การเดินทางของคนเราก็คล้ายกับการออกวิ่ง ส่วนมากนักวิ่งแทบไม่ได้ใส่ใจด้วยซ้ำว่าระยะทางที่วิ่งมานั้นไกลเท่าไหร่แล้ว แต่รู้ว่าทุกๆ ก้าวที่ได้วิ่งล้วนมีความหมายกับตัวเองทั้งนั้น ผลงาน Mileage ชิ้นนี้เป็นเหมือนการออกวิ่งของศิลปินผู้สะสมระยะทาง มุมมองในภาพถ่ายเป็นไมล์สะสมความทรงจำ ความประทับใจ มิตรภาพ ความเศร้า ความกลัว ความเหงา และความคิดถึง ตามแต่ละช่วงระยะเวลา สถานที่ และอารมณ์ที่แตกต่างกันออกไป ณ ขณะนั้น

ผลงานนี้ใช้เวลาเดินทางเพื่อสร้างสรรค์ 3 ปี โดยใช้ฟิล์มขาวดำ 1 ม้วนบันทึกภาพ เมื่อครบทุกรูปจะนำกลับมากรอใช้ใหม่ซ้ำไปซ้ำมา เพื่อสร้างภาพทับซ้อนที่คาดเดาไม่ได้ ภาพและความทรงจำที่จัดเก็บในพื้นที่เดียวกันคล้ายกับการทำงานของสมองมนุษย์ที่จดจำทุกอย่างแบบทับซ้อนไปมา แต่เมื่อนึกถึงก็แยกแยะความทรงจำนั้นออกมาได้ บางครั้งอาจไม่ชัดเจนเพราะกาลเวลาที่ผ่านไป แต่สิ่งหนึ่งที่เรารู้สึกได้คือสิ่งเหล่านั้นเคยมีอยู่จริง

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย (แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ Facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay’

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะมีสมุดน่ารัก จาก The Cloud ส่งไปให้นะ

Writer & Photographer

จิราภรณ์ ล้อมหามงคล

ช่างภาพฟรีแลนซ์ตัวไม่เล็กจากแดนอีสาน ผู้ชื่นชอบในประวัติศาสตร์

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ทุกครั้งเวลาได้ออกเดินทางไปในที่ต่าง ๆ ช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ตกดินเป็นสิ่งที่น่ารอคอยมากที่สุดสำหรับผม เป็นเวลาที่ได้รู้จักสถานที่แห่งนั้นมากขึ้น ได้เห็นถึงความสวยงามของนาฬิกาโลกตั้งแต่สว่างจนกระทั่งมืดลง

ช่วงแรก ๆ ที่ผมไปซานฟรานซิสโก วิวฝั่ง Golden Gate หมอกลงหนาทุกวัน มองไม่ค่อยเห็นอะไรมากเท่าไหร่ ตอนแรกจะไม่ไปแล้ว เพราะไปก็คงไม่ได้เห็นอะไร แต่สุดท้ายคิดว่าไหนๆ ก็มาแล้ว ลองไปซะหน่อยแล้วกัน จำได้ว่าวันนั้นอากาศเย็นลงและลมก็แรงขึ้นเรื่อยๆ เพื่อนที่ไปด้วยกันเริ่มอยากกลับแล้ว ในใจลึก ๆ หวังว่าอยากดูพระอาทิตย์ตกดินที่นี่เพราะว่าชอบวิวฝั่งนี้มาก พอเดินไปเรื่อย ๆ ฟ้าก็เปิดมากขึ้น เห็นวิวฝั่ง South Bay ทอดยาวตามชายฝั่ง

สิ่งที่ได้ไปเจอมันคุ้มค่ามาก เรียกว่าเป็นพระอาทิตย์ตกดินที่สวยที่สุดในอเมริกาสำหรับผมเลย มองเห็นแสงแดดกระทบกับผืนน้ำและแผ่นหญ้า พร้อมกับนกที่ร้องและบินไปตามทิศทางลม เรือต่าง ๆ แล่นอยู่ในอ่าว รอบข้างมีคนมาวิ่งออกกำลังกายและพาน้องหมามาเดินเล่น อากาศเย็น ๆ แบบนี้ได้ยืนดูพระอาทิตย์ตกดินริมอ่าวมันดีมากจริง ๆ วันนั้นเป็นอีกวันที่มีความสุขมาก ๆ ของผมในอเมริกา

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย(แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์เรามีของขวัญส่งให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

ปรีชาชาติ สัตบุศย์

อยากไปดูพระอาทิตย์ตกรอบโลก ชอบออกไปเที่ยวหาแรงบันดาลใจ ออกจากบ้านไปหาอะไรใหม่ ๆ ทำ

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load