก็ยังเห็นสิ่งไม่ดีที่เขาทำกับเรา ก็ทำได้แค่อดทน พออดทนได้ เรื่องดี ๆ ก็เกิดขึ้น คงเป็นความอดทนนี่แหละที่ทำให้ผมผ่านจุดนั้นมาได้

ถ้าให้สรุปเป็นบทเรียนหนึ่งข้อ

คนจริงใจหายาก

ตอนนี้ผมไม่กลัวอะไรแล้วนะ ถ้าโดนโกง โดนบอกเลิกอีก ก็รู้แล้วว่าต้องทำยังไง ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมงานหรอก คนรอบตัวทั้งหมดแหละ เราต้องดูก่อนว่าใครหวังผลประโยชน์อะไรจากเรารึเปล่า ก่อนหน้านี้ผมมีเพื่อนเยอะมาก แต่พอเกิดเรื่องนี้ขึ้น ผมก็เข้าหาคนน้อยลง มีแค่ไม่กี่คนเองที่จริงใจกับเรา เพิ่งได้รู้ว่าจริง ๆ แล้ว คนจริงใจหายากนี่หว่า ตอนเด็กเราไม่รู้ นึกว่าคนจริงใจมีอยู่ทุกที่ ข้างบ้านก็มี แต่เปล่า คนจริงใจมีน้อย และในเมื่อมีน้อยก็ต้องรักษาให้ดี

วันนี้ในวัย 23 คุณคิดว่าตัวเองประสบความสำเร็จในชีวิตแล้วรึยัง

ผมว่ายังนะ ประสบความสำเร็จเหรอ (นิ่งไป 20 วินาที)

ใช่ ผมว่ายัง แต่ผมก็ไม่ได้มีเป้าหมายนะว่าอยากเป็นแบบไหน แต่ก็พูดไม่ได้ว่าประสบความสำเร็จแล้ว การประสบความสำเร็จน่าจะมาพร้อมความคิดที่แข็งแกร่ง มีความมั่นใจในตัวเอง ไม่เกรงกลัว มีปัญหาก็รับมือได้ทุกอย่าง วันนี้ผมมีภูมิคุ้มกันมากขึ้น แต่ก็ยังไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น ผมยังอายุน้อย มีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้ ต้องเจออุปสรรคอีกเยอะในชีวิต

แสดงว่าคำว่า ‘ประสบความสำเร็จ’ ในนิยามของคุณไม่ใช่แค่หน้าที่การงาน แต่จิตใจต้องแข็งแกร่งด้วย

ถ้าคนติดตามในยูทูบเพิ่มขึ้น ผมดีใจอยู่แล้ว การได้ 10 ล้านซับก็สำคัญ (หัวเราะ) แต่ผมก็อยากให้ตัวเองโตขึ้นด้วย อยากให้เรา คนในทีม และช่องยูทูบโตขึ้นอย่างมีคุณภาพไปพร้อมกัน อยากมั่นใจมากกว่านี้

ตอนนี้ยังมั่นใจไม่พออีกเหรอ

ผมว่ายังไม่พอ นี่เป็นแค่ช่วงเรียนรู้ ผมทำยูทูบมา 5 ปี แต่ก็เพิ่งได้เจออุปสรรคเกี่ยวกับคนครั้งแรก คนรอบตัวเคยโดนมาหมด ผมว่านี่คือประสบการณ์สำคัญที่คนทำธุรกิจทุกคนต้องเจอ ถ้าไม่เจอก็เหมือนยังไม่ได้เริ่ม ตอนนี้น่าจะเป็นแค่จุดเริ่มต้นของคิวเท โอปป้า

คิวเท ยูทูบเบอร์สายฮาชาวเกาหลี เด็กขี้อายที่ย้ายมาอยู่หน้ากล้อง ลองเปิดบริษัทในวัย 19 และการมองดาวเรียกสติ

Writer

สิรวิชญ์ บุญประสิทธิการ

มนุษย์ภูเก็ต เด็กนิเทศที่ทำงานพิเศษเป็นนักเล่าเรื่อง โกโก้ หนัง และฟุตบอล ช่วยให้เข้านอนอย่างมีคุณภาพ

Photographer

A.W.Y

ช่างภาพจากเชียงใหม่ที่ชอบของโบราณ ยุค 1900 - 1990

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load