13 กุมภาพันธ์ 2564
9 K

บททดสอบ 1 เดือน 4 เมือง ในอเมริกา จากการหนีมาสู่การยอมรับความจริง

ไฟล์ทบิน 16 ชั่วโมงลงจอดที่ Washinton Dulles International Airport ประเทศที่ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะมาฝากตัวรักษาใจใน 1 เดือนหลังจากนี้

แต่ที่นี่เราบอกว่าจะมาด้วยกัน

วอชิงตัน ดี.ซี. ไม่ใช่เมืองวุ่นวาย ทุกคนล้วนออกไปทำงานกันแบบเงียบๆ ทานอาหารกันเงียบๆ อยู่ในหมู่บ้านกันแบบเงียบๆ และถ้าเงียบกันแบบนี้ไม่ดีกับใจแน่ๆ

จาก ดี.ซี. มุ่งออกสู่ไนแองการ่า อยากจะไปเห็นกับตาว่าน้ำตกที่ใหญ่ที่สุดในโลกมันเป็นอย่างไร และแน่นอนว่าไม่ผิดหวัง ความอลังการสมคำร่ำลือและตำราเรียนสมัยเด็ก การได้ล่องเรืออยู่ระหว่างน้ำตกเป็นประสบการณ์ที่คงไม่ได้มีโอกาสได้ทำบ่อยๆ

เธอบอกว่าอยากมาด้วยกันนี่นะ

จบจากไนแองการ่า ฉันหยุดที่บอสตัน ฮาร์วาร์ด เอ็มไอที เมืองแห่งการศึกษาและเต็มไปด้วยนักศึกษา กุ้งลอบสเตอร์ตัวยักษ์เนื้อแน่น และการล่องเรือชมวิวเมืองที่สวยมาก

บอสตันไงเธอ ที่เธออยากมา

จากไนแองการ่า ฉันกำลังเดินทางเข้าสู่มหานครที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลกอย่าง New York City 

ความวุ่นวายแต่เหงาอย่างประหลาด เสียงดังอึกทึกแต่ไม่ได้ยินเสียงของผู้ใด บันไดหน้า The MET ที่เต็มไปด้วยผู้คนแต่เหมือนนั่งอยู่คนเดียว วิวเกาะแมนฮัตตันจากเรือกลางแม่น้ำ สะพานบรูคลิน เทพีเสรีภาพ และมื้อเย็นคนเดียวกลาง Times Square มันเงียบงันกว่าทุกมื้อในชีวิต

นิวยอร์กที่เธออยากมาเห็น ฉันมาถึงก่อนแล้วนะ

กลับสู่เวอร์จิเนีย เมืองที่น่ารัก สวยงาม ผู้คนเป็นมิตร มีร้านอาหารไทยที่อร่อย มีพี่ชายบ้านตรงข้ามที่พร้อมพาฉันเที่ยว และมีสวนริมน้ำที่ให้ฉันทิ้งความเจ็บปวดที่เก็บกักทั้งหมด

เราคงไม่มีโอกาสได้มาเห็นด้วยกันอย่างที่คุยกันไว้แล้ว ถ้าเธอได้มา คิดถึงฉันแบบนี้บ้างก็ดี

13 กุมภาพันธ์ 2564
9 K

บททดสอบ 1 เดือน 4 เมือง ในอเมริกา จากการหนีมาสู่การยอมรับความจริง

ไฟล์ทบิน 16 ชั่วโมงลงจอดที่ Washinton Dulles International Airport ประเทศที่ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะมาฝากตัวรักษาใจใน 1 เดือนหลังจากนี้

แต่ที่นี่เราบอกว่าจะมาด้วยกัน

วอชิงตัน ดี.ซี. ไม่ใช่เมืองวุ่นวาย ทุกคนล้วนออกไปทำงานกันแบบเงียบๆ ทานอาหารกันเงียบๆ อยู่ในหมู่บ้านกันแบบเงียบๆ และถ้าเงียบกันแบบนี้ไม่ดีกับใจแน่ๆ

จาก ดี.ซี. มุ่งออกสู่ไนแองการ่า อยากจะไปเห็นกับตาว่าน้ำตกที่ใหญ่ที่สุดในโลกมันเป็นอย่างไร และแน่นอนว่าไม่ผิดหวัง ความอลังการสมคำร่ำลือและตำราเรียนสมัยเด็ก การได้ล่องเรืออยู่ระหว่างน้ำตกเป็นประสบการณ์ที่คงไม่ได้มีโอกาสได้ทำบ่อยๆ

เธอบอกว่าอยากมาด้วยกันนี่นะ

จบจากไนแองการ่า ฉันหยุดที่บอสตัน ฮาร์วาร์ด เอ็มไอที เมืองแห่งการศึกษาและเต็มไปด้วยนักศึกษา กุ้งลอบสเตอร์ตัวยักษ์เนื้อแน่น และการล่องเรือชมวิวเมืองที่สวยมาก

บอสตันไงเธอ ที่เธออยากมา

จากไนแองการ่า ฉันกำลังเดินทางเข้าสู่มหานครที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลกอย่าง New York City 

ความวุ่นวายแต่เหงาอย่างประหลาด เสียงดังอึกทึกแต่ไม่ได้ยินเสียงของผู้ใด บันไดหน้า The MET ที่เต็มไปด้วยผู้คนแต่เหมือนนั่งอยู่คนเดียว วิวเกาะแมนฮัตตันจากเรือกลางแม่น้ำ สะพานบรูคลิน เทพีเสรีภาพ และมื้อเย็นคนเดียวกลาง Times Square มันเงียบงันกว่าทุกมื้อในชีวิต

นิวยอร์กที่เธออยากมาเห็น ฉันมาถึงก่อนแล้วนะ

กลับสู่เวอร์จิเนีย เมืองที่น่ารัก สวยงาม ผู้คนเป็นมิตร มีร้านอาหารไทยที่อร่อย มีพี่ชายบ้านตรงข้ามที่พร้อมพาฉันเที่ยว และมีสวนริมน้ำที่ให้ฉันทิ้งความเจ็บปวดที่เก็บกักทั้งหมด

เราคงไม่มีโอกาสได้มาเห็นด้วยกันอย่างที่คุยกันไว้แล้ว ถ้าเธอได้มา คิดถึงฉันแบบนี้บ้างก็ดี

Writer & Photographer

พัชรกันย์ ภู่อนุสาสน์

สถาปนิกที่ไม่ค่อยอยากทำงานออกแบบแล้ว แนบด้วยช่างภาพฟิล์ม มีเพจตัวเองชื่อ 170CM ที่ทำเยอะกว่างานประจำอีก ชอบฟังเพลงทุกวินาที และชอบเดินถ่ายรูปคนเดียว

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

อดีตนักศึกษาล้วนเคยมีช่วงเวลาที่ผ่านไปอย่างยากลำบากที่สุด ทั้งกดดันและยาวนาน แต่เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่เรียกได้ว่า เป็นด่านแรกในการพิสูจน์ตัวเองก่อนจะไปเผชิญชีวิตวัยทำงาน นั่นคือช่วงของการทำโปรเจกต์จบหรือทีสิส ที่หลายคนคงจำเรื่องราวเหล่านี้ได้ไม่ลืม เช่นเดียวกับโปรเจกต์นี้

ชุดภาพถ่ายนี้เป็นผลงานของนักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์คนหนึ่งที่บังเอิญมีใจให้ศิลปะ เมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นคณะวิทยาศาสตร์ แน่นอนว่าจุดประสงค์หลักของการทำโปรเจกต์นี้ไม่ได้เกี่ยวข้องศิลปะเลย แต่ในเมื่อเราไม่สามารถบอกรักวิทยาศาสตร์ได้อย่างหมดหัวใจ เลยได้แอบบอกรักศิลปะ ผ่านสีสันระดับจุลภาคในโปรเจกต์ของภาควิชาวัสดุศาสตร์นี้

โปรเจกต์นี้ได้ศึกษาอิทธิพลของความร้อนต่อโครงสร้างจุลภาคของเหล็กกล้าไร้สนิม หรือสเตนเลสที่เรารู้จักกัน

เมื่อมันได้รับความร้อนมากพอ ฟิล์มใสๆ บนผิวสเตนเลสจะค่อยๆ หนาขึ้นเป็นกลไกตามธรรมชาติ และเมื่อมีแสงมาตกกระทบฟิล์มเหล่านี้ จะเกิดการหักเหให้เห็นเป็นสีต่างๆ ซึ่งเป็นกลไกเดียวกันกับปรากฏการณ์สายรุ้งของละอองน้ำ

ความหนาของฟิล์มที่แตกต่างกันจึงหักเหแสงออกมาได้สีแตกต่างกัน ทำให้ความตื่นเต้นของการทำโปรเจกต์เกิดขึ้นทุกๆ ครั้งที่ได้มองสีสันที่มหัศจรรย์เหล่านี้ผ่านกล้องจุลทรรศน์

อดีตนักศึกษาล้วนเคยมีช่วงเวลาที่ผ่านไปอย่างยากลำบากที่สุด ทั้งกดดันและยาวนาน แต่เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่เรียกได้ว่า เป็นด่านแรกในการพิสูจน์ตัวเองก่อนจะไปเผชิญชีวิตวัยทำงาน นั่นคือช่วงของการทำโปรเจกต์จบหรือทีสิส ที่หลายคนคงจำเรื่องราวเหล่านี้ได้ไม่ลืม เช่นเดียวกับโปรเจกต์นี้

ชุดภาพถ่ายนี้เป็นผลงานของนักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์คนหนึ่งที่บังเอิญมีใจให้ศิลปะ เมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นคณะวิทยาศาสตร์ แน่นอนว่าจุดประสงค์หลักของการทำโปรเจกต์นี้ไม่ได้เกี่ยวข้องศิลปะเลย แต่ในเมื่อเราไม่สามารถบอกรักวิทยาศาสตร์ได้อย่างหมดหัวใจ เลยได้แอบบอกรักศิลปะ ผ่านสีสันระดับจุลภาคในโปรเจกต์ของภาควิชาวัสดุศาสตร์นี้

โปรเจกต์นี้ได้ศึกษาอิทธิพลของความร้อนต่อโครงสร้างจุลภาคของเหล็กกล้าไร้สนิม หรือสเตนเลสที่เรารู้จักกัน

เมื่อมันได้รับความร้อนมากพอ ฟิล์มใสๆ บนผิวสเตนเลสจะค่อยๆ หนาขึ้นเป็นกลไกตามธรรมชาติ และเมื่อมีแสงมาตกกระทบฟิล์มเหล่านี้ จะเกิดการหักเหให้เห็นเป็นสีต่างๆ ซึ่งเป็นกลไกเดียวกันกับปรากฏการณ์สายรุ้งของละอองน้ำ

ความหนาของฟิล์มที่แตกต่างกันจึงหักเหแสงออกมาได้สีแตกต่างกัน ทำให้ความตื่นเต้นของการทำโปรเจกต์เกิดขึ้นทุกๆ ครั้งที่ได้มองสีสันที่มหัศจรรย์เหล่านี้ผ่านกล้องจุลทรรศน์

Writer & Photographer

พศิกา สรรเสริญ

ศรัทธาในวิทย์ ดำเนินชีวิตด้วยศิลป์ ปัจจุบันเป็นวิศวกรที่เหนื่อยล้าคนหนึ่ง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load