เมื่อการสูญเสียเป็นอีกสเต็ปที่ทุกชีวิตต้องพบเจอ แต่เรามักหาความสุขเป็นตัวเลือกแรกเสมอ แล้วถ้ามีคนเผยความสูญเสียและโศกเศร้าเอาไว้อย่างงดงามละเมียดละไม ทำไมจะไม่ลองสัมผัสดูสักครั้ง

เรารู้จักงานของ ไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์ ครั้งแรกจากเรื่อง A Ripe Volcano (2011) มีคนบอกว่าไทกิคือคนทำหนังทดลอง แต่สำหรับเรา เขาคือศิลปินที่สร้างงานศิลปะผ่านสื่อภาพยนตร์ เรื่องนี้จัดฉายที่แกลเลอรี่แห่งหนึ่งบนจอขนาดใหญ่ 2 จอติดกัน ผู้ชมจะยืนดูและรู้สึกไปกับงานภาพและเสียงที่ทรงพลังอย่างมาก สร้างการจดจำจนทำให้ต้องตามดูงานต่อไปของเขา

ครั้งนี้ไทกิสร้างเซอร์ไพรส์ด้วยหนังอีกแบบที่เราไม่คิดว่าเขาจะทำออกมา การสูญเสียเป็นเรื่องส่วนตัวและเปราะบางมาก มันยากเหลือเกินที่จะกลับไปรู้สึกเจ็บปวดกับเรื่องพวกนั้นได้อีก แต่ไทกิทำความเข้าใจและตีความออกมาเป็นผลงาน 2 ชิ้นในนิทรรศการ Until the Morning Comes ที่ศุภโชค ดิ อาร์ต เซนเตอร์

ภาพยนตร์สั้น 2 เรื่องคือ To the Memory of My Beloved (2018) และ Mental Traveller (2018) นำเสนอส่วนประกอบความทรงจำในอดีตผ่านเหตุการณ์ปัจจุบัน ที่สร้างบทสนทนาให้เราดำดิ่งสู่จักรวาลของโลกความเป็นจริงและโลกมายา ท่ามกลางบรรยากาศของเสียงที่แน่นหนักแต่ให้ความรู้สึกเบาโหวงล่องลอย ฝีมือโดยนักออกแบบและค้นคว้าทางเสียงชาวญี่ปุ่น ยะสึฮิโระ โมรินากะ (Yasuhiro Morinaga) ที่สร้างสรรค์งานด้วยกันมายาวนาน พร้อมชุดภาพถ่ายที่พรินต์ด้วยเทคนิคริโซ่กราฟ คราวนี้นั่งดูกับเก้าอี้เก่าที่ให้ความรู้สึกเหมือนบ้าน จอใหญ่อลังการ และแอร์ไม่หนาวจนเกินไป

Until the Morning Comes Until the Morning Comes

Until the Morning Comes

To the Memory of My Beloved เป็นการประกอบกันของรูปถ่ายรวมหมู่ญาติพี่น้อง ชีวิตวัยเด็ก สภาพในบ้านที่มีรูปปั้นพระเยซูคริสต์และพระแม่มารี ภาพสมัยยังหนุ่มยังสาวของพ่อแม่ ดำเนินไปสู่พิธีกรรมที่โบสถ์คาทอลิก การรอคอยตั้งแต่แดดเช้าจนมืดค่ำ และหมู่แสงเทียนที่จุดขึ้นเป็นท้องทะเลแห่งการรำลึกผืนใหญ่บริเวณสุสาน ไทกิเล่าให้ฟังถึงผลงานชิ้นนี้ว่า

“ผมไปถ่ายทำพิธี Ash Wednesday หรือวันพุธรับเถ้า¹ ของชาวคริสต์ ซึ่งผมรู้จักคำนี้ครั้งแรกจากกลอนของ ที.เอส. เอเลียต ที่เขียนขึ้นในช่วงปลายชีวิต เขาปล่อยให้ภรรยาอยู่สถานบำบัดพักฟื้นทางจิตโดยไม่กลับไปเจอเธออีกเลย แต่ปมของภรรยากลับเป็นวัตถุดิบชั้นดีในการเขียนกวีของเขา บทกลอน Ash Wednesday (1930) เป็นการตั้งคำถามถึงความเชื่อและความศรัทธาในบางอย่าง ประเด็นนี้เชื่อมโยงกับความเชื่อของพ่อผมในช่วงวาระสุดท้ายของชีวิตที่ต้องการไถ่บาปที่อยู่ในใจ”

วิธีการซ้อนภาพและตัดภาพอย่างรวดเร็ว เป็นภาพอดีตสลับกับภาพปัจจุบันที่มีสีหน้าของผู้คน แววตา ความชรา เด็ก หนุ่มสาว ต้นไม้ที่ผ่านกาลเวลา แผ่นหินหลุมศพผุหัก เสียงของเข็มนาฬิกาที่เดินซ้ำๆ ถี่ๆ ประกอบกับเสียงเชลโลและเสียงสังเคราะห์อีกหลายชั้นซ้อนกัน เหมือนการรำลึกนึกทวนถึงความสูญเสีย บกพร่อง เว้าแหว่ง และการพรากจาก

Until the Morning Comes Until the Morning Comes

ในขณะที่ Mental Traveller เป็นบรรยากาศของห้องพักผู้ป่วยในโรงพยาบาลจิตเวช ถ้าคนภายนอกมองเข้าไปต้องรู้สึกถึงความอึดอัด ปราศจากอิสรภาพ แต่ดูเหมือนพวกเขาก็แค่อยู่ในโลกของตัวเอง ยืนและนั่ง นอนแล้วตื่น เหมือนไม่มีพันธะเวลา ไม่มีการล็อกแขนขาพันธนาการ เหมือนการใช้ชีวิตตามปกติ

“จริงๆ หมอบอกว่าคนที่เข้าไปเขาต้องการการพักผ่อน การไปอยู่ในนั้นเหมือนกำแพง เป็นเกราะป้องกันเขาจากโลกภายนอกหรือความเป็นจริงบางอย่าง เขาสบายใจ รู้สึกปลอดภัยเวลาไปอยู่ตรงนั้น พอผมไปถึงก็ยังไม่ถ่ายทำทันที ไปปรากฏตัวก่อน มันเหมือนมีการตอบรับพลังงานกันจนคุ้นเคย ไม่ต้องอธิบายว่าเราเป็นใคร มาทำอะไร พอเขาเห็นเรานานขึ้นก็เชื่อใจ เหมือนเขาอนุญาตโดยไม่ต้องใช้คำพูด เป็นประสบการณ์ชีวิตที่ดีมากที่ได้ไปถ่ายทอดความรู้สึกในพื้นที่ตรงนั้น รู้สึกมีความสุข แล้วก็ได้ทำความเข้าใจกับความเจ็บป่วยของคนใกล้ตัว งานชิ้นนี้จึงเหมือนเป็นที่ระลึก เป็นของขวัญ”

Until the Morning Comes Until the Morning Comes

ไทกิเล่าที่มาของการทำงานทั้งสองชิ้นให้ฟังต่อ “มันเป็นชีวิตในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา เริ่มจากอุบัติเหตุของแฟนเก่าที่ตกม้าและอยู่ในภาวะใกล้ตาย ต้องรักษาตัวเป็นปีๆ ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ เห็นความตายที่อยู่ต่อหน้า ไม่นานพ่อก็เริ่มป่วยจากภาวะสมองเสื่อม (Dementia) กลับไปกลับมาระหว่างโลกความเป็นจริงและอีกโลกหนึ่ง ต่อมาแม่ต้องผ่าตัดใหญ่ แล้วเราเป็นคนดูแล และมาช่วงหลังเพื่อนก็เล่าปมชีวิตของเขา ส่วนนักศึกษาที่เราสอนก็มีอาการซึมเศร้าและไบโพลาร์ เรารู้สึกว่าคนเหล่านั้นกล้าหาญมากที่เล่าให้ฟัง เหมือนได้เยียวยากัน ผมเลยอยากทำความเข้าใจสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นผ่านการสร้างงาน”

Until the Morning Comes

ภาพยนตร์ทั้งสองไม่มีเส้นเรื่อง ไม่มีจุดจบ แต่ลักษณะของตัวงานกลับทำให้ผู้ชมต้องมนตร์สะกด ชล เจนประภาพันธ์ ภัณฑารักษ์ เล่าว่า “ภาพและเสียงของงานจะทำงานกับสมองเหมือนสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น บรรยากาศคล้ายความฝัน อย่างเรื่อง Mental Traveller ถ้าฟังเสียงดีๆ บางทีจะงงว่าเสียงมาจากทางไหน เล่นกับการรับรู้ของคนดู การตัดต่อภาพก็ใช้เทคนิคค่อยๆ ซ้อนภาพขึ้นมา การดูหนังของไทกิจึงพ้นไปจากเดิมที่พอดูจบจะรู้สึกสนุก จำพล็อตได้ แต่กลับไปสู่การใช้ไวยากรณ์พื้นฐานของหนังที่สำคัญที่สุดคือ ภาพและเสียง”

ไทกิมีผลงานที่เป็นที่รู้จักมากมาย เช่น A Ripe Volcano (2011), Time of the Last Persecution (2012), The Age of Anxiety (2013), Trouble in Paradise (2017)² ความสนใจในงานศิลปะและดนตรีอย่างงานของ ไบรอัน วิลสัน (Brian Wilson) จากวงเดอะบีชบอยส์ และผลงาน Symphonie fantastique ของคีตกวีชาวฝรั่งเศส หลุยส์-แอ็กตอร์ แบร์ลีโยซ (Louis-Hector Berlioz) ที่ก้าวข้ามเส้นแบ่งโลกจริง-โลกเสมือนและประสบการณ์หลอน (Psychedelic Experience) เป็นแรงบันดาลใจให้เขาอยากสร้างงานที่ออกไปสู่พื้นที่การทำงานของจิตใต้สำนึก

“ภาพที่เอามาใช้ไม่จำเป็นต้องเป็นภาพที่สวยก็ได้ ภาพไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในเฟรมที่เราถ่ายเท่านั้น แต่มันรวมถึงสิ่งที่อยู่นอกเฟรมด้วย เช่น ตอนโคลสอัพมือคนป่วย ดูเหมือนเขากำลังวาดบางอย่าง แต่จริงๆ คนดูงานจะเห็นสิ่งที่กล้องไม่ได้ถ่ายไว้ คนดูจะสร้างภาพอย่างอื่นในหัวขึ้นมาด้วย” ไทกิเล่าถึงภาพมือคนป่วยที่ไม่สมบูรณ์ ฝ่าเท้าแห้งแตกเป็นร่องลึก การหมุนของพัดลมเพดาน แต่ละภาพค่อยๆ เปลี่ยนไปอย่างช้าๆ สู่อีกภาพเคลื่อนไหวและภาพนิ่ง อีกรูปและอีกรูป

Until the Morning Comes

ที่ผ่านมา เราจะเห็นภาพยนตร์ทดลองของไทกิมีทั้งพฤติกรรมของคน การทำงานของเครื่องจักร สภาพแวดล้อมของการเฝ้ามอง รวมถึงจุดเล็กจุดน้อยของสภาพสิ่งของและสถานที่ งานชิ้นนี้ไทกินำเสนอเทียบเคียง (Juxtaposition) จัดวางองค์ประกอบชิ้นส่วนของอดีตและเรื่องส่วนตัวผ่านเหตุการณ์ปัจจุบัน ภาพเคลื่อนไหวและภาพนิ่งเชิงนามธรรม เปรียบเปรยสภาวะอารมณ์และชีวิตเหมือนบทกวี โดยใช้ภาพและเสียงที่สร้างความขัดแย้งและชวนตั้งคำถาม ลวงให้เราตกลงในภวังค์ ไม่ให้ความหมายที่แน่ชัดแต่สร้างความรู้สึกตกตะกอนนอนก้นอยู่ระดับภายในจิตใจ

คนเจ็บ คนป่วย คนตาย ไม่ได้มีแต่แง่มุมทดท้อหดหู่ นิทรรศการนี้แสดงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของชีวิต กิริยาท่าทาง สภาพแวดล้อม ทุกอย่างมีแง่งามของในตัวเองที่ซ่อนไว้เสมอ กลายเป็นว่าเปิดมิติประสบการณ์มากกว่าเรื่องพวกนั้นเสียอีก

Until the Morning Comes

อย่างไรก็ตาม ถ้าไม่จบแบบเศร้านิดๆ คงไม่ใช่ตัวเราเท่าไหร่ การพาตัวเองกลับไปเผชิญหน้ากับความโศกเศร้าและสูญเสียของไทกิสำหรับเราได้ช่วยขยายความหมายบางประโยคในหนังสือ De Profundis³ ของออสการ์ ไวลด์ ที่เขียนเอาไว้

“ความจริงในศิลปะคือเอกภาพของสิ่งหนึ่งกับตัวมันเอง เมื่อสิ่งที่ปรากฏภายนอกเป็นการแสดงออกของสิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน ทำให้วิญญาณมีตัวตนและกายมีชีวิต ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีความจริงใดเทียบได้กับความเศร้า”

* นิทรรศการ Until the Morning Comes โดยไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์ จัดแสดงที่ศุภโชค ดิ อาร์ต เซนเตอร์ ซอยสุขุมวิท 39 ถึงวันที่ 29 เมษายน 2561 Facebook | นิทรรศการ: Until the Morning Comes

ขอขอบคุณ: Courtesy S.A.C. Subhashok The Arts Centre & Taiki Sakpisit, 2018

1 วันพุธรับเถ้า เป็นวันเริ่มต้นของเทศกาลมหาพรตของชาวคาทอลิก เป็นการเตรียมสำหรับการเฉลิมฉลองการกลับคืนพระชนม์ชีพของพระเยซูเจ้าหรือสมโภชปัสกาที่นับจากวันนี้ไปอีก 40 วัน โดยการจำศีล อดเนื้อ อดอาหาร ภาวนา และให้ทาน ดำเนินชีวิตให้บริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์ตามแบบอย่างชีวิตของพระเยซู
2 ชมตัวอย่างผลงานบางส่วนของไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์
A Ripe Volcano (2011) ที่ https://vimeo.com/146745121
Time of the Last Persecution (2012) ที่ https://vimeo.com/146759477
The Age of Anxiety (2013) ที่ https://vimeo.com/146754158
3 หนังสือ De Profundis ที่ใดมีความเศร้า เขียนโดย ออสการ์ ไวลด์ แปลโดย รติพร ชัยปิยะพร สำนักพิมพ์ฟรีฟอร์ม

Writer

สุพรรณี สงวนพงษ์

บรรณาธิการและคอลัมนิสต์ ร่วมทำสำนักพิมพ์ P.S. ที่ขายหนังสือไซส์เอสว่าด้วยความรู้สึก ความรัก และความสัมพันธ์ เขียนหลายอย่างทั้งเรื่องเด็ก พ่อแม่ วัยรุ่น คนแก่ สุขภาพ วิชาการ ชอบดูงานศิลปะ อ่านหนังสือ เดินทาง ชอบภูเขาและชนบท

นานาเพลินจิต

รีวิวมหรสพชั้นดีที่แนะนำให้ตามไปเสพ

The Road to Red Restaurants List (2020)

Starring : Takayuki Hamatsu, Wakana Sakai, Ruka Nishimura

Country : Japan

Episode : 12

Original Network : Netflix

*บทความนี้เปิดเผยเนื้อหาบางส่วนของซีรีส์

มนุษย์เงินเดือนทั้งหลายล้วนเฝ้ารอ Friday Night ด้วยกันทั้งนั้น サラリーマン (Salaryman) แสนขยันใน ‘The Road to Red Restaurants List’ หรือ ‘มนุษย์เงินเดือนตระเวนชิม’ มินิซีรีส์เรต 7+ จากแดนอาทิตย์อุทัยก็เช่นกัน

The Road to Red Restaurants List เล่าเรื่องราว 2 วัน 1 คืน ในวันหยุดสุดสัปดาห์ของพนักงานบริษัทวัยกลางคนที่ออกเดินทางไปพบกับ ‘อาหารใกล้สูญพันธุ์’ หลากหลายเมนู ความตื่นเต้นในค่ำคืนวันศุกร์ของเขา คือการได้แปลงมินิแวนคันเก่งของครอบครัว เป็น Camping Car ขนาดย่อม ออกเดินทางไปยังสถานที่ที่ใช้เวลาขับรถจากโตเกียวออกไปไม่กี่ชั่วโมง เพราะการพิชิตสถานที่มิใช่จุดมุ่งหมายหลัก หากแต่เขาต้องการอยู่กับตัวเอง พร้อมทั้งรับฟังเรื่องราวของอาหารที่ใกล้จะสูญหายไปต่างหาก 

มาให้อาหารเยียวยากันเถอะ

いらっしゃいませ。

ยินดีต้อนรับ 

หากสวมหมวกคนวัย 20 กลางๆ ที่ยังไม่ก้าวพ้นความเป็นจูเนียร์ในที่ทำงาน ค่ำคืนวันศุกร์ดูจะหรรษากว่าวันไหนๆ เพราะถึงเวลาจะได้พับหน้าจอโน้ตบุ๊กที่ทำงานหนักจนเครื่องร้อนจี๋ ปิดแจ้งเตือนแอปพลิเคชันที่ไม่จำเป็น และโยนร่างกายเข้าสู่โหมดพักผ่อนตามอัธยาศัย แต่หากสลับมาเป็นหมวกของคนวัย 40 ซึ่งได้รับสมญาว่าเป็นซีเนียร์หรือรุ่นพี่ตัวเก๋าของน้องๆ แล้วไซร้ ค่ำคืนวันศุกร์ของพวกเขาจะเป็นอย่างไรกันนะ 

The Road to Red Restaurants List การตามหา 'อาหารใกล้สูญพันธุ์' ของหนุ่มออฟฟิศแสนขยัน

Tamio Suda (รับบทโดย Takayuki Hamatsu) คือตัวแทนของพนักงานแสนขยันวัยกลางคนที่เฝ้ารอคืนวันศุกร์ด้วยใจเปี่ยมสุข กิจกรรมในค่ำคืนนี้ของเขาไม่ใช่การออกไปก๊งเหล้าหรือเข้าคาราโอเกะกับเพื่อนฝูง แต่เป็นการตรงดิ่งกลับบ้านไปพบกับความเงียบสงบ เพราะลูกสาวและภรรยาก็ใช้สุดสัปดาห์ไปกับการเดินสายรับชมคอนเสิร์ตศิลปินคนโปรด เหลือเพียงเขากับมินิแวนเพื่อนยาก ที่กำลังจะออกเดินทางตามหา ‘อาหารใกล้สูญพันธุ์’

ความตั้งใจแรกของชายคนนี้ มีแค่การออกผจญภัยเล็กๆ เพื่อใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ภายใต้กฎเหล็กที่น่าทำตาม 3 ข้อ

หนึ่ง ออกเดินทางในคืนวันศุกร์และกลับบ้านตอนเย็นวันเสาร์ 

สอง ไม่ชวนใครหรือให้ใครมายุ่งเกี่ยวด้วย 

สาม ค่าทางด่วน ค่าน้ำมัน ค่าอาหาร และค่าใช้จ่ายอื่นๆ จะต้องอยู่ในงบเงินเดือน 

The Road to Red Restaurants List การตามหา 'อาหารใกล้สูญพันธุ์' ของหนุ่มออฟฟิศแสนขยัน

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงต้องแปลงมินิแวนแบรนด์ตลาด ซึ่งเป็นพาหนะของครอบครัวให้เป็นที่พักชั่วคราว พร้อมหยิบไอเดีย DIY ข้าวของเครื่องใช้จากรถคันข้างๆ มาปรับให้เข้ากับ Night Routine ของตัวเอง

เพราะเป็นทริปที่มีเวลาเพียง 1 คืนกับอีกเกือบ 2 วัน สถานที่ที่เขาเลือกไปเยือนจึงขับรถไปไม่ไกลจากโตเกียว และเนื่องจากมีโอกาสรับประทานอาหารได้เพียง 1 มื้อ เขาจึงพิถีพิถันเลือกร้านที่กระตุกต่อมน้ำลายได้มากสุด ต้องเป็นร้านท้องถิ่น เมนูธรรมดาแต่ว่ามีเอกลักษณ์ รวมถึงได้คะแนนรีวิวว่านักชิมทั้งหลายต่างยกนิ้วโป้งให้!

 いただきます。

จะกินแล้วนะครับ

ตอนแรกของ The Road to Red Restaurants List เปิดด้วยจุดมุ่งหมายการไปชม Fujisan แต่เมฆหมอกกลับเวียนมาบดบังซะมิดชิด Tamio Suda จึงฝากความหวังไว้ที่ภารกิจสองอย่างการหาของอร่อยเติมกระเพาะ เปิดเว็บรีวิวพร้อมคีย์ชื่อร้านลงระบบนำทาง จนได้มาพบกับร้านอุด้งที่ได้คะแนนสูงลิ่ว แต่ภาพไม่ตรงปกเบื้องหน้ากลับทำเอาแทบจะสตาร์ทรถหนี โชคดีที่เขาขอท้า! เลยได้ลิ้มรสอุด้งเนื้อโฮมเมดอร่อยเหาะในราคา 400 เยน สูตรเด็ดเคล็บลับเดียวของร้านนี้คือ ความใส่ใจในทุกรายละเอียดที่ส่งต่อจากรุ่นแม่ถึงมาถึงลูกสาว แต่น่าเสียดายที่จะไม่มีใครสานต่อ หมดรุ่นนี้ไปก็หาทานไม่ได้อีกแล้ว

The Road to Red Restaurants List การตามหา 'อาหารใกล้สูญพันธุ์' ของหนุ่มออฟฟิศแสนขยัน
The Road to Red Restaurants List การตามหา 'อาหารใกล้สูญพันธุ์' ของหนุ่มออฟฟิศแสนขยัน

ต่อตอนสองด้วยคืนวันศุกร์แสนเศร้า เพราะชายหนุ่มเก็บเอาคำถามที่ไม่ควรถามจากเจ้านายกลับบ้านมาด้วย โชคดีที่เมนูหมูทอดราคา 1,000 เยน จากร้านอาหารราคาประหยัดแห่งหนึ่งช่วยเจือจางความทุกข์ของเขาไว้ ร้านนี้อยู่คู่กับชุมชนมากว่า 46 ปี เพิ่มเมนูไปตามที่ลูกค้าประจำอยากกิน และด้วยความกลัวว่าลูกค้าจะไม่รัก แม่ครัวก็เลยจัดเต็มทั้งเนื้อ ซุป ผัก แถมด้วยบทสนทนาแสนอบอุ่น ดูแล้วคิดได้แค่ว่าอยากให้มีร้านแบบนี้อยู่ใกล้ๆ และก็ตามคอนเซ็ปต์ใกล้สูญพันธุ์ แม้แม่ครัวร้านนี้จะมีลูกชายมาฝึกหัดเพื่อสืบทอด แต่ฝีมือยังห่างชั้นต้นตำหรับอยู่ไม่น้อย ต้องลุ้นต่อไปว่าเขาจะเป็นทายาทรุ่นสองที่ประสบความสำเร็จหรือไม่ 

The Road to Red Restaurants List - มนุษย์เงินเดือนตระเวนชิม : มินิซีรีส์ญี่ปุ่นเรื่องหนุ่มออฟฟิศ ผู้ตามหาอาหารใกล้สูญพันธุ์ในคืนวันศุกร์
The Road to Red Restaurants List - มนุษย์เงินเดือนตระเวนชิม : มินิซีรีส์ญี่ปุ่นเรื่องหนุ่มออฟฟิศ ผู้ตามหาอาหารใกล้สูญพันธุ์ในคืนวันศุกร์

เรื่อยมายังตอนสาม ถึงเวลาที่ซาลารี่แมนแสนขยันจะต้องกำพาราฯ เพราะรุ่นน้องสารพัดพิษ แต่ไม่เป็นไร คืนวันศุกร์หรรษาจะพาความดีงามมาชุบชูจิตใจนายเอง คราวนี้เขาไปพบเข้ากับร้านราเมนที่เน้นโชว์หินมากกว่าเมนูอาหาร แต่เมื่อลูกค้าชุดก่อนหน้าเปิดเมนูเล่มหนาสั่งราเมนสารพัดรูปแบบ พ่อครัวผมสีดอกเลาที่ออกมารับออเดอร์กับเขาจึงเอ่ยเพียงว่า ขอทำให้แค่เมนูเดียวได้มั้ย พร้อมกับมีน้ำใสๆ ค่อยๆ ไหลออกมาจากหัวตา หนุ่มนักเดินทางของเราก็ได้แต่สงสัยและเผยวาจาสั่งราเมนชามใหญ่มาทาน จึงได้เข้าใจแจ่มแจ้งว่าเพราะเหตุใด ชายชราจึงอยากขายแค่เมนูนี้ 

เพราะกว่าจะออกมาเป็นอาหารพร้อมเสิร์ฟ คุณตาต้องทุ่มเททั้งกำลังกายและกำลังใจทำมันขึ้นมา ถ้าต้องขยับไปทำเมนูอื่น ก็เท่ากับว่าคือการเริ่มนับหนึ่งถึงร้อยอีกครั้ง ที่สำคัญ ราเมนรสเด็ดหาทานที่ไหนไม่ได้ชามนี้ใกล้ถึงกำหนดหยุดเสิร์ฟเข้าไปทุกที ทางที่ดี ควรรีบทานก่อนจะสายเกินไป

The Road to Red Restaurants List - มนุษย์เงินเดือนตระเวนชิม : มินิซีรีส์ญี่ปุ่นเรื่องหนุ่มออฟฟิศ ผู้ตามหาอาหารใกล้สูญพันธุ์ในคืนวันศุกร์

ごちそうさまでした。

ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้

แม้ว่าเรื่องราวใน The Road to Red Restaurants List จะในตอนถัดๆ ไป จะไม่ได้หวือหวาแหวกแนวไปกว่า 3 ตอนที่เกริ่นให้ฟังข้างต้น และซีรีส์ก็ไม่ได้พาเราไปถึงจุดที่ช่วยกอบกู้หรือต่อชีวิตให้เมนูใดๆ แต่วิถีชีวิตของ Tamio Suda ตัวแทนคนทำงานหลายล้านคนในโลก กลับกินใจและชวนเราย้อนกลับมามองตัวเองว่า ทุกคนคงจะได้เผชิญทั้งค่ำคืนวันศุกร์ที่ปิดจ๊อบด้วยความเปี่ยมสุข หรืออาจมีบางศุกร์ที่อมทุกข์หม่นหมอง ชายหนุ่มในเรื่องมีวิธีชาร์จพลังให้ตัวเองด้วยการออกเดินทาง หาอาหารที่ใกล้สูญพันธุ์ รับฟังความตั้งใจใช้ชีวิตของคนแปลกหน้า แล้วคุณล่ะ มีวิธีให้รางวัลคนเก่งที่ผ่านสัปดาห์แห่งความยากลำบากมาได้อย่างไร 

ส่วนเรื่องราวของอาหารใกล้สูญพันธุ์ที่ปรากฏในเรื่อง นับว่าฉลาดล้ำที่แต่ละเมนูในซีรีส์ ล้วนเป็นเมนูทั่วไปทั้งอุด้ง ราเมน อาหารชุด และอีกมากมาย ซึ่งการที่อาหารประจำชาติเหล่านี้หาทานง่าย การหายไปของพวกมันกลับกลายเป็นเรื่องง่ายยิ่งกว่า เพราะแม้ว่าจะหาทานที่ร้านประจำไม่ได้ ห่างไปเพียงมุมถนน ก็คงมีเมนูเดียวกันพร้อมเสิร์ฟ มิหนำซ้ำ เมนูคุ้นตานี้อาจไปปรากฏตัวอยู่บนชั้นวางสินค้าในร้านสะดวกซื้อ เพียงหยิบไปจ่ายเงินและอุ่นให้ร้อนก็พร้อมทาน สะดวก สบาย แต่มีหลายอย่างหล่นหายไประหว่างทาง

The Road to Red Restaurants List - มนุษย์เงินเดือนตระเวนชิม : มินิซีรีส์ญี่ปุ่นเรื่องหนุ่มออฟฟิศ ผู้ตามหาอาหารใกล้สูญพันธุ์ในคืนวันศุกร์

นอกเหนือจากความคิดถึงดินแดนอาทิตย์อุทัยอย่างสุดหัวใจ หนึ่งสิ่งที่เราตระหนักได้จากมินิซีรีส์เรื่อง The Road to Red Restaurants List คือความพยายามมอบคุณค่าให้กับเบื้องหลังการรังสรรค์เมนูอาหาร ทั้งในมุมคนทำ กับการเคี่ยวกรำ ใส่ใจ ใช้วัตถุชั้นเยี่ยมที่พรีเมี่ยมสุดๆ ในย่านนั้น กว่าจะได้อาหารพร้อมเสิร์ฟที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยรสมือแห่งความพิถีพิถัน ส่งต่อมาถึงในมุมคนทาน กับความอิ่มเอมที่ได้ไปเยือนร้านรักในความทรงจำ ร้านอาหารอันเปรียบเสมือนตู้กับข้าวประจำบ้าน การได้ลิ้มลองเมนูโปรดที่รสชาติไม่เคยเปลี่ยน รวมถึงได้บอกเล่าความดีงามของร้านนั้นให้ลูกค้าหน้าใหม่รับฟัง ซึ่งการบอกเล่าแบบปากต่อปากเช่นนี้ มีพลังกว่าบทความรีวิวหรือคะแนนสูงลิ่วจาก Food Bloggger หลายเท่าตัว 

The Road to Red Restaurants List - มนุษย์เงินเดือนตระเวนชิม : มินิซีรีส์ญี่ปุ่นเรื่องหนุ่มออฟฟิศ ผู้ตามหาอาหารใกล้สูญพันธุ์ในคืนวันศุกร์

ส่วนการหยิบคอนเซ็ปต์ ‘อาหารที่กำลังจะสูญพันธุ์’ ขึ้นมาเป็นตัวชูโรง ก็ยิ่งตอกย้ำความสัมพันธ์ระหว่างร้านอาหาร คนทำอาหาร และลูกค้าในร้าน ให้โรแมนติกขึ้นไปอีก เพราะไม่ว่าจะอยู่ในสถานะใด เราก็มักให้ความสำคัญกับสิ่งที่ใกล้จะจากไปเสมอ โดยเฉพาะกับอาหารที่รวบรวมชีวิต จิตวิญาณ และหัวใจบริการของเหล่าพ่อครัว แม่ครัวเอาไว้ การได้สั่งเมนูที่นับถอยหลังวันออกจำหน่าย พินิจหน้าตา ละเลียดรสชาติไปทีละคำ พร้อมทั้งเอ่ยคำว่า ごちそうさまでした。หรือแปลเป็นภาษาไทยว่า ‘ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้’ 

เราว่านั่นถือเป็นพิธีอำลาที่มีคุณค่าและน่ายินดีเป็นอย่างยิ่ง 

The Road to Red Restaurants List - มนุษย์เงินเดือนตระเวนชิม : มินิซีรีส์ญี่ปุ่นเรื่องหนุ่มออฟฟิศ ผู้ตามหาอาหารใกล้สูญพันธุ์ในคืนวันศุกร์

รับชม The Road to Red Restaurants List – มนุษย์เงินเดือนตระเวนชิม ได้ที่ Netflix

ภาพ : Netflix

Writer

สุดาวรรณ วนสุนทรเมธี

นักพิสูจน์อักษรวัยเตาะแตะที่มักจะหลงรักพระรองในซีรีส์เกาหลี และอยู่ระหว่างรักษาระยะห่างจากชานมไข่มุก

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load