13 กุมภาพันธ์ 2564
PAGE
8 K

บททดสอบ 1 เดือน 4 เมือง ในอเมริกา จากการหนีมาสู่การยอมรับความจริง

ไฟล์ทบิน 16 ชั่วโมงลงจอดที่ Washinton Dulles International Airport ประเทศที่ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะมาฝากตัวรักษาใจใน 1 เดือนหลังจากนี้

แต่ที่นี่เราบอกว่าจะมาด้วยกัน

วอชิงตัน ดี.ซี. ไม่ใช่เมืองวุ่นวาย ทุกคนล้วนออกไปทำงานกันแบบเงียบๆ ทานอาหารกันเงียบๆ อยู่ในหมู่บ้านกันแบบเงียบๆ และถ้าเงียบกันแบบนี้ไม่ดีกับใจแน่ๆ

จาก ดี.ซี. มุ่งออกสู่ไนแองการ่า อยากจะไปเห็นกับตาว่าน้ำตกที่ใหญ่ที่สุดในโลกมันเป็นอย่างไร และแน่นอนว่าไม่ผิดหวัง ความอลังการสมคำร่ำลือและตำราเรียนสมัยเด็ก การได้ล่องเรืออยู่ระหว่างน้ำตกเป็นประสบการณ์ที่คงไม่ได้มีโอกาสได้ทำบ่อยๆ

เธอบอกว่าอยากมาด้วยกันนี่นะ

จบจากไนแองการ่า ฉันหยุดที่บอสตัน ฮาร์วาร์ด เอ็มไอที เมืองแห่งการศึกษาและเต็มไปด้วยนักศึกษา กุ้งลอบสเตอร์ตัวยักษ์เนื้อแน่น และการล่องเรือชมวิวเมืองที่สวยมาก

บอสตันไงเธอ ที่เธออยากมา

จากไนแองการ่า ฉันกำลังเดินทางเข้าสู่มหานครที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลกอย่าง New York City 

ความวุ่นวายแต่เหงาอย่างประหลาด เสียงดังอึกทึกแต่ไม่ได้ยินเสียงของผู้ใด บันไดหน้า The MET ที่เต็มไปด้วยผู้คนแต่เหมือนนั่งอยู่คนเดียว วิวเกาะแมนฮัตตันจากเรือกลางแม่น้ำ สะพานบรูคลิน เทพีเสรีภาพ และมื้อเย็นคนเดียวกลาง Times Square มันเงียบงันกว่าทุกมื้อในชีวิต

นิวยอร์กที่เธออยากมาเห็น ฉันมาถึงก่อนแล้วนะ

กลับสู่เวอร์จิเนีย เมืองที่น่ารัก สวยงาม ผู้คนเป็นมิตร มีร้านอาหารไทยที่อร่อย มีพี่ชายบ้านตรงข้ามที่พร้อมพาฉันเที่ยว และมีสวนริมน้ำที่ให้ฉันทิ้งความเจ็บปวดที่เก็บกักทั้งหมด

เราคงไม่มีโอกาสได้มาเห็นด้วยกันอย่างที่คุยกันไว้แล้ว ถ้าเธอได้มา คิดถึงฉันแบบนี้บ้างก็ดี

Writer & Photographer

พัชรกันย์ ภู่อนุสาสน์

สถาปนิกที่ไม่ค่อยอยากทำงานออกแบบแล้ว แนบด้วยช่างภาพฟิล์ม มีเพจตัวเองชื่อ 170CM ที่ทำเยอะกว่างานประจำอีก ชอบฟังเพลงทุกวินาที และชอบเดินถ่ายรูปคนเดียว