21 กุมภาพันธ์ 2561
3 K

ตลอดการเป็นช่างภาพนับสิบปีของผม ผมปล่อยพลังงานจนหมดตัวทุกครั้งที่ทำงาน เซ็ตฉากล้านแปด ขนพร็อพทุกอย่างที่ฝันว่าจะได้ใช้ กระหน่ำยิงไฟจนเกลี้ยงสตูดิโอ แม้กระทั่งกระโดดลงทะเลสู้กับปลาฉลาม ถ้าทำได้ผมก็จะทำ

แต่วันหนึ่งเหมือนว่าการถ่ายงานเพื่อให้ลูกค้าพอใจก็ถึงจุดอิ่มตัว…

ผมหันหลังให้รูปสวยในงานใหญ่โต ผมเริ่มคิดว่าอยากเป็นช่างภาพที่เลี้ยงปากท้องจากการถ่ายรูปวันธรรมดา และยืดอกบอกใครต่อใครว่าผมจะรับถ่ายรูป ‘วันไม่สำคัญ’ โดยห้ามไม่ให้คนในรูปสวยเป็นพิเศษ ห้ามแต่งตัวจัด ห้ามจัดฉาก ขอบันทึกภาพความจริงและความรื่นรมย์ของชีวิตในแบบปกติ

เพื่อนผมสวนทันควัน “ใครจะจ้าง”

ผมถ่ายรูปคนใกล้ตัวในวันธรรมดาๆ นานอยู่หลายเดือน ลงเฟซบุ๊กทุกวัน แม้ครึ่งนาทีก็ไม่มีท้อ จนวันหนึ่งมีคนโทรเข้ามา บอกว่าอยากได้รูปแบบนี้จัง “ง่ายๆ เน้นความเป็นธรรมชาติ” ผมร้องลั่นบ้าน ตื่นเต้นที่จะได้ทำงานในแบบที่ฝันไว้เสียที เขาคือลูกค้าคนแรก

ผมมีความสุขกับการทำงานวันนั้นมาก ผมได้มุมมองใหม่ ห้องที่รกก็เป็นความงามได้ ผ้าปูเตียงยับๆ สวยกว่าเตียงที่ปูผ้าตึงเป็นไหนๆ การยิ้มสุดแล้วปล่อยตีนกาเป็นเรื่องที่ดี วันหยุดแสนธรรมดา แค่อาบน้ำหมาอยู่บ้าน รดน้ำต้นไม้ในสวนแล้วหัวเราะร่า ล้อมวงมาทำข้าวเย็นกินกัน คือความงดงามตามจริง ไม่ต้องจัดแจง ไม่ต้องรอวันสำคัญ รบกวนโลกให้น้อยที่สุด และมองหามุมกล้องจากสิ่งเดิมๆ ที่เป็นอยู่

แล้วจะพบว่าทุกสิ่งมีมุมที่สวยงามอยู่ในตัวของมันเสมอ…

21 กุมภาพันธ์ 2561
3 K

ตลอดการเป็นช่างภาพนับสิบปีของผม ผมปล่อยพลังงานจนหมดตัวทุกครั้งที่ทำงาน เซ็ตฉากล้านแปด ขนพร็อพทุกอย่างที่ฝันว่าจะได้ใช้ กระหน่ำยิงไฟจนเกลี้ยงสตูดิโอ แม้กระทั่งกระโดดลงทะเลสู้กับปลาฉลาม ถ้าทำได้ผมก็จะทำ

แต่วันหนึ่งเหมือนว่าการถ่ายงานเพื่อให้ลูกค้าพอใจก็ถึงจุดอิ่มตัว…

ผมหันหลังให้รูปสวยในงานใหญ่โต ผมเริ่มคิดว่าอยากเป็นช่างภาพที่เลี้ยงปากท้องจากการถ่ายรูปวันธรรมดา และยืดอกบอกใครต่อใครว่าผมจะรับถ่ายรูป ‘วันไม่สำคัญ’ โดยห้ามไม่ให้คนในรูปสวยเป็นพิเศษ ห้ามแต่งตัวจัด ห้ามจัดฉาก ขอบันทึกภาพความจริงและความรื่นรมย์ของชีวิตในแบบปกติ

เพื่อนผมสวนทันควัน “ใครจะจ้าง”

ผมถ่ายรูปคนใกล้ตัวในวันธรรมดาๆ นานอยู่หลายเดือน ลงเฟซบุ๊กทุกวัน แม้ครึ่งนาทีก็ไม่มีท้อ จนวันหนึ่งมีคนโทรเข้ามา บอกว่าอยากได้รูปแบบนี้จัง “ง่ายๆ เน้นความเป็นธรรมชาติ” ผมร้องลั่นบ้าน ตื่นเต้นที่จะได้ทำงานในแบบที่ฝันไว้เสียที เขาคือลูกค้าคนแรก

ผมมีความสุขกับการทำงานวันนั้นมาก ผมได้มุมมองใหม่ ห้องที่รกก็เป็นความงามได้ ผ้าปูเตียงยับๆ สวยกว่าเตียงที่ปูผ้าตึงเป็นไหนๆ การยิ้มสุดแล้วปล่อยตีนกาเป็นเรื่องที่ดี วันหยุดแสนธรรมดา แค่อาบน้ำหมาอยู่บ้าน รดน้ำต้นไม้ในสวนแล้วหัวเราะร่า ล้อมวงมาทำข้าวเย็นกินกัน คือความงดงามตามจริง ไม่ต้องจัดแจง ไม่ต้องรอวันสำคัญ รบกวนโลกให้น้อยที่สุด และมองหามุมกล้องจากสิ่งเดิมๆ ที่เป็นอยู่

แล้วจะพบว่าทุกสิ่งมีมุมที่สวยงามอยู่ในตัวของมันเสมอ…

Writer & Photographer

นินทร์ นรินทรกุล ณ อยุธยา

นินทร์ชอบถ่ายรูปมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ซื้อฟิล์มให้ไม่ยั้ง ตื่นเต้นกับเสียงชัตเตอร์เสมอต้นเสมอปลาย เพื่อนชอบชวนไปทะเล ไม่ใช่เพราะนินทร์น่าคบเพียงอย่างเดียวแน่นอน :)

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

อดีตนักศึกษาล้วนเคยมีช่วงเวลาที่ผ่านไปอย่างยากลำบากที่สุด ทั้งกดดันและยาวนาน แต่เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่เรียกได้ว่า เป็นด่านแรกในการพิสูจน์ตัวเองก่อนจะไปเผชิญชีวิตวัยทำงาน นั่นคือช่วงของการทำโปรเจกต์จบหรือทีสิส ที่หลายคนคงจำเรื่องราวเหล่านี้ได้ไม่ลืม เช่นเดียวกับโปรเจกต์นี้

ชุดภาพถ่ายนี้เป็นผลงานของนักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์คนหนึ่งที่บังเอิญมีใจให้ศิลปะ เมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นคณะวิทยาศาสตร์ แน่นอนว่าจุดประสงค์หลักของการทำโปรเจกต์นี้ไม่ได้เกี่ยวข้องศิลปะเลย แต่ในเมื่อเราไม่สามารถบอกรักวิทยาศาสตร์ได้อย่างหมดหัวใจ เลยได้แอบบอกรักศิลปะ ผ่านสีสันระดับจุลภาคในโปรเจกต์ของภาควิชาวัสดุศาสตร์นี้

โปรเจกต์นี้ได้ศึกษาอิทธิพลของความร้อนต่อโครงสร้างจุลภาคของเหล็กกล้าไร้สนิม หรือสเตนเลสที่เรารู้จักกัน

เมื่อมันได้รับความร้อนมากพอ ฟิล์มใสๆ บนผิวสเตนเลสจะค่อยๆ หนาขึ้นเป็นกลไกตามธรรมชาติ และเมื่อมีแสงมาตกกระทบฟิล์มเหล่านี้ จะเกิดการหักเหให้เห็นเป็นสีต่างๆ ซึ่งเป็นกลไกเดียวกันกับปรากฏการณ์สายรุ้งของละอองน้ำ

ความหนาของฟิล์มที่แตกต่างกันจึงหักเหแสงออกมาได้สีแตกต่างกัน ทำให้ความตื่นเต้นของการทำโปรเจกต์เกิดขึ้นทุกๆ ครั้งที่ได้มองสีสันที่มหัศจรรย์เหล่านี้ผ่านกล้องจุลทรรศน์

อดีตนักศึกษาล้วนเคยมีช่วงเวลาที่ผ่านไปอย่างยากลำบากที่สุด ทั้งกดดันและยาวนาน แต่เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่เรียกได้ว่า เป็นด่านแรกในการพิสูจน์ตัวเองก่อนจะไปเผชิญชีวิตวัยทำงาน นั่นคือช่วงของการทำโปรเจกต์จบหรือทีสิส ที่หลายคนคงจำเรื่องราวเหล่านี้ได้ไม่ลืม เช่นเดียวกับโปรเจกต์นี้

ชุดภาพถ่ายนี้เป็นผลงานของนักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์คนหนึ่งที่บังเอิญมีใจให้ศิลปะ เมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นคณะวิทยาศาสตร์ แน่นอนว่าจุดประสงค์หลักของการทำโปรเจกต์นี้ไม่ได้เกี่ยวข้องศิลปะเลย แต่ในเมื่อเราไม่สามารถบอกรักวิทยาศาสตร์ได้อย่างหมดหัวใจ เลยได้แอบบอกรักศิลปะ ผ่านสีสันระดับจุลภาคในโปรเจกต์ของภาควิชาวัสดุศาสตร์นี้

โปรเจกต์นี้ได้ศึกษาอิทธิพลของความร้อนต่อโครงสร้างจุลภาคของเหล็กกล้าไร้สนิม หรือสเตนเลสที่เรารู้จักกัน

เมื่อมันได้รับความร้อนมากพอ ฟิล์มใสๆ บนผิวสเตนเลสจะค่อยๆ หนาขึ้นเป็นกลไกตามธรรมชาติ และเมื่อมีแสงมาตกกระทบฟิล์มเหล่านี้ จะเกิดการหักเหให้เห็นเป็นสีต่างๆ ซึ่งเป็นกลไกเดียวกันกับปรากฏการณ์สายรุ้งของละอองน้ำ

ความหนาของฟิล์มที่แตกต่างกันจึงหักเหแสงออกมาได้สีแตกต่างกัน ทำให้ความตื่นเต้นของการทำโปรเจกต์เกิดขึ้นทุกๆ ครั้งที่ได้มองสีสันที่มหัศจรรย์เหล่านี้ผ่านกล้องจุลทรรศน์

Writer & Photographer

พศิกา สรรเสริญ

ศรัทธาในวิทย์ ดำเนินชีวิตด้วยศิลป์ ปัจจุบันเป็นวิศวกรที่เหนื่อยล้าคนหนึ่ง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load