3.5 ล้านคน คือจำนวนผู้ใช้งาน LINE WEBTOON THAILAND ต่อเดือน และจำนวนส่วนใหญ่ในนั้นคือชาว Gen-Z ใครว่าคนไทยไม่ใช่นักอ่าน คงต้องพิจารณาข้อมูลชุดนี้ใหม่ เพราะเมืองไทยคือหนึ่งในหัวเมืองหลักในอาเซียน ที่ดิจิทัลแพลตฟอร์มที่มีผู้ใช้งาน 170 ล้านคนทั่วโลกอย่าง WEBTOON ลงหลักปักฐาน 

นอกจากเสิร์ฟคอนเทนต์แปลจากทั่วโลก เว็บตูนยังผลักดันการสร้างออริจินัลคอนเทนต์และครีเอเตอร์ใหม่ ๆ ชาวไทยไม่หยุดหย่อน บางเรื่องได้รับการแปลเป็นภาษาต่างชาติ ต่อยอดเป็นซีรีส์ หรือนำไปสู่โปรเจกต์สร้างสรรค์ต่าง ๆ มากมาย 

“ปฏิวัติวงการการ์ตูน” Head of Marketing & Global Webtoon Eurasia Business คุณ Hana Cha นิยามสิ่งที่เว็บตูนทำ จนกลายเป็น Storytech Platform เบอร์ต้นของโลก การเติบโตแบบก้าวกระโดดนี้เกิดจากการสร้างระบบนิเวศที่แข็งแรงและแฟนด้อมมหาศาล

จากที่เคยติดการ์ตูนเล่มงอมแงมจนรอวันขายเล่มใหม่สมัยเด็ก ๆ ผู้เขียนยอมรับว่าเป็นหนึ่งในหลายล้านคน ที่ใจจดใจจ่อว่าเมื่อไหร่การ์ตูนที่เรากดติดตามไว้จะออกตอนใหม่ จากที่เคยพลิกหน้ากระดาษทีละหน้า บัดนี้เปลี่ยนเป็นปัดเลื่อนดูหน้าจอที่ยาวไร้สิ้นสุด 

เพื่อไขข้อข้องใจถึงเบื้องหลังการสร้างมัลติเวิร์สแห่งจินตนาการของคนทั่วโลก เรานั่งคุยกับผู้บริหารชาวเกาหลี เพื่อเจาะลึกการบริหาร การทำงาน และความสำเร็จของแพลตฟอร์มนี้อย่างลึกซึ้ง

Swipe Down แล้วอ่านยาว ๆ ไปพร้อมกันได้เลย 

วิธีบริหาร WEBTOON ของ Hana Cha การเติบโตของแพลตฟอร์มการ์ตูนออนไลน์ที่ใหญ่สุดในโลก

ก่อนหน้าดูแลทั้ง Eurasia คุณเคยปักหลักที่เมืองไทยมาก่อน ตอนนี้วงการดิจิทัลแพลตฟอร์มเมืองไทยเปลี่ยนไปมากแค่ไหน

LINE WEBTOON เริ่มต้นในปี 2014 ซึ่งตอนนั้นเราไม่มีคู่แข่งเลย ตอนนั้นไม่มี Netflix ไม่มี Disney+ Hotstar ไม่มี TikTok คนยังใช้คอมพิวเตอร์ PC และนั่งดูโทรทัศน์กับพ่อแม่ แต่ตอนนี้มีแพลตฟอร์มมากมายที่แย่งชิงเวลาของผู้บริโภค ความท้าทายของตอนนั้นไม่ใช่การแข่งขัน แต่เป็นการหาวิธีว่าทำอย่างไรผู้บริโภคถึงจะมาเสพคอนเทนต์ผ่านแพลตฟอร์มของเรา ซึ่งมันยากมากที่จะหาแรงจูงใจให้ผู้อ่านสนใจเรา มือถือยุคนั้นก็หน้าจอเล็กนิดเดียว อ่านการ์ตูนลำบาก 

ขณะเดียวกัน การหาครีเอเตอร์ที่เข้าใจการวาดเว็บตูนก็ยากพอ ๆ กัน ครีเอเตอร์ในตอนนั้นไม่ค่อยถนัดการวาดการ์ตูนสีทั้งเรื่อง พวกเขาถนัดการวาดในช่องสี่เหลี่ยมแบบหนังสือการ์ตูน เราต้องสอนเขาให้เข้าใจการสร้างเว็บตูน แถมตอนนั้นตลาดมีความเชื่อว่าการ์ตูนไม่ใช่สิ่งทำเงินอีกต่อไปแล้ว ช่วงแรก ๆ จึงหาครีเอเตอร์หน้าใหม่ในวงการก็ยาก แต่หลังจากความสำเร็จของเว็บตูนและการเติบโตในระดับสากล คนก็เริ่มค่อย ๆ เปลี่ยนมุมมอง หลายคนเริ่มต้นจากการวาดการ์ตูนเป็นงานเสริม แต่พอได้รายได้สม่ำเสมอเพียงพอจากการวาดการ์ตูน จนลาออกมาเป็นครีเอเตอร์เต็มตัว ก็พยายามสร้างงานที่มีคุณภาพดีขึ้นเรื่อย ๆ แฟนด้อมก็ค่อย ๆ ขยายตัวขึ้นเช่นกัน 

อุปสรรคในช่วงแรก ๆ เปลี่ยนไปหมดแล้วค่ะ ทุกคนมีมือถือทัชสกรีนหน้าจอใหญ่ อินเทอร์เน็ตความเร็วสูง เป็นเรื่องปกติธรรมดาที่จะเสพเนื้อหาดิจิทัล คู่แข่งใหม่ ๆ เข้ามาในตลาดมาก คอนเทนต์มีให้เสพมากมายตลอดเวลา 

ในสงครามแย่งชิงดวงตาผู้บริโภค คุณสู้กับคู่แข่งเหล่านี้อย่างไร 

เป็นส่วนที่ยากที่สุดเลย ในวงการคอมิกออนไลน์ เราได้เปรียบเพราะเป็นเจ้าแรกที่มาก่อน เจ้าอื่น ๆ ตามหลังเส้นทางเรามา เราเป็นคอมิกออนไลน์เจ้าแรกที่มีขนาดใหญ่ระดับโลก และมีส่วนแบ่งใหญ่ที่สุดในตลาด ถึงคนอื่น ๆ จะตามมาเร็วมาก แต่จุดแข็งคือเรามีแฟนด้อมที่แข็งแรงมากเช่นกัน 

คนชอบเว็บตูนเรื่องไหนก็จะติดตามเรื่องนั้น ๆ ทำให้เรามีสายใยแข็งแกร่งที่เชื่อมโยงเรากับผู้อ่าน แล้วเว็บตูนมักเป็นเรื่องขนาดยาว คนอ่านก็ต้องคอยติดตามอ่านไปเรื่อย ๆ ความสัมพันธ์ที่เรามีกับแฟน ๆ จึงยาวนาน ถึงอย่างนั้นเขาก็อาจจะปิดแอปฯ ไปดูหนังหรือยูทูบ แต่ข้อดีอีกอย่างของเราคือ ไม่จำเป็นต้องใช้เวลามากในการเสพคอนเทนต์ของเว็บตูน เนื้อหาอ่านง่าย ไว ไม่ต้องเปิดเสียงก็เสพได้แป๊บเดียวจบ นี่เป็นจุดที่ทำให้เราแตกต่างจากดิจิทัลแพลตฟอร์มอื่น ๆ 

สิ่งเหล่านี้ทำให้ WEBTOON โตจนกลายเป็น Storytech Platform ที่มีผู้ใช้งาน 170 ล้านคนทั่วโลก 

ใช่ แฟนด้อมเหนียวแน่นแข็งแรงเกิดขึ้นจากการปฏิวัติวงการการ์ตูน ยิ่งมอบโอกาสและผลประโยชน์ให้ครีเอเตอร์ เรายิ่งได้คอนเทนต์ที่ดีขึ้น คอนเทนต์ที่ดีนำมาซึ่งแฟนด้อม และแฟนด้อมนำมาซึ่งโอกาสทางธุรกิจสำหรับเราและครีเอเตอร์ ระบบนิเวศนี้ทำให้ครีเอเตอร์อยากมาลงงานกับเรามากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ใช่แค่ที่เมืองไทย ทั้งในเกาหลีเอง ในอเมริกา เว็บตูนเป็นแพลตฟอร์มอันดับหนึ่ง ใคร ๆ ก็อยากเดบิวต์กับเบอร์หนึ่งเป็นเรื่องธรรมดา 

นอกจากนั้นเป็นเรื่องความสามารถในการจัดการผลิต การจัดการคอนเทนต์ การแปลเนื้อหา 

พอไม่มีระบบบรรณาธิการแบบหนังสือการ์ตูนเล่ม คุณควบคุมคุณภาพของผลงานที่ออกมาอย่างไร เพราะแนวทางค่อนข้างต่างกัน และเนื้อหาก็ค่อนข้างเบากว่า

เราก็มีเรื่องดาร์กหรือมีปรัชญาหนัก ๆ เหมือนกัน ไม่ใช่ว่าคอนเทนต์ของเราไม่มีคุณค่าเชิงวรรณศิลป์เลย และถึงแม้จะไม่มีระบบบรรณาธิการ เราก็มีระบบของเราเอง โปรดิวเซอร์ใช้เวลาเป็นปีในการพัฒนาเนื้อเรื่องและลายเส้นกับครีเอเตอร์ ทั้งดูแลโครงเรื่อง เบรกดาวน์ ตัวละคร ให้คำแนะนำ คอมเมนต์งาน ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นก่อนการเปิดตัวเว็บตูนเรื่องใหม่ 

เราไม่ได้ทำหน้าที่ Gatekeeping แบบหนังสือเล่มที่มีจำนวนหน้าจำกัด เขาต้องเลือกว่าจะเก็บใครไว้ แต่เราทำได้มากกว่านั้น เราทำงานที่ตอบสนองคนหมู่มากได้โดยไม่ได้มีข้อจำกัดแบบเดียวกัน โอกาสที่ครีเอเตอร์ได้รับก็มีมากขึ้น ไอเดียก็มีเอกลักษณ์ ร่วมสมัย 

วิธีบริหาร WEBTOON ของ Hana Cha การเติบโตของแพลตฟอร์มการ์ตูนออนไลน์ที่ใหญ่สุดในโลก

เพราะมีเนื้อหาแนวโรแมนซ์แฟนตาซีเยอะ คนอาจจะเห็นว่า WEBTOON ให้ความสำคัญกับความบันเทิงมากกว่าวรรณศิลป์หรือสาระลึกซึ้ง คุณคิดเห็นยังไง

ไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ ทำไมงานที่มีวรรณศิลป์ถึงบันเทิงด้วยไม่ได้ งานในเว็บตูนมีทั้งพูดถึงเรื่องประเด็นสังคมอย่างแม่เลี้ยงเดี่ยว หรือส่งสารต่าง ๆ มากมาย คนที่บอกว่าเราผลิตแต่งานที่บันเทิงอย่างเดียว หรือขาดศีลธรรม เป็นความคิดแบบยุคเก่าจากคนยุคเก่าที่วิพากษ์วิจารณ์ แต่ไม่ได้อ่านเว็บตูนจริง ๆ การที่เรานำเสนอประเด็นสังคมผ่านเนื้อหาที่เข้าถึงง่าย ทำให้คนได้ตระหนักถึงเรื่องเหล่านั้นได้เหมือนกัน 

WEBTOON เป็นบริษัทเกาหลีที่มีจิตวิญญาณแบบเกาหลี หรือบริษัทระดับนานาชาติ

บริษัทระดับนานาชาติที่มีจิตวิญญาณแบบเว็บตูน ตอนนี้เราเติบโตไปไกลกว่าเกาหลีมาก ๆ แล้ว สำนักงานใหญ่ของเราก็อยู่ในอเมริกา 

อธิบายจิตวิญญาณแบบ WEBTOON ให้ฟังหน่อยได้ไหม

รู้ว่าไม่มีข้อจำกัดอะไร นอกจากจินตนาการ อะไรก็เกิดขึ้นได้ในโลกของเว็บตูนค่ะ ตอนเริ่มต้นเราคิดว่าเว็บตูนก็เป็นบริษัทเกาหลี แต่พอเราได้พาเว็บตูนมาเมืองไทย อินโดนีเซีย และไต้หวัน เราก็ได้เรียนรู้ว่าเรากำลังพาผู้บริโภคไปสู่สื่อใหม่ที่คนอื่นไม่ได้ทำ

ทำไมเมืองไทยถึงกลายเป็นหัวเมืองหลักของ WEBTOON ในอาเซียน ทำไมถึงเลือกเรา

ความสามารถในการสร้างคอนเทนต์เองได้ คือหนึ่งในเหตุผลหลักที่เมืองไทยเป็นประเทศสำคัญในอาเซียน ประเทศไทยเต็มไปด้วยคนที่มีความคิดสร้างสรรค์ แต่อาจจะไม่ได้มีแพลตฟอร์มที่ตอบโจทย์ทุกคน เราคิดว่าเราช่วยเหลือครีเอเตอร์คนไทยในการสร้างและเผยแพร่ผลงานได้ คอนเทนต์ที่ดีคือหัวใจสำคัญของธุรกิจของเรา และเมืองไทยเป็นหนึ่งในแหล่งผลิตคอนเทนต์ของเราในอาเซียน

อย่างที่เล่าไปว่าช่วงแรกยากมากในการหาคอนเทนต์ เราเลยต้องจัดการอบรมให้ครีเอเตอร์เข้าใจว่าเว็บตูนคืออะไร เอางานดัง ๆ ที่ฮิตในเกาหลีหรือในในระดับสากลเข้ามาให้อ่านก่อน ว่านี่คือเว็บตูนในอุดมคตินะ หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มผลิตงานของตัวเอง แล้วเราก็มีแพลตฟอร์มอิสระอย่าง WEBTOON CANVAS ให้คนที่สนใจมาลงงานได้ตามชอบ เราจัด Road Show ให้คนเห็นความสวยงามของเว็บตูน ว่าเรามีวิสัยทัศน์เพื่อพวกเขาอย่างไร หลังจากนั้นความพยายามของพวกเราก็เริ่มค่อย ๆ เห็นผล ชุมชนครีเอเตอร์ไทยขยายตัวขึ้น ครีเอเตอร์เกาหลียังพูดกันเลยว่าคนไทยสร้างสรรค์มาก การคิดเรื่องราวไม่เป็นรองใคร บางเรื่องกลายเป็นเรื่องฮิตในญี่ปุ่นเลยด้วยซ้ำ

โปรเจกต์ไหนในเมืองไทยที่คุณภูมิใจมากที่สุด

Training Camp ค่ะ เป็นโปรแกรมการศึกษาที่เราพาครีเอเตอร์เกาหลีมาสอนครีเอเตอร์รุ่นเยาว์คนไทย ทั้งการทำงาน แชร์ประสบการณ์และคำแนะนำต่าง ๆ มีครีเอเตอร์ไทยที่ต่อมาได้สร้างงานยอดนิยมขึ้นมาด้วย 

วิธีบริหาร WEBTOON ของ Hana Cha การเติบโตของแพลตฟอร์มการ์ตูนออนไลน์ที่ใหญ่สุดในโลก

คุณมีหลักในการลงทุนทำออริจินัลคอนเทนต์อย่างไร

เราพยายามมาเยอะค่ะ ลองผิดลองถูกกันมา บางเรื่องโปรดิวเซอร์คิดว่าจะดังแน่ แต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็นอย่างนั้นก็มี สิ่งสำคัญคือต้องตั้งใจลงทุนกับคอนเทนต์ไทยให้ตลอด และให้โอกาสคน 

ตอนนี้เราทำคอนเทนต์เต็มที่ในทุก ๆ ประเภท ก่อนหน้านี้เน้นงานสำหรับผู้หญิงมากหน่อย แต่ตอนนี้ขยายไปที่คอนเทนต์ทุกแบบ ฉันก็เลยไม่ได้มองหาเรื่องแบบไหนเป็นพิเศษ แต่ต้องการเรื่องที่มีเอกลักษณ์ สร้างจักรวาลของตัวเองขึ้นมาได้ และถ้าทำได้ ก็อยากจะช่วยพัฒนาครีเอเตอร์ไทยให้มีชื่อเสียงระดับโลก

งานหลักของโปรดิวเซอร์คือปลุกปั้นศักยภาพของครีเอเตอร์ และสร้างเครือข่ายที่แข็งแรงมั่นคงระหว่างเราและครีเอเตอร์ โชคดีที่เรามี CANVAS ให้เราได้เจอครีเอเตอร์ใหม่ ๆ ที่มีแวว ใครจะลงงานใน CANVAS ก็ได้ เราไม่แตะต้องผลงาน แต่ถ้าจะเป็น WEBTOON Original Content Creator คุณต้องผ่านการทำงานร่วมกับโปรดิวเซอร์ และมีแค่บางคนเท่านั้นที่ได้เดบิวต์ในฐานะครีเอเตอร์ของเรา

แล้วเว็บตูนก็เป็นแพลตฟอร์มที่ผู้ใช้งานมีส่วนร่วมได้ ทั้งกดติดตาม กดไลก์ คอมเมนต์ ซึ่งมีส่วนช่วยในการหาคอนเทนต์ที่ดีมาเสิร์ฟได้

บทเรียนที่คุณได้เรียนรู้จากความสำเร็จของออริจินัลคอนเทนต์ของไทยอย่าง คุณแม่วัยใส และ วันทองไร้ใจ คืออะไร

ความสำเร็จของคอนเทนต์ท้องถิ่นช่วยขยายแฟนด้อมได้ และงานที่ดี อยู่แพลตฟอร์มไหนก็ไปได้ ‘คุณแม่วัยใส’ ฮิตมากในญี่ปุ่น ในเกาหลี ไต้หวัน และอินโดนีเซียเองก็เป็นที่นิยม ส่วน วันทองไร้ใจ ก็เพิ่งแปลเป็นภาษาอินโดนีเซีย ซึ่งดูจากกราฟแล้วก็น่าจะไปได้สวย 

มาตรฐานของเว็บตูนเน้นงานที่มีคุณภาพสูง คนเกาหลีที่ได้อ่านงานไทยต่างบอกว่าได้เห็นสปิริตของคนไทย และเทรนด์ของคนไทย เราเห็นความสำคัญของการหาครีเอเตอร์ท้องถิ่น มีครีเอเตอร์ไทยเก่ง ๆ เต็มไปหมดนะคะ เราปล่อยคอนเทนต์ไทยราว 30 เรื่องต่อปี ครึ่งหนึ่งในนั้นมาจากครีเอเตอร์หน้าใหม่ 

ผลตอบรับของโปรเจกต์ที่ LINE WEBTOON THAILAND ให้ มินนี่ (G)I-DLE (ณิชา ยนตรรักษ์) โปรโมตการ์ตูนต่าง ๆ เป็นอย่างไรบ้าง 

ประสบความสำเร็จมากเลย ทั้งแฟน ๆ ของเว็บตูนและมินนี่ต่างติดตามโปรเจกต์นี้ เรามียอดอ่าน 15 ล้านวิวภายใน 2 วัน คิดว่าแฟนเว็บตูนก็ชอบมินนี่ที่มาเป็นพรีเซนเตอร์ ซึ่งเป็นเสมือนตัวแทนผู้อ่านของเรา คาแรกเตอร์ของเธอเหมาะกับเว็บตูนเรื่องที่มียอดอ่านมากของเรา (วันทองไร้ใจ, เมื่อฉันต้องไปอยู่โรงเรียนชายล้วน และ สามีคนนี้แจกฟรีให้เธอ) ความจริงใจของเธอที่มีต่อแบรนด์เว็บตูนสร้างความประทับใจให้คนอ่าน และแฟน ๆ ของเธอก็สนใจอ่านเรื่องราวที่เธอแนะนำ นักเขียนเรื่องที่ได้รับเลือกต่างก็ภูมิใจมากที่ไอดอลที่มีชื่อเสียงในเกาหลีมาโปรโมตให้ สนุกมากค่ะ ทุกคนชอบโปรเจกต์นี้

เหตุผลหนึ่งที่เว็บตูนเลือกมินนี่ น่าจะเป็นเพราะกลุ่มเป้าหมายเป็น Gen-Z ใช่ไหม คุณทำความเข้าใจกลุ่มคนรุ่นใหม่นี้อย่างไร

เราไม่ได้พยายามศึกษา Gen-Z เป็นพิเศษ อาจจะต่างจากแบรนด์อื่น ๆ ที่ก่อตั้งในยุคก่อนหน้านี้ที่ต้องพยายามทำความเข้าใจคนรุ่นใหม่ ชาว Gen-Z เป็นกลุ่มคนส่วนใหญ่ในแฟนด้อมของเราอยู่แล้วในทุกประเทศ พวกเขาเสพคอนเทนต์ออนไลน์มากเป็นเรื่องปกติ เพราะไม่เคยมีประสบการณ์ในยุคก่อนอินเทอร์เน็ต บางคนอาจจะไม่เคยอ่านหนังสือการ์ตูนกระดาษมาเลยด้วยซ้ำ เว็บตูนคือประสบการณ์อ่านการ์ตูนครั้งแรกของหลาย ๆ คน 

แฟนเว็บตูนส่วนใหญ่คือคนรุ่น Gen-Z และมิลเลเนียล ซึ่งเราเรียนรู้พฤติกรรมของพวกเขาตามปกติ ผ่านดาต้าว่าพวกเขาชอบอะไร อ่านคอมเมนต์ และดูโซเชียลเน็ตเวิร์ก Gen-Z ไม่ใช่คนรุ่นถัดไปที่กำลังมา แต่คือผู้บริโภคหลักของยุคนี้

โควิด-19 ส่งผลอย่างไรบ้างกับ WEBTOON คนอยู่บ้านแล้วอ่านการ์ตูนมากขึ้นรึเปล่า

ใช่ ช่วงโควิด 2 ปีที่ผ่านมาเป็นช่วงที่เว็บตูนเติบโตขึ้นมาก ผู้คนมีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้นเพราะออกไปเจอเพื่อนฝูงไม่ได้ เลยใช้เวลาเสพคอนเทนต์มากขึ้น ผู้ใช้งานของเราเพิ่มขึ้นมาก เพราะเห็นโอกาสนี้เราเลยขยายธุรกิจมากขึ้น ลงทุนกับออริจินัลคอนเทนต์หลายรูปแบบเพื่อจับกลุ่มเป้าหมายใหม่ ๆ 

วิธีบริหาร WEBTOON ของ Hana Cha การเติบโตของแพลตฟอร์มการ์ตูนออนไลน์ที่ใหญ่สุดในโลก
วิธีบริหาร WEBTOON ของ Hana Cha การเติบโตของแพลตฟอร์มการ์ตูนออนไลน์ที่ใหญ่สุดในโลก

พอช่วงนี้คนเริ่มกลับมาใช้ชีวิตปกติแล้ว รับมืออย่างไร

เป็นเรื่องธรรมดา แค่อากาศก็ส่งผลกับเว็บตูนแล้ว วันไหนฝนตกคนอ่านเว็บตูนจะเยอะเป็นพิเศษ แต่เนื่องจากเนื้อหามันเสพง่าย มีเวลาแค่ 1 – 2 นาทีก็อ่านการ์ตูนตอนที่ชอบได้แล้ว ตอนไหนก็ได้ 

สิ่งที่คุณได้เรียนรู้จากการทำงานข้ามพรมแดนประเทศและวัฒนธรรมคืออะไร

มันไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะทุกคนมีพื้นเพต่างกัน คนเกาหลีกระตือรือร้นและทุ่มเทกับงานหลายชั่วโมงมาก บางทีก็ถูกมองว่ามากเกินไป แต่สิ่งที่ทุกคนมีร่วมกันคือความรักในการ์ตูน ไม่ใช่ทำแค่งาน แต่ทุกคนกำลังผลักดันอุตสาหกรรมนี้ไปด้วยกัน ดังนั้นก็เลยไม่ได้รู้สึกว่ามีปัญหามาก และการทำงานข้ามประเทศเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ทุกคนคุ้นเคยกับการประชุมและทำงานออนไลน์ โควิดเลยไม่กระทบการทำงานมาก

ที่เป็นปัญหาน่าจะเป็นภาษามากกว่า เวลาสื่อสารด้วยภาษาอังกฤษ ซึ่งเป็นภาษาที่สองของทั้งฉันและคนไทย บางทีก็ต้องใช้เวลามากในการสื่อสารให้เข้าใจตรงกัน ส่วนสำหรับคนตะวันตก วัฒนธรรมยิ่งต่างกันมากกว่า แต่ว่าก็ทำงานกันได้ เหมือนคนที่ชอบวง BTS ไม่ว่าจะเป็นคนชาติไหน ก็มีความสนใจและความคล้ายคลึงกัน ถึงเราทำงานกันคนละประเทศ ก็ทำได้ ยากแค่ตรงไทม์โซนที่ต่างกันค่ะ

คุณจัดการการทำงานในภาคพื้นยูเรเชียทั้งหมดได้อย่างไร

ฉันมีทีมที่ดีค่ะ ไม่ได้ทำงานคนเดียว แต่ทำงานกับทีมที่ดี ทั้งในเมืองไทย เกาหลี ฝรั่งเศส อเมริกา ฯลฯ เว็บตูนมีทรัพยากรคนที่มีศักยภาพสูง 

อะไรคือคุณสมบัติของลูกทีมที่ดี

ความอยากเอาชนะ แพสชันที่มีต่ออุตสาหกรรมเว็บตูน ฉันชอบคำว่าแพสชัน ฉันสอนให้พวกเขาอ่านดาต้าได้ สอนให้ตามหาคอนเทนต์ดี ๆ ได้ แต่แพสชันเป็นสิ่งที่บังคับไม่ได้ ต้องเกิดมากับพวกเขา ฉันชอบคนที่ Positively Aggressive คนที่ลงมือทำให้บางสิ่งเกิดขึ้นได้จริง

ทักษะอะไรที่ขาดไม่ได้ในงานของคุณ

การคิดวิเคราะห์ (Analytic Thinking) และการตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เป็นทักษะที่ทุกคนต้องมี เพราะเรามีดาต้าอยู่ในมือ และต้องลงคอนเทนต์ใหม่ทุกสัปดาห์ ทักษะ 2 อย่างนี้ช่วยให้เราลดความผิดพลาดล้มเหลว

คุยกับ Hana Cha ผู้บริหาร WEBTOON ระดับ EURASIA ถึงการเติบโตของดิจิทัลแพลตฟอร์มจากเกาหลีที่กลายเป็นบริษัทนานาชาติ

แล้วทักษะที่คุณต้องมีในฐานะผู้บริหารล่ะ

การเลือกคนให้เหมาะกับงาน ต้องเข้าใจว่าพนักงานแต่ละคนถนัดอะไร เก่งอะไร แล้วให้พวกเขาได้ทำงานที่พวกเขาจะทำได้ดี 

WEBTOON มีโปรดักต์มากมายนอกจากการ์ตูน ทั้งนิยาย เกม ซีรีส์ สินค้าไลฟ์สไตล์ ฯลฯ อนาคตเราจะเห็นการเติบโตอะไรต่อไป

เว็บตูนจะกลายเป็นบริษัท IP Source Tank เรามีแฟนด้อม มี Storylog มหาศาล ซึ่งสร้างผลประโยชน์ทางธุรกิจได้ ใคร ๆ ก็มาหาเราเมื่อต้องการลิขสิทธิ์ได้ เราขยายไปธุรกิจประเภทอื่น ๆ ได้ด้วยในอนาคต เช่น ทำสวนสนุก ทำสินค้า ซึ่งประสบความสำเร็จในเกาหลี ในแง่ดิจิทัล เราก็ทำโปรเจกต์เมตาเวิร์สหลายอย่างกับพาร์ตเนอร์ วันหนึ่งคุณอาจจะสวมใส่ กิน หรือบริโภคสินค้าลิขสิทธิ์เว็บตูนได้ 

ส่วนในเมืองไทย เรากำลังทำหลายอย่างเลยค่ะ ยังบอกไม่ได้ แต่ว่าในอนาคตคุณอาจจะได้เห็นมูลค่าลิขสิทธิ์ของครีเอเตอร์ไทยเพิ่มสูงขึ้น จากการแปลงเป็นละครหรือเติบโตในต่างประเทศอย่างแน่นอน

คุยกับ Hana Cha ผู้บริหาร WEBTOON ระดับ EURASIA ถึงการเติบโตของดิจิทัลแพลตฟอร์มจากเกาหลีที่กลายเป็นบริษัทนานาชาติ

Questions answered by Head of Marketing & Global Webtoon Eurasia Business

1. ตัวการ์ตูนโปรดตลอดกาลของคุณคือ

Run Hani ตัวละครในมันฮวายุค 80 เรื่อง Dallyeola Hani มีแอนิเมชันด้วย ฉันชอบมาตั้งแต่เด็กเลย รันฮานิเป็นเด็กกำพร้าที่พยายามมาก ๆ ที่จะเป็นนักวิ่ง เธอมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้และวิ่ง ๆๆ ไปข้างหน้าเสมอ

2. WEBTOON เรื่องไหนที่คุณให้คนในทีมอ่าน

หวนคืนสู่ฮวาซาน (Return of the Blossoming Blade) เป็นเรื่องที่แนะนำทุกคนค่ะ ลองอ่านแล้วคุณจะรู้ คุ้มค่ากับเวลาของคุณแน่นอน มันสนุกมาก! เนื้อหาเล่าสาส์นหลายอย่างที่ดีมาก ฉันอ่านทีไรร้องไห้ทุกที

3. หนังสือเล่มล่าสุดที่คุณอ่าน

Power to Have People ภาษาเกาหลีคือ 인간니여가 เป็นหนังสือของนักเขียนญี่ปุ่นที่เล่าว่าจะชนะใจคนได้อย่างไร ช่วงนี้อ่านหนังสือแบบนี้เพราะอยากชนะใจคนในทีมค่ะ (หัวเราะ)

4. ถ้าเรื่องราวของคุณเป็นการ์ตูน จะอยู่ใน Genre ไหน

อยากอยู่ในหมวดโรแมนซ์ แต่ชีวิตจริงน่าจะเป็นคอเมดี้ เพราะชีวิตมีเรื่องสุขนาฏกรรมหลายอย่าง แต่อยากให้อนาคตมีเรื่องโรแมนซ์นะคะ

5. ใช้เวลาบนมือถือวันละกี่ชั่วโมง

นอกจากเวลานอนกับเวลาประชุม ก็ใช้มือถือตลอดเวลาเลยค่ะ น่าจะอย่างน้อย 9 ชั่วโมงต่อวัน

6. แอปพลิเคชันที่ใช้บ่อยที่สุด

NAVER, WEBTOON, Line, Netflix และอื่น ๆ 

7. ถ้าได้รับเชิญให้ไปพูดบนเวที TED Talk หัวข้อที่คุณจะพูดคือ

พลังของเว็บตูน และ IP Business

8. เวลาให้กำลังใจลูกทีม คุณจะพูดว่า

มาลองดูสักตั้งเถอะ (Let’s just try it!)

9. ความสามารถพิเศษลับ ๆ ที่ไม่เคยบอกใคร

คำถามนี้ยากที่สุดเลย เป็นคนมี Self-sustainability เวลาเหนื่อยล้าหรือรู้สึกเจ็บปวดจากผู้คน ฉันเอาชนะมันได้ง่าย ๆ ค่ะ

10. อยากได้ทักษะอะไรใหม่ในปีนี้

ทักษะการเยียวยาคน อยากจะเยียวยาจิตใจของทีมที่เหนื่อยล้าให้ได้ค่ะ

Writer

ภัทรียา พัวพงศกร

ภัทรียา พัวพงศกร

บรรณาธิการ นักเขียน ที่สนใจตึกเก่า เสื้อผ้า งานคราฟต์ กลิ่น และละครเวที พอๆ กับการเดินทาง

Photographer

Avatar

ปฏิพล รัชตอาภา

ช่างภาพอิสระที่สนใจอาหาร วัฒนธรรมและศิลปะร่วมสมัย มีความฝันว่าอยากทำงานศิลปะเล็กๆ ไปเรื่อยๆ

กัปตันทีม

บทสนทนานอกตำราวิชาการจัดการและแนวคิดในการทำงานของผู้บริหารองค์กร

ดร.ชาคริต พิชญางกูร คือผู้อำนวยการสำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน) หรือ CEA คนปัจจุบัน

CEA คือหน่วยงานที่ทำงานด้านการพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ พัฒนาผู้ประกอบการ สนับสนุนบุคลากรสร้างสรรค์ รวมถึงทำเรื่องย่านสร้างสรรค์ ลงพื้นที่ทั่วประเทศไปค้นหาสินทรัพย์ของท้องถิ่น เอามาต่อยอดเพื่อเพิ่มมูลค่าผ่านงานที่หลากหลาย ซึ่งงานใหญ่ที่ทุกคนคุ้นเคยก็ดี ก็คือ ‘Design Week’ ทั้งกรุงเทพฯ เชียงใหม่ ขอนแก่น และขยายออกไปอีกหลายจังหวัด

CEA เป็นหน่วยงานที่สำคัญกับความคิดสร้างสรรค์ของประเทศ กัปตันทีมขององค์กรนี้จึงมีบทบาทสำคัญไม่แพ้กัน

ดร.ชาคริต พิชญางกูร เป็นผู้อำนวยการคนที่ 2 ของ CEA เพิ่งรับตำแหน่งเมื่อกลาง พ.ศ. 2565 ที่น่าสนใจคือ เขาเป็นคนจากผู้อำนวยการคนแรกที่มาจากภาคเอกชน และก่อนหน้านั้นเขาเคยทำงานอยู่ที่ RS Promotion ยาวนานถึง 15 ปี เคยดูมาแล้วทั้งสิ่งพิมพ์ สื่อต่าง ๆ และในวันที่อาร์เอสลุกขึ้นมาเปลี่ยนโมเดลธุรกิจสู่การขายสินค้า เขาคือกำลังสำคัญในการ Transform องค์กร และพัฒนาผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ในทุกขั้นตอน

ดร.ชาคริต เป็นผู้บริหาร นักคิด นักวางแผน และนักขายฝีมือดี เราเลยชวนเขาคุณเรื่อง CEA ในมือของเขาว่าจะต่างจากเดิมไปอย่างไร รวมไปถึง Soft Power ของประเทศไทยที่เขาช่วยรัฐบาลดูแลอยู่ จะมุ่งหน้าไปทางไหนต่อ

ดร.ชาคริต พิชญางกูร จาก RS สู่ CEA วิธีบริหารองค์กรครีเอทีฟและทิศทาง Soft Power ไทย

คุณเพิ่งกลับมาจากงาน Chiang Mai Design Week คุณมองเมืองเชียงใหม่ว่าพิเศษยังไงบ้าง

มีวัฒนธรรม มีบรรยากาศของความคิดสร้างสรรค์สูง อาจเพราะมีต้นทุนทางวัฒนธรรมเกี่ยวกับศิลปะเยอะ จึงเอาศิลปะไปทำงานคราฟต์ เสื้อผ้า อาหาร หรือการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม ประเทศไหนให้ความสำคัญกับศิลปะ ประชาชนก็มักจะมีความคิดสร้างสรรค์สูง

ถ้าจะหยิบศิลปะไปต่อยอดสร้างรายได้ให้ประเทศ เราควรเอาไปทำอะไรดี

ภารกิจของการทำเศรษฐกิจสร้างสรรค์ มี 2 มิติ มิติแรก สนับสนุนอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ ซึ่งมี 15 อุตสาหกรรม เช่น งานคราฟต์ ศิลปะการแสดง ทัศนศิลป์ แฟชั่น เกม แอนิเมชัน ภาพยนตร์และซีรีส์ สถาปัตยกรรม การออกแบบ อาหาร และการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม

มิติที่ 2 คือการนำผลผลิตจากอุตสาหกรรมเหล่านี้ไปพัฒนาอุตสาหกรรมอื่นที่เกี่ยวข้อง มีงานวิจัยจำนวนมากบอกว่า ผลผลิตของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ส่งผลต่ออุตสาหกรรมอื่น เช่น อุตสาหกรรม K-POP ส่งผลในเชิงบวกต่ออุตสาหกรรมสินค้าสุขภาพ สินค้าความงาม การท่องเที่ยว อาหาร ส่งผลให้อุตสาหกรรมอื่นโตได้ด้วย

ในอุตสาหกรรมทั้ง 15 ด้าน เราแบ่งเป็น 3 กลุ่ม คือ Original Business ซึ่งเป็นจุดตั้งต้นของความคิดสร้างสรรค์ เช่น ทัศนศิลป์ เหมือนเป็นทุนทางวัฒนธรรม อีกกลุ่มคือ Creative Product and Service เช่น การออกแบบ สถาปัตยกรรม สุดท้าย Creative Content เช่น เพลง หนัง ซีรีส์ รวมถึงแพลตฟอร์มด้วย

กลับมาที่คำถาม ศิลปะอยู่ในก้อน Original อีสานมีหมอลำที่ไปดังที่ต่างประเทศ แต่มันต้องร่วมสมัย การต่อยอดศิลปะต้องปรับตัวตามความต้องการของตลาด ตลาดต่างประเทศต้องการแบบไหนเราก็ปรับตัวแบบนั้น การไปเมืองนอก ต้องเอาตลาดเป็นตัวตั้ง มองในมุมสากล การไปแบบดั้งเดิมอาจไม่ใช่คำตอบ แล้วก็ไม่ควรยึดติดกับตรงนั้น เพราะมันเป็นคนละภารกิจ

งาน Bangkok Design Week ที่กำลังจะเกิดขึ้น จะให้อะไรกับกรุงเทพฯ บ้าง

กรุงเทพฯ เป็น Creative City of Design ของยูเนสโก งานนี้ตอบภารกิจเรื่องการออกแบบค่อนข้างชัดเจน มีความน่าสนใจหลายอย่าง มีการจัดงานในย่านใหม่ ๆ หลายย่านที่เราไม่เคยทำ เปิดพื้นที่ใหม่ ๆ อย่าง ประปาแม้นศรี มีความพยายามเชื่อมต่อกับหน่วยงานต่างประเทศ มีองค์กรระหว่างประเทศมาร่วมเยอะขึ้น มีการเชิญตัวแทนจากเมืองในเครือข่ายของยูเนสโกมาขึ้นเวทีพูดคุยแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ว่า ญี่ปุ่นทำอะไร เกาหลีทำอะไร อินโดนีเซียทำอะไรในเมืองสร้างสรรค์ของเขา แล้วก็มีการคอลแลบกับอุตสาหกรรมอื่น เพื่อให้เกิดมูลค่าเพิ่มใหม่ ๆ เช่น มีโชว์เคสที่เราทำกับโรงพยาบาลเครือ BDMS ในคอนเซปต์ Design for Better Health Care แล้วก็มีโชว์เคสจากศิลปินต่างประเทศเยอะขึ้น

ถ้าชาวกรุงเทพฯ ถามว่างานนี้เกี่ยวกับเขายังไง

ในงานมีโชว์เคส มีเวิร์กช็อปต่าง ๆ น่าจะดึงคนในอุตสาหกรรมที่สนใจเข้ามามีส่วนร่วมได้ แต่สำหรับคนทั่วไปคงไม่ได้อยากมานั่งฟัง เขาก็มาเดินซื้อของหรือมาขายของในตลาดได้ นั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาเกี่ยวกับงานนี้

ดร.ชาคริต พิชญางกูร จาก RS สู่ CEA วิธีบริหารองค์กรครีเอทีฟและทิศทาง Soft Power ไทย

กรุงเทพฯ เป็นเมืองสร้างสรรค์แบบไหน

Diversity และ Inclusivity เวลาคนต่างชาติเข้ามา เขามองว่าสังคมบ้านเราค่อนข้างเปิดกว้าง ยอมรับในความหลากหลาย อย่างเช่น LGBTQI+ แล้วก็เป็นมิตร ผ่อนคลาย มีความยืดหยุ่นสไตล์คนไทย ประเทศอื่นก็มีสตรีทฟู้ด แต่มีข้อจำกัดมากมาย ไม่เหมือนของเรา ผมนึกไม่ออกนะว่าประเทศไหนจะมีเสน่ห์แบบไทย คนจะไม่ได้สัมผัสความรู้สึกนี้จากสิงคโปร์ ฮ่องกง หรือจาการ์ตาแน่นอน

ประเด็นไหนที่รัฐบาลเอาไปเป็นนโยบายแล้วพูดบ่อย ๆ มันจะกลายเป็นสิ่งที่แมสสุด ๆ และเอาต์ทันที ตอนนี้คำว่า Soft Power เอาต์หรือยัง

ผมไม่รู้ว่าเอาต์หรือยัง แต่มันเริ่มเฝือแล้ว พอใช้กันเยอะ ๆ คนก็ไม่อยากพูดถึงแล้ว แต่ตอนนี้คำนิยามของ Soft Power ที่ปรากฏในสื่อยังไม่ชัดเจน เราควรวางกรอบให้ชัด หากใช้อย่างถูกต้อง คำนี้ก็จะอยู่กับเราไปได้นาน แต่ถ้าอะไร ๆ ก็เป็น Soft Power หมด มันจะไม่น่าสนใจ Soft Power ก็ต้องมีนิยามที่ชัด มีตัวชี้วัดที่ชัด แต่ละประเทศวัดกันยังไง ตัวชี้วัดจะบอกเราเองว่า คำนี้ประกอบด้วยเรื่องอะไรบ้าง พอเข้าใจตรงกัน พูดในทิศทางเดียวกัน มันจะกลายเป็น Generic Keyword ไม่ใช่คำที่เฝือหรือเอาต์

คุณอยู่ในบอร์ด Soft Power หรือคณะกรรมการนโยบายส่งเสริมภาพลักษณ์ของประเทศด้วย Soft Power คุณอยากใช้โอกาสนี้ทำอะไร

มันเป็นการรวมตัวของงานภาครัฐหลาย ๆ หน่วยงาน ผมเป็นกรรมการและเลขานุการร่วม อย่างแรกผมอยากบอกทุกคนว่า นิยามของ Soft Power ที่สำนักงานเราศึกษามาคืออะไร ผมมองเป็นเรื่องแบรนด์ของประเทศ พอไปดูตัวชี้วัด มันเกี่ยวกับเรื่องการสื่อสารหมดเลย เป็นมุมมองที่คนต่างชาติมองมา ทำให้เขาเชื่อเรา รักเรา การสร้างความเชื่อมี 3 มิติ คือ ความคุ้นเคย ชื่อเสียง และอำนาจชักจูง ใต้ Soft Power มีตัวย่อยอีก 7 แกน เช่น วัฒนธรรม สื่อ และการสื่อสาร ดูจาก 3 มิตินี้แล้วไม่ต่างจากการสร้างแบรนด์ เวลาเราจะให้คนซื้อของ เราไม่ได้บังคับเขา คุณชอบคุณก็ซื้อ ก็เรื่องเดียวกัน อยากให้เขาซื้อของไทย รักประเทศไทย เป็นสาวกประเทศไทย เหมือนที่เป็นสาวกสินค้า เราก็ต้องทำแบรนด์และการสื่อสาร

เรามีแนวทางแบรนด์ของประเทศไทยหรือยัง

การทำสินค้าต้องใช้เงินซื้อสื่อเพื่อทำให้คนรักเรา อยากซื้อของเรา แนวทางที่เรามีตอนนี้คืออุตสาหกรรม ที่ต้องนำก็คือ อุตสาหกรรมสื่อและคอนเทนต์ เพลง หนัง ซีรีส์ แพลตฟอร์มเกี่ยวกับคอนเทนต์ทั้งหมด แล้วคุณก็ Tie-in ความเป็นไทยเข้าไป ไม่จำเป็นต้องเป็นไทยดั้งเดิม ไม่จำเป็นต้องยัดทุกอย่างเข้าไป เหมือนเราทำโฆษณาประเทศ ส่วนจะพูดเรื่องอะไรก็ต้องมาคุยกันตามภารกิจของแต่ละหน่วยงาน

ได้ข้อสรุปหรือยังว่า จะนำเสนอความเป็นไทยอะไรบ้างสู่ชาวโลก

เราเพิ่งประชุมกันครั้งแรก เริ่มจากให้ทุกคนตกลงร่วมกันว่าจะใช้อุตสาหกรรมนี้ บางคนอาจถามว่า ทำไมไม่นำด้วยสิ่งทอ คราฟต์ หรือมวยไทย ผมพยายามบอกทุกคนว่า ได้หมด แต่คุณต้องใส่ไปเป็นส่วนหนึ่งในคอนเทนต์ มันอาจไม่ใช่เรื่องการโปรโมตงานคราฟต์ในงานแฟร์นานาชาติ แต่เป็นการเอางานคราฟต์ไทยมาใส่ในคอนเทนต์ให้คนทั่วโลกดู ให้เงินภาคเอกชนทำก็ได้ มีงานวิจัยออกมาว่า หน่วยงานรัฐในต่างประเทศเป็นสปอนเซอร์ให้ทำหนังเยอะมาก เรื่อง Crazy Rich Asian ซึ่งเป็นหนังสือที่ดังมาก เกี่ยวกับผู้หญิงไชนีสอเมริกันคนหนึ่ง ไปมีแฟนเป็นคนสิงคโปร์ที่สหรัฐฯ วันหนึ่งต้องกลับมางานแต่งงานกับแฟนที่สิงคโปร์ ถึงรู้ว่าแฟนที่ดูปกติของเธอ มีครอบครัวที่รวยระดับท็อปของสิงคโปร์ รัฐบาลสิงคโปร์ลงทุนทำเรื่องนี้ร่วมกับวอร์เนอร์ บราเธอส์ แล้วก็ได้นักท่องเที่ยวกลับมามโหฬารเลย ส่วนจะใส่อะไรเข้าไปก็มาคุยกันต่อไป ขึ้นกับบริบทของแต่ละภูมิภาคด้วย ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องเดียว ถ้าภูมิภาคนี้ชอบเรามุมนี้ก็ทำเรื่องนี้ เราต้องเลือกสัก 3 4 หรือ 5 ประเด็น ไม่จำเป็นต้องเป็นประเด็นเดียว

ดร.ชาคริต พิชญางกูร จาก RS สู่ CEA วิธีบริหารองค์กรครีเอทีฟและทิศทาง Soft Power ไทย

คุณถือเป็นนักขายมือทอง หลักในการขายของให้ได้คืออะไร

ผมสนุกกับงานพัฒนาสินค้ามากกว่างานการตลาด การผลิตสินค้าหนึ่งชิ้นมี 3 ช่วง ก่อนผลิต ผลิต และขายในตลาด ผมว่าความสำเร็จอยู่ที่ช่วงแรกเกินครึ่ง การคิดว่าคอนเซปต์แบบนี้ ต้นทุนเท่านี้ รสชาติแบบนี้ รูปลักษณ์แบบนี้ ถ้ามันถูกต้องแข็งแรงตอบโจทย์ผู้บริโภค โอกาสผิดพลาดจะน้อย ตอนผมอยู่ลอริอัล เราตื่นเต้นกับวิธีคิดสินค้าของเขามาก ๆ จนทำให้ผมเลือกเรียนต่อด้านนี้

ปัญหาที่เจอคือคนจำนวนมากไม่ได้ให้เวลากับมัน แล้วมาแก้ตอนหลัง เช่น อยากขายสินค้าตรงนี้ แต่วางต้นทุนผิด ลดราคาก็ไม่ได้ ทำโปรโมชันก็ไม่ได้ ผิดไปหมด

เคล็ดลับในการคิดคอนเซปต์คือ

คุณต้องเข้าใจผู้บริโภคมาก ๆ ถ้าคุณทำอาหารเสริม ตลาดต้องการแบบเม็ด แต่คุณทำแบบชงดื่ม ก็อาจไม่ตอบโจทย์ตลาด แล้วคุณก็ต้องเข้าใจอุตสาหกรรมด้วยว่ามีใครอยู่บ้าง เพราะคุณไม่ได้สร้างตลาดใหม่ มีโอกาสที่เราจะทำสินค้าที่สร้างตลาดใหม่น้อยมาก เราไม่ได้เป็น Airbnb ได้ทุกคน ส่วนใหญ่ก็อยู่ในตลาดเดิม คุณต้องไปแย่งลูกค้าคนอื่นมา คำถามที่ต้องตอบให้ได้คือ ทำไมเขาต้องเปลี่ยนยี่ห้อมาซื้อของคุณ ถ้าตอบไม่ได้ ไม่ต้องออกสินค้า

เห็นสินค้าพวกนี้ขายดี แล้วแค่ขายตามเขาไม่ได้เหรอ

กลับไปเรื่องเดิม คุณจะทำให้เขาเปลี่ยนมาซื้อของคุณด้วยวิธีไหน คุณต้องหาทางเข้าตลาดด้วยความแตกต่าง ขายราคาเท่าเขาก็ได้ถ้าคุณทำได้ดีกว่า หรือถ้าคนขายออนไลน์เยอะ คุณก็ทำขายตรง ราคาก็เป็นความต่างได้นะ ไม่ถูกไปเลยก็แพงไปเลย ถ้าตลาดที่ผู้เล่นเยอะ แล้วตั้งราคาแพงก็เข้ายากหน่อย แต่ถ้าผู้เล่นไม่มาก ขายแพงก็เข้าได้อยู่ ของแพงมีตลาดนะ เพียงแต่ขายแพงแล้วก็ต้องตอบสนองความคาดหวังของลูกค้าให้ได้ ถ้าขายถูกอาจจะไม่ต้องสนใจตรงนี้

เราจะขายงานสร้างสรรค์ไทยในเวทีโลกแข่งกันประเทศอื่นยังไง

ต้องมองแยกเป็นอุตสาหกรรม เพราะต่างกันพอสมควร เวลาผมมองเศรษฐกิจสร้างสรรค์ มีตัวแปร 3 ตัว ต้นทุนทางวัฒนธรรม ความคิดสร้างสรรค์ และเทคโนโลยี แต่ละอุตสาหกรรมไม่ต้องใช้เท่ากันก็ได้ อุตสาหกรรมที่ใช้ต้นทุนทางวัฒนธรรมสูง ๆ มีโอกาสสำเร็จสูง เวลาจะไปแข่งกับใคร เราห้ามเหมือน ต้องแข่งในสิ่งที่เขาไม่มี ประเทศเราเด่นเรื่องไหนที่ประเทศอื่นไม่มีก็ผลักดันเรื่องนั้น ไม่ใช่แข่งเรื่องเทคโนโลยีอย่างเดียว

ดร.ชาคริต พิชญางกูร จาก RS สู่ CEA วิธีบริหารองค์กรครีเอทีฟและทิศทาง Soft Power ไทย

คุณไปพูดบนเวที Adman เรื่อง Creator Economy ทำไมถึงสนใจสิ่งนี้

ผมสนใจพลังของ User-generated Content พอมันออกมาจากคนธรรมดาก็มีความน่าเชื่อ น่าสนใจอีกแบบ มันคือเนื้อหาที่ส่งออกไปสู่ตลาดโลกได้ บล็อกเกอร์หลายคนทำเนื้อหาภาษาไทย พอใส่ซับไตเติ้ลก็มีคนดูมาจากต่างประเทศเยอะมาก ยอดวิวเป็นล้าน อย่าง Mark Wiens เขาอยู่ในเมืองไทยทำเรื่องอาหารไทย แต่ไปทำซีรีส์ HBO เรื่องอาหารให้สิงคโปร์ ซึ่งรัฐบาลสิงคโปร์น่าจะลงทุนให้ น่าเสียดาย เขาน่าจะทำเนื้อหาให้ไทยมากกว่า ผมอยากทำระบบนิเวศที่สนับสนุนคนกลุ่มนี้ เราใช้การทำงานรูปแบบเดิมไม่ได้ มันจะช่วยสร้างงานสร้างรายได้ให้คนเล็กคนน้อยเยอะมาก แล้วก็เป็นการส่งออกเนื้อหาของไทยสู่เวทีโลกด้วย ผมมอง 2 มิตินี้

คุณนั่งเก้าอี้ผู้อำนวยการมา 6 เดือนแล้ว พบวิธีบริหารหน่วยงานรัฐให้ราบรื่นแล้วหรือยัง

กฎระเบียบก็มีอยู่ทุกที่ เอกชนก็มีข้อจำกัดแบบหนึ่ง ภาครัฐก็อีกแบบหนึ่ง แค่มองข้อจำกัดเป็นสิ่งที่ต้องจัดการ แล้วหาทางทำให้บรรลุเป้าหมายให้ได้ ความท้าทายของผมคือ การสร้างภารกิจใหม่ ๆ ให้สำนักงานมากกว่า เราทำคนเดียวไม่ได้ ทีมต้องเป็นคนขับเคลื่อน การเพิ่ม KPI เพิ่มงาน ด้วยงบประมาณที่จำกัด ทีมก็ต้องปรับตัว ซึ่งทุกคนพยายามขับเคลื่อนสิ่งที่ผมอยากทำ เพราะเขารัก CEA มีแพสชันกับงานของเขา เวลาที่เราเสนออะไรที่ต้องเพิ่มงาน แต่มันดีกับสำนักงาน เขาก็ไม่คัดค้าน แต่เราจะคาดหวังความรวดเร็วไม่ได้ ถ้าติดขัดเรื่องงบประมาณก็ใช้วิธีหาพันธมิตร จับมือภาครัฐบ้างเอกชนบ้าง พลิกแพลงกันไป

ทำงานร่วมกับลูกน้องที่เป็นนักสร้างสรรค์ มีความเป็นศิลปินสูง ๆ ยังไง

รางวัลของมนุษย์มี 2 มิติ คือเรื่องเงินกับการยอมรับ นักสร้างสรรค์ต้องการเรื่องหลังค่อนข้างมาก คุณต้องให้อิสระเขา มีเวทีให้เขาได้แสดงผลงาน คุยเป้าหมายให้ชัด คุณจะทำอะไรระหว่างทางก็ทำไป อย่าตีกรอบเขา ให้เขาหาทางเลือกมาให้เรา ถ้ามีจุดไหนที่เราไม่แน่ใจก็ผลักให้เขาคิด ลองแก้ปัญหา เราต้องไม่เข้าไปชี้นำ ต้องให้เขาหาทางออกให้เรา นักสร้างสรรค์คือคนหาทางออก

คุณบ้างานไหม

ไม่ ผมไม่เชื่อเรื่องการทำงานหนักเกินไปด้วยซ้ำ ผมทำงานได้มีประสิทธิภาพเมื่อความกดดันอยู่ระดับกลาง ๆ ถ้ามีเยอะเกินไป ผมจะไม่มีประสิทธิภาพเลย ผมทำงานหนักมากไม่ได้ ผมเลยต้องกระจายงานออก ต้องจัดลำดับความสำคัญ งานเราอยู่ในจุดที่ต้องมองอนาคต วางแผน ต้องไม่มีงานปฏิบัติการที่ยุ่งเกินไป

ดร.ชาคริต พิชญางกูร ผอ. CEA กับเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ดีไซน์วีก และการทำธุรกิจโดยใช้ความคิดสร้างสรรค์ในทุกขั้นตอน

คุณวางแผนชีวิตว่าอายุ 50 จะลาออกจากงานธุรกิจมาเป็นอาจารย์สอนหนังสือ อะไรคือหมุดหมายที่คุณต้องไปถึงให้ได้ก่อนวางมือจากธุรกิจ

อยากเป็นคนคิดสินค้าตั้งแต่แรก แล้วทำมันออกมาขายให้ได้ เราเคยทำบริษัทฝรั่งมาก่อน เราได้แต่ขายของที่เขาคิดและทำมาเสร็จแล้ว กระบวนการคิดสินค้าให้ตอบโจทย์ตลาดเป็นความท้าทายที่ผมชอบ ผมอยากเปิดตัวสินค้าที่เราคิดเองแบบวางขายทั่วประเทศ ซึ่งก็ทำสำเร็จแล้วหลายตัว ทั้ง Functional Drink อาหารเสริม อาหารสัตว์เลี้ยง เลยอยากเปลี่ยนบทบาทมาเป็นอาจารย์ เป็นที่ปรึกษางานที่เกี่ยวกับการพัฒนาสินค้าและบริการใหม่ ๆ ในบ้านเรา แต่พอที่นี่เปิดรับก็ลองดู งานที่นี่ก็เป็นที่ปรึกษาอยู่แล้ว เพราะต้องคุยกับผู้ประกอบการเต็มไปหมด ก็อยากลองดู

ในบรรดาผู้สมัครที่ผ่านถึงรอบสุดท้าย คุณเป็นคนเดียวที่มาจากภาคเอกชน อะไรทำให้คุณได้ตำแหน่งนี้

ผมก็ไม่เคยถามบอร์ดนะ คิดว่าคงไม่เหมือนคนอื่น ผมชอบงานที่นี่อยู่แล้ว เราทำงานในอุตสาหกรรมบันเทิงมานาน ติดต่อกับนักสร้างสรรค์อยู่แล้ว ผลิตภัณฑ์ก็ทำ ของก็ขาย การผลิตคอนเทนต์ก็รู้ ในทุกกระบวนการของ CEA ผมทำมาหมดแล้ว แล้วผมก็เรียนปริญญาเอกด้าน Design Thinking ซึ่งเป็นเครื่องมือสำคัญของที่นี่ ด้วยส่วนผสมทั้งหมดนี้มั้งที่ทำให้บอร์ดตัดสินใจเลือกคนที่มาจากภาคเอกชน

ทำไมถึงชอบสอนหนังสือ

ผมได้เรียนรู้อะไรใหม่ ๆ เยอะเวลานิสิตพรีเซนต์ สอน 3 ชั่วโมงผมจะเลกเชอร์ชั่วโมงเดียว ที่เหลือให้เขาเอาเคสที่ให้ไปมาคุยกัน แต่ละคนมาจากอุตสาหกรรมที่หลากหลาย บางคนเป็นหมอฟัน เป็นเภสัชกร เป็นลูกเจ้าของโน่นนี่ เราได้เรียนรู้เรื่องใหม่ ๆ ตลอดเวลา เราไม่ใช่คนที่ฉลาดที่สุดในห้อง เราไปสร้างกระบวนการเรียนรู้ในห้อง นิสิตไทยไม่ค่อยชอบแสดงความคิดเห็น คลาสผมเลยมีคะแนนการมีส่วนร่วมในห้อง 30 เปอร์เซ็นต์ ใครยกมือถาม ยกมือตอบก็ให้คะแนน ใครนั่งนิ่งก็ศูนย์ไป ไม่กล้ายกก็ต้องยก

ถ้าเปิดวิชาใหม่ได้ จะสอนวิชาอะไร

มีการคุยกันแล้ว มหาวิทยาลัยมหิดลเชิญผมไปสอนเทอมหน้า น่าจะชื่อวิชา Business Creativity ผมจะสอนเรื่องการนำความคิดสร้างสรรค์ไปใช้ในแต่ละจุดของกระบวนการทำธุรกิจ ตั้งแต่การคิดผลิตภัณฑ์จนถึงการขาย ความคิดสร้างสรรค์ในแต่ละขั้นตอนการทำงานมีบทบาทในการช่วยให้สินค้าประสบความสำเร็จได้อย่างไร สอนเรื่องการพัฒนาผลิตภัณฑ์โดยใช้ Design Thinking เพื่อให้เข้าใจผู้บริโภคจริง ๆ การทำ Brand Identity ก็เอานักออกแบบมาสอน แปลงคอนเซปต์ของแบรนด์ออกมาเป็น Corporate Identity อย่างไร ออกแบบแพ็กเกจยังไง ทำการตลาด ทำคอนเทนต์ที่อิมแพกต์ยังไง ตั้งแต่โฆษณาทางโทรทัศน์จนถึง TikTok

ผมอยู่ที่อาร์เอสในช่วง Transform จากบริษัททำเพลงไปสู่บริษัททำสินค้า เราจ้างบริษัทจากอังกฤษที่ชื่อ Pentagram มารีแบรนด์ ผมทำงานร่วมกับเขา เลยได้เห็นวิธีการแบบมืออาชีพ ทำหลายตัวด้วย ทั้งระดับองค์กรและผลิตภัณฑ์ ออกมาเป็น Rule Book เพื่อใช้เป็นกรอบในการทำการสื่อสาร ผมอยากสอนเรื่องพวกนี้

10 Things you never know

about Chakrit Pichyangkul

1.  ในปีที่ผ่านมา คุณฟังเพลงของศิลปินคนไหนบ่อยที่สุด

เอลวิส เพรสลีย์ ผมฟังเพราะคุณแม่ชอบ หนังเรื่อง Elvis ที่ บาซ เลอห์มานน์ เพิ่งทำผมก็ชอบมาก

2.  วันที่เข้าออฟฟิศรับประทานอาหารเที่ยงที่ไหน

ที่โต๊ะทำงาน ประชุมมันจะไหล ๆ ไปถึง 12.20 บ่ายโมงก็มีประชุมต่อ ออกไปไหนไม่ได้หรอก

3.  ลูกน้องประเภทไหนที่รักที่สุด

คนที่ชอบท้าทายผม บางทีเขาเถียงมา เราก็เห็นด้วย มันทำให้เราเห็นว่ามองได้อีกมุม ถ้าเขาเชื่อเราทั้งหมด เราก็ไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย

4.  เรื่องที่กำลังอยากเข้าใจให้ได้

ยูเรเนียน เป็นโหราศาสตร์อย่างหนึ่งของยุโรป เป็นโปรแกรมซอฟต์แวร์ ผมเรียนจบแล้วแต่ยังไม่เข้าใจนัก ต้องฝึกตีความเยอะ ๆ

5.  กิจกรรมโปรดยามเช้า

ผมตื่น 7 โมง ทุกเช้าผมจะทำเมนูเฮลตี้สมูทตี้ ต้องมีอกไก่เป็นส่วนผสมหลัก ที่เหลือเป็นการสร้างสรรค์ประจำวัน มีผักผลไม้อะไรก็เอามาใส่ ใส่นมโอ๊ตบ้าง โดยไม่ได้สนว่ารสมันเข้ากันไหม แล้วก็เอามาทานในรถ

6.  คุณทำอาหารเมนูไหนอร่อยสุด

ข้าวราดกะเพราไก่ ผมทำได้ดีมาก เนื้อไก่ต้องเป็นส่วนนี้เท่านั้น พริกก็ผสมกันหลายประเภท เพราะแต่ละชนิดมีกลิ่น มีความเผ็ดไม่เหมือนกัน ใบกะเพราก็ต้องกะเพราแดง

7.  โกนหนวดครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

ถ้าเกลี้ยงเลยก็ 2 เดือนที่แล้ว ผมแพ้อะไรสักอย่างเลยต้องโกน แต่ทนเห็นหน้าตัวเองตอนไม่มีหนวดไม่ได้ หน้ามันซีด หน้าจืด ผมไว้หนวดมา 10 กว่าปีแล้ว

8.  วันอาทิตย์จะเจอคุณได้ที่

สวนรถไฟ ผมไปวิ่งออกกำลังกาย 3 สวนตรงนั้น 5 – 10 กิโล ชวนเพื่อนไปวิ่งบ้าง วิ่งเสร็จก็กินข้าว เป็นวันที่ผมอยู่กับตัวเอง ตอนเย็นก็ไม่ค่อยมีนัด ผมไม่ค่อยกินข้าวนอกบ้าน ไม่ค่อยออกไปแฮงก์เอาต์

9. แข่งแฟนพันธุ์แท้ตอนไหนได้บ้าง

ตอนออสการ์ ผมชอบดูหนัง บ้าหนังรางวัล ช่วงหนึ่งรู้หมดว่าใครเข้าชิงรางวัลไหน ใครได้

10.  ตอนนี้อยากไปเที่ยวที่ไหน

โครเอเชีย ผมชอบสถาปัตยกรรม แล้วก็เป็นโลเคชันถ่ายฉากสำคัญของซีรีส์ Game of Thrones ซึ่งผมชอบมาก ผมดูหนัง ดูซีรีส์เยอะ ดูแล้วก็อยากตามรอย ดู Chef’s Table ใน Netflix ก็อยากตามไปชิม

Writer

ทรงกลด บางยี่ขัน

ทรงกลด บางยี่ขัน

ตำแหน่งบรรณาธิการโดยอาชีพ เป็นนักเดินทางมือสมัครเล่น แบ่งเวลาไปสอนหนังสือโดยสมัครใจ และชอบจัดทริปให้คนสมัครไป

Photographer

Avatar

ปฏิพล รัชตอาภา

ช่างภาพอิสระที่สนใจอาหาร วัฒนธรรมและศิลปะร่วมสมัย มีความฝันว่าอยากทำงานศิลปะเล็กๆ ไปเรื่อยๆ

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load