ย้อนกลับไปราวครึ่งทศวรรษก่อน ชนเผ่าพเนจรชาวทิเบตหลายครอบครัวได้ตัดสินใจลี้ภัยสงครามออกจากทิเบตตามองค์ดาไลลามะองค์ที่ 14 ไปยังประเทศอินเดีย

ด้วยวิถีชีวิตที่ต้องพึ่งพาบรรดาสัตว์ที่ชอบอยู่ตามที่สูงและอากาศหนาว พวกเขาจึงเลือกที่ราบสูงชังตัง (Changtang) บริเวณทะเลสาบโมริริ (Tso Moriri) แคว้นลาดักห์ ประเทศอินเดีย ซึ่งอยู่เหนือระดับน้ำทะเล 4,500 – 5,000 เมตร เป็นบ้านหลังที่สอง และนั่นก็เป็นที่มาของชื่อเรียกชนเผ่ากลุ่มนี้ว่า ชังปา(Changpa)

วิถีชีวิตในแต่ละวันของชาวชังปาจะทุ่มเทไปกับการทำปศุสัตว์เป็นหลัก โดยสัตว์คู่ชีวิตของพวกเขาคือ แกะ แพะพัชมีนา และจามรี กิจกรรมหลักๆ ของพวกเขาคือ ต้อนสัตว์ไปกินหญ้าบนภูเขา รีดนมแกะ นมแพะ และนมจามรี

อาหารการกินของชาวชังปาส่วนใหญ่คือผลิตภัณฑ์จำพวกนม เช่น โยเกิร์ต ชีส เนย และชาทิเบตหรือชาเนยแทนน้ำเปล่า นอกจากนี้ยังมีพวกข้าวสาลี แป้ง และไข่ไก่ ที่ซื้อได้จากพ่อค้าทั้งขาจรและจากหมู่บ้านคอร์ซอค (Korzok) ใกล้ๆ กับทะเลสาบโมริริ

พวกเขาอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหม่นี้มานานกว่า 50 ปี แม้จะดูเหมือนว่าพวกเขาสามารถนำรูปแบบชีวิตจากบ้านหลังเก่ามาใช้ในบ้านหลังใหม่ได้อย่างลงตัวแล้ว แต่เมื่อถามใครหลายๆ คนในชุมชน เสียงส่วนใหญ่ก็ยังคงสะท้อนความต้องการลึกๆ ภายในใจว่า พวกเขาอยากกลับไปใช้ชีวิตที่บ้านเกิดพร้อมกับองค์ดาไลลามะ ผู้นำทางจิตใจของพวกเขา

Writer & Photographer

ธีรชาติ ชัยประเสริฐ

มนุษย์เงินเดือนที่อดกินมื้อหรูเพราะจะเก็บเงินไว้เป็นค่าเดินทางออกไปเรียนรู้อยู่กินกับชนเผ่าทั่วโลก เพื่อนำเรื่องราวของพวกเขามาบอกเล่าให้หลายๆ คนได้รับรู้ และหวังว่าเรื่องราวที่นำมาเล่าจะช่วยสร้างความเคลื่อนไหวเล็กๆ ให้กับสังคม

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ผมเฝ้ามองและหลงรักการถ่ายภาพหน้าต่าง

นอกจากหน้าต่างอาคารจะทำหน้าที่สำคัญ เปิดรับแสง สร้างความสวยงาม เป็นเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมแล้ว สำหรับผม หน้าต่างคือดวงตาที่สวยงาม

ถ้าอาคารมีชีวิต มันก็คงใช้หน้าต่างนี่แหละมั้งในการเฝ้ามองสิ่งต่าง ๆ รายรอบ ผมผู้พกกล้องถ่ายรูปเก่าเก็บอายุสิบกว่าปีติดตัวตลอดเวลา ราวกับมันเป็นสมาร์ทโฟน ไม่เคยอดใจขับรถผ่านไปเฉย ๆ ได้เลย หากผมเจอดวงตาคู่ หรือเดี่ยว หรือหมู่ ของอาคารต่าง ๆ 

หน้าต่างที่สะกดผมไม่จำเป็นต้องสวยงามหยดหยาด รุ่มรวยประดับทองหรือเกล็ดกระจก ไม่จำเป็นต้องเป็นหน้าต่างบานดังที่ใคร ๆ ต่างก็ไปเช็กอิน ผมชอบหน้าต่างบ้าน ๆ ของบ้านจริง ๆ ที่มีคนอาศัยอยู่ หน้าต่างเรียบ ๆ ที่เจ้าของบ้านเปิดรับอากาศอุ่นตอนตรู่ หน้าต่างบ้านที่ตากผ้าเช็ดครัว หน้าต่างเรียบ ๆ ที่แฝงเส้นสายและทรงกราฟิก หน้าต่างที่พอดูก็จะสัมผัสได้เลยว่าไม่เคยถูกเปิดมาเนิ่นนาน เจ้าของบ้านคงกลัวฝุ่น 

แล้วถ้าหน้าต่างเปรียบเสมือนดวงตาอย่างผมว่า มันจะหลับตาปุ๋ยแบบนี้อยู่ตลอดเลยหรือ จะว่าไป หลับแบบนี้ก็น่ารักดีของมัน ผมไม่ขอให้เปลี่ยนแปลงอะไรหรอก อ้อ หน้าต่างห้องครัวหรือร้านอาหาร ผมก็ชอบนะ 

น่าแปลกที่หลายอาคารที่มีคนพลุกพล่านและวุ่นวายอยู่ภายใน พอถ่ายภาพหน้าต่างออกมาแล้ว กลับพบว่ามันสงบและเหงาอย่างประหลาด ราวกับเป็นดวงตาที่เรียบนิ่ง เฝ้ามองพวกเราเดินไปมา ใช้ชีวิตตามหาสิ่งหลงใหลอย่างคุ้นชินไม่ยินดียินร้าย มันเข้าใจความเป็นไปของโลก

แต่บางครั้งผมก็รู้สึกว่าหน้าต่างพวกนั้นขยิบตาและมองผมที่กำลังถือกล้องตัวโต พยายามโฟกัสพวกมันอยู่อย่างคนคุ้นเคย แม้ว่าเราจะเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก พิลึกจริง

Writer & Photographer

ก้องเกียรติ สำอางศรี

เภสัชกร ถ่ายภาพทุกวัน ชาร์จแบตกล้องถ่ายรูปทุกคืน พกกล้องไปด้วยทุกที่ ชอบกาแฟและการทำอาหารเช้าทานเอง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load