26 กุมภาพันธ์ 2565

เมื่อเอ่ยถึงเมืองโพรวินซ์ทาวน์ (Provincetown) หรือที่นิยมเรียกกันสั้น ๆ ว่า P’town ในรัฐแมสซาชูเซตส์ ผู้คนส่วนใหญ่มัก\นึกถึงเมืองท่องเที่ยวน่ารัก ๆ ริมทะเล หรือไม่ก็สวรรค์บนดินของชาวสีรุ้งที่มีปาร์ตี้แดรกควีนโต้รุ่งตลอดซัมเมอร์ คงมีน้อยคนนักที่จะนึกถึงอีกด้านหนึ่งของเมือง ซึ่งตั้งอยู่ในเขตอนุรักษ์ของ Peaked Hill Bars National Register Historic District of the Cape Cod National Seashore ที่มีประชากรส่วนใหญ่เป็นนก แมลง งู ไฮยีน่า และสิงโตทะเล 

ตามภูมิสถาปนิกไทยไปใช้ชีวิตเป็น Artist Residency ที่กระท่อมใน Provincetown อเมริกา
ตามภูมิสถาปนิกไทยไปใช้ชีวิตเป็น Artist Residency ที่กระท่อมใน Provincetown อเมริกา

ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์บอกไว้ว่า ช่วงปี 1620 ที่นักแสวงบุญอพยพย้ายถิ่นมาจากเกาะอังกฤษ พื้นที่แถบนี้เป็นป่าไม้หนาทึบ มีหน้าดินที่อุดมสมบูรณ์กว่า 1 ฟุต แต่หลังจากที่มีการตัดต้นไม้เพื่อปรับพื้นที่ทำการเกษตร เลี้ยงสัตว์ สร้างบ้านเรือนและใช้เป็นฟืน ประกอบกับลักษณะทางภูมิประเทศที่แคบยาวและมีทะเลล้อมรอบ ทำให้ลมทะเลพัดเอาหน้าดินไปหมด จนเกิดเป็นลักษณะภูมิประเทศแบบสันทรายตามที่เห็น ถึงแม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะดูสวยดีไปอีกแบบ แต่ในทางนิเวศวิทยาแล้ว การเปลี่ยนแปลงนี้ถือเป็นความสยองขวัญระดับจูออนเลยทีเดียว

ตามภูมิสถาปนิกไทยไปใช้ชีวิตเป็น Artist Residency ที่กระท่อมใน Provincetown อเมริกา

ในยุค 1920 เนินทรายเหล่านี้เป็นที่ตั้งของกระท่อมเล็ก ๆ ที่ชาวเรือของหน่วย United States Life Saving Service ต้องมาประจำที่ศูนย์กู้ภัยทางน้ำ ซึ่งสร้างไว้ให้ครอบครัวพักเวลามาเยี่ยมในฤดูร้อน เมื่อท่าเรือย้ายออกไป กระท่อมเหล่านี้ถูกจับจองโดยเหล่านักเขียนหรือศิลปินที่แสวงหาแรงบันดาลใจและความสงบเงียบในการทำงาน เล่าลือกันว่าศิลปินที่เคยมาพำนักที่กระท่อม มี Mark Rothko, Jackson Pollock, และ Willem de Kooning รวมอยู่ด้วย

ตามภูมิสถาปนิกไทยไปใช้ชีวิตเป็น Artist Residency ที่กระท่อมใน Provincetown อเมริกา
C-Scape Dune Shack 

และหนึ่งในบรรดากระท่อมที่อนุรักษ์ไว้ ก็คือกระท่อมอายุเกือบร้อยปีที่เราได้ไปเป็นศิลปินในพำนักอยู่เป็นเวลา 3 สัปดาห์ มีชื่อเก๋ไก๋ว่า C-Scape Dune Shack ตัวกระท่อมตั้งอยู่ในเขตที่เรียกว่า ‘Interdune Forest’ เป็นแอ่งที่อยู่ระหว่างเนินทรายริมทะเล (Foredune) และเนินทรายย่อย (Secondary Dune) เป็นพื้นที่ที่ไม่โดนลมมากและเนินทรายเริ่มจะไม่เคลื่อนตัว ทำให้มีต้นไม้ที่นอกเหนือจาก Pioneer Species (พืชเบิกนำ) ขึ้นบ้าง 

การเข้าถึงกระท่อม ก็เดินจากชายหาดส่วนที่เปิดให้คนเล่นน้ำได้มาประมาณ 30 นาที ในช่วงที่น้ำลงแล้วข้าม Foredune เข้ามา หรือเดินจากศูนย์บริการนักท่องเที่ยว The Province Lands Visitor Center ผ่าน Back Dune และ Secondary Dune เข้ามาประมาณ 20 นาที (ถ้าไม่หลงทาง) ตอนหลังเรียนรู้ว่าการเอาก้อนหินไปวางตามจุดต่าง ๆ เพื่อเตือนความจำตามที่ Hansel ทำในเทพนิยายกริมนั้นเป็นประโยชน์อย่างมาก เพราะการหลงทางในเนินทรายในวันที่อากาศร้อนจัดโดยไม่มีน้ำดื่มเป็นเรื่องที่ไม่สนุกนัก

การไปพักที่กระท่อมที่ไม่มีไฟฟ้า น้ำประปา และอินเทอร์เน็ต หรือที่ฝรั่งเรียกกันว่า Off-Grid Dune Shack นั้น อาจมีรายละเอียดในการเตรียมตัวที่ต้องทำอยู่บ้าง แต่ไม่ใช่เรื่องไกลตัวเกินไปนักสำหรับคนไทยเรา ที่เติบโตมาในยุคที่ไฟฟ้าดับทุก ๆ หน้าฝน อาบน้ำตุ่มในสวนหลังบ้าน ทำธุระในกระโถน และล้างจานในกะละมัง 

ตามภูมิสถาปนิกไทยไปใช้ชีวิตเป็น Artist Residency ที่กระท่อมใน Provincetown อเมริกา

ก่อนไปเราต้องบันทึกว่าตัวเองกินน้ำวันละประมาณกี่ลิตร ซื้ออาหารกระป๋องแบบต่าง ๆ มาลองชิมและคำนวณว่าต้องเตรียมไปเท่าไหร่ หายูทูบดูวิธีใช้ที่สูบน้ำบาดาลแบบโบราณ นอกจากนี้ยังต้องเตรียมเครื่องแต่งกายเพื่อรับมือกับหมัดกวางและยุงในฤดูร้อน รวมถึงกองทัพหนูที่อาศัยอยู่ร่วมกันในกระท่อมอีกด้วย

เราเอาต้นยี่โถไปด้วย เพราะอ่านมาจากเว็บพันทิปว่า กิ่งยี่โถใช้ไล่หนูได้ และเอาเต็นท์ไปด้วย เพราะอ่านเจอจากบันทึกในเว็บไซต์ของศิลปินท่านหนึ่ง เขียนว่า เขาต้องเดินออกมาซื้อเต็นท์เพื่อไปนอนนอกบ้าน เพราะหนูส่งเสียงดังมาก เรียกว่ายกบ้านให้กองทัพหนูไปเลย 

หลังจากที่เราพาตัวเองพร้อมอุปกรณ์การวาดภาพ อาหาร และน้ำดื่ม สำหรับ 3 อาทิตย์จากบอสตันมาถึงโพรวินซ์ทาวน์ ทางผู้จัดการโครงการก็ใจดีส่งรถมารับจากศูนย์บริการนักท่องเที่ยวแล้วขับพาไปที่กระท่อม และบอกว่าจะมารับกลับในวันสุดท้าย 

ตามภูมิสถาปนิกไทยไปใช้ชีวิตเป็น Artist Residency ที่กระท่อมใน Provincetown อเมริกา
ห้องนั่งเล่น

กระท่อมที่เราไปพักมีขนาดกะทัดรัด ตัวบ้านชั้นล่างมี 2 ส่วน ส่วนหน้าประกอบด้วยห้องครัวและโต๊ะกินข้าวเล็ก ๆ อีกส่วนหนึ่งเป็นห้องนั่งเล่นซึ่งเราใช้เป็นสตูดิโอ ชั้นบนเป็นห้องใต้หลังคาที่เป็นห้องนอน หน้าบ้านมีระเบียงนั่งเล่นที่เราเอาไว้นั่งวาดรูปตอนบ่ายถ้าลมไม่แรงมาก ตอนสัปดาห์สุดท้ายพื้นที่ไม่ค่อยพอ ก็เลยเถิดมาวาดที่ห้องครัวด้วยเลย 

ตามภูมิสถาปนิกไทยไปใช้ชีวิตเป็น Artist Residency ที่กระท่อมใน Provincetown อเมริกา
ระเบียงหน้าบ้าน

สภาพอากาศในเนินทรายนั้นค่อนข้างแปรปรวน บางวันตอนเช้าอากาศแจ่มใสดี แต่ว่าตอนบ่ายกลับฝนตกแบบเทลงมา หรือว่าบางวันตื่นมาอากาศชื้นและมีหมอกลงหนามาก วาดรูปไม่ได้เลยเพราะกระดาษเปียกไปหมด เรียกได้ว่าอยู่ 3 อาทิตย์ก็จริง แต่ว่าได้เจอเกือบครบทุกสภาพอากาศ ขาดแค่หิมะตกเท่านั้นเอง 

ใช้ชีวิตคนเดียวตลอด 3 สัปดาห์ ไร้ไฟฟ้า น้ำประปา ในกระท่อมอนุรักษ์ เพื่อวาดภาพและสำรวจชีวิตใกล้ชิดธรรมชาติในอเมริกา
สิ่งที่เราชอบมากที่สุดที่นี่คือสีของท้องฟ้า 
ใช้ชีวิตคนเดียวตลอด 3 สัปดาห์ ไร้ไฟฟ้า น้ำประปา ในกระท่อมอนุรักษ์ เพื่อวาดภาพและสำรวจชีวิตใกล้ชิดธรรมชาติในอเมริกา
พระอาทิตย์ตก ถ่ายจาก Foredune

ว่ากันว่าช่วงเวลาแสงทอง หรือ Golden Hours ของโพรวินซ์ทาวน์ยาวนานกว่าที่อื่น เพราะลักษณะภูมิประเทศที่มีน้ำล้อมรอบ ทำให้การหักเหของแสงในบรรยากาศช่วงพระอาทิตย์ขึ้นและตกในหน้าร้อน สวยงามและยาวนานกว่าที่อื่น ๆ นี่น่าจะเป็นเหตุผลหนึ่งที่ศิลปินพากันมาวาดรูปที่นี่ และต้องออกตัวก่อนว่าเราเป็นช่างเพนต์ที่ความสามารถด้านการถ่ายภาพต่ำมาก ขอเรียกว่าส่องแล้วกดเลยดีกว่า เลยอยากจะบอกว่าท้องฟ้าของจริงนั้นสวยกว่าที่เราถ่ายมามาก 

ใช้ชีวิตคนเดียวตลอด 3 สัปดาห์ ไร้ไฟฟ้า น้ำประปา ในกระท่อมอนุรักษ์ เพื่อวาดภาพและสำรวจชีวิตใกล้ชิดธรรมชาติในอเมริกา

จำได้ว่ามีอยู่วันหนึ่งใกล้ ๆ ช่วงพระจันทร์เต็มดวง เวลาประมาณ 2 ทุ่ม (2 ทุ่มในช่วงหน้าร้อนของที่นี่ยังไม่มืด) วันนั้นพระจันทร์ขึ้นเป็นสีแดง เรายืนดูอยู่นานและคิดว่านี่มันตอนเช้าหรือตอนเย็นกันนะ เวลาไม่ได้เจอคนมาหลาย ๆ วันก็เบลอ ๆ เหมือนกันว่าวันนี้มันวันไหน แล้วตอนนี้มันกี่โมงแล้วนะ วันถัดไปพระอาทิตย์ขึ้นเป็นสีขาวก็งงอีกรอบ

นอกจากนี้ ในวันพระจันทร์เต็มดวงที่นี่ก็สวยมาก แสงจันทร์ที่สะท้อนบนเนินทราย ทำให้คืนนั้นเป็นคืนที่สว่างขึ้นไปอีก 

ใช้ชีวิตคนเดียวตลอด 3 สัปดาห์ ไร้ไฟฟ้า น้ำประปา ในกระท่อมอนุรักษ์ เพื่อวาดภาพและสำรวจชีวิตใกล้ชิดธรรมชาติในอเมริกา
พระอาทิตย์ขึ้น ถ่ายจากหน้าบ้าน

ความพยายามนั่งชมพระอาทิตย์ตกหน้าบ้าน ท่ามกลางฝูงยุงขนาดอเมริกันไซส์ที่ไม่กลัวยาจุดกันยุงแบบไทยสไตล์กันเลย ในกระท่อมมีสมุดบันทึกอยู่เล่มหนึ่ง มีไว้ให้คนที่มาพักที่นี่เขียนอะไรก็ได้บอกคนที่มาอยู่ถัด ๆ ไป โชคดีมากที่เราไม่ได้อ่านมันจนวันสุดท้าย เพราะคนที่มาพักก่อนหน้าเราเขียนว่า เธอฝันว่าเห็นผีเจ้าของกระท่อม เป็นผู้ชายแก่ ๆยืนอยู่หน้าประตูบ้าน เธอกลัวมากจนต้องเดินออกไปโทรศัพท์ให้สามีมาอยู่เป็นเพื่อน 

ส่วนคนก่อนหน้าเธอเขียนว่ามีงูอยู่ใต้ตู้เย็น!! เดชะบุญที่เราเจอเจ้างูตัวยาว 2 เมตรนั่นวันสุดท้ายก่อนจะกลับ และพบว่าทางเข้าออกของมันคือตรงห้องน้ำที่อยู่ด้านหลังของตัวบ้าน เราเคยเห็นงูหน้าตาแบบนี้ตอนไปเดินป่ากับเพื่อนแถวนิวยอร์กสเตทและจำได้ว่ามันไม่มีพิษ แต่เวลาเข้าห้องน้ำก็แหยงนิดหน่อย ถ้ามันออกมาตอนที่เข้าห้องน้ำอยู่จะเป็นยังไง ได้แต่ทำเสียงดัง ๆ เพื่อเป็นการเตือนล่วงหน้าว่าอย่าออกมานะยูว์

ใช้ชีวิตคนเดียวตลอด 3 สัปดาห์ ไร้ไฟฟ้า น้ำประปา ในกระท่อมอนุรักษ์ เพื่อวาดภาพและสำรวจชีวิตใกล้ชิดธรรมชาติในอเมริกา

การมาอยู่ที่นี่ 3 อาทิตย์ทำให้เราได้ข้อคิดหลายอย่าง ตั้งแต่เรื่องผลการกระทำของมนุษย์ต่อธรรมชาติ ที่ส่งผลต่อเนื่องยาวนานมาจนถึงทุกวันนี้ ได้เรียนรู้ว่าการใช้ชีวิตแบบสมถะเรียบง่ายนั้นง่ายกว่าที่คิด การรับผิดชอบต่อของเสียของตัวเอง เป็นแบบฝึกหัดที่ดีในการปรับโภชนาการของอาหารที่กินเข้าไปมากขึ้น การต่อสู้กับความกลัวและเสียงแปลก ๆ ตอนกลางคืนนั้นเป็นสงครามที่ไม่สิ้นสุด รู้สึกคิดถึงความมีอยู่ของคนรอบข้าง เมื่อต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง และเรียนรู้ว่าการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าในเวลาที่ไม่มีใครให้พึ่งพานั้นทำได้ไม่ยากถ้ามีสติ

เราชอบการใช้ชีวิตในกระท่อมนี้มาก และคิดฝันว่าถ้าอยู่ที่นี่ตลอดไปได้ก็คงจะดี ดูเหมือนว่าจะเป็นที่ที่เหมาะแก่การกักตัวในช่วงโควิด-19 เป็นอย่างดี เราหวังว่าบทความนี้จะให้ข้อคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ แก่ผู้อ่าน

ถ้าใครได้มีโอกาสแวะมาที่โพรวินซ์ทาวน์ อย่าลืมไปเยี่ยมชมอีกด้านหนึ่งของเมืองกันบ้างนะ

ใช้ชีวิตคนเดียวตลอด 3 สัปดาห์ ไร้ไฟฟ้า น้ำประปา ในกระท่อมอนุรักษ์ เพื่อวาดภาพและสำรวจชีวิตใกล้ชิดธรรมชาติในอเมริกา

ถ้าคุณมีประสบการณ์เรียนรู้ใหม่ ๆ จากการไปใช้ชีวิตในทั่วทุกมุมโลก เชิญแบ่งปันเรื่องราวความรู้ของคุณพร้อมภาพถ่ายประกอบบทความ รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ Facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Travelogue’ ถ้าผลงานของคุณได้ตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะส่งสมุดลิมิเต็ดอิดิชัน จาก ZEQUENZ แบรนด์สมุดสัญชาติไทย ทำมือ 100 % เปิดได้ 360 องศา ให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

พรนภา ปรักกมกุล

ภูมิสถาปนิก ศิลปินชุมชน ช่างเพนต์ ที่อยากใช้โลกเป็นผืนผ้าใบแล้ววาดต้นไม้ลงไปให้เต็ม

Travelogue

พื้นที่บรรจุประสบการณ์เดินทางทั่วมุมโลก

ผมรู้จักเทศกาลดนตรี Fuji Rock Festival ครั้งแรกจากหนังสือการ์ตูนเรื่อง BECK ตอนนั้นคิดว่ามันเป็นเทศกาลดนตรี 3 วัน 3 คืนที่เท่มาก อยากกระโจนเข้าไปในหนังสือเพื่อร้องเพลงหน้าเวทีเชียร์โคยูกิ (พระเอกเรื่อง BECK) แต่ความจริงได้แต่ดีดกีตาร์แหกปากอยู่บ้าน จนเวลาผ่านไป ผมได้แต่เก็บความอยากไปเอาไว้ แอบดู line-up วงดนตรีทุกปี จนในที่สุดก็ถึง Fuji Rock Festival 2017 ที่มี line-up ที่อยากดูที่สุด จนผมยอมทุบกระปุกจากชีวิตฟรีแลนซ์ต่างจังหวัด กัดฟันว่าถ้าไม่ไปตอนนี้ เราอาจจะไม่มีแต้มบุญได้ดูวงเหล่านี้อีกเลย ไปสิครับ ไม่ต้องคิดแล้ว

จากการหาข้อมูลในพันทิปประกอบการเตรียมตัว ได้ดูรูปแล้วก็พอนึกภาพในหัวออกว่าน่าจะเอาชีวิตรอดในเทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นได้ไม่ยาก ผมจัดของไปเหมือนไปตั้งแคมป์ในป่า งานนี้เอาเต็นท์ไปเองประหยัดกว่ามาก ของใช้ที่พอหาซื้อได้ไม่ต้องเอาไป เอาของไปให้น้อยที่สุด เพราะรู้ว่าขากลับซีดีแผ่นเสียงจะพอดีกับน้ำหนักขากลับแน่

ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

ผมเดินทางไปสถานที่จัดงานคือที่สกีรีสอร์ทนาเอบะ เมืองยูซาว่า ในอำเภอนิงาตะ ก่อนงานเริ่ม 1 วัน เพราะตื่นเต้นและอยากประหยัดค่าที่พัก บรรยากาศที่นี่สุดจะบรรยาย ธรรมชาติได้ล้อมเราไว้หมดด้วยภูเขาและหมอก สถานที่ตั้งเต็นท์ถือว่าดีต่อใจมาก ไม่คิดว่าจะสวยขนาดนี้ ผมหาทำเลทองที่จะไม่มีใครมาบังวิวและไม่เบียดกับใครก่อนออกไปสำรวจสถานที่จัดงาน ทุกอย่างดูเป็นระเบียบหมด กินต่อแถว เข้าห้องน้ำต่อแถว แยกขยะก็ต่อแถว นี่สินะประเทศโลกที่หนึ่ง ช่วงเย็นประตูงานเปิดให้เข้างานก่อน มีวงเล่นทั้งๆ ที่ไม่ได้จ่ายสตางค์เพิ่ม และมีพลุจำนวนมากคอยต้อนรับ อาจจะเพราะตรงกับเทศกาลฤดูร้อนของญี่ปุ่นด้วยหรือเปล่าผมก็ไม่แน่ใจ แต่ตื่นตาตื่นใจมากจนคืนนั้นยากจะข่มตาหลับ

คอนเสิร์ตที่นี่จัดขึ้นพร้อมๆ กันหลายเวที ต้องคำนวณเวลาวิ่งไปฟังวงที่ชอบ ถึงอยากดูไปหมดแต่ก็ต้องเลือก Fuji Rock Festival มีเวทีหลัก 4 เวที แบ่งเป็น เวทีเขียว (green stage) ขนาดใหญ่ที่สุด เวทีขาว (white stage) ขนาดรองลงมา เวทีป่า (field of heaven) อยู่ไกลที่สุด และเวทีแดง (red marquee) ติดเวทีเขียวและที่กินข้าว นอกจากนี้ยังมีเวทีน้อยๆ อีกมาก

ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

ถ้าจะให้เล่าประสบการณ์ 3 วัน 3 คืนคงจะยาวไป ผมขอเล่าเฉพาะที่ชอบแล้วกัน บรรยากาศงานแน่นอนชอบมาก เพราะไม่เคยจินตนาการเลยว่าของจริงจะสวยขนาดนี้ งานถูกจัดขึ้นในป่าจริงๆ มีหมอกตลอดเวลาและฝนตกเป็นพักๆ พื้นที่พอสมควร ไม่กว้างเกินเดินไปเดินมา ที่สำคัญ งานนี้มีครอบครัวมาเยอะมาก ทั้งที่คอนเสิร์ตแบบนี้น่าจะเป็นที่ของวัยรุ่น แต่งานนี้มาหมดทั้งครอบครัวพ่อแม่ลูก เด็กๆ ไม่งอแง ที่ทึ่งที่สุดคือเด็กเดินเท่าผู้ใหญ่ ผมได้เห็นภาพแม่ลูกจับมือกันค่อยๆ ไป แม่เดิน 1 ก้าว ลูกเดิน 3 ก้าว น่ารักสุดๆ

นอกจากบรรยากาศดี ศิลปินก็เยี่ยมยอด งานปีนี้ผมคิดว่าตรงจริตการฟังเพลงมากที่สุดงานหนึ่ง ส่วนตัวฟังเพลงหลายแนว แต่ศิลปินที่เลือกมาดูหนักไปทาง Alternative Electronic และแนวอื่นๆ เพราะงานนี้มีศิลปินหลายแนวจริงๆ ถ้าเวลาแสดงไม่ชนกันถือว่าโชคดี แต่ถ้าชนก็ต้องวิ่ง! ซาวนด์ดนตรีดีงามมากแบบอยู่ตรงไหนก็ชัดเจน นี่แหละครับสิ่งที่คนดูคอนเสิร์ตทุกคนหวัง ไม่ว่าจะจ่ายแพงเท่าไหร่ก็ยอม ขอให้ได้ดูวงที่ชอบในซาวนด์ที่ดีที่สุด

ในงานเราจะเห็นเจ้าบ้านชาวญี่ปุ่นที่คิดว่าจะเรียบร้อย ปรากฏว่าไม่เลยสักนิด พอศิลปินญี่ปุ่นที่ชอบขึ้น ทุกคนจะเบียดเสียดกันมาตะโกนข้างหน้า พร้อมกระโดดเต้นกันอย่างบ้าคลั่ง ไม่รู้เพราะเป็นประเทศที่อุตสาหกรรมดนตรีอยู่ได้ หรือสปิริตของชาวญี่ปุ่นเอง แต่บรรยากาศดูร้อนแรงเหมือนที่นักร้องสาว Lorde เคยกล่าวไว้ว่า “Stage of dream”

ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

ท่ามกลางคนรักดนตรีที่มารวมตัวกัน ธรรมชาติทดสอบเราจนบรรยากาศเหมือนอยู่ในหนังแถบสกอตแลนด์ ฝนตกบ่อยและบางครั้งหนักมากเหมือนในหนังสือการ์ตูนที่อ่านมา แต่ไม่ว่ามีฉากฝนตกหนักแค่ไหนก็ไม่สามารถทำอะไรคนดูที่นี้ได้ ไม่มีการเลื่อนเวลารอฝน หลายวงที่ขึ้นเล่นพร้อมฝนตกหนักมากแต่คนเต็มหน้าเวทีและยังเต้นด้วย บางคนนั่งดูวงที่ชอบกลางฝนจนเสื้อกันฝนมีน้ำขังเป็นเขื่อน และบางคนหลับกลางฝนก็มี ฝนนี่แหละตัวทดสอบกำลังใจชั้นดีเลย

ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

งานนี้หาจุดที่ไม่ชอบได้น้อยมาก ข้อเสียของคอนเสิร์ตกลางป่าคือไม่มีปลั๊กชาร์จมือถือ ต้องอาศัยบูทกิจกรรมชาร์จเพื่อความอยู่รอด ห้องอาบน้ำน้อยเกิน และอาหารที่ขายในงานรสชาติค่อนข้างเฉยๆ แต่ถือว่ากินเพื่ออยู่ แต่ข้อดีมีนับไม่ถ้วน ผมรู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกินเพราะตัวงานมีอะไรให้ทำตลอดเวลา กิจกรรมเยอะมากนอกจากฟังคอนเสิร์ต ยังมีอีกหลายอย่างในงานที่ยังไม่ได้ไปสัมผัส ไว้มาแก้มือใหม่นะ แล้วพบกัน Fuji Rock

ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

ถ้าคุณมีประสบการณ์เดินทางแปลกใหม่จากการไปใช้ชีวิตในทั่วทุกมุมโลก เชิญส่งเรื่องราวของคุณพร้อมภาพถ่ายประกอบบทความ รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ Facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Travelogue’

ถ้าผลงานของคุณได้ตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะมีสมุดบันทึกปกหนังเล่มสวยส่งให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

ภีศเดช คัมภิรานนท์

อายุกำลังเข้าสู่วัยเบญเพส รับงานทุกชนิดรวมถึงการแบกหาม เก็บเงินทั้งหมดเปย์แผ่นเสียง เกลียดระบบขนส่งมวลชนขั้นพื้นฐานของประเทศ อาศัยอยู่เชียงใหม่ ชอบถ่ายคนกับต้นไม้ ถ่ายอาหารห่วยแต่อยากเป็นเชฟ ถ่ายวิดีโอได้แต่มันจะอาร์ตหน่อยๆ จ้างได้ถ้าใจถึง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load