ผมเชื่อว่าเรขาคณิตคือจุดเริ่มต้นของมิติต่าง ๆ ทุกคนคงคุ้นเคยกับรูปทรงที่เรียบง่ายในวัยเด็กตั้งแต่เริ่มจำความได้ ภาพแรกที่ตัวผมเองพอนึกขึ้นได้ คือการวาดภาพแบบง่าย ๆ เป็นภาพวิว ประกอบไปด้วยบ้านรูปทรงเรียบง่าย สี่เหลี่ยมคือผนัง สามเหลี่ยมคือหลังคา ภาพพื้นหลังคือภูเขาทรงครึ่งวงกลม และพระอาทิตย์เป็นรูปวงกลม รูปทรงเหล่านี้เป็นภาพที่เราคุ้นเคยกันมาตลอด จนสมองเราเริ่มพัฒนาและเห็นสิ่งต่าง ๆ ในรูปทรงที่แปลกใหม่มากขึ้น แต่อันที่จริงแล้ว รูปทรงที่ซับซ้อนเหล่านั้นมีพื้นฐานจากรูปทรงเรียบง่าย ซึ่งเรขาคณิตขั้นสูง พูดคุยกันไปได้ไกลถึงดวงดาวเลยทีเดียว 

ผมเริ่มเข้าใจเรขาคณิตในมิติที่ลึกซึ้งขึ้นสมัยเรียนด้านสถาปัตยกรรม และหลงใหล Simple Form (รูปทรงพื้นฐาน) ซึ่งเกิดจากรูปทรงเรขาคณิตที่เรียบง่าย จนเริ่มมาถ่ายภาพแบบจริงจังประมาณ 1 ปีกว่า โดยภาพถ่ายส่วนใหญ่เกิดจากการเดินทางระหว่างวัน มองหารูปทรงเรขาคณิตแบบเรียบง่าย (Simple Geometry) แล้วเก็บภาพที่ซ่อนอยู่ตามตำแหน่งต่าง ๆ ที่ได้พบเจอ ซึ่งบางทีเป็นการค้นพบน่าประหลาดใจ และเป็นเสี้ยวนาทีที่เดินทางผ่านเท่านั้น

ภาพที่ออกมามีความหมายซ่อนอยู่ในรูปทรง หลายภาพไม่มีความหมายเป็นนัยสำคัญ เป็นองค์ประกอบที่งดงามบนความเรียบง่าย แต่สุดท้ายก็ให้ความหมายกับชีวิต เมื่อดูแล้วเกิดเป็นสุข ได้ย้อนความนึกคิดในวัยเด็ก ทำให้ยังมีพลังและแรงบันดาลใจ เปรียบการค้นหาเรขาคณิตสำหรับผม คือการค้นพบแนวคิดสร้างสรรค์นั่นเอง

Writer & Photographer

ทีป์ชลิต จุฬารัตน์

สถาปนิกที่มองการถ่ายภาพเป็นงานออกแบบและศิลปะ ชอบญี่ปุ่น มีของเล่น กับแมวชื่อ ‘กามี่’

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

เรขาคณิตเป็นจุดเริ่มต้นของมิติที่เราสัมผัส มองเห็นได้ด้วยตา โดยเริ่มจากจุด เส้น ระนาบ จนกลายเป็นรูปทรง และเกิดเป็นพื้นที่ว่างหรือ Space ขึ้น ซึ่งในชีวิตประจำวันของทุกคนได้มีโอกาสเข้าไปปฏิสัมพันธ์กับที่ว่างเรขาคณิตเหล่านั้นอย่างคุ้นเคย แต่ด้วยสถานการณ์หรือหน้าที่บางอย่าง รวมถึงเราไม่สามารถมองเห็นตัวเองได้ในขณะที่อยู่ในพื้นที่เหล่านั้น ทำให้อาจมองข้ามความงามในที่ว่าง หรือผู้คนอื่น ๆที่อยู่ในนั้นไป 

ผมเป็นคนหนึ่งที่ชอบสังเกตเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างชีวิตของผู้คนในที่ว่างต่าง ๆ โดยเฉพาะที่ว่างที่มีความเป็นเรขาคณิต เพราะผมจะเห็นความชัดเจนของชีวิตในอารมณ์ต่าง ๆ ถ้าดูแล้วเปรียบเสมือนคลื่นความถี่หลายรูปแบบ มีเร็วบ้าง ช้าบ้าง ซึ่งมีทั้งความแตกต่างตรงข้าม กับที่ว่างเรขาคณิตที่ดูเรียบง่าย หยุดนิ่ง แต่ในบางเวลาคลื่นชีวิตก็สงบนิ่งกลมกลืนกับที่ว่างเหล่านั้น และทุกครั้งที่มีชีวิตเข้าไปในพื้นที่นั้น ทำให้แพตเทิร์นรูปแบบเรขาคณิตดูคล้ายว่ามีจิตวิญญาณ อาจเป็นเพราะได้รับการถ่ายทอดคลื่นความถี่จากชีวิตผู้คนที่เข้าไปใช้งานในพื้นที่ว่างนั่นเอง

ภาพถ่ายชุดนี้จึงได้ถ่ายทอดความงามของห้วงเวลาความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนกับที่ว่างในรูปทรงเรขาคณิต ที่เราอาจมองไม่เห็นหรือหลงลืมไปแล้ว นำกลับมาเล่าเรื่องใหม่ ให้รู้สึกถึงความลึกซึ้งในการเข้าไปใช้พื้นที่ หรือพิจารณาความงดงามช่วงชีวิตต่าง ๆ ที่อยู่ในนั้น เห็นช่วงชีวิตและอารมณ์ของคนชัดเจนมากขึ้น เมื่อมองดูมิติของเรขาคณิตที่สวยงาม

Writer & Photographer

ทีป์ชลิต จุฬารัตน์

สถาปนิกที่มองการถ่ายภาพเป็นงานออกแบบและศิลปะ ชอบญี่ปุ่น มีของเล่น กับแมวชื่อ ‘กามี่’

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load