ผมเชื่อว่าเรขาคณิตคือจุดเริ่มต้นของมิติต่าง ๆ ทุกคนคงคุ้นเคยกับรูปทรงที่เรียบง่ายในวัยเด็กตั้งแต่เริ่มจำความได้ ภาพแรกที่ตัวผมเองพอนึกขึ้นได้ คือการวาดภาพแบบง่าย ๆ เป็นภาพวิว ประกอบไปด้วยบ้านรูปทรงเรียบง่าย สี่เหลี่ยมคือผนัง สามเหลี่ยมคือหลังคา ภาพพื้นหลังคือภูเขาทรงครึ่งวงกลม และพระอาทิตย์เป็นรูปวงกลม รูปทรงเหล่านี้เป็นภาพที่เราคุ้นเคยกันมาตลอด จนสมองเราเริ่มพัฒนาและเห็นสิ่งต่าง ๆ ในรูปทรงที่แปลกใหม่มากขึ้น แต่อันที่จริงแล้ว รูปทรงที่ซับซ้อนเหล่านั้นมีพื้นฐานจากรูปทรงเรียบง่าย ซึ่งเรขาคณิตขั้นสูง พูดคุยกันไปได้ไกลถึงดวงดาวเลยทีเดียว 

ผมเริ่มเข้าใจเรขาคณิตในมิติที่ลึกซึ้งขึ้นสมัยเรียนด้านสถาปัตยกรรม และหลงใหล Simple Form (รูปทรงพื้นฐาน) ซึ่งเกิดจากรูปทรงเรขาคณิตที่เรียบง่าย จนเริ่มมาถ่ายภาพแบบจริงจังประมาณ 1 ปีกว่า โดยภาพถ่ายส่วนใหญ่เกิดจากการเดินทางระหว่างวัน มองหารูปทรงเรขาคณิตแบบเรียบง่าย (Simple Geometry) แล้วเก็บภาพที่ซ่อนอยู่ตามตำแหน่งต่าง ๆ ที่ได้พบเจอ ซึ่งบางทีเป็นการค้นพบน่าประหลาดใจ และเป็นเสี้ยวนาทีที่เดินทางผ่านเท่านั้น

ภาพที่ออกมามีความหมายซ่อนอยู่ในรูปทรง หลายภาพไม่มีความหมายเป็นนัยสำคัญ เป็นองค์ประกอบที่งดงามบนความเรียบง่าย แต่สุดท้ายก็ให้ความหมายกับชีวิต เมื่อดูแล้วเกิดเป็นสุข ได้ย้อนความนึกคิดในวัยเด็ก ทำให้ยังมีพลังและแรงบันดาลใจ เปรียบการค้นหาเรขาคณิตสำหรับผม คือการค้นพบแนวคิดสร้างสรรค์นั่นเอง

Writer & Photographer

ทีป์ชลิต จุฬารัตน์

สถาปนิกที่มองการถ่ายภาพเป็นงานออกแบบและศิลปะ ชอบญี่ปุ่น มีของเล่น กับแมวชื่อ ‘กามี่’

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ท่ามกลางกระแสภาพยนตร์จากแดนภารตะ ทำให้ผมนึกย้อนไปยังสถานที่หนึ่งในประเทศอินเดีย แต่ให้อารมณ์ดังสถานที่ในยุโรป ลบภาพความวุ่นวายในเมืองหลวงไปได้ทันที ที่นั่นคือ เมืองเลห์ ในแคว้นลาดักห์ ซึ่งหลาย ๆ คนมักรู้จักในชื่อ ‘ทิเบตน้อย’

จุดเด่นของที่นี่คงหนีไม่พ้นทิวเขา สภาพภูมิประเทศมีเทือกเขาหิมาลัย อีกทั้งยังมีทะเลสาบ Pangong ทะเลสาบน้ำเค็มที่อาจกล่าวได้ว่าอยู่ในระดับสูงที่สุดของโลก สะท้อนสีสันที่แตกต่างกันออกไป เนื่องจากแสงอาทิตย์ที่ตกกระทบในแต่ละเวลา เป็นที่น่าดึงดูดใจ และยังทำหน้าที่เป็นอาณาเขตของจีนกับอินเดียอีกด้วย 

อีกหนึ่งสิ่งที่เค็มนอกจากทะเลสาบ นั่นคือ Butter Tea เครื่องดื่มสุดฮิต หน้าตาเป็นมิตรคล้ายชานมปกติ แต่ไม่ค่อยถูกจริตกับลิ้นผมสักเท่าไหร่นัก แต่อย่างน้อยความเค็มและไขมันจากเนยก็ทำให้ร่างกายอบอุ่น และป้องกันปากแห้งได้ดีเลยทีเดียว

การนั่งรถผ่าน Khardung La Pass ถนนที่สูงที่สุดในโลก ทำให้ผมเกิดอาการมึนและปวดหัว เนื่องจากอากาศและออกซิเจนที่เบาบาง (มึนจนกระทั่งเซหัวโขกประตูรถ ซ้ำเติมอาการเดิม) โชคยังดีที่อาการไม่หนักถึงกับต้องให้ออกซิเจน ถังออกซิเจนเป็นอุปกรณ์สามัญประจำรถที่พบเห็นได้ทั่วไป มีไว้สำหรับนักท่องเที่ยวที่ไม่ชินกับสภาพอากาศ โปรดใช้ชีวิตให้ช้าลงที่นี่ เพราะเป็นวิธีที่จะไม่ต้องเผชิญกับภาวะ Altitude Sickness 

เครื่องเติมน้ำมันที่นี่ดูแปลกตาไปมาก แต่ยังคงทำหน้าที่จ่ายน้ำมันให้รถของพวกเราพอวิ่งต่อไปได้ พายุหิมะทำให้การเดินทางลำบากขึ้นเล็กน้อย และต้องใส่โซ่กันลื่นให้กับรถยนต์เพื่อความปลอดภัยอุบัติเหตุรถไถลลงเขามักมีให้เห็นเป็นระยะ ๆ ในบริเวณเขาชัน ระหว่างทางเราพบสัตว์หลายชนิด ทั้งอูฐ วัว แพะ แต่ที่รู้สึกแปลกตา ก็คือเจ้า Marmot สัตว์ที่มีหน้าตาคล้ายกระรอกขนาดใหญ่ ท่าทางคุ้นชินกับบรรดานักท่องเที่ยว ยืนเป็นนายแบบอย่างไม่อายใคร 

หากถามว่าอยากกลับไปเที่ยวที่ไหนอีกครั้งในชีวิต ที่นี่คงจะเป็นหนึ่งตัวเลือกที่ผมอยากกลับไปเยือน หากปอดของผมยังแข็งแรง

Writer & Photographer

พัสกร ชุมศิลป์ศิริ

นักเรียนสถาปัตย์หน้าพระลาน รักการถ่ายภาพและท่องเที่ยว กำลังค้นหาแรงบันดาลใจ จึงอยากลองทำสิ่งใหม่ ๆ นอกจากการเขียนแบบ

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load