ไม่ใช่เราไม่รู้ว่ามะเร็งเต้านมร้ายแรง จนเป็นสาเหตุที่คร่าชีวิตผู้หญิงไทยเป็นอันดับต้นๆ

แต่ที่ผ่านมา ไม่เคยมีการรณรงค์ใดที่ทำงานกับเรามากพอให้สนใจเรื่องนี้อย่างจริงจัง ผลลัพธ์ที่ได้จึงเป็นแค่เพียงการจดจำสีชมพูเข้ม-อ่อน และตราสัญลักษณ์

จนมาเจอเข้ากับแคมเปญหนึ่งที่ทำให้เรื่องนี้ดูใกล้ตัวขึ้นมาอย่างมีนัยสำคัญ

Discount เป็นแคมเปญที่แบรนด์ดังที่รัก 7 แบรนด์ ซึ่งได้แก่ Greyhound, Patinya, VINN PATARARIN, SRETSIS, Vickteerut, ISSUE และ SENADA พร้อมใจกันติดป้ายลดราคา 90%

Pink Alert

เพื่อไม่ให้เสียอรรถรส เราอยากให้คุณลองติดตามการนำเสนอของแคมเปญนี้ด้วยตัวเองก่อน

ใครจะคิดว่าเรื่องแฟชั่นจะสร้างความตระหนักถึงโรคมะเร็งเต้านมให้เราได้ขนาดนี้

เราจึงชวน กิ๊บ-คมสัน วัฒนวาณิชกร จากบริษัท ชูใจ กะ กัลยาณมิตร จำกัด ครีเอทีฟผู้อยู่เบื้องหลังแคมเปญ Discount พูดคุยกระบวนการตีโจทย์เรื่องที่ใกล้ตัว ให้ใกล้ตัวยิ่งกว่าใกล้ตัวเข้าไปอีก

เมื่อฟังจบแล้ว คุณอาจจะลังเลว่าอยากเข้าไปอยู่ในห้องลองเสื้อของ Sretsis หรือโรงพยาบาลใกล้บ้านดี

คมสัน วัฒนวาณิชกร

เริ่มจากโจทย์ที่ต้องการโปรโมตแอพพลิเคชัน

ด้วยความสัตย์จริง เรามีความจริงข้อหนึ่งที่อยากเล่าให้คุณฟัง

โจทย์ของแคมเปญนี้เรียบง่ายคล้ายเสื้อผ้าสไตล์มินิมอลที่คุณใส่อยู่นั่นแหละ

แคมเปญ Discount เกิดขึ้นจากชมรมผู้ป่วยมะเร็งเต้านมแห่งประเทศไทยและภาคีอื่นๆ ต้องการเผยแพร่ความรู้เรื่องมะเร็งเต้านมผ่านแอพพลิเคชันที่ชื่อว่า Pink Alert จึงมอบโจทย์ให้ทางชูใจสร้างสรรค์แคมเปญเพื่อสร้างการเปลี่ยนแปลงอย่างที่ชูใจทำมาตลอด

Pink Alert เป็นแอพพลิเคชันจากการทำงานร่วมกันระหว่าง ชมรมผู้ป่วยมะเร็งเต้านมแห่งประเทศไทย หรือ TBCC และอีกหลากหลายชมรมผู้ป่วย ไม่ว่าจะเป็น Art for Cancer, เพื่อนทอฝัน, เพื่อนมะเร็งไทย, Suandok Breast Cancer Network

คมสัน วัฒนวาณิชกร

เป็นแอพพลิเคชันที่ให้ความรู้เรื่องมะเร็งเต้านมซึ่งรับรองโดยสมาคมแพทย์ฯ โดยรวบรวมทุกฟังก์ชันที่ผู้หญิงต้องการสำหรับการตรวจหาความเสี่ยงด้วยตัวเอง ข้อมูลโรค นัดหมายแพทย์ การรักษา ข้อมูลข่าวสารน่ารู้ รวมถึงมีตัวช่วยแจ้งเตือนให้หมั่นตรวจเช็กเป็นประจำ

แทนที่จะออกแคมเปญเพื่อให้คนรู้จักและใช้แอพพลิเคชันนี้ สิ่งที่ชูใจทำนั้นสนุกและสร้างความตระหนักถึงโรคนี้อย่างที่ไม่เคยมีแคมเปญไหนทำมาก่อน

ของมันต้องตรวจ

ปัญหาของการรณรงค์เรื่องมะเร็งเต้านมที่ผ่านมาคือ ไม่ว่าแคมเปญนั้นๆ จะเชิญชวนให้ผู้หญิงเราสนใจความจำเป็นของเรื่องนี้มากแค่ไหน ยังไงก็ไม่ยอมตรวจ

ทั้งๆ ที่มะเร็งเต้านมเป็นมะเร็งเพียงชนิดเดียวที่อนุญาตให้เรารู้ตัวก่อนถึงมือหมอ

“อะไรคือเหตุผลที่ผู้หญิงเราไม่อยากไปตรวจหามะเร็งเต้านม” แปลกดีที่เราเอ่ยถามคำถามนี้กับครีเอทีฟซึ่งเป็นผู้ชาย

“เราคิดว่าเขาน่าจะกลัว กลัวว่าตรวจแล้วจะเจอ หรือการตรวจมะเร็งเต้านมมีค่าใช้จ่าย และรู้สึกว่าจะเจ็บตัวไม่น้อยด้วย” กิ๊บเล่า

เรื่องจริงผ่านจอ

“การตรวจหามะเร็งเต้านมด้วยตัวเองก่อนจะช่วยทำให้เจอก้อนเนื้อร้ายตั้งแต่ระยะเริ่มต้น ซึ่งจะลดอัตราการเสียชีวิตได้ถึง 90%”

เป็นชุดข้อมูลที่กิ๊บและทีมตั้งใจจะสื่อสารออกไป จึงเริ่มต้นจากคำถามว่า แล้วถ้าผู้หญิงทั่วไปไม่ได้ตรวจเช็กร่างกาย พวกเธอเหล่านั้นสนใจตรวจเช็กอะไรบ้าง

คำตอบก็คือ พวกเธอตรวจเช็กโปรโมชันของลดราคา

Senada

“ยิ่งถ้าเป็นเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย ยิ่งรู้แล้วต้องบอกต่อ ถึงขั้นมีเพจเฟซบุ๊ก เราก็รู้สึกว่าเรื่องนี้น่าจะมาทำอะไรต่อได้ จึงเป็นที่มาของไอเดียโปรโมชัน Discount ขึ้นมา จูงใจคนด้วยส่วนลด 90% โดยที่ทำร่วมกันกับแบรนด์เสื้อผ้าแบรนด์ดัง พร้อมทำถ่ายทำแฟชั่นเซ็ต Lookbook โดยใช้นางแบบที่เป็นมะเร็งเต้านม” กิ๊บเล่าที่มาของแคมเปญ Discount

มหกรรมลดครั้งยิ่งใหญ่

ถ้าใครเป็นแฟนแบรนด์ Greyhound จะรู้ว่า Greyhound ไม่เคยลดราคา 90% มาก่อน บางแบรนด์ก็ไม่เคยจัดโปรโมชันลดราคาเลย

ตัวเลข 90% จึงแรงมากพอที่จะเรียกร้องความสนใจจากเหล่าแฟชั่นนิสต้า แม้ว่าบทสรุปในตอนท้ายจะไม่ใช่ราคาที่ต้องจ่าย แต่นั่นก็สร้างการตระหนักที่เกิดประโยชน์แก่ผู้ชมจริงๆ

Greyhound

“ตอนแรกเราก็คิดถึงการลดราคาเสื้อผ้าจริงๆ ด้วยเลย แต่ก็กลัวว่าสารที่เราต้องการเล่าจะไปไม่ถึง ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะให้ทุกแบรนด์ลดราคา 90%”

สิ่งที่จะเกิดขึ้นก็คือ เราจะได้เห็นใบปิดประกาศออนไลน์แจ้งข่าวการลดราคาครั้งยิ่งใหญ่ของแบรนด์เสื้อผ้าที่คุณรัก

“เช่น บอกว่าแบรนด์ Greyhound จะลดราคาแล้วนะ เชิญชวนให้คนเข้ามาดูรายละเอียดที่ Lookbook นี้ แล้วก็จะพบภาพนางแบบในเสื้อผ้าคอลเลกชันใหม่ล่าสุด ก่อนจะเฉลยด้วยนางแบบที่ค่อยถอดเสื้อผ้าที่สวมอยู่จนเห็นร่องรอยการรักษามะเร็งเต้านมที่หน้าอก ปิดท้ายด้วยใจความที่บอกว่าถ้าคุณหมั่นตรวจเช็กมะเร็งเต้านมคุณจะได้รับส่วนลด 90% ไม่ใช่ของราคาเสื้อผ้านะ แต่เป็นอัตราการเสี่ยงชีวิตจากการเป็นมะเร็งเต้านม

“เราเริ่มจาก Greyhound ก่อนเพราะเคยทำโปรเจกต์ Limited Education ที่ให้เด็กมาเขียนชื่อเสื้อด้วยกัน พอเล่าไอเดียของโปรเจกต์นี้ให้ฟัง เขาก็ยินดีร่วมด้วย จากนั้นก็ค่อยๆ คุยกับแต่ละแบรนด์” กิ๊บเล่า

พลังของแบรนด์ที่น่าเชื่อถือ ยิ่งทำให้แคมเปญนี้ยิ่งน่าสนใจ

นอกจาก Greyhound แล้ว ยังมีแบรนด์ Patinya, VINN PATARARIN, SRETSIS, Vickteerut, ISSUE และ SENADA เพราะตั้งใจอยากให้เข้าถึงผู้หญิงทุกสไตล์

SRETSIS ISSUE Vickteerut

“ทุกครั้งที่หาพาร์ตเนอร์มาร่วมโปรเจกต์ เราจะคิดหาวิธีการที่วิน-วินทุกฝ่าย อย่างแคมเปญนี้แต่ละแบรนด์ก็จะส่งเสื้อผ้าคอลเลกชันล่าสุดมาให้ถ่ายทำคลิปวิดีโอ ไม่มีอะไรต้องเสีย เพราะเป็นสิ่งที่ทุกแบรนด์ต้องทำสำหรับคอลเลกชันใหม่อยู่แล้ว อย่างโปรเจกต์ที่แล้ว Limited Education เราก็แค่ขอเสื้อยืดและโลโก้จาก Greyhound มาทำ ก็ทำให้คนอยากได้เสื้อมากขึ้น เราก็เลยคิดว่าแคมเปญนี้ก็น่าจะไปได้ดี” กิ๊บเล่า

ดูรวมๆ แล้วมีเสน่ห์

ตลอดการสนทนากิ๊บย้ำกับเราซ้ำๆ ว่าขั้นตอนที่ยากที่สุดก็คือ ขั้นตอนหานางแบบที่เคยเป็นมะเร็งเต้านมจริงๆ

“พวกเราหานางแบบกัน 3 – 4 เดือนเลยนะ ตอนแรกเราติดต่อ คุณเวย์-เยาวลักษณ์ กันนิกา ผู้ประกาศข่าวช่อง NBT นัดหมายวันถ่ายทำเรียบร้อย แต่ก็มีเหตุให้เลื่อนการถ่ายทำ เพราะเธอต้องเข้าไปตรวจร่างกายในโรงพยาบาล ซึ่งตอนนั้นทีมงานเข้าใจว่าเธอหายขาดจากมะเร็งเต้านมแล้ว จนเมื่อก่อนวันนัดหมาย พวกเราก็ทราบข่าวว่าเธอเสียชีวิต” แม้จะทำให้การทำงานชะลอตัว แต่ไม่นานทีมงานก็ได้พบนางแบบคนปัจจุบัน

“แคมเปญนี้จะไม่เกิดขึ้นเลย ถ้าเราหานางแบบที่เป็นมะเร็งเต้านมจริงๆ ไม่ได้

Pink Alert

“จริงๆ ใช้คำว่าต้องได้ เพราะถ้าไม่ได้ก็ไม่ควรทำ ไม่มีประโยชน์ที่จะโกหกหรือใช้คอมพิวเตอร์กราฟิกมาช่วย สำหรับเรา นางแบบต้องเป็นคนจริงๆ เท่านั้น” กิ๊บเล่าก่อนจะทิ้งท้ายว่า ไม่ว่าปลายทางของแคมเปญนี้จะทำให้คุณผู้หญิงเข้าแอพพลิเคชันหรือไม่ หรือหาข้อมูลเรื่องนี้ผ่านช่องทางไหน ก็คงไม่สำคัญเท่าทำให้ผู้หญิงหันมาเห็นความสำคัญของเรื่องนี้อย่างจริงจังมากขึ้น

Writer

Avatar

นภษร ศรีวิลาศ

อดีตนักเรียนเศรษฐศาสตร์ผู้วิ่งเล่นในแวดวงตลาดทุน หน่วยงานสนับสนุนกิจการเพื่อสังคม และงานสายแบรนดิ้งเพื่อความยั่งยืน หลงรักการลองเสื้อคอลเลกชันใหม่ของ COS MUJI Marimekko BEAMS และมีเพจชื่อ น้องนอนในห้องลองเสื้อ

Photographer

Avatar

ณัฎฐาจิตรา ชินารมย์รัตน์

ช่างภาพที่ชอบการแต่งตัว อยู่กับเสียงเพลงและหลงรักในความทรงจำ

Creative Campaign

เรื่องราวเบื้องหลังโฆษณา

การที่เทศกาลโฆษณาที่ใหญ่ที่สุดในโลกอย่าง Cannes Lions เพิ่งเปิดรางวัลหมวดใหม่อย่าง Entertainment Lions น่าจะอธิบายปรากฏการณ์ ‘ขาขึ้น’ ของงาน Branded Entertainment ได้อย่างชัดเจน

งาน Viral คือวิดีโอออนไลน์ที่ทำแล้วฮิต จะเกี่ยวกับอะไรก็ได้

Branded Content ก็คือการเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านเนื้อหาอะไรสักอย่างอย่างน่าสนใจ และไม่ใช่ขายของแบบโต้งๆ

ส่วน Branded Entertainment คือรูปแบบงานโฆษณาที่กำลังมาแรงที่สุดในขณะนี้ เป็นการเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านความบันเทิงต่างๆ ทำให้คนดูหัวเราะตาม ร้องไห้ตาม แล้วค่อยๆ ซับซึมกับเนื้อหาของแบรนด์นั้น ซึ่งโดยรวมแล้วสามารถสื่อสารวัตถุประสงค์ของแบรนด์ได้มากกว่าหนังโฆษณาแบบเดิมๆ

ในช่วงเดือนที่ผ่านมา เราได้เห็นงาน Branded Entertainment ที่จัดว่าแปลกใหม่และใจกล้ามาก นั่นก็คือ ซีรีส์ออนไลน์เรื่อง CAN ของแบรนด์ KTC ทำโดยเอเจนซี่ Ogilvy & Mather เล่าเรื่อง ‘ประสบการณ์’ ผ่านซีรีส์แนวไซไฟ 4 ตอน

หลายคนตั้งคำถามว่า ทำแบบนีี้แล้วดีกว่าหนังไวรัลคลิปเดียวยังไง ทำหลายตอนแล้วคนจะตามดูเหรอ ทำไมถึงเลือกแนวไซไฟ และสุดท้ายก็คือ การที่ไม่มีเรื่องราวใดๆ เกี่ยวกับบัตรเครดิตเลย มีแค่โลโก้แปะตอนท้าย KTC จะได้อะไร

เราเลยนัดพูดคุยกับ นพดล ศรีเกียรติขจร Vice-chairman และ Chief Creative Officer รวมทั้งหัวหน้าทีม Ogilvy Branded Content แห่งโอกิลวี่ และ อั๋น-วุฒิศักดิ์ อนรรฆพร ผู้กำกับซีรีส์เรื่องนี้ จาก Factory 01 (บริษัทในเครือ Film Factory)

ที่ไปที่มาและความแปลกใหม่ของงาน CAN เป็นเช่นนี้

CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ

CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ

01 ขายประสบการณ์ ไม่ได้ขายของ

KTC เป็นบัตรเครดิตที่ไม่ได้เน้นสื่อสารเรื่องการจับจ่ายใช้สอย แต่สนับสนุนให้คนมี ‘ประสบการณ์’ อยากชวนให้คนออกไปมีประสบการณ์จริง ซึ่งแตกต่างจากการฟังหรือดูจากคนอื่น จึงอยากทำแคมเปญเพื่อสื่อสารและตอกย้ำให้คนจดจำว่า KTC ให้ความสำคัญกับประสบการณ์ เป็นแคมเปญอะไร ผ่านสื่อไหนก็ได้

02 เปลี่ยนโฆษณาเป็น Branded Entertainment

เมื่อทีมโอกิลวี่ได้โจทย์นี้จึงส่งเข้าไปอยู่ภายใต้การดูแลของทีม Ogilvy Branded Entertainment ที่เพิ่งตั้งขึ้นมาทำงานด้านนี้โดยเฉพาะ การสื่อสารในโลกตอนนี้ขับเคลื่อนไปด้วย 2 แนวทางหลัก คือใช้เทคโนโลยีวิเคราะห์ผู้บริโภคแล้วเลือกเนื้อหาที่เหมาะสมให้ เช่น แบนเนอร์ที่เลือกโฆษณาตามความสนใจของผู้ชม อีกทางคือ การสื่อสารผ่านพล็อตและการเล่าเรื่องที่น่าสนใจ จากข้อมูลพบว่า คนไทยชอบดูวิดีโอมากจนติดอันดับโลก ดังนั้น การเลือกเล่าผ่านสื่อวิดีโอจึงเป็นช่องทางมหาชน และคนไทยก็ชอบความสนุกสนาน เพราะฉะนั้น การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านความบันเทิงจึงดึงดูดความสนใจของคนไทยได้ง่ายที่สุด

03 หนังโฆษณาทางโทรทัศน์กับโฆษณาออนไลน์ใช้คนละศาสตร์

ถึงคนยุคนี้จะดูโทรทัศน์น้อยลง แต่โฆษณาในโทรทัศน์ก็ยังทรงพลัง หนังโปรโมชันทำให้ยอดขายขึ้นจริง แต่สิ่งที่น่าสนใจคือฟีดแบ็ก ถ้าทำหนังโฆษณาไม่ดี คนดูสัก 2 รอบก็อาจจะลุกขึ้นมาตะโกนว่า หยุดได้แล้ว เพราะเขาต้องเห็นหนังตัวนี้ฉายซ้ำหลายรอบ แต่โฆษณาออนไลน์ คนไม่ได้ดูเพราะมีคนบังคับให้ดู ผู้ชมเลือกดูเอง เนื่องจากมีคนบอกว่าดี ถ้าเริ่มขายของเขาเมื่อไหร่ก็จะปิดทันที เทรนด์ของวัยรุ่นในโลกยุคนี้คือเกลียดโฆษณา เห็นเป็นต้องกดข้าม เมืองไทยอาจจะไม่ถึงขนาดนั้น แต่วัยรุ่นไทยก็มีวิดีโออะไรต่อมิอะไรให้ดูมากมายในแต่ละวัน โฆษณาจึงต้องแย่งเวลาจากคลิปเหล่านี้มาให้ได้ ทำให้เขาดูให้ได้ แล้วเนื้อหาของแบรนด์ก็จะค่อยๆ ซึมเข้าไปในใจผู้ชม (ตราบใดที่ยังไม่มีฉากขายของ)

CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ

04 เปลี่ยนจากหนังยาวให้เป็นซีรีส์

เมื่อโอกิลวี่เลือกทำโปรเจกต์น้ีเป็น Branded Entertainment ทีมก็พยายามพางานนี้ไปในทิศทางใหม่ๆ ที่ไม่ค่อยมีคนกล้าทำ คือเปลี่ยนจากการทำหนังยาวเรื่องเดียว ให้กลายเป็นซีรีส์ 4 ตอน ความยาวราวๆ ตอนละ 20 นาที สิ่งที่ทำให้เหล่าครีเอทีฟมั่นใจว่าจะดึงคนให้อยู่กับหน้าจอได้ยาวนานและต่อเนื่องขนาดนั้นก็คือ ความนิยมของ Netflix ความบันเทิงรูปแบบใหม่แห่งยุคสมัยนี้ โอกิลวี่จึงไม่ได้ทำหนังออนไลน์เหมือนเคย แต่กำลังทำซีรีส์แบบ Netflix ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับประสบการณ์ ซึ่งเป็นหัวใจของแบรนด์ KTC และซีรีส์ชุดนี้ไม่มีการพูดถึงบัตรเครดิตใดๆ โลโก้ของ KTC จะปรากฏขึ้นมาแค่ตอนจบเท่านั้น ส่วนเรื่องความยาว ทางทีมมั่นใจว่า ถ้าทำออกมาดียังไงคนก็ดู แต่ถ้าทำออกมาไม่ดี ต่อให้สั้นแค่ไหนคนก็ไม่ดู

05 เอาประสบการณ์อัดกระป๋องให้เป็นหนังไซไฟ

ทีมครีเอทีฟวางโครงของซีรีส์นี้ให้เกี่ยวกับ กระป๋องบรรจุประสบการณ์ เราสามารถสัมผัสประสบการณ์ของคนอื่นได้ด้วยการเปิดกระป๋องประสบการณ์ของเขา ไอเดียแรกสุดที่คิดกันคือ ขายกระป๋องผ่านตู้กด เหรียญที่ใช้ซื้อได้จากการเอาประสบการณ์ของเราไปอัพโหลดลงกระป๋อง พล็อตรอบแรกที่ร่างกันคือ มีตัวละคร 4 ตัว เป็นตัวแทนคน 4 กลุ่ม แต่ละตอนเล่าเรื่องของแต่ละคน ได้แก่ พนักงานบริษัท ร็อกสตาร์ นักวิ่งมาราธอน และแม่ เมื่อพล็อตมาทางนี้ เรื่องจึงมุ่งไปแนวไซไฟเต็มตัว ซึ่งเป็นประเภทความบันเทิงที่ได้รับความนิยมสูงสุดในช่วงนี้

ซีรีส์เรื่องนี้มองกระป๋องนี้ในฐานะของผู้ร้ายมากกว่าพระเอก เพราะตรงกับอินไซต์ของคนปัจจุบันที่มักตัดสินใจทำหรือไม่ทำอะไรจากประสบการณ์ของคนอื่น เช่น ไม่อยากไปกินร้านอาหารที่ได้คะแนนรีวิวน้อย เราเลือกเชื่อประสบการณ์ของคนอื่นจนทำให้อาจจะพลาดประสบการณ์หลายอย่างไป โดยลืมไปว่าการได้เจอประสบการณ์ต่างๆ ด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะดีหรือร้ายก็จะทำให้เราเติบโตขึ้น

CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ

06 ทำยังไงให้คนดูครบ 4 ตอน

ความยากของงานนี้คือ การเลี้ยงคนให้ดูจนจบตอนหนึ่ง เพื่อทำให้เขาอยากดูตอนสอง และเป็นอย่างนี้ไปจนจบตอนที่สี่ ถ้าเป็นซีรีส์จริงๆ ตอนแรกๆ จะเป็นช่วงปูพื้นตัวละคร จึงไม่ค่อยสนุก กว่าจะสนุกก็ท้ายซีซั่นแรก แต่งานนี้ไม่ได้มีเวลาขนาดนั้น ผู้กำกับและครีเอทีฟเลยเปลี่ยนการเล่าเรื่องใหม่ แทนที่จะเล่าชีวิต 4 คน แบบตอนละคน ก็เล่าทั้งหมดพร้อมกัน และเปลี่ยนคาแรกเตอร์ตัวละครใหม่ เปลี่ยนพนักงานออฟฟิศเป็นฟรีแลนซ์ ซึ่งเป็นตัวแทนคนทั่วไปในยุคนี้ ตัวละครแม่ก็ไปสวมกับตัวละครที่ไม่ได้ทำงานประจำ ร็อกสตาร์กับนักวิ่งก็ลดบทบาทลง ลองเขย่าเรื่องใหม่ให้ดำเนินเรื่องบนคาแรกเตอร์น้อยลง จากนั้นก็ให้ตอนแรกทำหน้าที่เซ็ตอัพพล็อตให้คนเข้าใจ หาจุดตัดจบของแต่ละตอนที่น่าสนใจซึ่งทำให้คนอยากดูตอนต่อไป

CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ

07 ทำทุกอย่างให้เหมือนซีรีส์

พอคิดว่านี่คือการทำซีรีส์ ท่วงท่าในการโปรโมตจึงต่างจากหนังออนไลน์ทั่วไป มีการนับถอยหลัง มีตัวอย่าง มีโปสเตอร์ แบบซีรีส์จริงๆ เช่นเดียวกัน มีการขึ้นชื่อนักแสดงตอนต้นแบบเดียวกับซีรีส์ เมื่อคนรู้สึกว่าเป็นซีรีส์ ก็จะมีความคาดหวังกับหนังแบบซีรีส์

08 ทำซีรีส์ แต่ต้องใช้ผู้กำกับโฆษณา

ยุคนี้มีผู้กำกับที่ทำงานออนไลน์ดังๆ มากมาย แต่จะคิดแค่ทำให้หนังดังอย่างเดียวไม่ได้ เพราะคลิปดังๆ อาจจะกลับมาที่แบรนด์ยาก และการสื่อสารเนื้อหาที่แบรนด์จะบอกก็ไม่พอ งานนี้ต้องพูดในน้ำเสียงที่เข้ากับแบรนด์ มันเป็นความชำนาญเฉพาะที่ไม่ใช่ว่าผู้กำกับทุกคนจะถนัด ดังนั้น ถึงจะทำเป็นซีรีส์ก็ยังต้องใช้ผู้กำกับโฆษณาทำ

09 คาแรกเตอร์ของพระเอกในเรื่องมาจากชีวิตจริงของผู้กำกับภาพในกองถ่าย

พระเอกในเรื่องเป็นคนที่น่ารัก เป็นที่พึ่งได้ และมีเหตุผลหนักแน่นมากที่จะไม่ได้อยู่กับนางเอกอย่างที่เธออยากให้อยู่ ทีมจึงวางคาแรกเตอร์ให้เป็นคนที่ออกไปทำงานอาสาสมัครตลอดเวลา ซึ่งเป็นคาแรกเตอร์จริงของ แดง- ชาญกิจ ชำนิวิกัยพงศ์ Director of Photography แห่ง Film Factory ผู้ก่อตั้งเว็บไซต์ Thaiwhales.org และหัวหน้าทีมงานวาฬไทย แดงใช้เวลาว่างเป็นอาสาสมัครเดินทางไปถ่ายภาพปลาวาฬเกยตื้นตามที่ต่างๆ เพื่อรณรงค์เรื่องนี้ตลอดเวลา ส่วนผู้ที่จะมารับบทนักอนุรักษ์ที่มีคาแรกเตอร์ไม่น่าเบื่อ มีความกวนตีน และความจริงจัง ก็คือ นัท-ณัฏฐ์ กิจจริต พระเอกโฆษณามาดเซอร์ที่กำลังมาแรงมากในตอนนี้ (ทำความรู้จักเขาเพิ่มเติมได้ที่นี่)

CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ

10 สวยเกินไปก็เป็นปัญหา

ตอนแรก พระแพง-จินตนัดดา อัตถวิบูลย์ มาแคสต์เป็นแพรี่ (เน็ตไอดอลในเรื่อง) ซึ่งเป็นคาแรกเตอร์ที่ใกล้กับชีวิตจริงของพระแพงมาก เธอทำให้แพรี่กลายเป็นตัวละครที่สวยและมีเสน่ห์มากจนไม่รู้ว่าจะหาใครมารับบทม่อน (นางเอก) เพื่อให้คนดูรักม่อนมากกว่า ทีมงานก็เลยโยกให้พระแพงมารับบทม่่อนแทน และเลือก เล็ก-วสุ ปลื้มสกุลไทย (นักแสดงและเพื่อนซี้ของพระแพง) มารับบทแพรี่แทน

CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ

CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ

11 เซ็ตฉากให้เหมือนโลกอนาคต

การลงรายละเอียดส่วนต่างๆ ของซีรีส์เรื่องนี้ก็น่าสนใจ อย่างเช่นกระป๋องคือประสบการณ์สำเร็จรูป มันคือการอยากเป็นคนอื่น เป็นสิ่งตรงข้ามกับคำสอนของศาสนาที่ให้เราละวาง ไม่อยากเป็นอย่างคนอื่น ทีมงานเลยมองว่า ถ้าใช้ตู้หยอดกระป๋องเหมือนเดิมจะเล่าเรื่องยาก ใช้เวลาเล่าเยอะ การปรับให้เป็นร้านที่มีคนขายจะช่วยตอบคำถามมากมายได้ในเวลาอันสั้น ร้านนี้เป็นเหมือนศูนย์รวมจิตใจของคนแบบหนึ่ง เป็นสัญลักษณ์ที่คล้ายโบสถ์ เพลงที่ใช้ในร้านและการตกแต่งจึงตามมาในแนวทางนี้

CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ

CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ

CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ

12 ไม่ได้เน้นเพลง

เหตุผลที่ซีรีส์เรื่องนี้ไม่ได้ตั้งใจทำเพลงขึ้นมาประกอบอย่างจริงจังก็เพราะ KTC ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเพลงนัก และด้วยความที่หนังเป็นแนวไซไฟ การเลือกเพลงมาใช้เพื่อให้ฮิตด้วยและเข้ากับเรื่องได้ด้วยจึงไม่ง่าย

13 สร้างตัวอย่างใหม่ๆ ให้วงการซีรีส์ไทย

ตลาดซีรีส์ของไทยเกือบทั้งหมดมีข้อจำกัดด้านงบประมาณ ผู้ผลิตจึงเลือกลงทุนในแนวที่ค่อนข้างมั่นใจว่าจะประสบความสำเร็จ พล็อตจึงอยู่ในแนวทางเดิมๆ งานนี้จึงเป็นการพาซีรีส์ไทยไปไกลกว่าที่เคย ทั้งแนว ทั้งพล็อต และการถ่ายทำที่ใช้วิธีถ่ายทีละกล้องแบบหนัง ต้องยกเครดิตให้ผู้บริหาร KTC ซึ่งย้ำตลอดว่าไม่ต้องการหนังป๊อปคอร์นที่คนดูจบแล้วไม่ได้อะไร แต่ต้องการหนังที่ให้อะไรใหม่ๆ และทำให้คนได้ตั้งคำถามใหม่ๆ กับชีวิต

CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ

CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ

14 KTC ได้อะไรจากซีรีส์เรื่องนี้

ด้วยความที่หนังเรื่องนี้ไม่เห็นสินค้า ไม่เห็นบัตรเครดิต โลโก้ก็ขึ้นเพียงแค่ตอนจบ เพื่อบอกว่า KTC สนับสนุนความคิดเรื่องนี้ แน่นอนว่า งานนี้ไม่ได้ทำขึ้นมาเพื่อขายของ สิ่งที่ KTC ได้จากการดูซีรีส์เรื่องนี้จึงเป็นการที่แบรนด์ของ KTC ค่อยๆ ซึมเข้าไปสู่ผู้ชม จนทำให้ผู้ชมรู้สึกว่า ประสบการณ์ = KTC

15 ยังมีประสบการณ์ใหม่ๆ รอให้เราสัมผัส

แคมเปญนี้ไม่ได้จบลงแค่ซีรีส์ 4 ตอน แต่ช่วงต่อไป KTC จะขยับจากจินตนาการเรื่องประสบการณ์อัดกระป๋อง ไปสู่การนำเสนอเรื่องประสบการณ์จริงๆ ส่วนจะเป็นยังไง และพิเศษแค่ไหน ต้องติดตาม

CAN The Series : การเล่าเรื่องแบรนด์ผ่านซีรีส์ไซไฟ

ทีมงาน

Agency : Ogilvy & Mather Advertising, Bangkok
Creative Team : Ogilvy Branded Entertainment
Social Planning Team : Social @ Ogilvy
Production House : Factory 01

Writer

ทรงกลด บางยี่ขัน

ทรงกลด บางยี่ขัน

ตำแหน่งบรรณาธิการโดยอาชีพ เป็นนักเดินทางมือสมัครเล่น แบ่งเวลาไปสอนหนังสือโดยสมัครใจ และชอบจัดทริปให้คนสมัครไป

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load