9 พฤศจิกายน 2562
5 K

ฉันได้รับโจทย์… เรียกว่าคำเชิญชวนดีกว่า มาให้เขียนถึงโบโลญญา ไม่สิ มหาวิทยาลัยโบโลญญาเสียด้วย

เข้าใจว่ามีอยู่ 2 ประเด็น ประเด็นแรกคือ ในฐานะมหาวิทยาลัยแห่งแรกของโลก กับสองคือ นึกถึงคนที่เคยเรียนที่นี่ไม่ออก นอกจากฉัน ทั้งที่จริงๆ แล้วมีคนเรียนที่มหาวิทยาลัยนี้ก็ตั้งเยอะ อยู่นานกว่าฉันอีกด้วย

อืมม… ก็ลองดู แต่ว่าฉันเคยไปมานานแล้วนะ ไม่ว่ากันนะ อย่างน้อยก็เล่าสู่กันฟัง

ว่าแต่ จะเขียนอะไรดี

คิดเรื่องนี้อยู่นาน เขียนไป ลบไป ไม่พอใจเสียที ในที่สุด ก็มีเหตุให้กลับไปโบโลญญาอีกครั้งเมื่อต้นเดือนกันยายน เลยได้ระลึกถึงความหลังจริงๆ เสียที

นักเรียนเก่า อิตาลี พาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา

ก่อนอื่น ปูท้องเรื่องก่อนว่าเมื่อ 30 ปีก่อนฉันเคยมีโอกาสไปเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยโบโลญญาด้วยทุนของรัฐบาลอิตาลีในกำหนด 1 ปีการศึกษา ถ้าเต็มๆ ก็ราว 9 เดือนเท่านั้น มิหนำซ้ำ ยังอยู่แค่ราวๆ 5 เดือน เสียอีกก่อนจะย้ายไปเรียนที่เมืองอื่นต่อ ไม่ได้นมนานอะไรอย่างที่ใครๆ คิด ฉันเลือกเรียนวรรณคดีอิตาลี

ทุนให้เลือกมหาวิทยาลัยใดๆ ก็ได้ ฉันเลือกที่นี่เพียงเพราะคุ้นชื่อที่สุด ไม่ได้คุ้นจากชื่อไส้กรอกด้วย คุ้นอย่างเดียวว่ามหาวิทยาลัยโบโลญญาเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในโลก มันต้องสวยและดีอย่างแน่นอน (เป็นตรรกะที่แปลกมาก) อะไรนะ Ranking เหรอ วุ้ย จะแร้งกลิ้งแร้งเกลือกอะไรไม่สนหรอก ในใจคิดอยู่อย่างเดียวว่า ถ้าให้เลือกได้ ก็จะไปมหาวิทยาลัยโบโลญญา

มหาวิทยาลัยโบโลญญาก็ต้องย่อมตั้งอยู่ในเมืองโบโลญญา ซึ่งเป็นเมืองเอกของแคว้นเอมิเลีย-โรมาญญา (Emilia-Romagna) ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือด้านล่างของอิตาลี

มหาวิทยาลัยโบโลญญาก่อตั้งในปี 1088 (นี่จำได้ขึ้นใจ เขียนได้โดยไม่ต้องอ้างอิงเลยนะ ไม่ใช่เพราะท่องอะไรทั้งสิ้น แต่อยู่บนโลโก้มหาวิทยาลัยที่ปรากฏอยู่บนถ้วย หมวก กระเป๋า เสื้อยืด เสื้อหนาว กระติกน้ำร้อน-น้ำเย็น ฯลฯ จำได้ไม่ยากเลย ให้ลืมยังจะยากเสียกว่า) แต่การจะอ้างว่ามหาวิทยาลัยแห่งนี้เก่าสุดในโลกได้หรือไม่นั้น ออกจะลำบากสักนิด สรุปแบบเซฟๆ ว่า มหาวิทยาลัยโบโลญญาเก่าแก่ที่สุดในยุโรปก็แล้วกัน อันนี้ไม่ค่อยมีใครกล้าคัดง้างสักเท่าไหร่ (ซึ่งแปลว่ามีอยู่บ้าง)

มหาวิทยาลัยโบโลญญาเคยเป็นทั้งที่ศึกษาและที่ทำงานของปราชญ์ผู้มีชื่อเสียงหลายคน เช่น Petrarca กวีชาวอิตาลี, Marconi ผู้คิดค้นวิทยุ, Erasmus of Rotterdam นักมนุษยนิยมผู้เป็นที่มาของชื่อทุน Erasmus Mundus ฯลฯ

02

แล้วฉันก็ได้กลับไปยืนที่ปากถนนซัมโบนี (Via Zamboni) อีกครั้ง ยังจำภาพฤดูหนาวปี 1992 ได้แจ่มชัด การเดินหามหาวิทยาลัยโบโลญญานั้นเป็นประสบการณ์ที่ผิดจากที่ฉันคาดไปไม่น้อย

นักเรียนเก่า อิตาลี พาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา

เวลาถามทางไปมหาวิทยาลัยโบโลญญา ถ้าเป็นชาวโบโลญญาทั่วไปก็จะบอกทางไปยังถนนซัมโบนี่ (Via Zamboni) จากนั้นก็เป็นหน้าที่ของเราที่จะไปเสาะไปหาเอาเอง แต่ถ้าเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยโบโลญญา ก็อาจจะถามกลับว่า ไปคณะไหนล่ะ ถ้าเราตอบว่า รัฐศาสตร์ค่ะ นางก็จะบอกทางประกอบการชี้มือชี้ไม้ จนเราสรุปได้ว่านางให้เราเดินกลับไปที่สถานีรถไฟ เราอาจจะรู้สึกว่า อ้าวเจ๊ หนูมาดีนะ แต่อย่าว่านางเลย คำตอบก็คือ ขึ้นรถไฟไปค่ะ คณะนี้มีแคมปัสอยู่อีกเมือง

ถนนซัมโบนี ระหว่างทาง ยังไม่ถึงมหาวิทยาลัย
นักเรียนเก่าอิตาลีพาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
ถนนซัมโบนี คณะของมหาวิทยาลัยโบโลญญาส่วนใหญ่ตั้งอยู่ที่นี่

อย่าอะไรเลย กับกระทั่งคณะเดียวกันเอง แต่ละภาคยังอยู่กระจัดกระจายกันไปทั่วทั้งพระนคร ภาคปรัชญาอยู่ตรงนี้ ละครและการดนตรีอยู่ตรงนั้น ห้องสมุดอยู่อีกที่หนึ่ง

นักเรียนเก่าอิตาลีพาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
ชื่อมหาวิทยาลัยและคณะ ข้างบนคือป้ายภาควิชาประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม อารยธรรม ป้ายข้างล่างคือภาควิชาปรัชญาและการสื่อสาร
นักเรียนเก่าอิตาลีพาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
ภาควิชาปรัชญาคลาสสิกและอิตาเลียนศึกษา
นักเรียนเก่าอิตาลีพาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
เห็นตรามหาวิทยาลัยอยู่รางๆ

ครั้นไปถนนซัมโบนี่แล้วก็อย่าได้ลิงโลดใจไป เพราะต้นถนนเป็นร้านหนังสือ เดินต่อไปเป็นผับ แล้วก็ผับ แล้วก็พิพิธภัณฑ์ แล้วก็คณะนิติฯ แล้วก็ร้านขายเครื่องเขียน แล้วก็โรงละครของเมือง แล้วก็คณะอักษรศาสตร์ แล้วก็ห้องสมุด ฝั่งตรงข้ามของถนนเป็นโบสถ์ สนุกจะแย่

นักเรียนเก่า อิตาลี พาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
เลขที่ 22 ถนนซัมโบนี ตรงนี้เป็นคณะนิติศาสตร์
นักเรียนเก่า อิตาลี พาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
อีกฝั่งหนึ่ง (บนถนนซัมโบนี) เป็นโรงละครของเมือง
นักเรียนเก่า อิตาลี พาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
ถนนซัมโบนี เดินต่อมาจากคณะนิติศาสตร์อีกหน่อย เป็นผับ

อนึ่ง หากใครคิดจะไปมหาวิทยาลัยโบโลญญาเพื่อถ่ายรูปกับป้ายหน้ามหาวิทยาลัย อาจจะอกหักเล็กน้อย เพราะมหาวิทยาลัยแห่งนี้ (และดูเหมือนว่าจะแห่งไหนๆ ในอิตาลี) ไม่ได้มีป้ายหินแกรนิตฟอนต์ทองอยู่หน้ามหาวิทยาลัยไว้ยืนถ่ายรูปลง อตก. (อินสตาแกรม)

นักเรียนเก่า อิตาลี พาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
ถนนซัมโบนี ระหว่างทาง

03

ฉันเดินผ่าน Piazza Verdi อันเป็นลานหน้ามหาวิทยาลัยซึ่งไม่ได้มีความสวยงามอะไรเลย มุ่งหน้าไปยังประตูทางเข้าตึกที่เคยเรียน แต่ไหนแต่ไร เวลากลับมาก็จะถ่ายรูปอยู่หน้าตึกด้วยความเกรงใจ แต่คราวนี้ลูกศิษย์ที่ไปด้วยยุให้ขึ้นไปที่ห้องเรียนเลย ฉันซึ่งเป็นคนยุขึ้นง่ายมากก็วิ่งปรู๊ดขึ้นตึกไป ความกลัวยามเฝ้าตึกเมื่อก่อนมีเท่าใด คราวนี้ก็ดูจะไม่ลดหย่อนไปเลย ซึ่งก็ไม่รู้จะไปกลัวเขาทำไม

นักเรียนเก่า อิตาลี พาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
ทางขวาคือลานหน้ามหาวิทยาลัย Piazza Verdi
นักเรียนเก่า อิตาลี พาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
ทิ้ง Piazza Verdi ไว้ข้างหลังแล้วเดินต่อไป นี่ก็ยังเป็นถนนซัมโบนี

ที่ที่ได้ไปก็คือ ได้ขึ้นไปที่ห้องเรียน แต่ห้องเรียนปิด

ฉันนึกถึงวันที่เข้าไปนั่งห้องเรียนนั้นเป็นครั้งแรก วิชาชื่อ ‘วรรณคดีอิตาลี 2’ เมื่อเข้าไปในห้องเรียนซึ่งเป็นห้องขนาดใหญ่ มีที่นั่งยกสูงเรียงขึ้นไปเหมือนอัฒจันทร์ ฉันพบว่าห้องเต็มแล้ว แต่นักศึกษาก็มานั่งกันตรงพื้นเวทีด้านหน้าที่อาจารย์ยืนสอน ฉันก็ไปนั่งด้วยกลืนๆ ไป ‘กลืนๆ ไป’ เฮอะ ช่างเป็นเด็กน้อยหอยสังข์จากทุ่งลาเวนเดอร์อะไรเช่นนั้น 

นักเรียนเก่า อิตาลี พาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
ทางเดินขึ้นตึก (ห้องที่เรียนอยู่ชั้นสอง)
นักเรียนเก่า อิตาลี พาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
นี่คือห้องเรียนของครูก้าในสมัยก่อน เข้าไม่ได้ เขาล็อก

ความจริงก็คือ ฉันไม่ได้กลืนอะไรไปกับเขาเลยแม้แต่น้อย หากแต่ลอยเท้งเต้งเหมือนมะเขือเปราะในแกงเขียวหวาน ค่าที่เป็นเอเชียหัวดำอยู่คนเดียวในห้อง แล้วยังนั่งอยู่ด้านหน้าเสียอีก เงยหน้าจากการจดทีไร มองขึ้นไปบนอัฒจันทร์ เจอแต่สายตาหลบเบี่ยงวูบไปมองอาจารย์อย่างมีพิรุธ ดูก็รู้ว่านั่งจ้องฉันอยู่ก่อนหน้านี้ แล้วก็จะกลับมาจ้องฉันอีกครั้งเมื่อฉันก้มลงจดต่อ

อย่างที่บอกว่าฉันนั่งก้มหน้าจด แต่จดอะไรนั้น จับความไม่ได้เลย เพราะมันยากเหลือเกิน เมื่อหมดชั่วโมง ก็ตามแบบนักเรียนไทยที่ดี คือไปพบอาจารย์ แล้วบอกว่า มีปัญหาคือตามไม่ทัน อาจารย์ก็ไม่พูดพล่ามทำเพลง แนะนำหนังสือมาให้ 2 เล่ม จบ เชิญ… พลางยิ้มหวานส่งแขก

วันเดียวกันนั้นฉันก็เดินดุ่มไปที่ห้องสมุด ซึ่งเชื่อมั่นว่าตอนนี้คงมีความเปลี่ยนแปลงแล้ว ตอนที่ไปนั้นที่นั่งไม่พอกับคนเข้า เคยต้องยืนอ่านหนังสืออยู่มุมห้องอยู่หนหนึ่ง จากนั้นไม่เข้าอีกแล้ว อ้อ อยากได้หนังสือก็ต้องกรอกแบบฟอร์มแล้วยื่นให้บรรณารักษ์นะ นางก็จะหายไปแล้วกลับมาพร้อมกับหนังสือ ที่จะเอียงคอเดินถอยหลังพลางกรีดสันหนังสือนั้นอย่าได้หมาย แล้วถ้าหนังสือที่ได้มานั้นไม่ได้เป็นดังใจเราตั้งแต่แรกเห็น ก็ไม่กล้าบอกบรรณารักษ์ด้วย กลัวคราวต่อไปเธอจะไม่ช่วย ต้องแกล้งเอาไปพลิกๆ สักพัก (ใหญ่ๆ) ก่อนเอาไปคืน

04

หลังจากดื่มด่ำกับความหลังอยู่สักพัก ก็เดินกลับลงมาด้านล่าง ถึงได้สังเกตว่าฝาผนังตามทางเดินนั้นมีภาพวาดอยู่เต็มไปหมด ที่เห็นคือภาพและข้อความเกี่ยวกับการล้มล้างระบบปิตาธิปไตย เป็นภาพเลยนะ ไม่ใช่แค่ขีดเขียนหรือกราฟฟิตี้ แสดงให้เห็นว่าทางมหาวิทยาลัยก็ให้พื้นที่ในการแสดงความคิดเห็นทางการเมืองแก่นักศึกษาเช่นกัน แต่ก็อย่างว่า คงไม่ใช่ใครจะมาเขียนก็ได้ น่าจะเป็นพื้นที่ที่องค์กรนิสิตนักศึกษาโบโลญญาได้รับอนุญาต

นักเรียนเก่า อิตาลี พาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
จิตรกรรมฝาผนังในคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา
นักเรียนเก่า อิตาลี พาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
บนผนังในคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา
นักเรียนเก่า อิตาลี พาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
ผนังมหาวิทยาลัย

อันว่าพูดถึงองค์กรนักศึกษานั้น ก็ให้มีประวัตินิดหน่อยพอเล่าได้ นั่นคือเมื่อครั้งไปเรียนวันแรกนั้นก็ให้จิตตก เสียเซลฟ์ รู้สึกล้มเหลวกับชีวิตเหลือเกิน ในความมืดมนทางปัญญานั้นก็แอบมีแสงเรืองรองในความคิดไปว่า เออหนอ เราซึ่งมาสายกิจกรรมอยู่ครึ่งค่อนตัวก็น่าจะไปห้องกรรมการนิสิตบ้าง คิดพลางนางเดินรี่ไปทางห้องกิจกรรม ที่นางเห็นแวบๆ ตอนวิ่งเข้าตึกมา // บัดนั้น เชิด

“ครั้นถึงยังห้องอยู่ตรงหน้า

บุษกาตกจิตคิดฉงน

ยั้งบาทถอยถอนเข้าซ่อนตน

ด้วยผู้คนทั่วถ้วนล้วนแปลกตา”

ที่ว่าแปลกตานี้ไม่ใช่แปลกหน้า เพราะแน่นอนทุกคนย่อมเป็นคนแปลกหน้า แต่ที่ผงะถอยกรูดออกมาตั้งหลักยืนหอบตรงผนังตึกนอกห้องนั้น เพราะในห้องนั้นถึงจะมีคนไม่กี่คน แต่ทุกคนก็ดูหน้าตาจริงจัง เร่งรีบไปเสียหมดสิ้น ผนังห้องนั่นเล่าก็ล้วนเต็มไปด้วยแผ่นผ้า แผ่นโปสเตอร์ อันเต็มไปด้วยการเรียกร้องสิทธิ ความยุติธรรม ต่อต้านทุนนิยมสามานย์ และใดๆๆๆๆๆ ไหนกันกลองทอม ไหนกันโต๊ะปิงปอง ไหนกันห้องดนตรีสากล ไหนกันพี่ที่จะมาบูมให้ฉัน นี่มันอะไรกัน นี่มันอะไรกัน ฮือๆๆๆ

วันนั้น ฉันเดินกลับบ้านอย่างเศร้าสลด คิดถึงเพลง โอ้ทะเลแสนงาม กับ แรกเราพบกัน จับใจ

05

ภาพตัดมาที่ฉันยุคปัจจุบัน ณ บริเวณหน้าตึกเรียนมหาวิทยาลัยโบโลญญาอีกครั้ง ฉันเดินต่อมาอีกหน่อยก็มาถึงทางเข้าห้องสมุดคณะ ฉันยิ้มดีใจ ฉันได้พบอาจารย์ที่ฉันเรียนด้วยในชั้นเรียนนั้น แต่ไม่ได้เจอตัวท่านหรอกนะ แต่ห้องสมุดคณะได้กลายเป็นชื่อท่านไปแล้ว Prof. Ezio Raimondi

เดินออกมาไม่นานนักก็ถืงโรงอาหารที่ฉันเคยกินอยู่เป็นประจำ ตอนนี้กลายเป็นเหมือนคาเฟ่ที่เปิดให้คนทั่วไปมานั่งได้ ฉันเดินก้าวเข้าไปแล้วยิ้ม คือจริงๆ นะ วันนั้นคงมีคนกลับบ้านไปเม้ากับเพื่อนว่าเจอคนเอเชียบ้า ยืนยิ้มให้ตึกไปมา คือถ้ายิ้มให้โบสถ์วิหารอะไรก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ไปยืนยิ้มอยู่ในร้านอาหาร สี่แยกกลางถนน ลูบคลำป้ายรถเมล์ ประตู หลักผูกจักรยาน ฯลฯ ไปเรื่อย

นักเรียนเก่า อิตาลี พาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
ที่ซึ่งเคยเป็นโรงอาหารในสมัยก่อน ตอนนี้เป็นบาร์ของมหาวิทยาลัยไปแล้ว ทันสมัยกว่าเดิม

ตอนที่อยู่นั้น โรงอาหารนี้คือที่พักพิงสำหรับอาหารกลางวัน เรียกว่าถ้าไม่มีโรงอาหารนี้ ชีวิตฉันในโบโลญญาก็จะไม่ได้กินอะไรดีๆ เลย เพราะถึงบ้านก็จะกินแต่ปาสต้าคลุกทูน่ากระป๋อง โรยพริกไทย โอชาจะหาไหนไม่มีเทียบเปรียบมือนาง

อาหารกลางวันที่เขาทำนั้น ถ้าเป็นคนโบโลญญากินเองคงมองบนเบะปาก แต่สำหรับฉันนั้นเหมือนกินอาหารทิพย์ การได้กินลาซาญญา (จริงๆ อิตาเลียนเรียก ลาซาญเญ) เกือบทุกวันนั้น สำหรับฉันฟินสุดๆ แต่ก็นั่นแหละ เขาให้กินทุกวันหรือก็เปล่า ก็มีปาสต้าอื่นบ้าง หรือไม่อยากกิน ก็ไปกินพิซซ่า กินขนมปัง ข้างนอกสิ ใครจะไปว่าอะไร

นักเรียนเก่า อิตาลี พาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
ร้านพิซซ่า

เพื่อนฉันที่ไปด้วยคนหนึ่ง นางไม่ชอบกินชีส นางว่าเลี่ยน ฉันก็ให้นึกสงสารว่า เออหนอ จะให้ทำอย่างไร มาอิตาลีแล้วไม่กินชีสนี่ประหนึ่งอยู่เมืองไทยแล้วไม่กินเผ็ด ไม่ใช่ว่าจะไม่มีอะไรให้กิน แต่ก็ต้องเสาะต้องหากันนิดหนึ่งนะ วันต่อมา เข้าโรงอาหารด้วยกัน นางก็เอาอาหารที่มีชีสมากินอีก ฉันก็ถามนางว่า แล้วจะกินได้หรือนั่น แทนคำตอบ นางรูดซิปเสื้อกันหนาวของนางออก แล้วคว้าสิ่งที่นางซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านใน ถ้าไม่ใช่เพื่อนกันฉันคงคิดว่านางหยิบเอาอะไรมาฟาดปากฉันเสียแล้ว ปรากฏว่าสิ่งที่นางหยิบออกมานั้นคือ…

ซอสมะเขือเทศ

ยังไม่ทันหายตะลึง นางก็เทซอสพลั่กๆๆๆ ใส่อาหารจนแดงฉานไปทั้งจาน รสชาติรสชีสคงไม่เหลืออะไรแล้ว นักศึกษาอิตาเลียนหนุ่มสาวนั่งข้างๆ เหล่มามองตาเหลือก ถ้าพรุ่งนี้แม่ครัวกับคนล้างจานถือไม้นวดแป้งเดินตามโต๊ะดักดูว่าอ้ายอีที่ไหนบังอาจมาทำลายวัฒนธรรมอาหารโบโลญญาอันขจรขจายไปทั่วอิตาลีและทั่วโลก ฉันจะไม่แปลกใจเลย แต่เอาจริงคงดักไม่ยากหรอก จะมีใครริอ่านราด Ketchup บนอาหารอิตาเลียนได้ถ้าไม่ใช่คนต่างชาติอย่างพวกเรา

แต่ไม่หรอก เขาไม่ว่าอะไรหรอก แต่ฉันน่ะนึกเสียดายตังค์

ก็ถ้าจะกินอย่างนั้น จะมากินที่โรงอาหารทำไม ก็กลับบ้านไปกินข้าวไข่ดาวหรืออะไรแล้วเอาซอสมาราดเข้าไปสิ ถูกกว่าด้วย

06

เดินต่อมาอีกหน่อยก็เจอบัณฑิตใหม่ เพราะบังเอิญได้ไปช่วงที่เขารับปริญญากัน การรับปริญญาเรียบง่าย อยากรู้ว่าใครได้รับปริญญาก็คือคนที่สวมมงกุฎใบ Laurel 

เรียกว่ารับปริญญาได้ไหม เรียกว่าเรียนจบดีกว่า เรียนจบกันตอนไหนก็รู้กันตอนนั้นเลย นั่นก็คือ สอบปากเปล่า พอสอบเสร็จ อาจารย์ประชุม แล้วก็บอกเลยว่าผ่าน นั่นก็คือเรียนจบนั่นเอง

คนอื่นๆ ก็รู้พร้อมๆ บัณฑิตนั่นล่ะ เพราะก็สอบกันห้อง ให้นึกภาพขึ้นศาล มีผู้พิพากษานั่งอยู่ข้างหน้า มีอาจารย์อีกจำนวนหนึ่งขนาบอยู่ซ้ายขวา เราก็เป็น…พยานแล้วกัน อย่าให้ถึงกับเป็นจำเลยเลย ผู้พิพากษาก็ซักพยานนั่นล่ะว่าเห็นเหตุการณ์ (ทำวิทยานิพนธ์) เองจริงไหม ถ้าเราทำเองก็ไม่ต้องกลัวอะไร มีสติหน่อย ตอบให้ตรงคำถาม อย่าแจ้งความเท็จก็แล้วกัน เมื่อคณะกรรมการหมดคำถามแล้ว ก็จะคิดไตร่ตรองสักพัก ก่อนจะประกาศให้ทราบโดยทั่วกันว่าผ่านหรือไม่ผ่าน

เมื่อผ่าน พอออกมานอกห้อง มงก็ลง มงที่ว่าก็คือมงกุฎใบ Laurel ที่ว่าไปนั่นเอง ถ้าไม่ผ่านน่ะเหรอ ก็พวกพ้องกลุ่มเดิมพากันหิ้วปีกซับน้ำตา ส่งให้ถึงบ้าน ไม่ให้เดินขึ้นที่สูงแล้วร่อนลงมาให้ได้มรณบัตรก่อนปริญญาบัตร

ปริญญาบัตรได้ตอนไหนน่ะเหรอ เฮอะ ลืมไปได้เลย ไปประกอบสัมมาอาชีพอะไรก็ทำไปเถอะ วันดีคืนดีเขาก็จะส่งมาที่บ้านเอง

07

กระนั้น ก็อย่าได้หมายว่า Elite อะไรกันขนาดนี้แล้วจะไม่เชื่อถือโชคลางใดๆ นะ

เด็กมหาวิทยาลัยนี้ก็เช่นเดียวกับเด็กมหาวิทยาลัยอื่นๆ ในอิตาลี มีข้อห้ามบางอย่างที่เข้าตำรา ‘ไม่เชื่อแต่อย่าลบหลู่’ อยู่เหมือนกัน ในบรรดาคำขู่ขวัญใดๆ หรือจะมีอำนาจเท่ากับว่า ถ้าทำแล้วจะเรียนไม่จบ

และสำหรับสิ่งต้องห้ามสำหรับเด็กมหาวิทยาลัยโบโลญญาก็คือ การปีนขึ้นหอคอยกลางเมือง

อันว่าหอคอยนี้ก็คือหอคอยอาสิแนลลี่ (Asinelli) เอาใหม่ เล่าใหม่ กลางเมืองโบโลญญา ย้ำว่ากลางเมืองจริงๆ ไม่เชื่อลองเปิดกูเกิลแมพส์ดูตาม จะมีหอคอยอยู่ 2 หอ หอหนึ่งสูงชะลูดทะยานฟ้า เด่นเป็นสง่า ค่าที่สูงถึง 97.2 เมตร นอกจากจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในเมืองโบโลญญาแล้ว เธอ (เพราะหอคอยเป็นเพศหญิงในภาษาอิตาลี) ยังรั้งตำแหน่งหอคอยในยุคกลางที่สูงที่สุดในโลกอีกด้วย อยากชมวิวบนยอดหอก็ย่อมได้ เพราะข้างในกลวง และมีบันไดวนนับได้ถึง 498 ขั้น นำไปสู่ด้านบนสุด ซึ่งมองเห็นโบโลญญาได้ทั้งเมือง ถ้าไม่ฟุบหรือกลิ้งขลุกๆ ตามบันไดเวียนลงไปเสียก่อน หอคอยนี้แหละที่เป็นตำนานไม่ให้นักศึกษาปีนก่อนจบ

ส่วนอีกหอที่อยู่ใกล้ๆ กันนั้นเตี้ยกว่ากันมาก แต่จะไม่ให้พูดถึงก็ไม่ได้ เพราะคนโบโลญญาเรียกจุดใจกลางเมืองนี้ว่า ‘สองหอคอย’ (Le due torri) หอนี้ชื่อการิเซนดา (Garisenda) สูง 48 เมตร และเป็นหอเอน หอนี้ไม่มีใครห้าม อยากจะปีนก็ปีน อาจไม่ถึงกับเรียนไม่จบ แต่อาจจบช้าไปนิด เพราะถูกตำรวจจับติดตารางเสียก่อน

นักเรียนเก่า อิตาลี พาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
หอสองหอกลางเมือง จากมุมถนนซัมโบนี

08

เคยเล่าไว้แล้วว่า ประสบความล้มเหลวกับการเรียนในชั่วโมงแรก ถามว่าแล้วทำอย่างไร ก็จะขอแชร์ไว้เผื่อจะใช้ได้กับบางคน

ประการแรกคือ ทำใจ 555 เอ้า จริง ต้องทำใจก่อนนะ แล้วก็มองตัวเองจริงๆ ก็จะพบว่าวิชานี้คือวิชาวรรณคดีอิตาลี 2 ซึ่งแปลว่า มันต้องผ่านตัว 1 มาแล้ว ก็จะให้อภัยตัวเองได้หน่อยหนึ่ง จากนั้นก็ต้องคิดต่อว่า นี่คือวิชาวรรณคดีในคณะอักษรศาสตร์ กลับไปมองตอนเรียนอยู่ ถ้ามีนิสิตต่างชาติคนหนึ่งไม่เคยเรียน ลิลิตพระลอ แล้วมานั่งเรียนในห้องจะรู้สึกอย่างไร ก็จะให้อภัยตัวเองไปอีกนิดนึง จริง ๆ ทุนก็ไม่เรียกร้องให้สอบอะไรด้วยนะ แต่ก็อยากแก้ปัญหานี้อยู่ดี เพราะไม่อยากไม่สนุกในห้องเรียน เคยสนุกมาตลอดชีวิต ไม่อยากไม่สนุกตอนมาถึงที่นี่แล้ว

นักเรียนเก่าอิตาลีพาทัวร์ มหาวิทยาลัยโบโลญญา มหา'ลัยไร้รั้วที่กระจายอยู่ทั่วเมืองโบโลญญา
คณะอักษรศาสตร์และทรัพย์สินทางวัฒนธรรม

แล้วทำยังไง

อย่างที่ว่า ถ้าเป็นนักเรียนต่างชาติต้องมาเรียน ลิลิตพระลอ หรือสัมมนาวรรณคดีไทยจะทำอย่างไร คำตอบที่ให้กับตัวเองก็คือ ต้องไปย้อนดูว่า เด็กอิตาเลียนเรียนวรรณคดีอะไรกันมาบ้างก่อนเข้ามหาวิทยาลัย คราวนี้ก็นั่นละ เริ่มตั้งแต่การ์ตูน วรรณคดีฉบับย่อ วรรณคดีฉบับเตรียมสอบ วรรณคดีฉบับจริง แล้วถึงได้รู้ว่า อาจารย์สอนแต่วรรณคดีชิ้นรองๆ (เพราะชิ้นเอกสอนไปแล้วไง) ที่รู้สึกเปิ่นเทิ่นมันเทศไปกว่านั้นก็คือ คำว่า ‘วันที่ 5 พฤษภาคม’ ที่จดไปนั้น คือชื่อของบทกวี หาใช่วันใดๆ ไม่ ฮือๆ

ต่อมาก็เรื่องการฟัง ปัญหาเรื่องการฟังของตัวเองนั้นถือเป็นปัญหาใหญ่ที่สุดใน 4 ทักษะ (ฟัง พูด อ่าน เขียน) อยู่แล้ว เพราะในระดับภาษาเท่าๆ กัน คิดว่า การฟังของตัวเองแย่ที่สุด แปลกไหม พูดได้ แต่ฟังไม่ทัน เอาจริงๆ ก็คือ ถ้าให้เหตุผลกับตัวเองนะ เทียบเฉพาะแค่การพูดกับการฟังเนี่ย เป็นเพราะการพูด เราเป็นคนตัดสินใจเอง เลือกคำเอง หาคำตรงไม่ได้ ก็หาทางอ้อมได้ เพราะเรารู้อยู่แล้วว่าจะพูดอะไร ทุกอย่างมันแจ่มชัดอยู่ในสมอง คำไม่ได้ มือไม้ก็ต้องออก แต่ฟังเนี่ย มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเรานะ มันขึ้นอยู่กับคนพูด เขาเลือกคำทั้งหมดมาให้แล้ว แล้วยังสำเนียง ความเร็ว ความดัง-ค่อย ฯลฯ มันยากจริงๆ นะ 5555 นี่ให้เหตุผลกับตัวเองอย่างนี้ ไม่เคยสนใจหาคำตอบทางทฤษฎีภาษาศาสตร์ รู้ว่าฟังไม่เก่ง ก็ต้องหาทางทำให้เก่งขึ้นเท่านั้นเอง

อย่างแรกที่ทำคือ ดูทีวี อันนี้ เวิร์กมาก ได้ความคิดนี้มาจากการเรียนภาษาอิตาเลียนนี่เอง อาจารย์บอกว่า คนอิตาเลียนก็มีปัญหาเรื่องภาษาเมื่อตอนรวมประเทศเหมือนกัน เพราะแต่ละแคว้นก็มีภาษาของตัวเอง เมื่อรวมประเทศ ก็ได้กำหนดให้ภาษาของแคว้นทัสกานีเป็นภาษามาตรฐาน จากนั้นทุกคนในประเทศก็ต้องเรียนภาษานี้ ซึ่งก็ล้มเหลวๆ ลุ่มๆ ดอนๆ มาตลอด จนกระทั่งมีโทรทัศน์เกิดขึ้นในอิตาลี ปัญหานี้ก็แทบจะหายไปในพริบตา คิดได้ดั่งนั้นก็ทำตาม เวลาไหนไม่มีเรียน ก็นั่งดูทีวีทั้งวันเลย รายการจะมีสาระไม่มีสาระไม่สนใจ ดูหมดทุกรายการ มาคิดเอาตอนนี้แล้วสงสารเพื่อนร่วมบ้านเหมือนกันที่ต้องแชร์ค่าไฟเท่าๆ กัน T-T

อีกอย่างที่ฝึกฟังคือ แต่อันนี้เนิร์ดมากนะ คิดถึงตัวนี้แล้วยังคิดว่าเหมือนคนโรคจิต นั่นคือ ไปนั่งอยู่ที่สถานีรถไฟโบโลญญา ทำอะไร ฟังประกาศ นึกออกใช่ไหมว่า เขาจะมีประกาศรถขบวนนี้มาจากไหน กำลังจะไปไหน ดีเลย์กี่นาที ขึ้นที่ชานชาลาอะไร ฯลฯ นั่งฟังอยู่อย่างนั้นจนแน่ใจว่าฟังออกแล้ว ก็กลับบ้าน จนถึงวันนี้ เวลามีประกาศอะไรพวกนี้ก็ยังนึกถึงวันนั้นอยู่เลย

อีกอย่างที่ทำและโรคจิตไม่แพ้กันคือ สั่งกาแฟกินแล้วเงี่ยหูฟังคนข้างๆ คุยกัน อันนี้ได้สำนวนอะไรมาพอสมควร แต่ต้องระวังไม่ให้ฟังเรื่องตลกหรือเรื่องตื่นเต้น เพราะอาจจะหัวเราะหรือเอามือทาบอกก่อนคู่สนทนา แล้วความจะแตก

นี่แหละ ชีวิตฉันที่มหาวิทยาลัยโบโลญญา

Writer & Photographer

สรรควัฒน์ ประดิษฐพงษ์

‘ครูก้า’ ของลูกศิษย์และลูกเพจ ผู้เชื่อ (ไปเอง) ว่าตัวเองเป็นครูสอนภาษาอิตาเลียนมือวางอันดับหนึ่งของเอเชียอาคเนย์ หัวหน้าทัวร์ผู้ดุร้าย นักแปลผู้ใจเย็น ผู้เชิดหุ่นกระบอกมือสมัครเล่น และนักเขียนมือสมัครเล่นเข้าไปยิ่งกว่า

Miss Italy

ครูก้า-สรรควัฒน์ ประดิษฐ์พงษ์ พาท่องเที่ยวและเรียนรู้วัฒนธรรมสนุกๆ ของอิตาลี

ช่วงนี้การท่องเที่ยวระหว่างประเทศเริ่มกลับมาแล้ว หลายคนเตรียมเก็บกระเป๋าไปเที่ยวอิตาลี ก็อยากพูดถึงอิตาลีบ้าง เพราะหลายคนเขียนมาถามหลังไมค์ว่า จะไปไหน ยังไงดี แต่ก็ได้เห็นพ้องต้องกันกับ บ.ก. แล้วว่าจะไม่ทำให้เป็นคอลัมน์นำเที่ยว ถ้าอย่างนั้น จะมาพูดถึงบางสิ่งบางอย่างที่ไหน ๆ ไปแล้ว หากมีโอกาสก็ลองดูแล้วกัน จะได้คุ้มค่าเดินทางและวันลาของเรา ขอเป็นเมืองใหญ่ 4 เมือง แบบทัวร์อิตาลี 101 เลยนะ

โรม

ถ้าคุณไปโรมเป็นครั้งแรก จะมีอยู่ 2 จุดที่คุณควรไปหรือทัวร์มักจะพาคุณไป กระหย่อมแรกคือ จากบันไดสเปนไปสู่น้ำพุเทรวี ถ้าคุณเดินเอง แนะนำให้เริ่มจากจัตุรัสโปโปโล (Piazza del Popolo) แล้วไปจบที่โคลอสเซียม (Colosseo) ถ้าแค่นี้คือฟรี แต่ถ้าเข้าไปดูข้างในก็เสียค่าตั๋ว (โปรดจองก่อน) หรือถ้าสนใจและมีเวลา ก็เข้าโรมันฟอรัมหรือซากเมืองโรมโบราณที่อยู่ติด ๆ กัน อันนี้ก็เสียค่าเข้าเช่นกัน

15 สถานที่ในโรม ฟลอเรนซ์ เวนิส มิลาน ที่ควรจดไว้ แล้วตามไปเก็บตอนไปอิตาลีครั้งแรก
จัตุรัสโปโปโล
ภาพ : www.turismoroma.it
15 สถานที่ในโรม ฟลอเรนซ์ เวนิส มิลาน ที่ควรจดไว้ แล้วตามไปเก็บตอนไปอิตาลีครั้งแรก
โคลอสเซียม
ภาพ : www.turismoroma.it

ส่วนอีกจุดที่ต้องไปคือวาติกัน โดยส่วนใหญ่ที่เห็น ถ้าไปทัวร์ เขามักจะให้ลงถ่ายรูป แล้วก็ขับรถต่อไปเที่ยวเมืองอื่น แต่ถ้าคุณสนใจมาก ควรหาทัวร์ที่บอกว่าจะใช้เวลาอยู่ที่นี่นาน หรือไม่ก็ไปเอง ทั้งนี้เพราะการเข้ามหาวิหารเซนต์ปีเตอร์นั้น ใช้เวลาในการต่อแถวพอสมควรทีเดียว เมื่อเข้าไปแล้วให้อิ่มเอมกับความอลังการของมหาวิหาร ชมรูปสลักปิแยต๊ะ (Pietà) ของมิเคลันเจโล และงานศิลปะอื่น ๆ หากขึ้นยอดโดมไหวควรขึ้น เพราะแก่ไปกว่านี้จะขึ้นไม่ไหวแล้ว ทิวทัศน์จากด้านบนควรค่าแก่การเอี้ยวเอวปีนขึ้นไปเป็นอย่างยิ่ง

15 สถานที่ในโรม ฟลอเรนซ์ เวนิส มิลาน ที่ควรจดไว้ แล้วตามไปเก็บตอนไปอิตาลีครั้งแรก
วาติกัน
ภาพ : www.carpediemrome.com
15 สถานที่ในโรม ฟลอเรนซ์ เวนิส มิลาน ที่ควรจดไว้ แล้วตามไปเก็บตอนไปอิตาลีครั้งแรก
รูปสลักปิแยต๊ะ
ภาพ : commons.wikimedia.org

ส่วนถ้าหวังว่าเข้าไปแล้วจะเจอภาพวาดบนเพดานในวัดน้อยซีสตีน (Sistine Chapel) ขอบอกว่า ผิดประตูแล้ว ถ้าอยากดู ต้องไปพิพิธภัณฑ์วาติกัน (Musei Vaticani) ซึ่งต้องจองตั๋วออนไลน์นะ

15 สถานที่ในโรม ฟลอเรนซ์ เวนิส มิลาน ที่ควรจดไว้ แล้วตามไปเก็บตอนไปอิตาลีครั้งแรก
ภาพวาดบนเพดานในวัดน้อยซีสตีน
ภาพ : en.wikipedia.org

สิ่งหนึ่งที่ต้องขออนุญาตเตือนผู้จะไปเยี่ยมพิพิธภัณฑ์วาติกันหรือพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่โตมาก ๆ ก็คือ ต้องรู้จักตัวเองดีพอ บางคนอาจเดินไม่เก่ง เมื่อยง่าย บางคนอยากดูเฉพาะบางภาพ คุณควรจะต้องทำการบ้านไปก่อนนิดหนึ่งว่าอยากไปดูอะไร อาจจะสัก 5 – 10 จุด แล้วพยายามเดินไปให้ถึง หาไม่แล้วคุณอาจจะหมดแรง มิหนำซ้ำอาจจะถูกกระแสคลื่นมวลชนซัดไปในห้องที่เราไม่ได้คิดจะดูก็เป็นได้

อย่ากลัวคนนินทาหมาดูถูกว่าเราไม่มีรสนิยม ก็เลยต้องฝืนใจยืนชมอมยิ้มไปทุกสิ่งอัน บางคนมัวแต่ดูห้องพรมแผนที่ประเทศอิตาลีแต่โบราณ ปรากฏ อ้าว เมื่อย เส้นยึด อะไรต่ออะไรเลยอดดูหมด

แต่ถ้าเป็นคนชอบดูจริง ๆ ก็ควรจัดเวลาไปกับที่นี่ ‘อย่างน้อย’ 1 วันไปเลย

อ้อ ความลับที่ไม่ลับอย่างหนึ่งคือ ถ้าคุณไปพิพิธภัณฑ์วาติกันและมีไกด์ คุณจะลัดเข้าไปในมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ได้เลย ไม่ต้องออกมา (เดินอีกไกล) แล้วต่อแถวใหม่

อีกเรื่องที่คุณควรจะทราบไว้คือ อย่าไปหาพระ (บรมมหา) ราชวังในกรุงโรม คุณอาจจะเห็นคำว่า Palazzo ซึ่งความหมายหนึ่งก็คือวัง แต่คนอิตาเลียนเรียกตึกใหญ่ ๆ อาคารหลังโต ๆ ว่า Palazzo ทั้งสิ้น กษัตริย์ไม่เคยอยู่โรม อยากดูพระราชวังให้ไปดูที่ตูริน นโปลี หรือฟลอเรนซ์ เป็นอาทิ ประมุขของโรมและพื้นที่แถบนี้มาหลายศตวรรษคือ สันตะปาปา นั่นคือเหตุผลที่หันไปทางไหนไกด์ก็จะอธิบายว่าสร้างโดยโป๊ปนั้น คาร์ดินาลนี้ ฯลฯ ส่วนชื่อที่คุณจะคุ้นหูตลอดรายการคือประติมากรแบร์นีนี (Gian Lorenzo Bernini, 1598 – 1680)

อยู่โรม ระวังข้าวของให้มาก ๆ และถ้าเบื่อโรมแล้ว เมืองใกล้ ๆ ที่น่าไปคือ Tivoli

ฟลอเรนซ์

ไม่มีความภูมิใจใด ๆ ของชาวฟลอเรนซ์มากกว่าการเป็นอู่กำเนิดของยุคเรอเนสซองส์ จึงมิควรที่จะก้มหน้าก้มตาหาศิลปะโรมันหรือบาโรคให้คนฟลอเรนซ์เจ็บใจ หากแต่อิ่มเอมกับศิลปะและความเจริญในช่วงศตวรรษที่ 15 – 16 ให้เต็มที่

เส้นทางบังคับก็น่าจะเป็นวิหารใหญ่กลางเมือง (Duomo) ซึ่งด้านนอกสวยกว่าด้านใน เดินต่อไปยังจัตุรัสซิญญอเรีย (Piazza della Signoria) แล้วไปจบเส้นทางเดินที่สะพาน ‘ปนเต แวคคิโย’ (Ponte Vecchio) อันเป็นย่านขายทอง

15 สถานที่ในโรม ฟลอเรนซ์ เวนิส มิลาน ที่ควรจดไว้ แล้วตามไปเก็บตอนไปอิตาลีครั้งแรก
วิหาร Duomo
ภาพ : www.european-traveler.com
15 สถานที่ในโรม ฟลอเรนซ์ เวนิส มิลาน ที่ควรจดไว้ แล้วตามไปเก็บตอนไปอิตาลีครั้งแรก
จัตุรัสซิญญอเรีย
ภาพ : en.wikipedia.org
15 สถานที่ในโรม ฟลอเรนซ์ เวนิส มิลาน ที่ควรจดไว้ แล้วตามไปเก็บตอนไปอิตาลีครั้งแรก
สะพานปนเต แวคคิโย
ภาพ : en.wikipedia.org

หากมีเงินและเวลา คุณควรจะจองตั๋วไปพิพิธภัณฑ์อุฟฟิซี (Uffizi) หากอินก็ชมไปทั้งวัน หากไม่อิน ชมผลงานชิ้นเด็ด ๆ ของ Botticelli อย่างเจาะลึก ดูให้อิ่มแล้วออกมาเดินตลาด ชมร้านเล็กร้านน้อย คนเราเอ็นจอยของไม่เหมือนกัน อย่าฝืน คุณอาจเกิดพุทธิปัญญาพวยพุ่งที่แผงขายกระเป๋าหนังของแขกชาวบังคลาเทศกลางตลาดซัน ลอเรนโซ (San Lorenzo) ก็เป็นได้

15 สถานที่ในโรม ฟลอเรนซ์ เวนิส มิลาน ที่ควรจดไว้ แล้วตามไปเก็บตอนไปอิตาลีครั้งแรก
พิพิธภัณฑ์อุฟฟิซี 
ภาพ : www.cntraveler.com
15 สถานที่ในโรม ฟลอเรนซ์ เวนิส มิลาน ที่ควรจดไว้ แล้วตามไปเก็บตอนไปอิตาลีครั้งแรก
ตลาดซัน ลอเรนโซ
ภาพ : www.flickr.com/photos/jimnix

หนังสือนำเที่ยวหรือไกด์ของคุณ จะพร่ำพูดแต่ชื่อตัวละครเอกของฟลอเรนซ์คือตระกูลเมดิชี ซึ่งเขยิบตัวเองจากการเป็นนายธนาคารไปสู่เจ้าผู้ครองนครและสร้างเครือข่ายอิทธิพลทั่วยุโรป ส่งไปเป็นสันตะปาปาก็ยังมี

จุดสำคัญที่พลาดไม่ได้คือ จัตุรัสใหญ่ Piazzale Michelangelo ที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำอาร์โน พอไปถึงแล้วจะเกิดเดจาวูขึ้นมาทันที เพราะภาพฟลอเรนซ์ที่เราเห็นมาตลอดชีวิตล้วนถ่ายมาจากมุมนี้นี่เอง ซึ่งถ้ากำลังวังชายังดี จะเดินเลาะแม่น้ำมาขึ้นก็ยังได้

15 สถานที่ในโรม ฟลอเรนซ์ เวนิส มิลาน ที่ควรจดไว้ แล้วตามไปเก็บตอนไปอิตาลีครั้งแรก
จัตุรัสใหญ่ Piazzale Michelangelo
ภาพ : www.visittuscany.com

หากอยากดูรูปสลักเดวิดตัวจริง ต้องจองตั๋วไป แต่ขอเตือนว่า ต้องอยากดูเดวิดจริง ๆ นะ

เมื่อคิดว่าพอกับฟลอเรนซ์แล้ว ควรนั่งรถเที่ยวแคว้นทัสกานี จะขับเอง จะจ้าง หรือจะซื้อทัวร์อะไรก็เถอะ (ควักยาออกมาป้ายจนหมดกระปุก)

เวนิส

ความภูมิใจของคนเวนิสไม่ใช่เรื่องที่เมืองเราไม่มีถนน แต่เป็นเรื่องที่ว่า เวนิสเคยรุ่งเรืองอย่างมาก เป็นมหานครริมทะเลที่ยิ่งใหญ่มานับพันปี ตั้งแต่ศตวรรษที่ 7 – 18

อย่างไรก็ตาม ผู้ที่ไปเวนิสหลายคนก็ไม่รู้เรื่องนี้ ถึงรู้ก็อาจจะตบมือยินดีด้วย แล้วก็ถ่ายรูปอาคารบ้านเรือนริมคลอง Canal Grande อย่างเอาเป็นเอาตายต่อไป

เมื่อคุณไปเวนิส นอกเหนือล่องเรือไปจัตุรัสซันมาร์โก (Piazza San Marco) อันเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องทำแล้ว สิ่งแนะนำอื่น ๆ (ที่ต้องจ่ายเงินเพิ่ม) คือ ชมมหาวิหาร (Basilica di San Marco) ชมวัง (Palazzo Ducale) และนั่งจิบกาแฟร้านฟลอเรียน (Florian) ร้านกาแฟแห่งแรกของโลก ถ้ามาตอนกลางคืนได้จะวิเศษมาก

15 สถานที่ในโรม ฟลอเรนซ์ เวนิส มิลาน ที่ควรจดไว้ แล้วตามไปเก็บตอนไปอิตาลีครั้งแรก
จัตุรัสซันมาร์โก
ภาพ : www.venicetoursitaly.it
15 สถานที่ในโรม ฟลอเรนซ์ เวนิส มิลาน ที่ควรจดไว้ แล้วตามไปเก็บตอนไปอิตาลีครั้งแรก
มหาวิหาร (Basilica di San Marco)
ภาพ : www.italia.it
15 สถานที่ในโรม ฟลอเรนซ์ เวนิส มิลาน ที่ควรจดไว้ แล้วตามไปเก็บตอนไปอิตาลีครั้งแรก
วัง Palazzo Ducale
ภาพ : th.wikipedia.org
โปรแกรมทัวร์ที่เที่ยวอิตาลี 101 ใน 4 เมืองใหญ่ โรม ฟลอเรนซ์ เวนิส มิลาน กับ 15 สถานที่ที่ห้ามพลาด
ร้านฟลอเรียน
ภาพ : kasadoo.com

หากคุณเลือกได้ คุณควรอยู่กับเวนิส 2 วันเต็ม ๆ เป็นอย่างน้อย วันแรกคือการเที่ยวตามขนบ ลูกศรบอกให้ไปทางไหนก็ไปทางนั้น แต่วันที่สองควรมีแผนที่ดี ๆ อยู่กับมือ แล้วปล่อยตัวปล่อยใจเดินตามซอกเล็กซอยน้อย กลืนไปกับคนเวนิส ที่บอกว่าควรมีแผนที่ดี ๆ อยู่กับตัว เพราะหากคุณถามทางคนอิตาเลียนโดยทั่วไป มีแนวโน้มที่จะบอกทางคุณด้วยความกระตือรือร้น… แม้ว่าจะไม่รู้ทางก็ตาม

เกาะมูราโน (Murano) ดังทางเครื่องเป่าแก้ว ส่วนเกาะบูราโน (Burano) ดังทางผ้าลูกไม้ นั่งเรือผิดเกาะ ชีวิตเปลี่ยนทันที

หากชมเครื่องแก้วแล้วจะไม่เอา ให้บอกไปตรง ๆ ว่าไม่มีเงิน ยังไม่ถูกใจ หรืออะไรก็ได้ที่ไม่ใช่การเหนียมอายบ่ายเบี่ยงว่า “ไม่รู้จะเอากลับยังไง” เรื่องจะยาวทันที เพราะเขาจะบอกทันทีว่า นั่นเป็นเรื่องของเขา เพราะเขาขนส่งกลับให้ได้จริง ๆ พ่อค้าปากจัดหน่อย อาจจะบอกว่า คุณคิดว่าเขาทำเครื่องแก้วมาขายคนข้างบ้านหรือ เพราะฉะนั้น อย่าหน้าบาง การบอกว่าไม่มีเงินช่วยทำให้คนที่ไม่รักคุณจริงถอยห่างออกไปจากชีวิตคุณได้เป็นอย่างดี

มิลาน

ไปมิลานต้องหาทงคัตสึ (Cotoletta) หรือข้าวริซอตโต (Risotto) กินให้จงได้ เพราะนี่คืออาหารประจำถิ่นของเขา ขอบอกเสียก่อน ก่อนลืม

คนไปมิลานมักจะตะลึงลานอยู่กับมหาวิหาร (Duomo) กลางเมือง (ซึ่งสามารถขึ้นชมบนหลังคาได้นะ แต่ถ้าเดินไม่เก่งก็อย่าเลย) แล้วก็ขยับมาย่านช้อปปิ้ง (Galleria di Vittorio Emanuele II) ที่อยู่ข้าง ๆ

โปรแกรมทัวร์ที่เที่ยวอิตาลี 101 ใน 4 เมืองใหญ่ โรม ฟลอเรนซ์ เวนิส มิลาน กับ 15 สถานที่ที่ห้ามพลาด
วิหาร Duomo
ภาพ : www.hellotickets.co.uk
โปรแกรมทัวร์ที่เที่ยวอิตาลี 101 ใน 4 เมืองใหญ่ โรม ฟลอเรนซ์ เวนิส มิลาน กับ 15 สถานที่ที่ห้ามพลาด
ย่านช้อปปิ้ง Galleria di Vittorio Emanuele II
ภาพ : en.wikipedia.org

หมดจากนี้ บางคนก็จะยืนตาปริบ ๆ แล้ว ไม่รู้จะดูอะไร จะดู The Last Supper ก็จองคิวดูไม่ทัน (คิวยาวมากแม้แต่ในออนไลน์) จะดูสนามซันซีโร (San Siro) ก็ไม่ใช่แฟนบอล แล้วจะทำยังไงดี มีเวลาเหลือ

ขอแนะนำให้ขึ้นรถ Hop on Hop off มิลานที่ดูไม่มีอะไร จะมีอะไรขึ้นมาทันที รถแล่นทะลุทะลวงไปตามถนนทั้งในเมืองนอกเมือง มีหูฟังคำบรรยายซึ่งเลือกภาษาได้ ฉันซึ่งเคยสบประมาทมิลานเอาไว้มาก กระทั่งตอนซื้อตั๋วรถ ยังกะว่าจะนั่งหลับฆ่าเวลาไป ที่ไหนได้ นั่งรถไปตบปากตัวเองไปจนสุดทาง

เอาเท่านี้ก่อน ขอย้ำว่า เขียนไปมิใช่เพื่อเชียร์ให้คนไปเที่ยวอิตาลีกันเยอะ ๆ แต่อยากให้ เมื่อไปแล้ว ใช้เวลาวันหยุดและเงินทองของเราให้คุ้มเท่านั้นเอง

บวน วิยัจโจ ! (Buon viaggio!)

Writer

สรรควัฒน์ ประดิษฐพงษ์

‘ครูก้า’ ของลูกศิษย์และลูกเพจ ผู้เชื่อ (ไปเอง) ว่าตัวเองเป็นครูสอนภาษาอิตาเลียนมือวางอันดับหนึ่งของเอเชียอาคเนย์ หัวหน้าทัวร์ผู้ดุร้าย นักแปลผู้ใจเย็น ผู้เชิดหุ่นกระบอกมือสมัครเล่น และนักเขียนมือสมัครเล่นเข้าไปยิ่งกว่า

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load