29 ธันวาคม 2564
99 K

The Cloud x The Coca–Cola Foundation x TerraCycle Thai Foundation

ทุกวันนี้ การรักษ์โลกไม่ได้เป็นเพียงกระแสนิยมตามยุคสมัยอีกต่อไปแล้ว ในทางตรงกันข้าม หลายฝ่ายไม่ว่าจะเป็นภาครัฐ เอกชน รวมถึงประชาชนต่างหันมาตื่นตัวโดยนำแนวทางดังกล่าวมาใช้ในการทำงานและใช้ชีวิตกันอย่างกว้างขวาง ทำให้ไม่กี่ปีมานี้ กระบวนการดังกล่าวได้กลายมาเป็นส่วนสำคัญในชีวิตประจำวันขององค์กรและผู้คนจำนวนมากไปเรียบร้อยแล้ว เราดีใจที่ได้เห็นพัฒนาการนี้และอยากให้ทุกองค์กรเข้ามามีส่วนร่วมกับการลงมือทำโครงการที่จะทำให้โลกใบนี้ดีขึ้นสำหรับเราทุกคน

ติดตามภารกิจฟื้นฟูคลองลาดพร้าว พร้อมแนวคิดเบื้องหลังที่อยากจัดการขยะอย่างยั่งยืน

หนึ่งในโครงการที่จริงจังด้านการดูแลแม่น้ำลำคลอง คือความร่วมมือระหว่างมูลนิธิโคคา-โคล่า องค์กรสาธารณกุศลภายใต้ เดอะ โคคา-โคล่า คัมปะนี กับโครงการ Benioff Ocean Initiative ของสถาบันวิทยาศาสตร์ทางทะเล มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานตาบาร์บารา ซึ่งสนับสนุนเงินทุนในโครงการทำความสะอาดแม่น้ำ 9 แห่งทั่วโลก โดยคลองลาดพร้าวของไทยเราได้รับเลือกด้วย เนื่องจากขึ้นชื่อว่าประสบปัญหาขยะและมลพิษเป็นจำนวนมาก จึงสนับสนุนการดำเนินงานผ่านมูลนิธิเทอร์ราไซเคิล ไทย องค์กรเอกชนไม่แสวงหากำไรที่เชี่ยวชาญด้านการฟื้นฟูพื้นที่ที่ได้รับความเสียหายจากภาวะขยะล้นเกินโดยไม่ได้รับการดูแล ด้วยการติดตั้งเครื่องดักขยะจำนวน 2 เครื่องในคลองลาดพร้าว พร้อมทั้งสนับสนุนการเปลี่ยนพฤติกรรมการจัดการขยะของคนในชุมชนริมคลองให้ถูกต้องและมีประสิทธิภาพ

ในปีนี้ได้เข้าสู่ปีที่ 2 ของการดำเนินงาน พร้อมขยายเป้าหมายต่อไปหลังจากที่เคยคุยกับ The Cloud มาก่อนหน้านี้ใน Care For Canal และเรื่องราวต่อไปนี้คือสิ่งที่เราชวนพวกเขามาเล่าถึงสิ่งที่ได้ลงมือทำ สิ่งที่พวกเขาอยากจะเห็น และสิ่งที่พวกเขาหวังว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลง

“ตอนเราเริ่มต้นเมื่อเดือนมิถุนายน 2020 เราไม่แน่ใจว่าสิ่งต่าง ๆ จะเป็นอย่างไร หมายถึงทุกอย่างเลยนะ การทำงานของอุปกรณ์จะใช้ได้กับที่คลองลาดพร้าวไหม กระบวนการทำงานจะต้องผ่านอะไรบ้าง เจ้าหน้าที่บ้านเมืองจะเป็นอย่างไร ชุมชนจะร่วมมือมากน้อยแค่ไหน” เจมส์ สกอทท์ ผู้อำนวยการบริหาร มูลนิธิเทอร์ราไซเคิล ไทย เอ่ยเมื่อเราถามว่าการทำงานเข้าปีที่ 2 กับปีแรก มีอะไรที่แตกต่างออกไปหรือไม่

ติดตามภารกิจฟื้นฟูคลองลาดพร้าว พร้อมแนวคิดเบื้องหลังที่อยากจัดการขยะอย่างยั่งยืน

“ตอนนี้เข้าปีที่สองแล้ว เราก็เข้าใจการทำงานมากขึ้น อยู่กับสถานที่จริงมาปีกว่า เรารู้แล้วว่าต้องปรับปรุงตรงไหน เราก็กำลังจะปล่อยเครื่องดักขยะเพิ่มอีกสองเครื่องในช่วงไตรมาสแรกของปีหน้า ต้องมีการปรับแก้และพัฒนากันไปเรื่อย ๆ เพราะไม่มีพื้นที่ไหนหรอกที่เหมือนกัน ต้องปรับตลอดเวลา เช่น เพิ่มพื้นที่ให้คนขึ้นไปเดินสำรวจรอบเครื่องได้ เพื่อที่เวลามีปัญหาอาจจะแก้ไขในน้ำได้เลย ไม่ต้องยกขึ้นมา เพิ่มผิวสัมผัสที่แขนดัก เพื่อให้จับขยะชิ้นเล็ก ๆ ได้ดียิ่งขึ้น แล้วก็รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เราปรับ เช่น ทำให้แขนยาวขึ้น ทำให้มันกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม ไม่สะดุดตาจนเกินไปนัก” เจมส์เล่ากระบวนการพัฒนาอุปกรณ์ของพวกเขา ซึ่งแสดงให้เห็นความมุ่งมั่นและการลงทุนลงแรงอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดตามที่ตั้งเป้าหมายไว้

“สิ่งสำคัญคือตอนนี้เราได้สร้างชุมชนที่มีจิตสำนึกด้านการรีไซเคิลมากขึ้น ไม่ใช่แค่ทิ้งขยะลงคลองอีกแล้ว พวกเขารู้ว่าขยะแบบไหนรีไซเคิลได้และต้องเก็บไว้ ขยะแบบไหนที่ไม่ได้และจัดการกับมันอย่างไร ขยะบางชนิดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด เป้าหมายคือการลดจำนวนที่ต้องเก็บ พร้อมกับเพิ่มจำนวนที่รีไซเคิลได้ให้มากยิ่งขึ้น”

เป้าหมายฟังดูเรียบง่าย แต่การลงพื้นที่เพื่อพูดคุยกับชุมชน การติดต่อเพื่อทำความเข้าใจกับระบบระเบียบทางการ การปรับแก้เครื่องมือครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อให้เข้ากับพื้นที่คลองลาดพร้าว ซึ่งเป็นจุดที่พวกเขาเลือกในการเริ่มต้นโครงการ ซึ่งต้องคำนึงถึงความลึก ขนาดของตลิ่ง ความแรงของน้ำ และสิ่งละอันพันละน้อยอีกนานัปการเป็นเครื่องย้ำเตือนว่า เป้าหมายโครงการนี้ไม่มีอะไรเรียบง่ายแม้แต่น้อย

นวัตกรรมที่นำมาใช้เป็นการพัฒนาเครื่องมือจักรกลพื้นฐาน เรียกว่าเครื่องดักขยะ (River Waste Trap) ซึ่งเป็นทุ่นลอยน้ำที่ติดตั้งกลไกดักจับขยะอย่างง่าย ที่ได้รับการปรับปรุงและพัฒนาเรื่อยมาตั้งแต่เริ่มใช้งานครั้งแรก

“ชื่อไม่เท่เลยใช่ไหม” เจมส์หัวเราะก่อนจะเล่าต่อ “มีเครื่องมืออันหนึ่งที่เป็นที่รู้จักในสหรัฐฯ ชื่อว่า Mr.Trashwheel ซึ่งเป็นเครื่องดักขยะอย่างง่าย ๆ แต่แค่ติดตั้งชิ้นส่วนบางชิ้นกับใส่ตาตัวการ์ตูนเข้าไป มันก็ดูเหมือนสัตว์ประหลาดกำลังกินขยะ กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่เตะตาผู้คนแล้วดึงดูดความสนใจได้มากทีเดียว บางทีคนก็ไม่ได้รู้หรอกว่าเราเก็บขยะกันได้วันละกี่กิโลกรัม แต่ถ้ามันมีเรื่องราวหรือชื่อเล่นติดหูเข้ามาช่วย การทำประชาสัมพันธ์หรือการทำตลาดก็ทำได้ง่ายขึ้น” เจมส์อธิบายให้เราเข้าใจความสำคัญของการตั้งชื่อ นั่นเพราะเขาตั้งใจให้ชุมชนมีส่วนร่วมอย่างเต็มที่

“ตอนนี้เราตั้งชื่อตามจุดที่เอาไปตั้งไว้ อย่างเช่น เครื่องซิกซ์ตี้วัน เพราะอยู่ที่ลาดพร้าวซอย 61 หรือเครื่องเอทตี้ก็อยู่ที่ลาดพร้าวซอย 80 แต่อันล่าสุด เราชอบชื่อมาก มันชื่อ อาร์มี่อีเลฟเว่น คุณอยากลองทายไหมว่ามันตั้งอยู่ตรงไหน” ถึงตรงนี้เราต้องหยุดคิดกันนิดหนึ่ง เพราะเราไม่แน่ใจว่ากระแสโคเรียนเวฟจะมาถึงเครื่องดักขยะในคลองลาดพร้าวแล้วหรือเปล่า แต่พอเชื่อมโยงได้ เราก็ยิ้มกว้าง

กรมทหารราบที่ 11

ดูเหมือนลูกเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้จะเป็นที่ถูกอกถูกใจผู้ที่เคยไปเยี่ยมชม และเจมส์รู้ดีว่าเขาต้องการลูกเล่นแบบนี้เพื่อให้เข้าถึงคนกลุ่มต่าง ๆ ได้มากขึ้น เพราะปัจจัยสำคัญที่สุดก็คือชุมชน

“แม้เราจะไม่โดนชุมชนขัดขวาง แต่สิ่งเจอในตอนแรกก็คือไม่มีใครยอมปล่อยที่ให้เราเช่าเพื่อเก็บของเสียและขยะที่เก็บได้ ต้องลงพื้นที่เพื่อเดินถามทุกบ้าน จนกระทั่งเข้าไปคุยกับเจ้าอาวาสวัดลาดพร้าว ท่านจึงบอกว่าญาติท่านมีที่ดินติดคลองผืนเล็ก ๆ นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นของเรา เมื่อเวลาผ่านไป เรากลับไปหาท่านอีกครั้งพร้อมกับผลงาน ไปให้ท่านดูว่าเราทำอะไรไปแล้วบ้าง และที่ดินผืนเล็กที่ท่านช่วยหาเป็นจุดเริ่มต้นของพวกเราอย่างไร

“ผมคิดว่าหลายคนคงคิดว่าเราเป็นองค์กรจากต่างชาติ ได้รับคำชมและรางวัลมากมาย แต่ผมจะบอกให้ว่าจุดที่เราภูมิใจมากที่สุดครั้งหนึ่งในโครงการนี้ และเป็นแรงผลักดันที่ยิ่งใหญ่ที่ทำให้เราทำงานได้ต่อไป ก็คือการที่ท่านเจ้าอาวาสนั่งดูผลงานและฟังการรายงานจากทีมงานของเราอย่างตั้งใจ พร้อมกับบอกพวกเราว่า ท่านขอบคุณและภูมิใจในตัวพวกเรา บอกว่าพวกเราเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน และกำลังทำให้พื้นที่รอบ ๆ นี้ดีขึ้น เป็นกำลังใจที่ดีมาก”

“ก่อนจะลงพื้นที่ปีที่แล้ว เราได้รับคำเตือนว่าชาวบ้านอาจจะไม่ให้ความร่วมมือ เจ้าหน้าที่รัฐอาจจะไม่ยอมช่วย แต่กลายเป็นว่าไม่เจออะไรแบบนั้นเลย อาจจะมีบ้างที่คนสงสัยว่าเราเข้ามาทำอะไร แต่พอเราสื่อสารอย่างจริงใจ เข้าหาคนทำงานแบบเดียวกับเราในชุมชน เราก็ทำงานง่ายขึ้นมาก นอกจากนี้ เรายังหวังที่ทำให้ชุมชนรู้สึกว่านี่เป็นภารกิจของพวกเขาด้วยเหมือนกัน ไม่ใช่แค่การช่วยกันเก็บขยะ แต่ยังหมายถึงการไม่ทิ้งขยะลงแม่น้ำตั้งแต่แรก และการรีไซเคิลอย่างมีประสิทธิภาพ”

ติดตามภารกิจฟื้นฟูคลองลาดพร้าว พร้อมแนวคิดเบื้องหลังที่อยากจัดการขยะอย่างยั่งยืน
ติดตามภารกิจฟื้นฟูคลองลาดพร้าว พร้อมแนวคิดเบื้องหลังที่อยากจัดการขยะอย่างยั่งยืน

เจมส์ยังเล่าให้เราฟังต่อไปว่า พวกเขาไม่เพียงแค่เก็บขยะและปล่อยให้มันไปกองรวมกันอยู่ภูเขาขยะเท่านั้น แต่พวกเขาต้องหาวิธีจัดการพวกมันอย่างเป็นขั้นตอน มีการวางแผนจัดการขยะอย่างต่อเนื่อง ขยะที่รีไซเคิลได้ พวกเขานำเอาไปผลิตเป็นสิ่งของที่เป็นประโยชน์คืนกลับมาให้ชุมชน รวมถึงทำเป็นสินค้าสำหรับคนที่อยากสนับสนุนโครงการ

นอกจากนี้ หากในประเทศไทยยังไม่มีเทคโนโลยีสูงพอที่จะจัดการกับขยะบางชนิด พวกเขาร่วมมือกับเครือข่ายในสหรัฐฯ เพื่อส่งขยะไปแปรรูปในต่างประเทศ ทำให้วงจรของขยะสมบูรณ์ เกิดเป็นกระบวนการรีไซเคิลอย่างแท้จริง ส่วนขยะที่ปนเปื้อนและไม่สามารถรีไซเคิลได้ ก็จะถูกส่งไปโรงกำจัดขยะผลิตไฟฟ้าเพื่อสิ่งแวดล้อม เพื่อเปลี่ยนขยะเป็นพลังงานไฟฟ้า โดยในทุกกระบวนการจะไม่ก่อให้เกิดมลพิษทั้งทางน้ำและอากาศ และมีการศึกษาเพิ่มเติมในอนาคต ถึงการนำขี้เถ้าและสิ่งที่เหลือจากกระบวนการมาใช้ประโยชน์ต่อไปอีกด้วย

เจมส์รู้ว่าเขาบอกชุมชนไม่ได้ว่าต้องทำงานอย่างไร เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่เขาเห็นว่าดีที่สุด สิ่งที่ทำได้คือการทำให้เห็นว่ากระบวนการนี้จะทำให้ชุมชนและเมืองของพวกเขาดีขึ้นได้อย่างไร

“เราควบคุมหรือเปลี่ยนแนวคิดชาวบ้านไม่ได้อยู่แล้ว ทำได้แค่สร้างพื้นที่และวางระบบเอาไว้ แล้วดูว่าพวกเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไรต่อสิ่งที่เราทำ เราจ้างคนในชุมชนเพื่อให้เขามีความเข้าใจ ตอนนี้การแยกขยะรีไซเคิลกับขยะทั่วไปเป็นเรื่องปกติสำหรับคนในชุมชนแล้ว และทุกคนพร้อมเข้ามาช่วย คนที่ทำงานกับเรากลายเป็นเหมือนฮีโร่ในชุมชน ได้รับความเคารพ งานเก็บขยะไม่ใช่เรื่องน่าอายอีกต่อไป เป็นเรื่องน่าภูมิใจสำหรับคนในครอบครัวและชุมชน ทุกวันนี้คนที่ทำงานก็เข้าไปทำงานเองบ้างหลังเวลางานหรือในวันหยุด เพราะพวกเขารู้สึกว่านี่เป็นสิ่งที่เขาต้องทำ ไม่ใช่แค่ทำตามหน้าที่”

แน่นอนว่าการได้ลงมือทำอย่างต่อเนื่อง ทำให้มองเห็นผลลัพธ์ก่อรูปขึ้นทีละนิด แต่การเปลี่ยนแปลงในระดับที่ใหญ่ขึ้น ต้องการแรงสนับสนุนพร้อมกับความเข้าใจ ไม่ใช่แค่ในเชิงปฏิบัติ แต่หมายถึงในระดับแนวคิด

“จนถึงตอนนี้เราเก็บขยะมาแล้วทั้งหมดสามร้อยแปดสิบตัน ตัวเลขขนาดนี้แค่ให้อุปกรณ์หรือเงินทุนคงไม่พอ ในตอนแรกเรามีแต่แนวคิด ผู้ให้ทุนต้องเชื่อใจอย่างมากในการมอบหมายโครงการนี้ให้เราทำ เพราะตอนแรกยังไม่มีหลักฐานที่พิสูจน์จะประสบผลความสำเร็จขนาดนี้ไหม หรือแม้แต่จะทำได้หรือเปล่า แต่หลังจากการช่วยเหลือ แลกเปลี่ยน และทำงานร่วมกันอย่างจริงจัง เราสามารถแยกขยะประเภทต่าง ๆ พร้อมทั้งจัดการกับพวกมันได้อย่างสมบูรณ์ ขยะรีไซเคิลสามารถนำกลับมาใช้ประโยชน์ รวมถึงสร้างรายได้ได้ด้วย”

การร่วมมือกันของมูลนิธิโคคา-โคล่า และองค์กรระดับโลกที่อยากเห็นการลงมือจัดการขยะในแม่น้ำลำคลองและทำให้โลกใบนี้ดีขึ้น

นันทิวัต ธรรมหทัย เลขานุการมูลนิธิโคคา-โคล่า ประเทศไทย กล่าวในฐานะผู้ประสานงานในประเทศว่าการทำงานร่วมกัน หมายถึงต้องมีการสนับสนุนกันและกันอย่างชัดเจน “ตอนเราเห็นปัญหา เราก็อยากลงมือแก้ แต่คงไม่ใช่เพียงการตักขยะไปเรื่อย ๆ  ต้องช่วยกันหาทางด้วยว่าจะจัดการกับขยะที่ตักขึ้นมาอย่างไร วัสดุหลายอย่างที่เราเก็บขึ้นมาสามารถนำมารีไซเคิลเพื่อใช้ประโยชน์ได้ เราจึงช่วยกันคิดว่าจะทำอะไรกับมัน มีการเอาเทคโนโลยีและนวัตกรรมต่าง ๆ เข้ามาใช้เพื่อจัดการขยะให้เกิดประโยชน์สูงสุด และที่สำคัญคือการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของชุมชน เพราะนั่นจะช่วยให้เกิดการแก้ปัญหาที่ยั่งยืนอย่างแท้จริง”

เมื่อพูดถึงการเปลี่ยนแปลง พวกเขาทั้งสองให้ความสำคัญกับคนรุ่นต่อไปอย่างมาก ทั้งทีมเห็นพ้องว่าอีกภารกิจสำคัญสำหรับปีหน้า ซึ่งพวกเขาวางแผนจะเริ่มให้เร็วที่สุดถ้าสถานการณ์เอื้ออำนวย ก็คือการเข้าไปในโรงเรียน ให้ความรู้กับเด็ก ๆ เรื่องการจัดการขยะและการรีไซเคิลที่มีประสิทธิภาพ เพื่อให้เด็ก ๆ เข้าใจปัญหาและอยากมีส่วนร่วมในการแก้ไข จากนั้นความรู้ก็จะไปถึงพ่อแม่และส่งต่อไปเรื่อย ๆ

การเก็บขยะเป็นเรื่องดี แต่สิ่งที่เจมส์และนันทิวัตเห็นตรงกันคือ พวกเขาอยากสร้างแรงกระเพื่อมที่มากยิ่งขึ้น

“การเก็บขยะในคลองควรเป็นปราการด่านสุดท้าย ไม่ควรเป็นงานหลัก ถึงแม้ตอนนี้ปริมาณขยะที่เราเก็บได้จะลดลงเจ็ดถึงแปดเปอร์เซ็นต์ทุกเดือน ซึ่งเป็นสิ่งที่เราอยากเห็น แต่สิ่งสำคัญที่เราอยากเน้นคือมากกว่าคือขยะทุกชิ้นที่เราไม่ได้เก็บ มันหลุดออกไปแม่น้ำเจ้าพระยาและลงมหาสมุทร จากนั้นมันก็วนกลับมาอยู่ในรูปแบบของไมโครพลาสติก กลับมาอยู่ในอาหารของเรา เราอยากให้คนเห็นตรงนี้ ว่าโครงการรักษ์โลกพวกนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตที่ไกลตัว มันเป็นเรื่องของพวกเราและลูกหลานเราทุกคน” เจมส์เสริมอย่างหนักแน่น

การร่วมมือกันของมูลนิธิโคคา-โคล่า และองค์กรระดับโลกที่อยากเห็นการลงมือจัดการขยะในแม่น้ำลำคลองและทำให้โลกใบนี้ดีขึ้น
การร่วมมือกันของมูลนิธิโคคา-โคล่า และองค์กรระดับโลกที่อยากเห็นการลงมือจัดการขยะในแม่น้ำลำคลองและทำให้โลกใบนี้ดีขึ้น

สิ่งที่พวกเขาอยากเห็นก็คือการเปลี่ยนพฤติกรรมเต็มรูปแบบ จากผู้คนที่อยู่ใกล้กับแหล่งน้ำ จากนั้นก็เป็นคนที่อยู่ไกลออกไป พวกเขาอยากให้คนรู้วิธีการจัดการขยะอย่่างเหมาะสม ให้เกิดนิสัยการแยกขยะ ซึ่งจะทำให้งานที่ด่านสุดท้ายอย่างการเก็บขยะง่ายขึ้น และทำให้กระบวนการจัดการขยะมีประสิทธิภาพมากขึ้น ซึ่งเรื่องเหล่านี้ต้องได้รับความร่วมมือจากทุกฝ่าย

“ตอนนี้ผู้ประกอบการก็กระตือรือร้นในการรักษาโลกมากขึ้น ซึ่งในมุมของคนที่ทำงานดูแลสิ่งแวดล้อม นี่เป็นเรื่องที่ดีและอยากเชิญชวนให้ทุกคนเข้ามาทำกันมากขึ้น แต่สำหรับเรา การที่ชาวบ้านแยกขยะด้วยตัวเอง คอยเตือนกันในหมู่เพื่อนบ้านไม่ให้ลืมตัวทิ้งขยะลงแม่น้ำ ช่วยดูแลเครื่องดักขยะที่เราเอาไปติดตั้งไว้ อาสาสร้างกิจกรรมให้ความรู้เกี่ยวกับการจัดการขยะอย่างยั่งยืน สำหรับคนในชุมชนและคนนอกที่สนใจ นี่เป็นเรื่องที่เราเห็นว่าสร้างผลกระทบให้เกิดขึ้นได้อย่างชัดเจน”

“พวกเขาจะบอกผมเสมอว่าวันนี้เก็บขยะได้มากน้อยแค่ไหน เขารักในสิ่งที่ทำ รักคลองของพวกเขา นี่แหละคือการเปลี่ยนแปลงที่พวกเราอยากเห็น ผู้สร้างการเปลี่ยนแปลงตัวจริงไม่ใช่องค์กรของผมหรอก เป็นชาวบ้านที่เขาอยู่กับลำคลองมาตั้งแต่เกิดต่างหาก” เจมส์ทิ้งท้าย

ถึงแม้ภารกิจจะยังไม่ใกล้คำว่าเสร็จสมบูรณ์ แต่เมื่อแรงกระเพื่อมแห่งการเปลี่ยนแปลงได้เกิดขึ้นแล้ว สิ่งที่ทุกคนทำได้คือการขยายวงนั้นให้กว้างที่สุด

การร่วมมือกันของมูลนิธิโคคา-โคล่า และองค์กรระดับโลกที่อยากเห็นการลงมือจัดการขยะในแม่น้ำลำคลองและทำให้โลกใบนี้ดีขึ้น

ภาพ : Terracycle Foundation

ติดตามการทำงานดูแลคลองลาดพร้าวต่อได้ที่

Website : www.terracyclefoundation.org

Facebook : TerraCycle Thai Foundation

Instagram : terracyclethaifoundation

Writer

นรินทร์ จีนเชื่อม

จบรัฐศาสตร์ ชอบอ่านวรรณกรรมคลาสสิค หลงใหลการโต้เถียงแบบมีอารยะ กินกาแฟดำเหมือนนักเขียนรุ่นใหญ่ แต่ใจจริงชอบแฟรบปูชิโน่คาราเมลเพิ่มไซรัป

Scoop

ความเคลื่อนไหวสร้างสรรค์และน่าจับตาจากหลากวงการที่เราอยากให้คุณรู้

รถตู้เทียบจอดบริเวณทางเข้าของโรงแรม The Standard, Huahin ในวันเสาร์สัปดาห์หยุดยาว จำนวนคนรอเช็กอินในล็อบบี้จึงมีมากเป็นพิเศษ 

เรามีนัดกับ อ๋อง-วีกฤษฏิ์ และ ปุ๊ก-จงกล พลาฤทธิ์ สองผู้ก่อตั้ง NORSE Republics ผู้นำเข้าแบรนด์เฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งบ้านสไตล์สแกนดิเนเวียอย่าง HAY พวกเขาพักอยู่ที่นี่ตั้งแต่หลายวันก่อน เพื่อเตรียมตัวเปิดนิทรรศการงานดีไซน์ครั้งแรกของแบรนด์ ที่มีชื่อว่า ‘HAY x The Standard, Huahin’ 

The Standard Hotels คือเครือโรงแรมสัญชาติอเมริกันที่ทำทุกอย่างสวนกับมาตรฐาน เปิดตัวครั้งแรกในปี 1999 โดยให้ความสำคัญกับศิลปะและวัฒนธรรมผ่านการออกแบบสนุก ๆ ชนิดที่เห็นได้ตั้งแต่โลโก้กลับหัวที่โด่งดังไปทั่วโลก

HAY x The Standard, Huahin นิทรรศการเล่าความสัมพันธ์ของคน เฟอร์นิเจอร์ และพื้นที่

ส่วน HAY คือแบรนด์เฟอร์นิเจอร์จากโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก เกิดขึ้นโดย Mette และ Rolf Hay ในปี 2002 3 ปีให้หลังจากที่ The Standard เปิดให้บริการโรงแรมแห่งแรก ด้วยเป้าหมายอยากสร้างเฟอร์นิเจอร์ดีไซน์ดี ในราคาที่ผู้คนจับต้องได้

ทั้งสองแบรนด์กลายเป็นผู้นำในอุตสาหกรรมของตัวเอง The Standard Hotel เปิดตัวในหลายเมืองทั่วโลก ไม่ว่าจะที่นิวยอร์ก ลอนดอน มัลดีฟส์ กรุงเทพฯ และหัวหิน ด้วยดีไซน์ที่มีเอกลักษณ์และล้ำหน้าไปจากโรงแรมในระดับเดียวกัน ขณะที่ HAY เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของหลายครอบครัว เป็นทั้งเฟอร์นิเจอร์ เครื่องเขียน และข้าวของเครื่องใช้ จนเป็นที่รู้จักของคนทั้งในและนอกวงการออกแบบ

อ่านดูแล้วสองแบรนด์นี้น่าจะมาทำงานร่วมกัน…

HAY x The Standard, Huahin นิทรรศการเล่าความสัมพันธ์ของคน เฟอร์นิเจอร์ และพื้นที่

01

“ประเทศแถบสแกนดิเนเวียจะมีวัฒนธรรมเรียกว่า The Great Outdoors” อ๋องเริ่มเท้าความพร้อมออกเท้าเดินเข้าไปในโรงแรม “เขาต้องออกมาทำกิจกรรมข้างนอก พบปะสังสรรค์ ซึ่งในช่วงโควิด-19 ที่ผ่านมา ผู้คนไม่มีโอกาสได้ทำอย่างนั้น”

จากล็อบบี้มาสวนเล็ก ๆ ที่ติดกันก็ได้พบกับเฟอร์นิเจอร์ HAY ชิ้นแรกในนิทรรศการนี้ ซึ่งออกแบบมาให้วางเรียงกันในรูปทรงต่าง ๆ ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ที่เป็นจุดเด่นของโรงแรม

“ประเทศเขาใช้การออกแบบมาพัฒนาคุณภาพชีวิต ตั้งแต่สาธารณูปโภคอย่างถนนหนทาง มาจนถึงบริษัทเฟอร์นิเจอร์ เพราะ 2 ปีที่ผ่านมาคนแทบจะไม่ได้ใช้ชีวิตร่วมกัน เขาเลยพัฒนาเฟอร์นิเจอร์รุ่น Palissade ที่เคยเป็นโต๊ะ เก้าอี้ ม้านั่ง ทวิสต์ดีไซน์ของมันใหม่ โดยดัดโค้งให้เชื่อมต่อกันไปได้ไม่รู้จบ ปรับเปลี่ยนทรงให้เป็นแบบไหนก็ได้ เลยไม่ใช่เก้าอี้สำหรับคนเดียวหรือครอบครัวเดียวอีกต่อไป แต่เป็นเก้าอี้สำหรับทุกคน”

HAY x The Standard, Huahin นิทรรศการเล่าความสัมพันธ์ของคน เฟอร์นิเจอร์ และพื้นที่
HAY x The Standard, Huahin นิทรรศการเล่าความสัมพันธ์ของคน เฟอร์นิเจอร์ และพื้นที่
HAY x The Standard, Huahin นิทรรศการเล่าความสัมพันธ์ของคน เฟอร์นิเจอร์ และพื้นที่
HAY x The Standard, Huahin นิทรรศการเล่าความสัมพันธ์ของคน เฟอร์นิเจอร์ และพื้นที่

คอลเลกชัน ‘Palissade Park’ ได้รับแรงบันดาลใจมาจากรั้ว และคำว่า Palissade ก็แปลว่ารั้วในภาษาฝรั่งเศส โดยเฉพาะเวลามีแสงส่องลงมาเป็นเงาทอดยาวไปบนพื้น ถ้าไม่เห็นเก้าอี้ ใคร ๆ ก็คงคิดว่าเป็นเงารั้วแน่ ๆ 

02

ม้านั่ง Palissade ส่วนหนึ่งแสดงไว้ด้านหน้าใกล้กับล็อบบี้ จัดเรียงเป็นตัวเอสลื่นไหลให้สอดคล้องกับสถาปัตยกรรมของโรงแรม The Standard Huahin บางส่วนอยู่ในสวนส่วนกลางขนาดใหญ่ของโรงแรมที่เดินลึกเข้ามาอีก แต่ที่นี่วางเป็นวงกลมให้คนแปลกหน้ามาแบ่งปันพื้นที่เพื่อแลกเปลี่ยนบทสนทนา

“พื้นที่สวนตรงนี้เขามักจัดกิจกรรมอยู่แล้ว มีเล่นดนตรี มีงานทอล์ก พอเราวางเก้าอี้ HAY ให้เป็นวงกลมแบบนี้ ผมเชื่อว่าถ้าคนหนึ่งนั่งฝั่งนี้ แล้วมีอีกคนมานั่งอีกฝั่ง ยังไงเขาก็ต้องคุยกัน ผมว่าคนที่มาโรงแรมนี้ เขาไม่ได้อยากมาสวีทกันสองคนแน่ ๆ เขาอยากมาใช้ชีวิต มาทำกิจกรรม”

ปุ๊กเสริมว่า “งานออกแบบทำให้ผู้คนคอนเน็กกันได้นะ และจริง ๆ แล้ว เฟอร์นิเจอร์ก็สร้างขึ้นมาเพื่อเชื่อมต่อคน ไม่ว่าจะในบ้าน โซฟานั่งดูทีวี หรือโต๊ะกินข้าวเองก็ตาม” 

HAY x The Standard, Huahin นิทรรศการเล่าความสัมพันธ์ของคน เฟอร์นิเจอร์ และพื้นที่

03

‘To Connect People’ คือหัวใจหลักในการออกแบบของ HAY เช่นเดียวกับ The Standard Hotel ที่ตั้งใจเชื่อมต่อผู้คนผ่านสถาปัตยกรรม พื้นที่ และกิจกรรมในโรงแรม ทันทีที่อ๋องเห็นพรีเซนเทชันเก้าอี้รุ่นใหม่ของแบรนด์ ภาพเก้าอี้รุ่นนี้ วางอยู่ในโรงแรมแห่งนี้ ก็ปรากฏขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน

และก็เป็นอย่างที่เขาคิด ทางโรมแรมตอบรับทันที

นิทรรศการครั้งนี้จึงเป็นการร่วมมือระหว่างสองแบรนด์ สองสัญชาติ สองคาแรกเตอร์ HAY เป็นชาวสแกนดิเนเวียนที่ชอบความเรียบง่าย ไม่ฉูดฉาด คิดอะไรลึกซึ้ง The Standard Hotel คือคนอเมริกันที่กระตือรือร้น ชอบทำสิ่งใหม่ ๆ และให้ความสำคัญกับภาพรวม เมื่อมาเจอกันจึงกลายเป็นความสัมพันธ์ที่แข็งแรง และที่สำคัญ ทั้งสนุกและตอบโจทย์ชีวิตหลังวิกฤตโควิด-19 ที่ชักชวนให้คนออกว่าใช้ชีวิตร่วมกันมากขึ้น

04

เราเดินผ่านโซนวิลล่าของโรมแรม เดินลึกเข้าไปทางชายหาดที่กั้นกลางด้วยสระว่ายน้ำ รายล้อมด้วยเก้าอี้ชายหาดและร่มคันใหญ่สีเหลือง สวนข้างชายหาดมีมานั่ง Palissade อีกหนึ่งชุด พร้อมโต๊ะเก้าอี้จากคอลเลกชัน ‘Balcony’ ที่ไม่เน้นเส้นสาย แต่มีจุดเด่นที่รูวงกลม 

HAY x The Standard, Huahin นิทรรศการเล่าความสัมพันธ์ของคน เฟอร์นิเจอร์ และพื้นที่
HAY และโรงแรมเดอะ สแตนดาร์ด หัวหิน ร่วมมือเล่าความสัมพันธ์คน เฟอร์นิเจอร์ และพื้นที่ ให้คนใช้ชีวิตด้วยกันมากขึ้น
HAY และโรงแรมเดอะ สแตนดาร์ด หัวหิน ร่วมมือเล่าความสัมพันธ์คน เฟอร์นิเจอร์ และพื้นที่ ให้คนใช้ชีวิตด้วยกันมากขึ้น
HAY และโรงแรมเดอะ สแตนดาร์ด หัวหิน ร่วมมือเล่าความสัมพันธ์คน เฟอร์นิเจอร์ และพื้นที่ ให้คนใช้ชีวิตด้วยกันมากขึ้น

“ในแง่ดีไซน์ การออกแบบของคอลเลกชันนี้จะบางเฉียบ ปกติเก้าอี้เอาต์ดอร์ถ้าบางขนาดนี้จะไม่มั่นคง ไม่แข็งแรง แต่ HAY ใช้ดีไซน์และวัสดุที่เหมาะสมเข้าช่วย มันเลยออกมาไม่แข็ง ไม่ดุดัน แต่ดูสบาย ๆ ด้วยการผสมผสานรูปทรงเรขาคณิตเข้าด้วยกัน มีสี่เหลี่ยม มีวงกลม ยิ่งพอมีแสงและเงายิ่งสวย ยิ่งสนุก”

HAY และโรงแรมเดอะ สแตนดาร์ด หัวหิน ร่วมมือเล่าความสัมพันธ์คน เฟอร์นิเจอร์ และพื้นที่ ให้คนใช้ชีวิตด้วยกันมากขึ้น

ตกเย็น พนักงานโรงแรมจะนำโคมไฟทรงเห็ดของ HAY มาตั้งบนโต๊ะเพื่อเพิ่มบรรยากาศ ความสนุกของนิทรรศการนี้จึงไม่ใช่แค่ตัวเฟอร์นิเจอร์อย่างเดียว แต่เป็นความสัมพันธ์ระหว่างคน เฟอร์นิเจอร์ และพื้นที่ เราเห็นกลุ่มเพื่อนมานั่งล้อมวงคุยกัน เห็นเด็กเล็กพยายามปีนขึ้นม้านั่ง เล่นกับช่องว่างของดีไซน์ เห็นคนพาน้องหมานั่งถ่ายเซลฟี่บนเก้าอี้ เห็นเพื่อนสาวสองคนผลัดถ่ายรูปให้กันและกัน เห็นคุณยายวัยเกษียณนั่งดูยูทูบพร้อมรับลมใต้ต้นไม้ใหญ่

นิทรรศการนี้จึงเปิดพื้นที่ให้คนมาสร้างประสบการณ์ ในเวลาเดียวกันก็อยู่ในประสบการณ์ของคนอื่นไปด้วย

05

“เราไม่อยากเป็นร้านขายเฟอร์นิเจอร์ที่คนต้องซื้อเพื่อให้ได้ประสบการณ์เท่านั้น” อ๋องบอกกับเราก่อนแยกย้าย เขากำลังจะกลับกรุงเทพฯ ส่วนเรากำลังรอเช็กอินเข้าที่พัก

“เราอยากให้คนได้สัมผัสการใช้ชีวิตที่เรียบง่ายแต่พิถีพิถัน เราทำธุรกิจในแบบของเรา อ๋องจบออกแบบ ปุ๊กเรียนฟิล์ม การทำธุรกิจของเราจึงไม่ได้ตามตำราทั่วไป”

ทั้งคู่รู้ดีว่าในประเทศไทย ด้วยภาษีและค่าใช้จ่ายในการนำเข้าทำให้เฟอร์นิเจอร์ของ HAY ยังไม่ได้อยู่ในราคาที่คนส่วนมากจับต้องได้ตามความตั้งใจแรกของผู้ก่อตั้ง จึงหวังว่านิทรรศการนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของประสบการณ์ และจะมีโอกาสไปจัดแสดงในที่สาธารณะอื่น ๆ เพื่อเข้าถึงคนมากขึ้น

ผู้ก่อตั้งทั้งสองกลับกรุงเทพฯ ไปแล้ว ส่วนเราใช้เวลาตลอดช่วงเช้าของอีกวันบนเก้าอี้ Palissade ในสวนใหญ่ ใต้เงาร่มไม้ที่ดูแล้วน่าจะอายุหลายสิบปี ล้อมรอบด้วยตึกฟาซาดทันสมัยโดดเด่น แบบที่มองแวบเดียวก็รู้เลยว่าเป็นโรงแรมไหน

ดื่มกาแฟ อ่านหนังสือเล่มบางจบไปหนึ่งเล่ม นั่งคุยกับเพื่อนที่ไม่ได้มีบทสนทนายาว ๆ ด้วยกันมานาน พร้อมสังเกตการณ์คนอื่น ๆ เพลิดเพลินกับเฟอร์นิเจอร์เหล่านี้ไปด้วย

HAY และโรงแรมเดอะ สแตนดาร์ด หัวหิน ร่วมมือเล่าความสัมพันธ์คน เฟอร์นิเจอร์ และพื้นที่ ให้คนใช้ชีวิตด้วยกันมากขึ้น

นิทรรศการงานดีไซน์ HAY X The Standard, Hua Hin โดย NORSE Republics จะมีขึ้นจนถึงวันที่ 16 พฤษภาคม 2565 และติดตามกิจกรรมต่อไปของทั้งสองแบรนด์ได้ที่ www.facebook.com/norserepublics และ www.facebook.com/thestandardhuahin

Writer

พิมพ์อร นทกุล

บัญชีบัณฑิตที่พบว่าตัวเองรักหมามากกว่าคน

Photographer

มณีนุช บุญเรือง

ช่างภาพสาวประจำ The Cloud เป็นคนเชียงใหม่ ชอบแดดยามเช้า การเดินทาง และอเมริกาโน่ร้อนไม่น้ำตาล

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load