3 กุมภาพันธ์ 2561
2 K

ในยุคที่การเล่นบอร์ดเกมหรือเกมกระดานกำลังเฟื่องฟู พวกเราซึ่งเป็นสมาชิกของกลุ่มชื่อ Transformation Game Thailand ได้นำ Planetary Game บอร์ดเกมที่มีคอนเซปต์น่าสนใจมากจากสกอตแลนด์มาให้คนในเมืองไทยได้เล่นเป็นครั้งแรก

ความพิเศษของ Planetary Game คือ มันเป็นบอร์ดเกมที่มีกระดานใหญ่ชนิดปูได้เต็ม 1 ห้องประชุม ใช้ตัวของผู้เล่นแต่ละคนแทนหมาก และการเล่นเกมจะช่วยให้คนเล่นได้รู้จักตัวตนและศักยภาพของตัวเองมากขึ้น นำไปสู่การช่วยเหลือให้ตัวเองและโลกดีกว่าเดิมได้

Planetary Game Planetary Game

Planetary Game ถือกำเนิดขึ้นบนโลกมานานกว่า 40 ปีแล้ว เป็นภาคขยายของ Transformation Game ซึ่งปัจจุบันมีการแปลไปเป็นภาษาต่างๆ กว่า 10 ภาษา รวมทั้งภาษาไทย มันถูกคิดค้นโดยชุมชนชื่อ ฟินฮอร์น ในสกอตแลนด์ ซึ่งสนใจการเติบโตเชิงจิตวิญญานและการใช้ชีวิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม เกมนี้ถูกออกแบบให้มีผู้ร่วมเล่นได้ตั้งแต่ 60-120 คนในแต่ละรอบ เพราะต้องการให้คนทั้งชุมชนร่วมเล่นเกมเดียวกันได้

การเล่นเกมเริ่มจากการตั้งเป้าหมายร่วมกัน ซึ่งเป็นเป้าหมายที่เริ่มจากการเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้วเชื่อมโยงไปสู่การเปลี่ยนแปลงภายนอก  เช่น ในการเล่นที่เมืองไทยครั้งนี้มีเป้าหมายว่า ด้วยพลังแห่งความร่วมมือ ผู้เล่นทุกคนตั้งใจจะเป็นหนึ่งเดียวกับตัวตนที่แท้จริง การแสดงออก และการดำรงอยู่ของตัวเอง ตั้งใจจะเชื่อมสัมพันธ์อย่างลึกซึ้งกับจิตวิญญาณของโลกและประเทศชาติ และตั้งใจจะสร้างความเป็นไปได้ที่จะเกิดการฟื้นคืนสภาพ ความไว้วางใจ และความหวัง (In a spirit of partnership we intend to become coherent in our authenticity, expression and presence, to deepen our engagement with the Soul of the World and the Souls of our Nations, and to shape a future of resilience, trust and hope.)

จากนั้น ผู้เล่นจะแบ่งเป็นกลุ่มย่อย เช่น ‘ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม’  ‘ความสัมพันธ์และครอบครัว’ และ ‘ความเป็นผู้นำและการปกครอง’ ก่อนจะตั้งเป้าหมายส่วนตัวที่อยากได้จากเกมนี้ แล้วเลือกรับบทบาทที่ต่างกันออกไป เช่น เป็นผู้เล่น เป็น ‘ความเข้าใจ’ (insight) ซึ่งทำหน้าที่ช่วยให้ผู้ที่ร่วมเล่นอยู่เข้าใจประเด็นในแต่ละช่วงของเกมมากขึ้น เป็น ‘ความถดถอย’ (setback) ที่ช่วยให้ผู้เล่นคนอื่นมองเห็นอุปสรรคในแต่ละช่วงของเกม หรือเป็นนางฟ้า (angel) ที่ช่วยนั่งส่งพลังสนับสนุนคนอื่นในกลุ่ม

Planetary Game Planetary Game

เมื่อเริ่มเกม ผู้เล่นแต่ละคนจะทอยลูกเต๋ายักษ์ หรือใช้สัญชาตญาน (intuition) และเจตจำนงเสรี (freewill) ในการเลือกเดิน เมื่อไปตกช่องไหน แต่ละช่องจะมีกิจกรรมให้ผู้เล่นคนนั้นหรือผู้เล่นทั้งหมดทำ เช่น เมื่อเดินมาถึงช่อง ‘ความเข้าใจ’ ที่บอกให้ผู้เล่นเล่าเหตุการณ์ที่ตัวเองได้เปิดใจ (openness) ผู้เล่นก็จะได้ย้อนกลับไปนึกถึงช่วงเวลานั้น มองหาว่าตัวเองได้เรียนรู้เข้าใจอะไรจากสิ่งที่เกิด และความเข้าใจนั้นเป็นประโยชน์ยังไงกับเป้าหมายของกลุ่มและเป้าหมายส่วนตัวที่ตั้งไว้ก่อนเริ่มเล่น วิธีนี้ช่วยให้ไม่ว่าช่องที่ผู้เล่นคนนั้นเดินไปตกจะเป็นช่องสำหรับกิจกรรมเดี่ยวหรือกลุ่ม ทุกคนก็จะได้ทบทวน ค้นพบสิ่งต่างๆ จากโจทย์ที่ผู้เล่นคนนั้นได้รับ

ขณะที่บอร์ดเกมอื่นๆ อาจชวนคุณเล่นเพื่อสนุก พาสำรวจเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ หรือจำลองการบริหารทรัพยากร การเล่น Planetary Game แต่ละครั้ง (ซึ่งใช้เวลานานหลายวัน) เป็นเหมือนการจำลองภาพชีวิตให้เราได้เอาแว่นขยายส่องดูแต่ละส่วน ได้ทบทวนว่าในการเดินบนเส้นทางชีวิตที่ผ่านมา เราได้สั่งสมทรัพยากร ความเข้าใจอะไรบ้าง เพราะบางทีเมื่อชีวิตราบรื่นดี เราก็ไม่ทันได้สังเกตว่าตัวเองมาถึงตรงนี้ได้อย่างไร หรือเมื่อตกหลุมก็มืดมนเกินกว่าจะมองเห็นอะไร

การได้มาค่อยๆ ทบทวนชีวิตตัวเองผ่านเกมทำให้สิ่งต่างๆ กระจ่างชัดขึ้น บทเรียนที่ชีวิตมอบให้ร้อยเรียงกันเป็นความหมายใหม่ที่ช่วยให้เราเอาไปใช้ต่อได้ในอนาคต

Planetary Game Planetary Game

Planetary Game รอบที่พวกเรานำเข้ามาในเมืองไทยใช้เวลาเล่น 7 วัน มีผู้เข้าร่วมทั่วโลกรวมผู้จัดทั้งหมด 46 ชีวิต มาจากทั้งจีน ไต้หวัน สิงคโปร์ ญี่ปุ่น นิวซีแลนด์ อิตาลี สกอตแลนด์ อเมริกา และแน่นอน เมืองไทยบ้านเรา (ความพิเศษที่เพิ่มมาคือ เรามี Joy Drake Kathy Tyler และ Mary Inglis ผู้สร้างเกมนี้และเวอร์ชันอื่นๆ ของเกมมาร่วมนำเล่นด้วย)

ตัวอย่างเหตุการณ์ที่น่าสนใจในการเล่นเกมรอบนี้คือ มีผู้เล่นคนหนึ่งตกลงในช่อง ‘ภาวะซึมเศร้า’ (depression) เธอได้ทบทวนและแบ่งปันประสบการณ์ความซึมเศร้าของตัวเองที่ผ่านมา โดยพูดถึงช่วงที่เธอป่วยเป็นมะเร็ง จนถึงวันหนึ่งที่เคยคิดอยากจบชีวิต เธอเล่าว่า เมื่อถึงจุดนั้นเธอตกใจในสิ่งที่คิดและหาทางป้องกันไม่ให้ตัวเองทำตามสิ่งที่อยู่ในหัว จากนั้น เกมดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนถึงช่วงที่ผู้เล่นคนนี้มีโอกาสชำระล้างความซึมเศร้าของตัวเอง ด้วยการใช้เข็มกลัด ‘ความเชื่อมโยงทางใจ’ (heart connections) ที่ได้รับระหว่างการเล่นเกม เธอได้ลองนึกทบทวนว่า ความเชื่อมโยงทางจิตใจช่วยให้เธอออกมาจากความซึมเศร้าได้อย่างไร แล้วเล่าว่าเธอรอดพ้นจากภาวะหดหู่อยากฆ่าตัวตายได้ด้วยการกลับมาอยู่กับตัวเอง รับรู้ถึงคุณค่าของชีวิต ตระหนักว่าการยังมีลมหายใจอยู่นั้นมีคุณค่ามาก

จากนั้น เธอก็ชวนให้ทุกคนลุกขึ้นมาเต้นรำเพื่อเฉลิมฉลองชีวิต! เป็นหนึ่งในช่วงไฮไลต์ที่ทุกคนได้ลุกขึ้นมาร่วมกันเต้นรำ เชื่อมสัมพันธ์กับตัวเอง กับผู้คนรอบตัว และกับสิ่งที่เรามองเห็นว่ามีคุณค่าและมีความหมาย

Planetary Game Planetary Game

แน่นอนว่า สุดท้ายแล้วการเล่น Planetary Game ทุกครั้งจะต้องจบลง แต่ประสบการณ์การเล่นเกมนี้น่าจะยังคงอยู่กับผู้เล่นทุกคน และที่จริงแล้ว ชีวิตก็เป็นเหมือนเกมที่ดำเนินไป มีสถานการณ์ โอกาส และอุปสรรค ให้ได้พบเจออยู่ทุกวัน มีทางเลือกมากมายอยู่ตรงหน้า

อยู่ที่ว่าเราจะเลือกอะไร และจะนำบทเรียนที่ได้ไปร่วมสร้างอนาคตแบบไหนให้เกิดขึ้น

Planetary Game

www.facebook.com/TransformationGameThailand/
planetarygamethailand.com/

Writer & Photographer

กฤตยา ศรีสรรพกิจ

กระบวนกร Transformation Game และเครื่องมืออื่นๆ ในการเข้าใจตัวเอง เพื่อค้นพบชีวิตที่มีความสุขและเป็นประโยชน์ เพื่อให้เรารักตัวเองและโลกได้มากขึ้น

Scoop

ความเคลื่อนไหวสร้างสรรค์และน่าจับตาจากหลากวงการที่เราอยากให้คุณรู้

ใต้แสงแดดแผดจ้าที่สาดส่องลงมายังเมืองโพนโฮง เสียงกึงกังของเครื่องจักรสลับกับเสียงสอนสั่งของผู้มีอายุที่อึงอลมาจากโรงฝึกทั้งสี่หลัง ฟังดูคล้ายคำทักทาย “สะบายดี” ซึ่งคณาจารย์และนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคแขวงเวียงจันทน์กำนัลแด่ผู้มาเยือน

วิทยาลัยเทคนิคแขวงเวียงจันทน์ เมื่อน้ำใจไทยช่วยสร้างสถาบันอาชีวะชั้นนำให้ สปป.ลาว

ที่นี่ได้ชื่อว่าเป็นวิทยาลัยอาชีวศึกษาที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (สปป.ลาว) ประเทศเพื่อนบ้านคนสนิทของพวกเราชาวไทยที่ปลูกเรือนอาศัยอยู่อีกฟากของแม่น้ำโขง

จะด้วยสำเนียงการพูดที่แปร่งหู หรือใด ๆ ก็ตามที่ฟ้องว่าคณะของเรายกขบวนข้ามโขงมาจากเมืองไทย ทั้งผู้เรียนและผู้สอนที่สถาบันการศึกษาวิชาชีพแห่งนี้ดูจะมีรอยยิ้มแจ่มใส เกินจะเชื่อได้ว่านั่นเป็นเพียงยิ้มมารยาทที่ปุถุชนพึงมีต่อกัน

ต้นเหตุของรอยยิ้มเหล่านั้นมีที่มาจากข้อความ 2 ภาษาบนผืนป้ายกลางวิทยาลัยนี้เอง

วิทยาลัยเทคนิคแขวงเวียงจันทน์ เมื่อน้ำใจไทยช่วยสร้างสถาบันอาชีวะชั้นนำให้ สปป.ลาว

อาชีวะสึกสา

เมื่อสัก 50 ปีก่อนหน้านี้ การเรียนการสอนด้านอาชีวศึกษาของประเทศลาวจัดอยู่ในระดับที่เรียกได้ว่าขัดสน ด้วยความที่เป็นประเทศขนาดเล็ก ประชากรเบาบาง ซ้ำยังไม่มีทางออกสู่ทะเล การจะนำเข้าเทคโนโลยี วัตถุอุปกรณ์ ตลอดจนวิทยาการความรู้ต่าง ๆ จากต่างประเทศจึงมีข้อจำกัดสูง

ท่านหนูพัน อุดสา อธิบดีกรมอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการและกีฬาแห่ง สปป.ลาว กล่าวว่า โรงเรียนที่เปิดสอนด้านนี้ทั่วประเทศเคยมีน้อยจนนับได้ด้วยนิ้วมือข้างเดียว ซึ่งทั้งหมดเกิดขึ้นได้จากความช่วยเหลือของต่างชาติ

วิทยาลัยเทคนิคแขวงเวียงจันทน์ เมื่อน้ำใจไทยช่วยสร้างสถาบันอาชีวะชั้นนำให้ สปป.ลาว

“ก่อนการตั้ง สปป.ลาว มีโรงเรียนอาชีวศึกษาแค่ 2 – 3 แห่ง เช่น โรงเรียนเทคนิคปากป่าสัก โรงเรียนลาว-เยอรมัน สะหวันนะเขต ซึ่งได้รับความช่วยเหลือจากต่างประเทศ แต่ภายหลังประเทศชาติได้รับการปลดปล่อย ก่อตั้งเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตย ก็ได้มีการเปลี่ยนแปลงไปในทางดี”

ค.ศ. 1975 ลาวเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบราชาธิปไตยเป็นสังคมนิยมคอมมิวนิสต์ ความสัมพันธ์กับบางประเทศมีอันต้องชะงักงันลง ขณะที่บางประเทศก็งอกเงยขึ้น ส่วนบ้านใกล้เรือนเคียงอย่างไทยนั้น ย่อมไม่มีวันตัดกันขาด

“สำหรับความร่วมมือก็มีหลายประเทศ เช่นราชอาณาจักรไทย มีการร่วมมือกับประเทศไทยตั้งแต่ ค.ศ. 1998 เป็นต้นมา ความร่วมมือขั้นแรกสุดเลยก็คือเป็นพันธมิตรในการพัฒนาโรงเรียนวิชาชีพโพนโฮงเพื่อพัฒนาให้เป็นโรงเรียนเทคนิควิชาชีพแขวงเวียงจันทน์”

โฮงเฮียนอาชีวะสึกสาโพนโฮง

ประเทศลาวแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 17 แขวง กับ 1 เขตนครหลวง คือนครหลวงเวียงจันทน์อันเป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของประเทศ บริเวณที่ห้อมล้อมนครหลวงอยู่นั้นถูกจัดตั้งเป็นแขวงชื่อ ‘เวียงจันทน์’ เหมือนกัน แต่มีเมืองหลักคือเมืองโพนโฮง ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงไป 55 กิโลเมตร

วิทยาลัยเทคนิคแขวงเวียงจันทน์ เมื่อน้ำใจไทยช่วยสร้างสถาบันอาชีวะชั้นนำให้ สปป.ลาว

ค.ศ. 1988 แขวงเวียงจันทน์ก่อตั้ง ศูนย์อาชีวศึกษาโพนโฮง ขึ้นเพื่อใช้ฝึกอบรมการช่างแก่ทหารช่างตลอดจนนายช่างทั่วไป ก่อนจะโอนมาสังกัดกรมอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ในอีก 4 ปีให้หลัง พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น โรงเรียนการอาชีวศึกษาโพนโฮง

ท่านทองหล่อ วิไลทอง ผู้อำนวยการวิทยาลัยเทคนิคแขวงเวียงจันทน์คนปัจจุบัน พาเราย้อนรำลึกความหลังเมื่อครั้งยังเป็นโรงเรียน และตัวเขายังดำรงตำแหน่งเป็นเพียงรองผู้อำนวยการโรงเรียนแห่งนั้นด้วยความภูมิใจในทุก ๆ ย่างก้าวที่ผ่านมา

วิทยาลัยเทคนิคแขวงเวียงจันทน์ เมื่อน้ำใจไทยช่วยสร้างสถาบันอาชีวะชั้นนำให้ สปป.ลาว

“เราได้โยกย้ายจากศูนย์อาชีวะมาเป็นโรงเรียนอาชีวศึกษาโพนโฮง เลยย้ายมาตั้งอยู่ที่นี่ แล้วเผอิญว่า วัตถุอุปกรณ์ เครื่องไม้เครื่องมือ โครงสร้างต่าง ๆ ก็ไม่มี ทางรัฐบาลลาวจึงได้สมทบกับรัฐบาลไทยให้มายกระดับ มาปรับปรุงคุณภาพโรงเรียนนี้นับแต่ ค.ศ. 1998 เป็นต้นมา”

มิตรคนแรกที่คณะครูและนักเรียนโรงเรียนอาชีวศึกษาโพนโฮงได้รู้จัก คือตัวแทนจากกรมความร่วมมือระหว่างประเทศ (TICA) ในสังกัดกระทรวงการต่างประเทศของไทย

วิทยาลัยเทคนิคแขวงเวียงจันทน์ เมื่อน้ำใจไทยช่วยสร้างสถาบันอาชีวะชั้นนำให้ สปป.ลาว

“TICA มาซ่วยพวกเฮาหลาย” รอง ผอ. ในวันนั้น บอกด้วยภาษาลาวปนไทย พลางนำแขกจากดินแดนฝั่งขวาแม่น้ำโขงชมอุปกรณ์การเรียนที่ได้รับการตีตรากรมความร่วมมือระหว่างประเทศไว้ มีตั้งแต่โลโก้รุ่นเก่ายันรุ่นปัจจุบัน “เขาสนับสนุนอุปกรณ์การเรียนให้เรามาตั้ง 20 กว่าปีแล้ว อย่างจักรเย็บผ้าพวกนี้ก็ 22 ปี เป็นบ่าวน้อย (หนุ่มน้อย) แล้วนะนี่”

วิทยาลัยเทคนิคแขวงเวียงจันทน์ เมื่อน้ำใจไทยช่วยสร้างสถาบันอาชีวะชั้นนำให้ สปป.ลาว

ในยุคที่วิทยาลัยยังมีสถานะเป็นโรงเรียนอยู่นั้น ท่านทองหล่อนับว่าเป็นความช่วยเหลือในระยะที่ 1 ธารน้ำใจที่ไหลข้ามโขงมาในคราวนั้นมีประจักษ์พยานเป็นโรงฝึก 4 หลัง ซึ่งใช้เป็นที่เล่าเรียนต่างสาขาวิชากัน

“โรงฝึกที่ 1 เป็นโรงฝึกปฏิบัติสร้างรถยนต์และกลจักรการเกษตร โรงที่ 2 ไว้ฝึกไฟฟ้า โรงที่ 3 ใช้ฝึกตัดเย็บเสื้อผ้า โรงที่ 4 เป็นโรงฝึกก่อสร้างและเฟอร์นิเจอร์”

วิทยาลัยเทคนิคแขวงเวียงจันทน์ เมื่อน้ำใจไทยช่วยสร้างสถาบันอาชีวะชั้นนำให้ สปป.ลาว

ใช่เพียงความช่วยเหลือทางอาคารและอุปกรณ์การเรียน กรมความร่วมมือระหว่างประเทศของไทยยังส่งครูบาอาจารย์และนักวิชาการด้านการศึกษาไปปรับปรุงหลักสูตรให้โรงเรียนในทั้ง 5 สาขาที่เปิดสอน ไม่ว่าจะเป็นก่อสร้างเคหสถาน ตัดเย็บเสื้อผ้า ไฟฟ้า กสิกรรม หรือแม้แต่ปรุงแต่งอาหาร (คหกรรม)

“ปรับปรุงหลักสูตรสำเร็จไปแล้ว เราก็ได้รับการสนับสนุนวัตถุอุปกรณ์ เครื่องมือเครื่องจักร ประกอบเข้าอยู่ในโครงสร้าง ให้มันถูกต้องตามสาขาดังกล่าวนี้ จากนั้นก็ยังได้ส่งครูไปยกระดับวิชาเฉพาะทาง เพื่อให้ครูมีระดับความรู้เพื่อจะเอามาสอนต่อ อันนี้เป็นความช่วยเหลือระยะที่ 1” ท่านผู้อำนวยการสรุปปิดท้าย ก่อนพาเราไปรู้จักกับความช่วยเหลือระยะที่ 2

วิทะยาไลเตกนิกแขวงเวียงจัน

“นับตั้งแต่ปี 2010 เป็นต้นมา โรงเรียนของเราได้ยกระดับเป็นวิทยาลัย”

ท่านทองหล่อซึ่งควบบทบาทผู้ประสานงานโครงการความร่วมมือลาว-ไทย มาตั้งแต่ต้น เล่าถึงหลักไมล์สำคัญที่ทำให้สถาบันในความดูแลของท่านต้องรับมือความเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่

วิทยาลัยเทคนิคแขวงเวียงจันทน์ เมื่อน้ำใจไทยช่วยสร้างสถาบันอาชีวะชั้นนำให้ สปป.ลาว

“ตอนนั้นก็เผอิญว่าเราจะได้ปรับปรุงวิทยาลัยนี้ให้เป็นตัวแบบของอาชีวศึกษา โครงการร่วมมือทางด้านวิชาการลาว-ไทย เลยได้สืบต่อเป็นระยะที่ 2”

ระยะนี้โรงเรียนอาชีวศึกษาโพนโฮงซึ่งมีชื่อใหม่ว่า ‘วิทยาลัยเทคนิคแขวงเวียงจันทน์’ ยังได้เฝ้าฯ รับเสด็จเจ้าฟ้าหญิงผู้ทรงเป็นมิ่งขวัญของปวงชนชาวไทยอย่าง สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี

ความร่วมมือลาว-ไทย ผลักดันศูนย์อาชีวศึกษาที่เคยขาดแคลนจนกลายเป็นวิทยาลัยต้นแบบของประเทศลาว

“สมเด็จพระเทพฯ เสด็จมาเยี่ยมวิทยาลัยเรา และพระราชทานคอมพิวเตอร์ให้ 20 เครื่องในเบื้องต้น ท่านสนับสนุนเราเรื่องคอมพิวเตอร์ เทคโนโลยี ตัวโครงการของสมเด็จพระเทพฯ ก็มีวิทยาลัยเทคนิคหนองคายเป็นผู้รับผิดชอบ ตอนหลังคอมพิวเตอร์ 20 เครื่องนั้นล้าสมัย ตกรุ่นไปแล้ว ท่านยังได้พระราชทานเพิ่มให้อีก 20 เครื่อง รวมแล้วเป็น 40 เครื่องที่พระราชทานมา”

เนื่องจากที่ตั้งวิทยาลัยเทคนิคแขวงเวียงจันทน์เป็นเนินสูง อีกหนึ่งความขาดแคลนนอกเหนือจากอุปกรณ์การเรียนก็คือน้ำใช้ พระองค์ท่านจึงทรงแนะนำให้ TICA ช่วยให้ในวิทยาลัยมีน้ำใช้เพียงพอต่อความต้องการของนักเรียนนักศึกษา เป็นที่มาของหอถังเก็บน้ำบาดาลที่ยืนเด่นอยู่ในวิทยาลัยทุกวันนี้

ความร่วมมือลาว-ไทย ผลักดันศูนย์อาชีวศึกษาที่เคยขาดแคลนจนกลายเป็นวิทยาลัยต้นแบบของประเทศลาว

“มีน้ำใช้เพียงพอแล้ว ท่านยังให้สืบต่อ ทำโครงการน้ำสะอาดให้เด็กได้ดื่มอีกด้วย” ท่านทองหล่อว่า

ปัจจุบัน วิทยาลัยเทคนิคแขวงเวียงจันทน์มีครูผู้สอนมากกว่า 160 คน ทำหน้าที่ถ่ายทอดวิชาความรู้แก่นักศึกษามากกว่า 2,000 คน เยาวชนลาวที่มีอายุราว 15 – 18 ปีเหล่านี้ เมื่อร่ำเรียนจบจากโพนโฮงไปแล้ว พวกเขาจะได้รับวุฒิชั้นกลาง (เทียบเท่า ปวช.) หรือชั้นสูง (เทียบเท่า ปวส.) เป็นฝีมือชนที่พร้อมสร้างอนาคตที่ดีให้กับตนเองและบ้านเกิดเมืองนอนของพวกเขาต่อไป

ความร่วมมือลาว-ไทย ผลักดันศูนย์อาชีวศึกษาที่เคยขาดแคลนจนกลายเป็นวิทยาลัยต้นแบบของประเทศลาว

“นักศึกษาพวกนี้จบไปแล้วก็ไปทำงานต่อในโรงงาน” ผอ.ทองหล่อ เล่าด้วยแววตาภาคภูมิ หลังจากแวะสนทนานักศึกษาสาวในชุดยูนิฟอร์มนุ่งซิ่นที่กำลังง่วนอยู่หน้าจักรเย็บผ้า “มีบางคนไปทำงานถึงเกาหลี ถึงญี่ปุ่น เขามาให้วิทยาลัยออกใบรับรองภาษาอังกฤษให้ก็มี”

นอกจากสาขาวิชาเรียนที่เราได้เห็นในโพนโฮงแล้ว ผู้อำนวยการวิทยาลัยยังกระซิบให้เราฟังอีกว่า ทุกวันนี้ทางวิทยาลัยได้ขยายวิทยาเขตเพิ่มอีกแห่งหนึ่งที่เมืองวังเวียง ที่นั่นมีไว้สอนสาขาวิชาการท่องเที่ยวอาหาร และการโรงแรม เพราะวังเวียงเป็นเมืองท่องเที่ยวที่ชาวไทยนิยมไปพักผ่อนหย่อนใจ

จากข้อมูลของท่านอธิบดีหนูพัน สถาบันอาชีวศึกษาใน สปป.ลาว ขณะนี้มีมากถึง 78 แห่ง ถ้านับเฉพาะของภาครัฐก็จะมีทั้งสิ้น 25 แห่ง กระจายอยู่แทบทุกแขวงในประเทศ มีอาจารย์มากกว่า 2,000 คน ส่วนนักศึกษาก็มีไม่ต่ำกว่า 20,000 คน

ความร่วมมือลาว-ไทย ผลักดันศูนย์อาชีวศึกษาที่เคยขาดแคลนจนกลายเป็นวิทยาลัยต้นแบบของประเทศลาว

เป็นเรื่องน่ายินดียิ่งที่ความร่วมมือจากไทยช่วยให้ศูนย์อาชีวศึกษาเล็ก ๆ ที่เคยขาดแคลนทุกด้าน พัฒนามาเป็นหนึ่งในวิทยาลัยอาชีวศึกษาต้นแบบให้สถาบันอื่นมาศึกษาดูงาน

“มาถึงปัจจุบันก็ถือว่าวิทยาลัยเราเป็นวิทยาลัยที่เป็นต้นแบบทางด้านทักษะฝีมือของอาชีวศึกษา เพราะว่าวิสัยทัศน์ของวิทยาลัยเราก็เขียนแบบนั้น ในโครงการร่วมมือลาว-ไทย โดยเฉพาะวิทยาลัยเทคนิคแห่งเวียงจันทน์ของพวกเรา เป็นวิทยาลัยที่ได้รับการสนับสนุนครั้งแรกจากทุก ๆ วิทยาลัยทั่วประเทศ ฉะนั้นเมื่อผ่านการช่วยเหลือมา ก็ถือว่าการพัฒนาการเรียนการสอนนี่ก็ถือว่าดีขึ้น แล้วก็มีคุณภาพกว่าเก่า จากเดิมที่ไม่มี ก็ถือว่าดีขึ้น มีคุณภาพขึ้นกว่าเก่า ครบชุดทั้งอาคารสถานที่ นักเรียนนักศึกษามีความสนใจเข้ามาเรียนในวิทยาลัยของเราเยอะขึ้น พอเรียนจบไปแล้ว เขาก็จะมีความรู้ มีทักษะทางฝีมือ ไปประกอบสัมมาชีพในสถานประกอบการได้” ท่านทองหล่อบอกก่อนนำคนของท่านไปถ่ายรูปหมู่

คณะผู้บริหารวิทยาลัยพากันส่งยิ้มกว้างให้หน้ากล้อง เมื่อทั้งหมดประจำที่หน้าป้าย ‘โครงการความร่วมมือลาว-ไทย’ ซึ่งเขียนด้วยชุดอักษรของทั้งสองชาติเคียงคู่กัน

ความร่วมมือลาว-ไทย ผลักดันศูนย์อาชีวศึกษาที่เคยขาดแคลนจนกลายเป็นวิทยาลัยต้นแบบของประเทศลาว

“ราชอาณาจักรไทยและ TICA ให้การสนับสนุนพวกเราตลอดมา ทำให้มีสิ่งดี ๆ เยอะขึ้น วิทยาลัยเราก็ทำทุกอย่างให้เป็นต้นแบบวิทยาลัยที่มีคุณภาพ ก็ต้องอาศัยพี่น้องไทยมาช่วย เดี๋ยวนี้นักศึกษาก็เข้ามาเพิ่มเยอะมาก ที่มาเรียนไม่ได้มีอยู่แค่ในแขวงเวียงจันทน์ แต่มาจากทั่วประเทศ ห้องฝึกปฏิบัติต่าง ๆ ของเราก็ยังไม่มีเท่าที่ควร

“ตรงนี้คงมีการแลกเปลี่ยนประสบการณ์เพื่อหาทางพัฒนากันต่อไป เพราะเราก็เหมือนพี่เหมือนน้อง พูดกันด้วยความเข้าใจ โดยเฉพาะวิทยาลัยอาชีวศึกษาต่าง ๆ ที่อยู่เลียบแม่น้ำโขง เป็นต้นว่าหนองคาย อุดรธานี พวกเราก็ได้ร่วมมือกันมาหมด” ผู้ประสานงานโครงการฝ่ายลาวทิ้งท้าย

แม้ สปป.ลาว จะสามารถยืดหยัดพัฒนาตนเองได้อย่างมั่นคงในปัจจุบัน แต่ความเป็นบ้านพี่เมืองน้องและสายสัมพันธ์ที่ผูกพันเชื่อมโยงมาแต่ก่อนเก่ากลับไปอาจตัดขาด เป็นความสบายใจและความเข้าใจที่สองฝั่งแม่น้ำโขงมีให้กันตลอดมาและตลอดไป ถือเป็นหนึ่งในความสำเร็จของการพัฒนาอย่างยั่งยืนระหว่างสองประเทศ

Writer

พัทธดนย์ กิจชัยนุกูล

ชอบอ่านเขียนตั้งแต่จำความได้ สนใจวิชาสังคมศึกษาตั้งแต่จบอนุบาล ใฝ่รู้ประวัติศาสตร์ตั้งแต่อยู่ประถม หัดแต่งนวนิยายตั้งแต่เรียนมัธยม เขียนงานสารพัดด้วยนามปากกา “แพทริก เหล่า” ตั้งแต่เข้ามหา’ลัย

Photographer

พลอยดาว ธีระเวช

ชอบถ่ายภาพอาหาร ชอบดูคนทำอาหาร ชอบซื้ออาหารแล้วบังคับให้คนอื่นทาน ชอบทำอาหารทั้งขนาดปกติและขนาดจิ๋ว ชอบชาเขียวและชอบเที่ยวตลาดอาหาร

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load