ย้อนกลับไปราวครึ่งทศวรรษก่อน ชนเผ่าพเนจรชาวทิเบตหลายครอบครัวได้ตัดสินใจลี้ภัยสงครามออกจากทิเบตตามองค์ดาไลลามะองค์ที่ 14 ไปยังประเทศอินเดีย

ด้วยวิถีชีวิตที่ต้องพึ่งพาบรรดาสัตว์ที่ชอบอยู่ตามที่สูงและอากาศหนาว พวกเขาจึงเลือกที่ราบสูงชังตัง (Changtang) บริเวณทะเลสาบโมริริ (Tso Moriri) แคว้นลาดักห์ ประเทศอินเดีย ซึ่งอยู่เหนือระดับน้ำทะเล 4,500 – 5,000 เมตร เป็นบ้านหลังที่สอง และนั่นก็เป็นที่มาของชื่อเรียกชนเผ่ากลุ่มนี้ว่า ชังปา(Changpa)

วิถีชีวิตในแต่ละวันของชาวชังปาจะทุ่มเทไปกับการทำปศุสัตว์เป็นหลัก โดยสัตว์คู่ชีวิตของพวกเขาคือ แกะ แพะพัชมีนา และจามรี กิจกรรมหลักๆ ของพวกเขาคือ ต้อนสัตว์ไปกินหญ้าบนภูเขา รีดนมแกะ นมแพะ และนมจามรี

อาหารการกินของชาวชังปาส่วนใหญ่คือผลิตภัณฑ์จำพวกนม เช่น โยเกิร์ต ชีส เนย และชาทิเบตหรือชาเนยแทนน้ำเปล่า นอกจากนี้ยังมีพวกข้าวสาลี แป้ง และไข่ไก่ ที่ซื้อได้จากพ่อค้าทั้งขาจรและจากหมู่บ้านคอร์ซอค (Korzok) ใกล้ๆ กับทะเลสาบโมริริ

พวกเขาอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหม่นี้มานานกว่า 50 ปี แม้จะดูเหมือนว่าพวกเขาสามารถนำรูปแบบชีวิตจากบ้านหลังเก่ามาใช้ในบ้านหลังใหม่ได้อย่างลงตัวแล้ว แต่เมื่อถามใครหลายๆ คนในชุมชน เสียงส่วนใหญ่ก็ยังคงสะท้อนความต้องการลึกๆ ภายในใจว่า พวกเขาอยากกลับไปใช้ชีวิตที่บ้านเกิดพร้อมกับองค์ดาไลลามะ ผู้นำทางจิตใจของพวกเขา

Writer & Photographer

Avatar

ธีรชาติ ชัยประเสริฐ

มนุษย์เงินเดือนที่อดกินมื้อหรูเพราะจะเก็บเงินไว้เป็นค่าเดินทางออกไปเรียนรู้อยู่กินกับชนเผ่าทั่วโลก เพื่อนำเรื่องราวของพวกเขามาบอกเล่าให้หลายๆ คนได้รับรู้ และหวังว่าเรื่องราวที่นำมาเล่าจะช่วยสร้างความเคลื่อนไหวเล็กๆ ให้กับสังคม

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

นี่เป็นการมาทะเลครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ แต่เราก็ยังไม่ลงเล่นน้ำเหมือนเดิม เราใช้เวลากับการเดินริมชายหาด ปล่อยให้ธรรมชาติ สายลม แสงแดด ปะทะร่างกาย ปล่อยให้ใจล่องลอยไปกับเสียงคลื่นกระทบฝั่งและแสงสว่างของพระอาทิตย์ นอนอ่านหนังสือเล่มที่อยู่บ้านแล้วอ่านไม่จบสักที และทั้งหมดนี้ทำให้ใจเย็นลงได้มากทีเดียว

อีกหนึ่งสิ่งที่เราชอบมาก ๆ คือการสังเกตผู้คนและบรรยากาศริมชายหาด แล้วเราก็ตัดสินใจลุกขึ้น เดินลงไปเล่นริมชายหาด ตลอดการเดิน เราพบผู้คนในอิริยาบถแตกต่างกันไป มีทั้งเสียงหัวเราะ ความสนุกสนานของเด็ก ๆ ที่ตื่นเต้นกับการวิ่งเข้าหาคลื่น เสียงของน้องหมาที่กำลังวิ่งเล่น หรือบางคนก็นั่งเงียบ ๆ เพื่อปลดปล่อยความรู้สึกให้ผ่านพ้นไป 

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทุกคนทั้งชายหาดเฝ้ารอร่วมกัน คือ พระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าซึ่งฉายแสงสีนวล ก้อนเมฆ ท้องฟ้า และน้ำทะเล กำลังผสมผสานเป็นสีเดียวกันราวกับกำลังเต้นระบำ เราประทับใจกับสีท้องฟ้ามาก เพราะมันคือสี Vanilla Sky แบบที่เราชอบ เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ เพียง 10 นาทีที่ไม่ว่าจะทำกิจกรรมใด ๆ อยู่ก็ต้องหันมามอง 

สำหรับเรา นี่ถือเป็นช่วงเย็นของวันที่ดีมาก ๆ เป็นความรู้สึกของการพักผ่อนอย่างแท้จริง เป็นเรื่องเล็ก ๆ ที่เราได้หยุดมอง ได้ทำความเข้าใจกับตัวเอง ปลดปล่อยร่างกายไปตามความรู้สึก เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ยังคงอยู่ในใจเสมอ เพราะทำให้พลังงานภายในจิตใจของเราเพิ่มขึ้น จนพร้อมจะกลับไปลุยงานอันหนักหน่วงได้อีกครั้ง 

ขอบคุณนะพลังงานธรรมชาติ 

Write on The Cloud

Photo Essay

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย(แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะส่งสมุดลิมิเต็ดอิดิชัน จาก ZEQUENZ แบรนด์สมุดสัญชาติไทย ทำมือ 100 % เปิดได้ 360 องศา ให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

อภิชาติ รุ่งแสงวีรพันธ์

อภิชาติ รุ่งแสงวีรพันธ์

สถาปนิกชุมชนที่สนใจงานออกแบบสภาพแวดล้อมของเมืองและชุมชนอย่างมีส่วนร่วม เพราะเชื่อว่าทุกคนสามารถออกแบบได้ รวมถึงชื่นชอบการนั่งฟังคุณลุง คุณป้า เสนอแนะไอเดียต่าง ๆ ผ่านสิ่งที่อยากให้เกิดขึ้นจริง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load