มีคำถามที่คนดูหลายคนถามตัวเองก่อนจะกด Play ตอนแรกของ House of the Dragon ว่า “จะดีได้อีกไหม?”
หลังจาก Game of Thrones ทิ้งบาดแผลไว้ในใจผู้ชมด้วยซีซันสุดท้ายที่ทำให้คนรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง หลายคนตัดสินใจล่วงหน้าแล้วว่าจะไม่กลับไปรัก Westeros อีก แต่แล้วมังกรก็บินกลับมา และพาคนที่สาบานว่าจะไม่ดูอีกกลับไปนั่งหน้าจอทุกสัปดาห์ได้อีกครั้ง
House of the Dragon ไม่ได้เป็นแค่ภาคก่อนของ Game of Thrones มันคือการพิสูจน์ว่าโลกของ George R.R. Martin ยังมีเรื่องเล่าที่ลึกพอและเจ็บปวดพอที่จะทำให้คนกลับมา
และเหตุผลที่มันทำงานได้ ไม่ใช่เพราะมังกร
ย้อนกลับไปก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่ม
ต้องเข้าใจก่อนว่า House of the Dragon ไม่ได้เริ่มต้นในจุดเดิมกับ Game of Thrones มันพาเราย้อนกลับไปราว 200 ปีก่อนหน้า ยุคที่ราชวงศ์ Targaryen ยังอยู่ในจุดสูงสุด มังกรยังมีอยู่นับสิบตัว และ Iron Throne ยังเป็นของตระกูลที่สร้างมันขึ้นมา
ซีรีส์ดัดแปลงมาจากนิยายประวัติศาสตร์ของ George R.R. Martin ชื่อ Fire & Blood ซึ่งเป็นหนังสือที่เขียนในรูปแบบบันทึกประวัติศาสตร์สมมติ เล่าเรื่องของราชวงศ์ Targaryen ตั้งแต่ Aegon the Conqueror ไปจนถึงยุคหลัง แต่ส่วนที่ซีรีส์นำมาเล่าคือเหตุการณ์ที่เรียกว่า “Dance of the Dragons” หรือสงครามกลางเมืองในราชวงศ์เดียวกัน ที่เกิดขึ้นจากคำถามง่ายๆ ข้อเดียว ใครจะสืบทอดบัลลังก์ต่อจากกษัตริย์ Viserys I?
คำถามข้อนั้นเปลี่ยน Westeros ไปตลอดกาล
กษัตริย์ผู้รักสันติในโลกที่ไม่มีที่สำหรับความสงบ
ตัวละครที่น่าสนใจที่สุดในซีซัน 1 ของ House of the Dragon ไม่ใช่ Rhaenyra ไม่ใช่ Alicent และไม่ใช่ Daemon
มันคือ Viserys I กษัตริย์ที่รับบทโดย Paddy Considine
Viserys เป็นชายที่ดี เขารักครอบครัว รักสันติภาพ และพยายามทำให้ทุกคนมีความสุข แต่นั่นคือปัญหาของเขา ในโลกที่ความอ่อนแอถูกมองว่าเป็นโอกาส ความเมตตาของเขากลายเป็นจุดอ่อนที่ทุกคนรอฉวยโอกาส
เขาตัดสินใจเพื่อความรัก แต่งตั้งลูกสาวเป็นรัชทายาท แต่งงานกับหญิงสาวที่ขุนนางเลือกให้ พยายามประนีประนอมทุกฝ่าย และในที่สุด ทุกการตัดสินใจที่ตั้งใจดีของเขา กลับกลายเป็นอาวุธที่คนอื่นนำไปใช้ต่อกัน
ฉากที่ Viserys พึมพำในคืนสุดท้ายของชีวิต พูดถึง “Aegon” และ “The Prince That Was Promised” แต่เขาหมายถึงคำพยากรณ์โบราณของ Aegon the Conqueror ไม่ใช่ลูกชายของตัวเอง แต่ Alicent ที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้ยินแล้วตีความผิด นั่นคือช่วงเวลาที่น่าเจ็บปวดที่สุดในทั้งซีซัน
ไม่มีความชั่วร้าย ไม่มีการสมคบคิด มีแค่ความเข้าใจผิดในยามค่ำคืน และนั่นก็เพียงพอแล้วที่จะจุดสงครามได้
มิตรภาพที่โลกไม่มีที่สำหรับมัน
ถ้าจะพูดถึงหัวใจของ House of the Dragon ซีซัน 1 มันคือความสัมพันธ์ระหว่าง Rhaenyra Targaryen และ Alicent Hightower
ทั้งสองเป็นเพื่อนกัน เพื่อนที่ดีที่สุด เพื่อนที่แบ่งปันความลับ ความกลัว และความฝันของกันและกัน Rhaenyra เป็นเจ้าหญิงที่ไม่อยากรับผิดชอบที่โลกวางบนไหล่เธอ Alicent เป็นสาวที่เติบโตมาในเงาของพ่อผู้ทะเยอทะยาน และทั้งสองต่างพยายามหาที่ยืนในโลกที่ผู้หญิงมีสิทธิ์น้อยกว่าที่ควร
แต่โลกของราชสำนักไม่มีพื้นที่ให้มิตรภาพอยู่ร่วมกับการเมืองได้นาน
เมื่อ Viserys แต่งงานกับ Alicent ทุกอย่างเปลี่ยนไป Alicent ไม่ได้เลือกอนาคตของตัวเอง เธอถูกผลักเข้าสู่บทบาทที่เธอไม่ได้ขอ และเมื่อลูกชายของเธอเกิดมา เธอก็เข้าใจว่าในโลกนี้ เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องสู้เพื่ออนาคตของลูก
Rhaenyra ก็เช่นกัน เธอถูกบังคับให้เป็นสัญลักษณ์ของสิ่งที่ผู้หญิงสามารถเป็นได้ แต่ทุกก้าวที่เดินไปข้างหน้า โลกก็วางอุปสรรคไว้ข้างหน้าเธอมากขึ้นเรื่อยๆ
สิ่งที่ทำให้ซีรีส์นี้น่าเจ็บปวดคือ เราเห็นว่าถ้าโลกเป็นคนละโลก ทั้งสองอาจยังเป็นเพื่อนกันได้ แต่โลกที่เป็นอยู่ไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น
Daemon Targaryen ชายที่ทำให้ทุกฉากน่าติดตาม
ต้องพูดถึง Daemon แยกออกมา เพราะ Matt Smith นำเสนอตัวละครนี้ในแบบที่ไม่มีใครคาดถึง
Daemon เป็นเจ้าชายผู้มีพรสวรรค์ มีมังกร มีบุคลิก มีความสามารถในการต่อสู้ แต่เขาก็มีอัตตาที่ใหญ่เกินกว่าจะอยู่ใต้อำนาจใคร เขาถูกเนรเทศออกจากราชสำนัก ออกไปทำสงครามที่ไม่ได้รับอนุญาต แต่งงานโดยพลการ และกลับมาพร้อมกับประวัติศาสตร์ที่ทำให้ทุกคนไม่แน่ใจว่าจะไว้ใจเขาได้หรือเปล่า
แต่สิ่งที่ทำให้ Daemon น่าสนใจคือเขาไม่ได้เป็นแค่ตัวร้ายหรือตัวดี เขาเป็นชายที่มีความรักจริงๆ และความทะเยอทะยานจริงๆ อยู่ในคนเดียวกัน และในหลายๆ ฉาก เราไม่รู้ว่าตอนนี้เขากำลังทำเพราะรักหรือเพราะต้องการอำนาจ และบางทีอาจเป็นทั้งสองอย่างในเวลาเดียวกัน
Matt Smith เล่นบทนี้ด้วยพลังงานที่มีทั้งเสน่ห์และอันตรายในเวลาเดียวกัน ทำให้ทุกฉากที่ Daemon อยู่ในนั้นรู้สึกว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้
การกระโดดข้ามเวลา การตัดสินใจที่กล้า
หนึ่งในสิ่งที่ House of the Dragon ทำได้อย่างน่าทึ่งคือการตัดสินใจกระโดดข้ามเวลาหลายปีกลางซีซัน และเปลี่ยนนักแสดงหลักทั้งหมดตั้งแต่ตอนที่ 6
Milly Alcock และ Emily Carey ที่รับบท Rhaenyra และ Alicent ในวัยสาว ส่งไม้ต่อให้ Emma D’Arcy และ Olivia Cooke ที่รับบทเดิมในวัยกลางคน
ตอนที่รู้เรื่องนี้ก่อนดู หลายคนกังวล เพราะ Milly Alcock รับบทได้ยอดเยี่ยมมากจนคนเริ่มผูกพัน แต่เมื่อดูแล้ว ทุกอย่างทำงานได้อย่างน่าประหลาดใจ
Emma D’Arcy เล่น Rhaenyra ที่ผ่านอะไรมามากได้อย่างถูกต้อง เธอไม่ใช่เจ้าหญิงที่อยากผจญภัยอีกต่อไป แต่เป็นผู้หญิงที่แบกรับทุกอย่างไว้บนไหล่และรู้ว่าต่อจากนี้ไม่มีทางถอย ส่วน Olivia Cooke เล่น Alicent ที่แข็งกร้าวขึ้นอย่างน่าเชื่อถือ — สาวที่เคยรักเพื่อนสาวของตัวเองกลายเป็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ด้วยเหตุผลที่เธอเชื่อจริงๆ
การเปลี่ยนนักแสดงกลางซีซันสำเร็จได้ เพราะทั้งสี่คนเล่นในทิศทางเดียวกัน ราวกับว่าพวกเขาส่งต่ออารมณ์และประวัติของตัวละครให้กันได้จริงๆ
สิ่งที่ซีรีส์นี้เลือกจะพูดถึง
House of the Dragon เป็นซีรีส์เกี่ยวกับอำนาจ แต่ไม่ใช่แค่การแย่งชิงบัลลังก์
มันพูดถึงสิ่งที่อำนาจทำกับความสัมพันธ์ มันพูดถึงว่าระบบที่ถูกสร้างขึ้นโดยผู้ชายทำให้ผู้หญิงต้องต่อสู้กันเองอย่างไร มันพูดถึงว่าความรักของพ่อที่ตั้งใจดีสามารถทำลายทุกอย่างได้อย่างไร และมันพูดถึงว่าประวัติศาสตร์มักถูกเขียนโดยคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่คนที่ถูกต้อง
Rhaenyra เป็นรัชทายาทที่ถูกตั้งขึ้นมาโดยชอบธรรม แต่ทุกคนในราชสำนักก็รู้ดีว่าถ้าเธอเป็นผู้ชาย ทุกอย่างจะง่ายกว่านี้มาก ความชอบธรรมของเธอถูกตั้งคำถามตลอดเวลา ไม่ใช่เพราะเธอไม่มีสิทธิ์ แต่เพราะโลกไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อให้เธอมีสิทธิ์นั้น
Alicent ก็เช่นกัน เธอไม่ได้เลือกชีวิตที่ตัวเองมี เธอถูกผลักเข้าสู่เกมการเมืองโดยพ่อของตัวเอง และเมื่ออยู่ในเกมแล้ว ทางออกเดียวที่เธอเห็นคือต้องชนะ เพราะการแพ้หมายถึงการสูญเสียทุกอย่างรวมถึงลูกๆ ของเธอ
ซีรีส์นำเสนอทั้งสองฝ่ายด้วยความเข้าใจที่เท่าเทียมกัน ไม่มีใครถูกสร้างให้เป็นผู้ร้ายโดยสมบูรณ์ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้มันเจ็บปวดกว่าเรื่องใดๆ ที่มีผู้ร้ายชัดเจน
มังกรในฐานะสัญลักษณ์ ไม่ใช่แค่เอฟเฟกต์
หนึ่งในสิ่งที่ House of the Dragon ทำได้ดีกว่าที่หลายคนคาดคือการใช้มังกรในฐานะสัญลักษณ์ ไม่ใช่แค่ความบันเทิงทางสายตา
ทุกตัวละครหลักมีมังกรของตัวเอง และความสัมพันธ์ระหว่างคนกับมังกรสะท้อนบุคลิกและสถานะของพวกเขา Rhaenyra ขี่ Syrax มังกรสีเหลืองทองที่เชื่อฟังและผูกพัน Daemon ขี่ Caraxes มังกรสีแดงที่ป่าเถื่อนและอันตราย ส่วน Aemond ขโมย Vhagar มังกรตัวใหญ่ที่สุดในโลกที่เคยเป็นของ Laena Velaryon — และในการได้มาซึ่ง Vhagar เขาต้องจ่ายด้วยดวงตาข้างหนึ่ง
ฉากที่ Vhagar กัด Arrax มังกรของ Lucerys ตกลงมาจากท้องฟ้าในตอนจบของซีซัน ไม่ใช่แค่ความตายของตัวละคร มันคือสัญลักษณ์ว่าเกมนี้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการแล้ว และจากนี้ ไม่มีทางหันกลับ
บทเรียนจากประวัติศาสตร์ที่ซ้ำตัวเอง
สิ่งที่น่าสนใจในการดู House of the Dragon ในฐานะคนที่เคยดู Game of Thrones มาก่อนคือเราได้เห็นว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นใน Westeros ยุคหลังนั้น มีรากเหง้ามาจากสิ่งที่เกิดขึ้นในยุคนี้
ราชวงศ์ Targaryen ที่เคยรุ่งเรืองที่สุด เริ่มเผาตัวเองด้วยความทะเยอทะยาน ความเข้าใจผิด และความรักที่ไม่มีพื้นที่ให้แสดงออก มังกรที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจ กลายเป็นอาวุธที่ทั้งสองฝ่ายใช้ต่อกัน และในที่สุด สงครามที่เรียกว่า “Dance of the Dragons” ก็ทำให้มังกรแทบจะสูญพันธุ์ไปจากโลก
มันเป็นบทเรียนที่ประวัติศาสตร์มักจะสอนซ้ำๆ ว่าอารยธรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุด มักพังจากภายใน ไม่ใช่จากศัตรูภายนอก
ทำไมซีรีส์นี้ถึงพิเศษกว่าที่คาด
เมื่อ HBO ประกาศทำ House of the Dragon หลายคนในอุตสาหกรรมต่างมองว่ามันจะเป็นแค่การสร้างกำไรจาก IP ที่มีอยู่ ใช้ชื่อและโลกเดิม ดึงคนดูเดิมกลับมา แต่ไม่มีวิญญาณใหม่
แต่ Ryan Condal และ Miguel Sapochnik ซึ่งเป็นผู้สร้างซีรีส์ ตัดสินใจทำสิ่งที่ตรงกันข้าม พวกเขาใช้เวลาครึ่งซีซันในการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร แทนที่จะรีบเดินเรื่องไปยังสงคราม พวกเขาให้เวลาผู้ชมรู้จักและรักตัวละครก่อน เพื่อให้เมื่อทุกอย่างแตกสลาย มันจะเจ็บมากพอ
และมันได้ผล
ตัวเลขยืนยันว่าโลกกลับมาดู ตอนแรกของ House of the Dragon มีผู้ชมกว่า 10 ล้านคนในคืนแรก ก่อนจะพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ตลอดซีซัน และ HBO ต่อซีซัน 2 ทันทีโดยไม่รอลุ้น
แต่ตัวเลขไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด สิ่งที่สำคัญกว่าคือคนดูไม่ได้แค่ดู พวกเขาเถียงกันเรื่องตัวละคร ตั้งทีม เลือกข้าง และพูดถึงซีรีส์นี้ในแบบที่ทำให้มันมีชีวิตอยู่ระหว่างสัปดาห์
นั่นคือสัญญาณที่บอกว่าซีรีส์ไม่ได้แค่ความบันเทิง มันสร้างบทสนทนาได้
สิ่งที่ค้างอยู่ในใจหลังดูจบ
ฉากสุดท้ายของซีซัน 1 ไม่ใช่การระเบิด ไม่ใช่การสู้รบ ไม่ใช่คำสั่งทำสงคราม
มันเป็นภาพของ Rhaenyra ที่เพิ่งรู้ว่าลูกชายของตัวเองตายแล้ว เธอยืนอยู่ริมทะเล หันหลังให้ทุกคน ในฉากนั้นไม่มีเสียง ไม่มีดนตรีดรามาติก มีแค่ลมทะเลและคลื่น
แล้วเธอก็หันกลับมา
ในตาของ Emma D’Arcy ขณะนั้น ไม่มีน้ำตา มีแค่การตัดสินใจที่ชัดเจน และเราในฐานะผู้ชมรู้ดีว่าการตัดสินใจนั้นหมายถึงอะไร
มันเป็นฉากที่เงียบที่สุดในซีซัน แต่หนักที่สุด
ทำไมเราถึงยังดูอยู่
ถ้าถามว่าทำไม House of the Dragon ถึงทำงานได้ในยุคที่คนดูมีตัวเลือกมากกว่าเดิม คำตอบไม่ใช่มังกร ไม่ใช่เอฟเฟกต์ และไม่ใช่ชื่อของแฟรนไชส์
คำตอบคือมันพูดถึงสิ่งที่เป็นสากล ความรัก ความกลัวการสูญเสีย และความต้องการที่จะเป็นตัวของตัวเองในโลกที่พยายามบอกว่าเราควรจะเป็นใคร
Rhaenyra ต่อสู้เพื่อสิทธิ์ที่เธอได้รับโดยชอบธรรม Alicent ต่อสู้เพื่ออนาคตของลูกๆ ที่เธอรัก และทั้งสองคนไม่ผิด ในขณะที่ทั้งสองคนก็ไม่ถูกทั้งหมด
นั่นคือสิ่งที่ทำให้เรื่องราวที่ดีแตกต่างจากเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ เรื่องราวที่ดีมีพระเอกและผู้ร้าย แต่เรื่องราวที่ยิ่งใหญ่มีแค่มนุษย์ที่พยายามรอดในโลกที่ไม่ได้สร้างมาเพื่อพวกเขา
House of the Dragon movie คือเรื่องราวแบบหลัง และนั่นคือเหตุผลที่เราไม่หยุดดู
แม้ว่าไฟจะยังคงลุกอยู่ และมังกรยังคงบินต่อไป เราก็ยังนั่งดูอยู่ เพราะในทุกเปลวไฟนั้น มีเรื่องของมนุษย์ซ่อนอยู่เสมอ
