ที่มาของการสร้างสรรค์ผลงานในครั้งนี้เกิดจากที่ตัวเราเติบโตมาในครอบครัวคนอีสาน ได้รับวัฒนธรรมการฟังหมอลำและได้ชมการแสดงหมอลำจากแผ่นดีวีดีบันทึกการแสดงสดที่ที่บ้านสะสมไว้ ทำให้เรามีความรู้เกี่ยวกับหมอลำอยู่บ้าง

ในอดีตเรารู้จักคณะลูกทุ่งหมอลำเพียงคณะเดียว แต่ปัจจุบันหมอลำที่มีชื่อเสียงมากมายหลายคณะได้กำเนิดขึ้น และยังเปิดการแสดงทั่วทุกที่ในภาคอีสาน รวมถึงภาคอื่นในประเทศไทยอย่างแพร่หลาย มีงานต่อเนื่องกันทุกวัน ซึ่งแต่ละวงก็จะมีเอกลักษณ์ที่โดดเด่น จุดขาย เทคโนโลยีใหม่ๆ ที่แตกต่างกัน ด้วยความรุ่งเรืองของวงการลูกทุ่งหมอลำนี้ทำให้เราสนใจศึกษาเกี่ยวกับผู้ประกอบอาชีพนี้

เราต้องการนำเสนอภาพ เรื่องราวชีวิตของชาวคณะลูกทุ่งหมอลำที่ไม่มีห้องทำงานเป็นหลักแหล่ง การเดินทางไปเรื่อยๆ ทุกวันทำให้ต้องปรับตัวไปเรื่อยๆ รวมถึงเรื่องราวชีวิตของสมาชิกฝ่ายต่างๆ ในคณะ ให้เห็นถึงความเป็นอยู่ที่แปลกไปจากคนทั่วไป โดยการเล่าผ่านวันหนึ่งวันของการทำงานเริ่มตั้งแต่กิจวัตรประจำวัน การเตรียมตัวก่อนขึ้นแสดง บนเวทีที่ทำการแสดง และหลังเวทีระหว่างการแสดงจนเดินทางต่อไปในเช้าวันใหม่ ซึ่งทุกคนในวงมีหน้าที่ต่างกัน แต่มีเป้าหมายเดียวกันคือสร้างสรรค์การแสดงเพื่อให้ผู้ชมมีความสุขความพอใจ

Writer & Photographer

เอธยา พัตภักดิ์

เป็นคนมหาสารสารคามโดยกำเนิด ย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ เมื่อถึงวัยเข้าเรียน อายุ 22 ปี มีพี่น้อง 2 คน ชื่นชอบการฟังเพลงนอกกระแสและการฟัง Podcast เริ่มสนใจการถ่ายภาพตั้งแต่สมัยประถม ตั้งแต่นั้นก็สนใจการถ่ายภาพอีเวนต์และคอนเสิร์ต ปัจจุบัน เป็นนักศึกษาปีสุดท้ายที่สาขาวิชาการถ่ายภาพ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ผมเฝ้ามองและหลงรักการถ่ายภาพหน้าต่าง

นอกจากหน้าต่างอาคารจะทำหน้าที่สำคัญ เปิดรับแสง สร้างความสวยงาม เป็นเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมแล้ว สำหรับผม หน้าต่างคือดวงตาที่สวยงาม

ถ้าอาคารมีชีวิต มันก็คงใช้หน้าต่างนี่แหละมั้งในการเฝ้ามองสิ่งต่าง ๆ รายรอบ ผมผู้พกกล้องถ่ายรูปเก่าเก็บอายุสิบกว่าปีติดตัวตลอดเวลา ราวกับมันเป็นสมาร์ทโฟน ไม่เคยอดใจขับรถผ่านไปเฉย ๆ ได้เลย หากผมเจอดวงตาคู่ หรือเดี่ยว หรือหมู่ ของอาคารต่าง ๆ 

หน้าต่างที่สะกดผมไม่จำเป็นต้องสวยงามหยดหยาด รุ่มรวยประดับทองหรือเกล็ดกระจก ไม่จำเป็นต้องเป็นหน้าต่างบานดังที่ใคร ๆ ต่างก็ไปเช็กอิน ผมชอบหน้าต่างบ้าน ๆ ของบ้านจริง ๆ ที่มีคนอาศัยอยู่ หน้าต่างเรียบ ๆ ที่เจ้าของบ้านเปิดรับอากาศอุ่นตอนตรู่ หน้าต่างบ้านที่ตากผ้าเช็ดครัว หน้าต่างเรียบ ๆ ที่แฝงเส้นสายและทรงกราฟิก หน้าต่างที่พอดูก็จะสัมผัสได้เลยว่าไม่เคยถูกเปิดมาเนิ่นนาน เจ้าของบ้านคงกลัวฝุ่น 

แล้วถ้าหน้าต่างเปรียบเสมือนดวงตาอย่างผมว่า มันจะหลับตาปุ๋ยแบบนี้อยู่ตลอดเลยหรือ จะว่าไป หลับแบบนี้ก็น่ารักดีของมัน ผมไม่ขอให้เปลี่ยนแปลงอะไรหรอก อ้อ หน้าต่างห้องครัวหรือร้านอาหาร ผมก็ชอบนะ 

น่าแปลกที่หลายอาคารที่มีคนพลุกพล่านและวุ่นวายอยู่ภายใน พอถ่ายภาพหน้าต่างออกมาแล้ว กลับพบว่ามันสงบและเหงาอย่างประหลาด ราวกับเป็นดวงตาที่เรียบนิ่ง เฝ้ามองพวกเราเดินไปมา ใช้ชีวิตตามหาสิ่งหลงใหลอย่างคุ้นชินไม่ยินดียินร้าย มันเข้าใจความเป็นไปของโลก

แต่บางครั้งผมก็รู้สึกว่าหน้าต่างพวกนั้นขยิบตาและมองผมที่กำลังถือกล้องตัวโต พยายามโฟกัสพวกมันอยู่อย่างคนคุ้นเคย แม้ว่าเราจะเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก พิลึกจริง

Writer & Photographer

ก้องเกียรติ สำอางศรี

เภสัชกร ถ่ายภาพทุกวัน ชาร์จแบตกล้องถ่ายรูปทุกคืน พกกล้องไปด้วยทุกที่ ชอบกาแฟและการทำอาหารเช้าทานเอง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load