วันนี้เรามานั่งคุยกับ เป๊ก-เปรมณัช สุวรรณานนท์ และภรรยานักร้องเสียงดีวา นิว-นภัสสร ภูธรใจ ถึงเรื่องราวในวัยเด็กที่แม้จะเติบโตมาจากคนละที่ แต่มีสิ่งที่พวกเขารักเหมือนกันและคุณอาจไม่เคยรู้มาก่อน อย่างการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ การลุยเป็นจิตอาสาเพื่อช่วยเหลือเรื่องไฟป่าที่ภาคเหนือ กระทั่งร่วมกันสร้างร้านอาหารและคาเฟ่กลางทุ่งข้าวสองสีที่บ้านปง จังหวัดเชียงใหม่ 

ร้าน Brandnew Field Good, เป๊ก-เปรมณัช สุวรรณานนท์, นิว-นภัสสร ภูธรใจ

เป๊กเป็นที่รู้จักในฐานะของพิธีกร นักร้อง นักแสดง ผู้รักในเรื่องท้าทายและสิ่งใหม่ๆ อยู่เสมอ และเป็นคนที่ไปสุดกับทุกอย่าง แม้กระทั่งโยนตัวเองสุดตัวลงไปในบ่อปลาสวายสมัยยังเป็นเด็ก เขาคนนี้ก็ทำมาแล้ว เป๊กเริ่มต้นเข้าวงการจากการผันตัวเองจากนักฟุตบอลโรงเรียน ที่ได้เชื้อมาจากคุณพ่อนักกีฬาทีมชาติ จนจับพลัดจับผลูได้มาซ้อมร้อง ซ้อมเต้นกระทบไหล่ กอล์ฟ-พิชญะ นิธิไพศาลกุล, ไมค์-พิรัชต์ นิธิไพศาลกุล และ ชิน-ชินวุฒ อินทรคูสิน

ในขณะที่นิวเป็นที่รู้จักในฐานะนักร้องจากเวที เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว เด็กสาวที่เติบโตมาท่ามกลางทั้งสังคมในเมืองและสังคมชนบทของเชียงใหม่ จุดเริ่มต้นของเธอมาจากการแอบที่บ้านไปประกวดจนได้รางวัลมากมาย ไปจนถึงการต้องนั่งรอรอออดิชันเพื่อเป็นนักร้องตรงบันไดหนีไฟของสถานีวิทยุโหวต แซทเทิลไลท์ ในสมัยหนึ่ง เธอคนนี้ก็เคยผ่านมาแล้ว

ทั้งคู่พบกันเพราะสิ่งที่เหมือนกันมากกว่าสิ่งที่ต่าง อย่างความชื่นชอบในกล้องฟิล์ม การท่องเที่ยว ความสนใจทำในสิ่งที่ไม่เคยได้ลองทำ อย่างเรื่องข้าวก็เป็นอีกเรื่องที่ทั้งคู่ศึกษากันอย่างเอาจริงเอาจัง จนลงมือปลูกข้าวกว่า 5 ไร่ และสร้างร้านอาหารภายใต้ชื่อ Brandnew Field Good ขึ้นมาในที่นาที่ไม่มีใครเชียร์ให้ซื้อตั้งแต่แรก เพราะภาพแรกที่พวกเขาเห็นคือ ที่นาตรงนั้นเป็นเพียงผืนนาแห้งๆ ปอเทืองออกบ้างไม่ออกบ้าง น้ำก็ไม่มี แต่เพราะพวกเขารู้สึกว่ามันต้องเกิดอะไรที่ดีกว่านี้ได้ ถ้าเข้าไปอยู่และช่วยพัฒนา 

และนี่คือเรื่องราวการปลุกปั้นผืนดินเป็นแหล่งอาหารอุดมสมบูรณ์ของเป๊กและนิว

ร้าน Brandnew Field Good, เป๊ก-เปรมณัช สุวรรณานนท์, นิว-นภัสสร ภูธรใจ

คุณสองคนเริ่มต้นเส้นทางบันเทิงจากการเป็นสายประกวดเหมือนกันเลย

นิว : นิวเริ่มมาเป็นนักร้องจากความชอบก่อน ตอนเด็กๆ คุณครูให้โอกาสเราไปเป็นนักร้องนำตามงานต่างๆ แต่ครอบครัวเขาไม่อยากให้เราไปทำอะไรนอกเหนือจากการเรียน แต่ว่าพี่ชายกับเราชอบแอบไป แล้วพี่ชายก็เป็นคนผลักดัน บอกให้ไปประกวดสิ ไปแข่งนู่นแข่งนี่สิ จนได้ทุนการศึกษาให้แม่เห็น มีถ้วยรางวัลให้เขาดู ได้เป็นตัวแทนโรงเรียน ตอนนั้นเราประกวดทุกอย่างเลยนะ ตั้งแต่ประกวดร้องเพลง ประกวดเต้น ประกวดวาดรูปคอมพิวเตอร์กราฟิก ประกวดยำหมูยอ

เป๊ก : อะไรคือประกวดยำหมูยอ

นิว : แต่ละโรงเรียนเขาจะหาแม่ครัวมาประกวดกัน เราทำมาหมดแล้ว 

เป๊ก : ส่วนเป๊กตอนเด็กๆ เราเกิดมาพร้อมกับลูกฟุตบอลเลย

นิว : เห้ย 

เป๊ก : เท่ปะ รู้สึกว่าลูกฟุตบอลก็อยู่กับเรามาตั้งแต่เด็กแล้ว เพราะว่าพ่อเป็นนักฟุตบอลทีมชาติ แล้วก็ไปเป็นโค้ชทีมชาติ พ่อจะสอนเบสิกให้เรารู้จักหมด ฉะนั้นเราเลยเป็นนักฟุตบอลโรงเรียน เป็นนักวิ่งโรงเรียน แข่งปิงปอง แข่งว่ายน้ำ 

นิว : อ้าว สายประกวดเหมือนกันนี่

เป๊ก : แต่ว่ามันมาจากสิ่งที่พ่อสั่งสมมาไง มันเลยไปทางนี้หมด 

นิว : หลังจากอัดเพลงไปที่สถานีวิทยุแล้วไม่สำเร็จ นิวก็หยุดความคิดเรื่องเป็นนักร้องไป หลังจากนั้นน้าของนิว เขาเปิดร้านอาหารที่ริมแม่น้ำปิง มีคนเขามาที่ร้านแล้วชวนเราไปประกวด ให้ไปออดิชันเป็นนักร้องดู นั่นก็คือเส้นทางแบบเข้าไปเป็นนักร้องอย่างเต็มตัว

เป๊ก : ส่วนเป๊กชอบทำอะไรที่มันท้าทาย ตอนนั้นเพื่อนนักบอลที่สวนกุหลาบมันหนีไปเป็นหลีดก่อน เราก็เลยลองตามเพื่อนไปเป็นหลีดดู ก็รู้สึกว่านี่คือความท้าทายใหม่ของตัวเอง แล้วพอไปเป็นหลีด เราต้องไปหาสปอนเซอร์เอาเอง เลยไปขอสปอนเซอร์ที่แกรมมี่ เลยได้เข้ามาทำงานเป็นพิธีกรตั้งแต่ช่วงมอห้า มอหก จนถึงทุกวันนี้

ร้าน Brandnew Field Good, เป๊ก-เปรมณัช สุวรรณานนท์

ได้ยินมาว่าคุณเจอกันครั้งแรกที่เชียงดาว

นิว : เจอกันจากการทำงานค่ะ เขาเป็นพิธีกรรายการ ฮัลโหลวันหยุด นิวก็เป็นนักร้อง แล้วไปเจอกันที่เชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่

เป๊ก : จริงๆ นักร้องรุ่นป้าเขาไม่พาไปแล้วนะ เขาเอาแต่วัยรุ่นไป (หัวเราะ) ล้อเล่น กัดกัน แซวกันแบบนี้แหละ

นิว : ก็รู้จักกันช่วงนั้นแหละค่ะ แต่พอเจอก็แค่ อ๋อ คนนั้นหรอ เป๊ก เปรมณัช 

เป๊ก : ตอนนั้นเราเป็นพิธีกรคนเดียวที่ต้องดูแลนักร้องหลายคน มันก็มีเครียดบ้าง มีตึงบ้าง แต่ว่าให้มันรีแลกซ์ไปกับธรรมชาติ จำได้ว่าเรายังกินไวน์ว้าเลย ไวน์หมักจากกล้วยน้ำว้าอะ แต่ละคนก็อ้วกพุ่งคาต้นกล้วยเลย (หัวเราะ) มันหวานๆ แต่กินง่ายเมาง่าย แล้วตอนนั้นนิวจิ๋วเขาก็จะไม่ค่อยไปสุงสิงกับใคร เป็นดีวายังไง ก็จะเป็นดีวาอย่างนั้น

นิว : จะให้ไปกินไวน์ว้าหรอ ไม่ใช่ปะ

เป๊ก : จะได้มาคุยก็ตอนที่ถ่ายรายการ ตอนกินข้าวเท่านั้นเอง

ร้าน Brandnew Field Good, นิว-นภัสสร ภูธรใจ

จากคนร่วมงานกลายมาเป็นคู่รักได้ยังไง

เป๊ก : บอกเขาไปสิว่าเพราะหล่อ หน้าตาดี

นิว : นิวเป็นคนที่ชอบคนที่เป็นผู้นำ ทำงานเก่ง

เป๊ก : เธอเห็นแค่นั้นเนี่ยนะ

นิว : ในช่วงเวลานั้นเราเห็นแค่นั้นจริงๆ หลังจากนั้นไปเราเสียใจมาก 

เป๊ก : หยอกใช่ไหม (หัวเราะ)

นิว : ได้มาคุยกันจริงๆ เพราะเรื่องกล้อง เราคุยกันเรื่องเล่นกล้องโลโม่  

เป๊ก : เขาถ่ายกล้องโลโม่ LCA อยู่แล้วเขามีปัญหา เราเลยหยิบมาแก้ไขแล้วก็ถ่ายให้เขา เลยสนิทกัน ได้คุยกัน อ๋อคนนี้ก็ชอบเล่นกล้องเหมือนกัน พอหลังๆ มาก็เริ่มส่องเฟซบุ๊ก แล้วก็ทักไปถามเขาเรื่องรูปเฟซบุ๊ก

นิว : ถามว่ารูปนั้นถ่ายที่ไหน

เป๊ก : แล้วจำได้ไหมว่ารูปเฟซบุ๊กเธอเป็นรูปอะไร 

นิว : หึ (ส่ายหัว)

เป๊ก : ไม่ได้มีความจำอะไรโรแมนติกเลย รูปที่เธอถ่ายคือรูปดำน้ำ ไปทะเล แล้วเราก็ชอบดำน้ำด้วยตอนนั้นอะ ก็เลยเห้ย ดูมีอะไรที่เหมือนกันมากขึ้นแล้วนะ ซึ่งตอนนั้นเราก็ขอบีบีไว้ทั้งคู่เลยนะทั้งนิวทั้งจิ๋ว แต่ว่านิวตอบก่อนจิ๋ว เลยไม่ได้คุยกับจิ๋ว (หัวเราะ) จากนั้นก็เลยได้คุยกันมายาวๆ มาสิบเอ็ดปี จนถึงแต่งงาน

ตอนแรกเราวางแผนว่าจะไปขอเขาแต่งงานท่ามกลางแสงเหนือ เพราะมันสวย แต่ไปๆ มาๆ เปลี่ยนแผนมาขอที่คอนเสิร์ตแทน ตอนนั้นแต่งเพลงเองเลยนะ เพราะเขาคือเดอะสตาร์ เขาคือดาว แล้วอะไรที่จะอยู่กับเขานานที่สุด ก็คือเคียงดาว ตอนนั้นไปเกาะมันนอกหาแรงบันดาลใจในการแต่งเพลง ร้องเพลงนี้จบแล้วก็ขอแต่งงาน จากการขอครั้งนั้น เรื่องก็มาถึงจุดนี้เนี่ยแหละ 

ร้าน Brandnew Field Good, เป๊ก-เปรมณัช สุวรรณานนท์, นิว-นภัสสร ภูธรใจ

จุดเปลี่ยนที่ทำให้ชีวิตของพวกคุณมีธรรมชาติมาเป็นส่วนประกอบสำคัญคืออะไร

เป๊ก : เทียบตอนนั้นกับตอนนี้ที่เราทำเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม อยู่กับป่าเขา วันแรกที่เราเจอกันก็อยู่ที่เชียงใหม่เหมือนกัน มันก็เป็นเรื่องที่แปลกดีเหมือนกันเนอะ

นิว : มีคนชอบอิจฉาเรานะว่าเป็นคนเชียงใหม่หรอ ร่มรื่นน่าอยู่ดีนะ แล้วครอบครัวนิวอยู่ที่เชียงใหม่อยู่แล้ว แต่ในวันหนึ่งที่เราบินกลับบ้าน แล้วภาพที่เราเห็นทำเราน้ำตาไหลเลย เพราะว่าจากที่เราลงเครื่องมา เราเคยมองเห็นดอยสุเทพ มันหายไปเลยเพราะหมอกควันจากไฟป่า แล้วนิวคนเดียวมันช่วยไม่ได้อะ แล้วทำยังไงดี เราเลยต้องทำให้คนทุกคนรู้แล้วล่ะว่ามันกระทบกับชีวิตของเราจริงๆ รู้สึกว่ามันเป็นจุดเปลี่ยนที่เราต้องมาช่วยกันอนุรักษ์แล้ว

เป๊ก : นิวทำให้เป๊กเปลี่ยนความคิดเลยแหละ คือเราก็รู้จักเชียงใหม่ในระดับหนึ่ง แล้วด้วยความรู้สึกของเขาที่ส่งผ่านมาถึงเรา ในการที่เขาร้องไห้วันนั้น เขาบอกว่าแม่เขาเคยใช้ชีวิตอย่างนี้นะ พ่อเขาอยู่แบบนี้นะ นิวเป็นคนแบบนี้ที่ถ้ารู้วิถีเกิดของเขาแล้ว เป็นคนที่ซึมซับกับชนบทและต่างจังหวัดมาก แล้วก็ภูมิใจรักบ้านเกิด เราก็รู้สึกว่าธรรมชาติทุกอย่าง เราก็อยากช่วยดูแลมันนะ จากนั้นเราก็ขึ้นมาดูของจริงแล้ว เราก็พยายามศึกษามากขึ้น เพื่อแก้ปัญหาระยะยาวให้ได้ 

ร้าน Brandnew Field Good, เป๊ก-เปรมณัช สุวรรณานนท์, นิว-นภัสสร ภูธรใจ
ร้าน Brandnew Field Good, เป๊ก-เปรมณัช สุวรรณานนท์, นิว-นภัสสร ภูธรใจ

อะไรทำให้คุณตัดสินใจสร้างบ้านและย้ายมาอยู่เชียงใหม่

นิว : นิวมีความฝันว่าอยากได้บ้านที่เห็นวิวดอยสุเทพ มีอยู่วันหนึ่งเราสองคนขับรถไปตกหล่มที่บ้านปง ฝนตกหนัก ดินลื่น เราต้องตรงนั้นตั้งแต่บ่ายสามยันทุ่มหนึ่ง โชคดีที่มีคนในชุมชนมาช่วยไว้ เราเลยประทับใจพื้นที่ตรงนั้นมาก ต่อมาได้รู้ว่ามีร้านกาแฟร้านหนึ่งแถวๆ นั้นอยากขายกิจการเพราะเขาไปไม่ไหว แล้วมันอยู่กลางธรรมชาติดี มีดอย ดูสงบดี เราเลยตัดสินใจซื้อที่ตรงนั้น และเริ่มต่อเติมเป็นบ้านและร้านในฝัน

เป๊ก : ตอนที่เรามาอยู่บ้านกลางนา ตอนนั้นไม่มีอะไรเลยนะ มีแค่เสียงกบ เสียงเขียด เสียงฝนตก ซึ่งแบบโคตรเฟรช โคตรดีเลยอะ ชอบที่ตรงนั้นมาก มันอยู่กลางหุบเขาเลย ถ้าฮวงจุ้ยเขาจะเรียกว่าโอ่งมังกรเลย แล้วในเมื่อซื้อแล้วมันต้องทำอะไรได้ งั้นก็ประเดิมด้วยการจัดงานแต่งงานของเราตรงนี้เลย

ร้าน Brandnew Field Good, เป๊ก-เปรมณัช สุวรรณานนท์, นิว-นภัสสร ภูธรใจ
ร้าน Brandnew Field Good, เป๊ก-เปรมณัช สุวรรณานนท์, นิว-นภัสสร ภูธรใจ

เป๊ก : หลังงานแต่งงาน เราเลยลองเปิดร้านอาหาร 

นิว : ตอนแรกเราไม่ได้มีความคิดว่าจะเปิดร้านหรอก แค่เปิดให้คนรู้จักแวะเวียนกันเข้ามาหา แต่ปรากฏว่ามีคนมาเยอะกว่าที่คิด (หัวเราะ) เลยกลายเป็น Brandnew Field Good ที่เป็นกิจการแบบจริงๆ จังๆ ขึ้นมา

เป๊ก-นิว คู่รักที่ลงมือดำและทำร้านอาหารในทุ่งนาสองสีเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เรื่องข้าว
เป๊ก-นิว คู่รักที่ลงมือดำและทำร้านอาหารในทุ่งนาสองสีเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เรื่องข้าว

Brandnew Field Good ต่างจากคาเฟ่กลางทุ่งนาที่อื่นยังไง

เป๊ก : เราก็ชอบทำอะไรใหม่ๆ อยู่แล้ว ลองทำให้ครบวงจรทั้งการกิน การเที่ยว การเรียนรู้ ที่จริงเราทำมาหลายปีแล้ว แม้จะไม่ค่อยมีคนเห็นก็ตาม ทั้งการออกแบบเมนู การตกแต่งร้าน เราใส่ความครีเอทีฟเข้าไป ให้มันสมัยใหม่มากขึ้น ในไทยมีคาเฟ่กลางนาเป็นห้าสิบที่ แต่จุดเด่นของเราคือมันมีนาอยู่ตรงนั้นอยู่แล้ว เราไม่ต้องมาฝืน

นิว : เราอยากทำให้เป็นการท่องเที่ยวเชิงเกษตร เพราะภาคไหนก็มีนาหมด เราเลยต้องทำให้คนอยากมาเที่ยวนา เพราะอยากให้เขาหันมาสนใจในเรื่องข้าวให้มากขึ้นมากกว่า

เป๊ก : และเรารู้ว่าถ้าเราทำ ชุมชนจะมาช่วยเรา แล้วร้านเราก็จะเป็นพื้นที่ที่ครอบครัว และคนรุ่นใหม่ที่สนใจเกี่ยวกับเกษตร สนใจเกี่ยวกับการปลูกข้าว สนใจอะไรคล้ายๆ เรา มาเจอกันได้

จากการทำร้านอาหาร กลายมาเป็นโมเดลพัฒนาชุมชนละแวกนั้นได้ยังไง

นิว : นิวมาที่นี่แล้วคิดถึงตอนเด็กๆ บ้านคุณตานิวอยู่ติดกับนาข้าวเลย เราได้ไปวิ่งเล่นตามคันนา แล้วพอเรามาอยู่ที่บ้านปง เรารู้สึกว่ามันย้อนกลับไปถึงวัยเด็กของเราด้วย ด้วยความที่เราเป็นคนเหนือและเป็นดารา ชาวบ้านเขาก็รู้จักเรา พูดจาอบอุ่น เราก็เลยกลายเป็นคนของที่บ้านปงไปโดยปริยาย เวลาเขามีอะไรก็เอามาหาสู่ มาแลกกันกิน เราก็เลยถามว่าที่บ้านปลูกอะไร ทำอะไรกันบ้าง พยายามจะดูว่า เราจะช่วยอะไรเขาได้บ้าง

เป๊ก-นิว คู่รักที่ลงมือดำและทำร้านอาหารในทุ่งนาสองสีเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เรื่องข้าว
เป๊ก-นิว คู่รักที่ลงมือดำและทำร้านอาหารในทุ่งนาสองสีเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เรื่องข้าว

คุณยกให้ชาวนาเป็นครูเลยใช่ไหม

นิว : ใช่ค่ะ คือในรุ่นตารุ่นแม่ เขาเป็นชาวนา แต่รุ่นเรา เราไม่เคยปลูกข้าวเลย พอเราได้มาเป็นเจ้าของผืนนาจริงๆ เราก็ต้องเรียนรู้ แทนที่จะขายกาแฟอย่างเดียวไม่ได้ แต่เราต้องรู้ว่าทำไมเราถึงมาอยู่นี่ เพราะเรามีนา มีนาแล้วมันยังไงล่ะ ต้องปลูกยังไงล่ะ เราทำให้ชาวบ้านรู้สึกว่าเรามีความตั้งใจ มีความสนใจ เกี่ยวกับสิ่งที่เขาทำอยู่ เขาก็จะภูมิใจกับอาชีพของเขา แล้วพอเรารู้จักเขามากขึ้น เขาไม่ใช่แค่อาจารย์ แต่เขาเป็นดอกเตอร์ ศาสตราจารย์เลย เพราะเขาบอกว่าปลูกข้าวตั้งแต่อายุเก้าขวบ จนตอนนี้อายุหกสิบกว่าแล้วอะ นิวก็เลยบอกว่า พ่อเป็นดอกเตอร์ได้แล้วนะ ความรู้เขามีเยอะมากเกี่ยวกับการปลูกข้าว 

เป๊ก : เกษตรกรหรือชาวบ้านที่อยู่แถวนั้น ชาวนาคือวิถีของเขาไปแล้วนะ 

อะไรทำให้คุณหันมาสนใจเรื่องข้าว

เป๊ก : ในมุมเป๊กก็คือ ที่เรามาใส่ใจเรื่องข้าวเพิ่มเติมเพราะว่า COVID-19 แล้วเรารู้สึกว่าคนที่ตกงาน เขาไม่ได้เงินเดือน ไม่มีเงินเดือนก็ไม่มีอะไรกิน ฉะนั้นการที่เราจะมีอะไรกิน ก็คือสิ่งที่เราทำอยู่ ไม่ใช่การเปิดร้านอาหารนะ แต่เราสร้างแปลงเกษตรกันเอง ปลูกข้าวเอง มีผักกินได้ เลี้ยงไก่เก็บไข่กินได้ เราพยายามไม่พึ่งพาใคร อยากให้มันเป็นวิถีเกษตรยั่งยืนมากขึ้น ก็เลยเริ่มตั้งใจในเรื่องข้าวเป็นพิเศษ

นิว : แล้วเราก็ได้ไปเรียนรู้กับศูนย์พันธุ์ข้าวสะเมิง เพื่อให้เขาดูว่าดินของเราไปปลูกข้าวพันธุ์อะไรได้บ้าง ทางเป๊กเองก็ไปคุยกับทางมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ที่เขาส่งเสริมเกี่ยวกับเรื่องพันธุ์ข้าวและการแปรรูปข้าวด้วย

เป๊ก-นิว คู่รักที่ลงมือดำและทำร้านอาหารในทุ่งนาสองสีเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เรื่องข้าว

ตอนนี้ลงมือปลูกข้าวอะไรไปแล้วบ้าง 

เป๊ก : ตอนนี้เราลงมือปลูกสิบกระทงนา ก็ประมาณห้าไร่ ซึ่งยังเป็นแปลงทดลองอยู่นะครับ มีข้าวดอย แล้วก็ข้าวจากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เรียกว่าข้าวพ่อแม่ลูก ซึ่งคัดมาแล้วว่าดีที่สุด แม่เป็นข้าวก่ำ พ่อเป็นข้าวหอมมะลิ พอผสมกันลูกออกมาเป็นก่ำดอยสะเก็ด มันก็จะหอมด้วยเป็นซ้อมมือหรือเป็นข้าวก่ำด้วย 

นิว : เราจริงจังกับเรื่องนามาก แล้วเรารู้สึกว่าข้าวที่คัดมาแล้วต้องเป็นสีที่ไม่ใช่สีเขียวอย่างเดียว เราเลยทำนาสองสี ปลูกข้าวก่ำด้วย ข้าวขาวด้วย

ได้ยินมาว่าคุณปลูกข้าวดอยด้วย ทำไมถึงปลูกข้าวที่ไม่ค่อยมีใครอยากปลูก

นิว : อันที่จริงข้าวดอยอร่อยมากเลยนะ แต่ที่ชาวบ้านไม่อยากปลูกเพราะมันปลูกยาก แล้วคนเชียงใหม่แทบไม่ค่อยได้ทาน เพราะมันปลูกข้างบนดอย คนบนดอยเขาก็ปลูกแล้วเขาก็กินกันเอง แล้วแจกจ่ายให้ชนเผ่าของเขา 

เป๊ก : เรายังอยากกินเลยอะ

นิว : แล้วข้าวดอยมันจะมีคุณสมบัติพิเศษตรงที่มีสารต้านอนุมูลอิสระ มีความเป็นคาร์โบไฮเดรตสูง 

เป๊ก : พอกินแล้วมันเหนียว มันคือข้าวญี่ปุ่นเลย โอ้โห มันอร่อยว่ะ กินแล้วเราชอบ 

นิว : นี่แหละที่ว่าทำไมคนดอยถึงมีกำลัง มีแรงเยอะ

เป๊ก : ถ้าเราทำข้าวดอย มันก็เป็นการช่วยชาติพันธุ์ข้างบนด้วย แล้วก็ช่วยพวกเราเองด้วย ในเรื่องวิถีเกษตรแบบธรรมชาติ หน้าที่ของเราก็คือทำให้ชาวบ้านเขาเห็นว่าเราปลูกได้นะ นำร่องให้ชาวบ้านได้ดูก่อน 

อุปสรรคและความท้าทายของการทำนาคืออะไร

นิว : ปลูกจริงๆ ไม่ยากนะคะ แต่ดูแลยาก

เป๊ก : น้ำเอย ฝนเอย

นิว : เราเลยรู้ว่าการมาเป็นเกษตรกร ไม่ว่าจะเป็นชาวนา ชวนสวน ชาวไร่ เป็นอาชีพที่อยู่กับความคาดหวัง ดินฟ้าอากาศมันบอกไม่ได้ว่าปีนี้ผลผลิตจะดีไหม มันคือการใช้ใจ อยากปลูกอยากทำ แต่ผลผลิตเป็นยังไงไม่รู้ คาดเดาไม่ได้ 

เป๊ก : ชาวบ้านถึงไม่เสี่ยง ที่เขาปฏิเสธไม่เอาพันธุ์ข้าวของเราก็เพราะว่ามันเกี่ยวโยงกับชีวิตเขาเลย ถ้าสุดท้ายผลผลิตมันไม่ออกดีเท่าที่ควร แล้วใครจะรับผิดชอบ ต้องเข้าใจเขาด้วย เราก็เลยต้องลองปลูกให้ดู ให้การกระทำของเราเป็นตัวบอกได้ชัดเจนที่สุด 

เป๊ก-นิว คู่รักที่ลงมือดำและทำร้านอาหารในทุ่งนาสองสีเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เรื่องข้าว
เป๊ก-นิว คู่รักที่ลงมือดำและทำร้านอาหารในทุ่งนาสองสีเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เรื่องข้าว

เป้าหมายของ Brandnew Field Good คืออะไร

เป๊ก : เราอยากทำให้ Brandnew Field Good มัน Sustainable แบบระยะยาวไปเลย ถ้าเราชอบเที่ยว รักการท่องเที่ยว นี่คือหนึ่งจุดหมาย ที่คุณถ้ามาเชียงใหม่คุณจะต้องมาเที่ยวร้านเราไปยาวๆ เป็นสิบปี ยี่สิบปี

นิว : เรามีความคิดว่าการท่องเที่ยวมันก็คือการเจริญหู เจริญตา แต่ของเรามีการเจริญอาหารด้วย คือเราก็ต้องนำข้าวไปนำเสนอให้มันเป็นอะไรที่คนอยากจะมาเที่ยวมากิน พยายามเอาพันธุ์ข้าวพวกนี้ไปแปรรูป หรือว่าจะไปทำเป็นเมนูพิเศษที่จะนำเสนอในร้านต่อไป 

ทำไมถึงอยากพัฒนาที่นี่เป็น Eco Tourism

เป๊ก : เรามีโอกาสได้ไปกินข้าวตามเถียงนากับชาวนา ได้กินอ่องปูเอย ผักกาดจอเอย ซึ่งอร่อยมาก พอถามว่าใส่อะไร เขาก็เลยบอกว่าใส่ผงชูรส (หัวเราะ) ธรรมชาติ แล้วเรารู้สึกมีความสุขมาก เดินไปมีกอไผ่ ข้างหลังเป็นเหมืองหิน เดินขึ้นไปมีเผาปูน เรารู้สึกว่าชุมชนมีทุกอย่างที่เราอยากทำเป็น Eco Tourism

สำหรับแผนก่อนแต่งงาน คือเราอยากทำที่นี่เป็นร้านอาหาร พอทำเสร็จเราก็คิดว่าเราอยากจะพัฒนาชุมชน เพราะว่าทุกอย่างมันดูเป็น Eco Tourism ได้ ผมก็ไปเลย ไปประชุมหมู่บ้าน แล้วก็นั่งคุยกับพ่อหลวง พูดเหมือนจะไปเป็นพ่อหลวงเองเลย ว่าคิดไหมครับว่าบ้านปงของเรามีอะไรพิเศษบ้าง ลองคิดดูว่าทำอะไรได้บ้าง อย่างหนองมนเขายังมีข้าวหลาม แล้วเราเคยคิดไหมว่าบ้านปงของเรามีอะไรดี เพื่อที่จะสร้างและพัฒนาชุมชนต่อได้

เป๊ก-นิว คู่รักที่ลงมือดำและทำร้านอาหารในทุ่งนาสองสีเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เรื่องข้าว

มาถึงตอนนี้แล้ว คุณวาดภาพ Brandnew Field Good ในอนาคตไว้ยังไงบ้าง

นิว : Brandnew Field Good ในปีต่อๆ ไป จะเกี่ยวกับการส่งเสริมและการเรียนรู้ ทั้งเรื่องข้าว เรื่องธรรมชาติ อยากให้เป็นการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์แล้วก็วัฒนธรรมที่ดี เป็นศูนย์การเรียนรู้ เราเห็นภาพพ่อแม่มานั่งทานอาหารไป ชมธรรมชาติไป แล้วก็มีเด็กตัวน้อยๆ มาเล่นดินเล่นทราย เรารู้สึกว่าเป็นโมเมนต์ที่ครอบครัวควรมีให้กัน มันเป็นภาพที่นิวอยากให้เป็น มีกิจกรรม มีเดย์แคมป์ นิวรู้สึกว่าการทำกิจกรรมเป็นสิ่งที่ดี ถ้าเราเปิดโอกาสให้ทุกคนได้มาเรียนรู้ มันจะเป็นประสบการณ์ที่พอเขาโตขึ้น เขาจะเอาไปเล่าต่อได้ เหมือนทุกวันนี้ที่เรามาเล่าได้ เพราะว่าเรามีประสบการณ์ ตอนนี้เราก็ยังเป็นนักเรียนอยู่นะ แต่เราเรียนในยุคที่เราโตแล้ว ถ้าเรามีโอกาสได้เรียนตั้งแต่เด็กๆ เราก็อาจจะเจอความสนใจได้เร็วกว่านี้ 

เป๊ก : แล้วเราก็มองในมุมคนที่ชอบเที่ยวด้วย ถ้าเสร็จนาปี ปกติชาวบ้านเขาจะปลูกถั่วกันต่อ แล้วถ้าเราปลูกข้าวบาร์เลย์ต่อล่ะ ทุ่งสีทองสวย ให้คนมาถ่ายรูปได้ มี Chef’s Table อยู่ตรงนั้น มันน่าจะเป็นไปได้ สนุกนะที่คิดเรื่องข้าว แล้วถ้ามีคนที่สนใจมาช่วยกัน มันก็จะเกิดอะไรบางอย่างขึ้นก็ได้

นิว : ใช่ค่ะ อย่างในวันนี้ที่เรามานั่งคุยกัน อาจจะมีหลายๆ อย่างที่มันอาจยังไม่เกิดขึ้น แต่มันเป็นภาพในอนาคตที่เราอยากให้มันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เราได้ลงมือทำแล้ว และเราก็คงจะพัฒนามันต่อไปอีก

เป๊ก-นิว คู่รักที่ลงมือดำและทำร้านอาหารในทุ่งนาสองสีเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เรื่องข้าว

Writer

ฉัตรชนก ชโลธรพิเศษ

ชาวนนทบุเรี่ยน ชอบเขียน และกำลังฝึกเขียนอย่างพากเพียร มีความหวังจะได้เป็นเซียน ในเรื่องขีดๆ เขียนๆ สักวันหนึ่ง

Photographer

มณีนุช บุญเรือง

ช่างภาพสาวประจำ The Cloud เป็นคนเชียงใหม่ ชอบแดดยามเช้า การเดินทาง และอเมริกาโน่ร้อนไม่น้ำตาล

Talk of The Cloud

บทสัมภาษณ์คนคุ้นหน้าในแง่มุมที่อาจไม่คุ้นนัก

แม้นางงามที่ชื่อ แอนชิลี สก๊อต-เคมมิส จะไปไม่ถึงฝันในเวทีประกวดระดับจักรวาล แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าผู้หญิงที่ชื่อ แอนชิลี สก็อต-เคมมิส มอบบางสิ่งบางอย่างที่มีคุณค่ามากกว่าความสวยให้กับประเทศไทย

ก่อนที่แฮชแท็ก #RealSizeBeauty จะโลดแล่นอยู่บนหน้าจอมือถือ พร้อมกับรูปภาพผู้คนที่อวดโฉมเรือนร่างของตนด้วยความมั่นใจ 

สำหรับแอนชิลี แสงไฟบนเวทีอาจมีไว้ให้ใครบางคนเฉิดฉาย มงกุฎหรือสายสะพายก็อาจมีไว้แค่เป็นสัญลักษณ์ เธอตั้งใจมาที่นี่เพื่อบอกว่าความสวยไม่เคยมีมาตรฐาน

แอนก้าวขาขึ้นมาบนเวทีนางงามพร้อมกับค่านิยมใหม่สุดกล้าหาญ ด้วยโครงร่างสูงใหญ่ 183 เซนติเมตรของสาวลูกครึ่งออสเตรเลีย-ไทย และร่างกายแข็งแรงแบบฉบับกัปตันทีมวอลเลย์บอล 2 ปีซ้อน แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังฉีกยิ้มกว้าง ทำลายทุกข้อครหา ตอบคำถามอย่างชาญฉลาด ปิดท้ายด้วยการสร้างตำนาน คว้ารางวัลชนะเลิศจากความแตกต่างที่เธอมี 

บอกตามตรงว่าเราเข้าใจได้ทันทีตั้งแต่แรกเห็น ว่านางงามผู้ทรงอิทธิพลทางความคิดเป็นเช่นไร จากละอองไอแห่งความมั่นใจที่ปกคลุมรอบตัวเธอ และจากทุกคำตอบที่ชัดถ้อยชัดคำ แม้จะมีบางคำถามที่เข้าใจยาก แต่สาวลูกครึ่งก็พยายามอย่างสุดฝีมือ อาจเพราะรู้ว่าทุกการกระทำของเธอจะเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้คนอีกมากมาย ต่อให้แสงไฟบนเวทีจะดับลงแล้วก็ตาม

พบกันคราวนี้ เราขออนุญาตชวนแอนชิลี ในฐานะพรีเซนเตอร์คนใหม่ของคอลเกต กลับไปออดิชันรอบ Keyword อีกครั้งโดยไม่จับเวลา และถามเธอถึงเรื่องราวสำคัญที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มกว้าง 

คอลเกตอ๊อพติคไวท์โอทู,Smile Out Loud,ยิ้มมั่นสวยมั่น,Colgate,แอนชิลี สก๊อต-เคมมิส,

Keyword No.1 ผู้หญิง

“ผู้หญิงเป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังที่สุด เราทุกคนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ผู้หญิงคิดในมุมมองที่แตกต่าง ผู้หญิงไม่อยากทำเหมือนใคร ไม่มีอะไรจะให้พลังผู้หญิงมากไปกว่าการที่ผู้หญิงให้กำลังใจซึ่งกันและกัน เพื่อให้เราได้เป็นตัวของตัวเองอย่างเต็มที่ เมื่อไรที่คุณยอมรับในสิ่งที่คุณเป็น เมื่อนั้นคุณจะสู้สุดกำลัง และจะไม่มีใครหยุดยั้งคุณได้”

ชีวิตเปลี่ยนไปยังไงบ้างหลังจบการประกวด

เปลี่ยนมาก จากคนที่มีชีวิตสนุกมาก เที่ยวทะเล อาบแดด อิสระ ไม่มีข้อจำกัด หลังได้มงกุฎ เรารู้ว่าเราเป็นต้นแบบให้กับใครหลายคน เรามีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ 

เพราะแอนเชื่อว่าเด็ก ๆ ที่กำลังมองอยู่เขาจะเลียนแบบหลายอย่างที่แอนทำ ซึ่งเด็กเหล่านี้เขาต้องการ Role Model ที่ดี ที่ไม่ได้สอนอะไรผิด ๆ ให้เขา แอนเลยตั้งใจย้อนกลับมาดูตัวเองว่าแอนเป็นคนยังไง เราจะพัฒนาตัวเองยังไงให้เด็กพวกนี้เติบโตมาในโลกที่ไม่วัดคุณค่าของเขาจากรูปร่าง ที่ปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเคารพ กล้าที่จะพูด แต่ขณะเดียวกันก็ให้เกียรติคนอื่นด้วย 

ถ้า Role Model ของเด็ก ๆ คือแอน แล้ว Role Model ของแอนคือใคร

คุณพ่อค่ะ เขาเป็นคนที่ฉลาดมาก ไม่เคยหยุดเรียนรู้ ไม่เคยคิดว่าตัวเองรู้เยอะเกินไป ถ้าไม่รู้อะไรเขาจะยอมรับว่าไม่รู้ เขาเลือกด้วยว่าอะไรที่ควรใช้เวลา อะไรไม่ควร แล้วเขาก็เชื่อว่าทุกคนมีข้อดีในตัวเอง 

คุณหยิบอะไรจากพ่อมาปรับใช้กับตัวเองบ้าง

My curiosity ความอยากรู้ แอนชอบการเรียนรู้มาก (ลากเสียง) อยากรู้อะไรก็จะอ่าน แล้วก็การฟัง พ่อเป็นคนที่ตั้งใจฟังมาก พ่อฟังโดยไม่ได้คิดว่าจะตอบอะไร แต่คิดว่าจะช่วยเขาได้ยังไง

คอลเกตอ๊อพติคไวท์โอทู,Smile Out Loud,ยิ้มมั่นสวยมั่น,Colgate,แอนชิลี สก๊อต-เคมมิส,

คุณเป็นคนมั่นใจแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร

แอนมั่นใจตั้งแต่เด็ก เพราะแอนไม่เคยมองคุณค่าของตัวเองหรือคนอื่นจากภายนอก คุณค่าของแอนไม่ได้มาจากภาพลักษณ์ เสื้อผ้าที่แอนใส่ จากสิว กระบนใบหน้า หรือแผลเป็น 

แอนเห็นคุณค่าของตัวเองจากการคิดว่า ฉันปฏิบัติต่อคนอื่นดีไหม ฉันพัฒนาตัวเองตลอดไหม ฉันช่วยเหลือเพื่อนหรือเปล่า แอนมองแบบนั้นแทน แอนไม่เคยไม่มั่นใจเรื่องรูปร่าง มันไม่ใช่เรื่องที่แอนคิดในชีวิตประจำวัน 

พอเรากลับมาไทย แล้วเรามีหุ่นฝรั่ง ชอบมีคนบอกว่าเราอ้วน เราตัวใหญ่ คือปฏิเสธไม่ได้ว่าบางทีก็เจ็บ แต่กลับมาคิดดูแล้ว แอนว่ามันเป็นโอกาสมากกว่าที่เราจะพูดเรื่องนี้ 

ทุกวันนี้เวลาโดนว่าเรื่องหุ่น ความมั่นใจของแอนมาจากแคมเปญ #RealSizeBeauty แอนเชื่อว่ามันไม่ได้เป็นแคมเปญที่แอนสร้างมาเอง แต่มันเป็นของทุกคนที่ร่วมกันสร้างแรงบันดาลใจ

รู้ไหมว่าหลายคนไม่ได้ชื่นชอบคุณแค่เพราะหุ่นหรือหน้าตา แต่ชอบเพราะสิ่งที่คุณทำ 

เวลาคนมาพูดว่าชอบทัศนคติ ชอบความคิดของแอน แอนภูมิใจมาก เพราะคนเห็นคุณค่าของแอนที่ไม่ได้มาจากภายนอก แอนขอบคุณพ่อแม่ที่สอนแอนมาอย่างดี แล้วก็ทำให้แอนเป็นคนที่พัฒนาตัวเองอยู่เสมอ แอนคิดว่าการเลี้ยงลูกเป็นสิ่งที่ยากมาก ๆ อยากขอบคุณที่เขาใช้เวลากับแอน 

แสดงว่าการเลี้ยงดูของครอบครัวส่งผลต่อความมั่นใจ

การที่แอนเป็นผู้หญิงแบบทุกวันนี้ แอนต้องยกความดีความชอบให้คุณพ่อ คุณแม่ น้องชาย เพราะเขาจะถามตลอดว่าเรียนเป็นยังไงบ้าง เรียนหนังสือเพิ่มไหม ถามว่าแอนปฏิบัติต่อเพื่อนที่โรงเรียนยังไง เขาสอนให้แอนเคารพความเป็นมนุษย์ของคนอื่น และทุกคนมีศักดิ์ศรีในตัวเอง 

ความมั่นใจเลยมาจากข้างใน จากจิตใจของแอนเอง สะท้อนออกมาว่าแอนเป็นคนแบบไหน แอนให้ของขวัญคนไหม ทำกับข้าวให้คนกินรึเปล่า ไม่เคยมีอะไรมาจากรูปลักษณ์ภายนอกของแอนเลย

ฟังดูเหมือนคุณเป็นเด็กที่เติบโตมาอย่างดี แล้วเริ่มรู้ตัวตอนไหนว่า Beauty Standard ส่งผลกับชีวิต

แอนเคยไปแคสงานตอนอายุ 13 ปี แล้วโดนบอกให้ไปลดน้ำหนัก 10 กิโล ตอนนั้นแอนยังไม่รู้เลยว่า Beauty Standard คืออะไร เพราะยังเด็กมาก จำได้แค่เราโกรธ แต่ไม่รู้ว่าโกรธอะไร แล้วแอนก็กลับไปคิด ว่าทำไมเราต้องลดน้ำหนักด้วย เราก็ยังเรียนดี เพื่อนก็ยังรักเรา เล่นกีฬาก็ได้ มันเกี่ยวอะไรกับน้ำหนัก 

แอนโดนล้อเรื่องปากเยอะมากด้วย เพราะแอนเป็นคนปากใหญ่ เคยกลับไปบ้านแล้วร้องไห้ถามคุณแม่ว่า ‘Mom, Can I make my lips smaller?’ ให้เขาตัดปากออกให้เล็กลงได้ไหม แต่สังคมมันเปลี่ยนไปแล้ว 

เช่น เรื่องหุ่น เมื่อก่อน Muscular Body หุ่นแบบนักกีฬา มีกล้ามเนื้อ เขาไม่ค่อยชอบกัน ทุกวันนี้คือแสดงถึงความแข็งแรง สวยมาก 

ทำไมเราต้องมาเป็นเหยื่อของมาตรฐานสังคมที่ไม่เหมือนเดิมตลอดเวลา แค่ฉลองให้ตัวเอง เป็นตัวของตัวเอง ถามตัวเองให้มั่นใจว่าฉันชอบตัวเองแล้วหรือยัง แอนคิดว่าชีวิตจะสบายขึ้น เป็นอิสระ ไม่ต้องคอยต่อสู้กับตัวเอง

โตมาแบบฝรั่ง มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม สนุกกับการเล่นกีฬา ทำไมคุณถึงต้องมาประกวดนางงาม

เราเป็นลูกครึ่ง มีคุณยายคนไทยที่การดูนางงามคือความสุขของเขา อยากให้หลานเป็นตั้งแต่เด็ก คุณแม่ก็ชอบแซวให้เราเป็น แอนก็ไม่เคยคิดว่าจะไปเป็นนะ แค่เก็บไว้ในใจตัวเองว่า โอเค อาจจะไปก็ได้ แต่แอนรู้ว่าถ้าแอนจะไปประกวดหรือไปทำอะไร แอนต้องมีจุดประสงค์ 

ตอนย้ายกลับไปออสเตรเลีย แอนเห็นวัฒนธรรมที่แตกต่างกันมาก โดยเฉพาะเรื่อง Beauty Standard ที่ออสเตรเลียมันก้าวผ่านไปได้แล้ว ถึงเวลาที่ประเทศไทยของเราควรสนับสนุนเรื่องนี้ แอนเลยมาประกวดด้วยจุดประสงค์ที่อยากช่วยเหลือสังคม

คิดยังไงถึงกล้าทำเรื่อง #RealSizeBeauty บนเวทีนางงามที่มีมาตรฐานกำหนดชัดเจน

แอนเห็นว่ามันจำเป็น สิ่งที่แอนกำลังทำคือสิ่งที่สังคมต้องการ 

ถ้าเราอยากทำเพื่อสังคมจริง ๆ เราจะไม่กลัวว่าใครจะว่าอะไรไหม ความกล้าหาญมันจะมาเอง แต่ก็ต้องยอมรับว่าทีมที่ส่งแอนไป ครอบครัวแอน สนับสนุนทุกอย่าง นี่เป็นจุดแข็งของแอน มีพวกเขาเป็นพื้นที่ปลอดภัย ทำให้แอนหยัดยืนได้ตลอด แอนก็เลยมีความกล้า เพราะแอนรู้ว่าถ้าไม่ประสบความสำเร็จ เรายังมีคนอยู่ข้าง ๆ

ชีวิตที่เปลี่ยนอดีตให้เป็นพลังของ แอนชิลี ผู้หญิงที่เชื่อว่าความสวยไม่ต้องมีมาตรฐาน

Keyword No.2 ความสวย

ความสวยจะออกมาจากตัวตนที่แท้จริงข้างใน สะท้อนให้เห็นว่าคุณเป็นใครในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง คุณมีวิธีปฏิบัติหรือโต้ตอบกับเพื่อนมนุษย์อย่างไร สิ่งที่งดงามที่สุดคือการที่คุณอนุญาตให้ตัวเองเปล่งประกาย มอบทุกความจริงใจ มอบทุกความสุขให้คนอื่นได้สัมผัส 

“เราจะสวยได้มากกว่าถ้าเราทุกคนแตกต่างกัน เพราะความสวยนั้นหลากหลาย เป็นเอกลักษณ์ เป็นตัวคุณ แอนหวังว่าคุณจะเฉลิมฉลองและภาคภูมิใจกับการเป็นตัวเอง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”

นอกจากเรื่องรูปร่าง คุณเคยโดนล้อเรื่องอะไรอีกบ้างไหม

ส่วนมากจะเป็นเรื่องเชื้อชาติ ด้วยความที่เราเป็นลูกครึ่ง เขาจะเรียกเราว่า ‘ฝรั่ง’ ซึ่งทำให้เรารู้สึกแปลกแยกมาก แต่แอนโชคดีที่คุณพ่อเป็นคนบอกว่า หนูเกิดที่ไทย เติบโตที่ไทย ความคิด ทัศนคติ การเคารพผู้ใหญ่ มันมาจากการที่หนูเป็นคนไทย ถึงแม้รูปร่างหน้าตาอาจจะไม่ใช่ แต่ข้างในเราเป็นคนไทย

หรือความ Feminine แอนไม่ค่อยได้ทำตัวเหมือนผู้หญิงหวาน ๆ แอนเป็นคนพูดเยอะ พูดเก่ง กล้าแสดงออก ไม่ใช่ผู้หญิงที่ตรงตามวัฒนธรรมไทย เขาจะชอบแซวกันว่า ‘เป็นแบบนี้จะหาแฟนได้ไหมเนี่ย’ 

อีกเรื่องคือฟันกระต่ายของแอน ตอนเด็ก ๆ โดนล้อเยอะมากนะ เมื่อก่อนก็ไม่ค่อยยิ้มโชว์ฟัน เพราะไม่อยากโดนเรียกว่ากระต่าย บางคนอาจจะคิดว่าน่ารัก แต่แอนไม่ค่อยมั่นใจ 

ตอนนั้นคุณผ่านมาได้ยังไง

เราเริ่มหัวเราะกลับ เพื่อนเรียกเราว่า Bugs Bunny แอนก็ตอบกลับว่า Yes, I am. มันเป็นสัญลักษณ์ของแอน แอนเป็นคนปากใหญ่ ยิ้มก็ต้องใหญ่ แอนเลือกไม่ให้คำพูดของคนอื่นมีผลกระทบกับชีวิต 

แอนเชื่อว่าไม่มีใครฟันไม่สวย มันคือเอกลักษณ์ของเขา ต่อให้โดนล้อเรื่องฟันกระต่ายเยอะมาก แต่ฟันคู่นี้ก็ทำให้แอนเป็นแอน เวลาแอนยิ้ม คนจะยิ้มตาม เพราะแอนยิ้มแบบจริงใจ ยิ้มแบบ Smile Out Loud ถ้าเรายิ้มแล้วคนอื่นมีความสุข ทำไมเราจะไม่ยิ้ม 

สำหรับคนที่ต้องการกำลังใจ ไม่ว่ารอยยิ้มของคุณจะเป็นแบบไหน ทุกคนสวยได้ในแบบของตัวเอง รอยยิ้มของทุกคนแตกต่างกันก็จริง แต่สิ่งที่เหมือนกันคือคุณกำลังเติมความสดใสให้กับโลก ไม่ต้องกังวลค่ะ

เพราะอะไรทุกคนถึงต้องยอมรับตัวเอง หรือหัวเราะกลับไปแบบที่คุณทำเวลาโดนล้อ

เพราะความแตกต่างจะอยู่กับเราตลอดไป มันเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ทุกคนมีสิทธิ์เลือกว่าเราจะเสียใจขนาดไหน มีความสุขขนาดไหน นี่คือร่างกายของเรา หน้าตาของเรา รอยยิ้มของเรา และแอนเลือกที่จะไม่เศร้าไปกับมัน

แล้วในวงการนางแบบที่การทำหน้านิ่ง ขึงขัง เวลาถ่ายภาพ กลายเป็นลุคของผู้หญิงทำงาน มากกว่าการยิ้มสดใส 

แอนว่าแล้วแต่สไตล์นะ เราไม่ยิ้มเพราะเรากำลังขายเสื้อผ้า ซึ่งหน้าเฟียส (Fierce) ก็กลายเป็นงานอีกแบบหนึ่งไปแล้ว 

หรือมันเป็นเรื่องของประวัติศาสตร์ที่ผู้หญิงไม่เคยเป็นผู้นำ ต้องต่อสู้อย่างหนักเพื่อสิทธิ เพื่อสวัสดิการ ไม่ได้ถูกมองว่าเป็นเด็กผู้หญิงที่ร่าเริงตลอดเวลา การไม่ยิ้มคงทำให้รู้สึกเหมือน ฉันไม่ได้มาเล่น ๆ ฉันมาสู้กลับ แต่แอนว่าถ้ายิ้มมันจะคอนเนกกับคนได้มากกว่านะ

ทำไมคุณถึงคิดว่ารอยยิ้มเป็นสัญลักษณ์ของความมั่นใจ

Because It’s you เพราะมันเป็นตัวคุณไง เหมือนกับประโยคที่บอกว่า Eyes don’t lie ดวงตาไม่เคยโกหก เวลาเรายิ้ม ตาเราก็จะยิ้มไปด้วย มันเห็นเลยว่าคุณกำลังมีความสุขหรือกำลังมั่นใจจริง ๆ รึเปล่า

ชีวิตที่เปลี่ยนอดีตให้เป็นพลังของ แอนชิลี ผู้หญิงที่เชื่อว่าความสวยไม่ต้องมีมาตรฐาน

กลัวไหมถ้าคนจะมองว่าคุณมั่นใจเกิน

คนคิดไปแล้วค่ะว่าแอนมั่นใจเกิน

เพราะแอนไม่อยากให้คนที่มองแอนเป็นต้นแบบ เห็นแอนไม่โอเค เห็นแอนไม่มั่นใจ เขาอาจจะไม่โอเคมากกว่าแอนอีก 

แอนเองก็ไม่ได้มั่นใจตลอดเวลา เวลาเราโดนบูลลี่เรื่องรูปร่าง ทั้งที่เราพยายามมาก ๆ ที่จะสร้างการเปลี่ยนแปลง บางทีแอนก็รู้สึกว่านี่ไม่ต่างอะไรกับ Me VS The World 

คนที่รู้จักแอนจริง ๆ จะรู้ว่าแอนเจ็บปวดมากที่คนชอบคิดว่าแอนมั่นใจเกินไป เพราะแอนไม่ใช่คนแบบนั้น แอนรู้ว่าลิมิตของความมั่นใจอยู่ตรงไหน แต่หลังได้ตำแหน่ง แอนก็ยอมให้คนคิดว่าแอนมั่นใจเกินไปเลย เพราะแอนรู้ว่าแอนมีบทบาทสำคัญมาก ๆ ต่อสังคม แอนกำลังทำเรื่อง Beauty Standard เพื่อเปลี่ยนแปลงค่านิยม ให้ทุกคนมีความมั่นใจ เป็นตัวของตัวเองได้โดยไม่ต้องฟังเสียงของใคร

นอกจากเรื่องรูปร่าง รอยยิ้ม มีเรื่องอะไรอีกที่คุณอยากรณรงค์เพื่อให้คนมองข้ามความสวยและวัดกันที่ความสามารถ

Cyberbullying แอนคิดว่าเราควรรณรงค์เรื่องนี้ด้วยกันถ้าอยากให้สังคมพัฒนา ควรพูดถึงเยอะ ๆ ไม่ควรทำเป็นมองไม่เห็นอีกต่อไปแล้ว 

สำหรับแอน มันคือการไม่ให้เกียรติ เรามีหน้าที่สอนเด็กรุ่นใหม่ที่กำลังใช้โซเชียลว่า คำบางคำสร้างความเจ็บปวดได้ มนุษย์คนหนึ่งไม่มีสิทธิ์มาทำให้มนุษย์อีกคนเจ็บปวดขนาดนั้นโดยไม่มีเหตุผล และถ้าจะแชร์ความคิดเห็น แอนว่าอย่างน้อยต้องติเพื่อก่อ สมมติมีคนไม่ชอบชุดที่แอนใส่ ก็บอกว่าชุดนี้ไม่ค่อยสวย อยากให้ใส่อีกชุดหนึ่ง แทนที่จะบอกว่าไม่สวยเพราะแอนใส่แล้วหน้าอกห้อย มันมีวิธีที่เราจะช่วยให้เขาสวยขึ้นได้ โดยไม่ด้อยค่าเขา

แล้วกับคนธรรมดาที่ไม่มีชื่อเสียงโด่งดัง เขาจะร่วมรณรงค์ยังไง

Educate yourself เราควรให้ความรู้แก่ตัวเอง เรียนรู้ว่าการบูลลี่มีผลกระทบรุนแรงขนาดไหน ทุกคนควรรู้ว่าการบูลลี่คืออะไร มีแบบไหนบ้าง ไม่ว่าจะในอินเทอร์เน็ต ในโรงเรียน ในชีวิตจริง เราทุกคนมีหน้าที่ เพราะเราอยู่ในสังคมเดียวกัน แล้วก็อย่าทำเป็นมองไม่เห็น เรียกร้องเลย กล้าที่จะพูดออกมาว่ามันผิด ถ้าเราทำจนสิ่งนี้เป็นเรื่องธรรมดา สังคมมันจะเปลี่ยนแปลงได้

อยากบอกอะไรกับคนที่ยังคิดว่าคุณมาถึงจุดนี้ได้ง่าย ๆ เพราะ Beauty Privilege 

ไม่อยาก ไม่ต้องรู้หรอกว่ามันยากขนาดไหน แอนไม่ชอบพูดเลย แต่แอนจะใช้เวลา ใช้พลังงานทั้งหมดที่มีของแอน ผลักดันประเด็นสังคมให้กับคนที่เขาอยากฟัง ส่วนคนที่ไม่อยาก แอนจะรอจนกว่าเขาจะพร้อม เพราะนั่นก็เป็นสิทธิ์ของเขาเช่นกัน

แอนมี Beauty Privilege ไหม แอนต้องยอมรับว่ามี แต่แอนทำอะไรกับสิ่งนี้ล่ะ แอนรณรงค์เรื่องรูปร่างหน้าตา เรื่องความมั่นใจในตัวเอง เรื่องรอยยิ้มให้ไปไกลขึ้น ให้สังคมนี้เกิดการเปลี่ยนแปลง ทำลายมาตรฐานความสวย ค่านิยมแบบเดิม ๆ

การที่เรามี Privileges ไม่ใช่เฉพาะหน้าตา แค่เราได้เรียนโรงเรียนดี ๆ  เกิดในครอบครัวดี ๆ เราก็มีความรับผิดชอบต่อสังคมแล้วนะ เพราะคนที่เขามีความยากลำบาก มันไม่ใช่ความผิดของเขาคนเดียว 

คุณเหนื่อยกับสิ่งที่ทำอยู่บ้างไหม

เหนื่อยเรื่องโดนบูลลี่ แต่ว่าไม่ท้อ เพราะแอนท้อไม่ได้ สิ่งที่แอนต้องก้าวข้ามมาเพื่อจะมาอยู่จุดนี้ทำให้เราท้อไม่ได้ มีหลายคนกำลังมองแอนเป็นต้นแบบ มีทีมที่ตั้งใจช่วยแอนทุกวินาที ทำให้แอนต้องมั่นใจ เดินหน้าต่อ แล้วแอนก็รักในสิ่งที่แอนทำ

แอนชิลี สก๊อต-เคมมิส นางงามที่กล้าพูดเรื่อง #RealSizeBeauty บนเวทีประกวด และคว้ารางวัลชนะเลิศด้วยทรวดทรงอันแท้จริง

Keyword No.3 รอยยิ้ม

“เวลาที่ใครสักคนยิ้มออกมา เหมือนเขามอบทั้งความสดใส ความสุข ความจริงใจ โลกใบนี้งดงามขึ้นได้จากทุกรอยยิ้มที่ส่งต่อถึงกัน ถ้าสามารถบอกอะไรกับทุกคนได้หนึ่งอย่าง แอนอยากจะบอกให้ทุกคนยิ้มต่อไป และขอให้ยิ้มออกมาอย่างมั่นใจค่ะ”

จากวันที่คุณยังเด็ก ผ่านมาแล้วเป็นสิบปี ทำไมทุกวันนี้ยังมีการล้อเลียนกันอยู่

เพราะว่าเรายังไม่มีคนต้นแบบที่กล้าโชว์ความแตกต่าง ต้นแบบที่เด็ก ๆ เห็นแล้วจะโตมาเอาเยี่ยงอย่าง ทุกวันนี้โซเชียลมีเดียมีแต่ความสวยงามตามมาตรฐาน แอนว่ามันคล้าย ๆ กับ Soft Power

วัฒนธรรมเราก็เป็นแบบนี้ เราคอมเมนท์รูปร่างหน้าตากันทุกวัน มันถูกส่งต่อกันมาจนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ทำให้คนไทยไม่กล้าที่จะมั่นใจในตัวเองสักที

แล้วคุณรับมือยังไง

เราเข้าใจว่าทุกคนมีความแตกต่าง และความแตกต่างเป็นเอกลักษณ์ที่ทำให้เราโดดเด่น มีออร่าของตัวเอง คนจะว่าเรื่องรูปร่างก็ว่าได้ แต่แอนรู้ว่าแอนแข็งแรง แอนสุขภาพดี แอนก็ปล่อยวางได้ในระดับหนึ่ง 

แต่ในมุมมองที่แอนก็เป็นมนุษย์ เป็นผู้หญิง อายุแค่ 22 ปี บางทีเราก็รับมือไม่ได้เป็นธรรมดาค่ะ ซึ่งแอนกล้าที่จะยอมรับว่าแอนไม่โอเค แอนคิดว่า การที่ทุกคนกล้าที่จะยอมรับว่าตัวเองไม่โอเค มันจะช่วยสร้างความมั่นใจให้คนอื่นได้ ว่าเราทุกคนไม่ต้องรู้สึกดีตลอดเวลา

ในวันที่คุณยิ้มไม่ออก รู้สึกท้อ คุณดึงเอาความมั่นใจกลับมาด้วยวิธีไหน

เราเลือกได้ว่าจะให้สิ่งเหล่านั้นเข้ามามีผลกับชีวิตหรือปล่อยวาง เวลามีคนบอกให้เราไปทำฟันให้เท่ากัน บางทีเราก็ไม่ยิ้มดีกว่า ทำหน้านิ่งไปเลย เพราะจิตใจเราไม่พร้อมรับความคิดเห็นแย่ ๆ แล้วแอนเป็นคนยิ้มปลอม ๆ ไม่ได้ จะเห็นเลยว่า แอนยิ้มพร้อมกับตา 

แต่ต้องยอมรับว่าการได้เป็นพรีเซนเตอร์งานนี้ดึงความมั่นใจของแอนกลับมานะ เพราะแบรนด์ระดับโลกมองเห็นความแตกต่างของแอน ช่วยทำให้แอนมั่นใจมากขึ้นว่าแอนไม่ได้พยายามขับเคลื่อนสังคมอยู่คนเดียว และถ้าเราช่วยกันทำทุกคนมันจะดีขนาดไหน สังคมมันจะเปลี่ยน

แอนชิลี สก๊อต-เคมมิส นางงามที่กล้าพูดเรื่อง #RealSizeBeauty บนเวทีประกวด และคว้ารางวัลชนะเลิศด้วยทรวดทรงอันแท้จริง

อะไรบ้างที่จะเปลี่ยน หลังจากแคมเปญนี้ออกไป

ทัศนคติ ความคิด การตัดสินกันที่รูปร่างหน้าตา มันจะเปลี่ยนไป ถามว่ายังมีอยู่ไหม มีแน่นอนค่ะ แต่ทุกคนจะมีความมั่นใจมากขึ้น เป็นตัวของตัวเองได้มากขึ้น ไม่ยอมให้ใครมาตัดสินเราจากภายนอกอีก คิดดูว่าสังคมที่เต็มไปด้วยความแตกต่างหลากหลายจะงดงามมากขึ้นขนาดไหน เพราะประเทศไทยเรามีความสวยงามมากอยู่แล้ว มีวัฒนธรรมที่ดี เพียงแต่ตัวตนที่แท้จริงของเราถูกกดทับด้วยมาตรฐานความสวยมานานเกินไป 

อยากให้สังคมก้าวข้ามผ่านเรื่องรูปร่างและมองที่ความสามารถมากกว่า เพราะมาตรฐานของความสวยเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ เราเป็นใครถึงไปบังคับให้ใครเป็นแบบไหน เราต้องภูมิใจในสิ่งที่เราเป็น ทั้งรูปร่าง สีผิว ความสูง ฯลฯ

คุณจะขับเคลื่อน #SmileOutLoud ในฐานะพรีเซนเตอร์ของคอลเกต ไปพร้อม ๆ กับแคมเปญ #RealSizeBeauty ยังไง

สำหรับแอน สิ่งที่คอลเกตทำมันมากกว่าการขายยาสีฟันออกใหม่นะ แต่เขากำลังเปลี่ยนแปลงค่านิยมของสังคม เป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้แอนเลือกรับงานนี้ ทุกคนจะได้รู้ว่าความเป๊ะมันไม่มีในโลก เราไม่ต้องเป็นคนที่สวยเป๊ะทุกอย่างก็ได้ 

#RealSizeBeauty ไม่ใช่แค่เรื่องหุ่น แต่คือการเฉลิมฉลองให้กับการเป็นตัวเอง ส่วน #SmileOutLoud ก็คือความมั่นใจที่สะท้อนออกมาผ่านรอยยิ้ม  ไม่ว่าเราจะมีฟันแบบไหน ฟันไม่สวยแต่เราก็สามารถยิ้มสวยมั่นใจในแบบของเราได้ ซึ่งสองแคมเปญนี้เป็นเรื่องเดียวกันด้วยซ้ำ  ขอบคุณที่คอลเกตมองเห็นความสำคัญในจุดนี้ และเลือกแอน เพราะฟันแอนก็ไม่ได้เท่ากัน แต่มันก็ทำให้แอนเป็นแอน

แอนชิลี สก๊อต-เคมมิส นางงามที่กล้าพูดเรื่อง #RealSizeBeauty บนเวทีประกวด และคว้ารางวัลชนะเลิศด้วยทรวดทรงอันแท้จริง

ตอกย้ำความเชื่อของแบรนด์ Colgate ที่อยากเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างความมั่นใจให้ทุกคนผ่าน Smile Out Loud ที่ร่วมกับ แอนชิลี สก๊อต-เคมมิส, ซูซี่-ณัฐวดี ไวกาโล และผู้หญิงอีกหลายคนทั่วเอเชีย ที่อยากเปลี่ยนนิยามและสนับสนุนให้คนอื่น ๆ มั่นใจในความเป็นตัวเอง เราจึงมี #คอลเกตอ๊อพติคไวท์โอทู ยาสีฟันที่ช่วยเสริมความมั่นใจสำหรับกิจวัตร Beauty Oral Care ที่มี O2 Technology จะช่วยให้ทุกคนมั่นใจที่จะยิ้มแสดงออกความเป็นตัวของตัวเอง พร้อมที่จะ Smile Out Loud กันทั้งประเทศ

และติดตามอ่านเรื่องราวของ ซูซี่-ณัฐวดี ไวกาโล ได้ที่ readthecloud.co/suziewadee/ 

Writer

ชลลดา โภคะอุดมทรัพย์

นักอยากเขียน บ้านอยู่ชานเมือง ไม่ชอบชื่อเล่นที่แม่ตั้งให้ มีคติประจำใจว่าอย่าเชื่ออะไรจนกว่าหมอบีจะทัก รักการดูหนังและเล่นกับแมว

Photographer

มณีนุช บุญเรือง

ช่างภาพสาวประจำ The Cloud เป็นคนเชียงใหม่ ชอบแดดยามเช้า การเดินทาง และอเมริกาโน่ร้อนไม่น้ำตาล

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load