รูปถ่าย Fuji Everyday ชุดนี้ คงเป็นรูปฟูจิที่ดิบและจริงที่สุดในโลกชุดหนึ่ง เพราะไม่ได้ถูกตกแต่งด้วยแอพพลิเคชันใดๆ ไม่ได้จัดฉาก ไม่ได้ถ่ายด้วยกล้องระดับโปร คุณฟูจิถึงออกมายืนตระหง่านพร้อมหลังคาบ้านกับเสาไฟฟ้า มุมที่ยืนถ่ายก็เป็นจุดตามสะดวกคือ หลังบ้าน เวลาถ่ายก็เป็นฤกษ์สะดวกคือ ตอนตื่นนอน มันคงเป็นความโชคดีในชีวิตที่ซื้อบ้านแล้วเขาแถมวิวภูเขาไฟแห่งชาติมาให้ด้วย ฟูจิซัง ภูเขาไฟที่คนทั่วโลกข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อหวังจะได้พบปะครั้งหนึ่งในชีวิต เมื่อมันเป็นของมีค่าที่มาอยู่ใกล้ตัว ใกล้จนเห็นได้ทุกวันๆ มันก็อาจเป็นการทำให้เรารู้สึกว่า สิ่งมีค่านั้นกลายเป็นของธรรมดาจนมองข้ามคุณค่านั้นไป คงเหมือนเรามองข้ามคุณค่าของคนใกล้ตัว อย่างพ่อแม่ พี่น้อง คนรัก เพียงเพราะมันใกล้จนไม่ได้อยู่ในสายตา ใกล้จนเราละเลย แต่ถ้ามันหายไป มันคงเป็นวันที่เราสำนึกถึงคุณค่า แต่ทว่ามันก็อาจจะสายไปแล้ว ฟูจิซังยังตั้งอยู่ที่เดิม เพิ่มเติมคือหิมะขาวโพลนบนหัวค่อยๆ ละลายหายไปเมื่ออากาศเริ่มร้อน แต่ไม่ว่าจะหัวขาวหรือหัวดำ ไม่ว่าจะเป็นวันที่มีเมฆมาบังจนมองไม่เห็น ยังไงเราก็จะยังคงยิ้มให้กันทุกเช้าเพื่อเริ่มวันใหม่ ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันนะคุณฟูจิ

Writer & Photographer

ปองทิพย์ วนิชชากร

แม่บ้านไทย-ญี่ปุ่น-ลาดพร้าว รักจะ slow life เลยชอบ write slow slow

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ฉันซื้อฟิล์ม LomoChrome Purple มาเมื่อต้น พ.ศ. 2565 และซื้อกล้องฟิล์มที่น่ารักเพราะตัวกล้องสีชมพู-ม่วง มาในเวลาไล่เลี่ยกัน ไม่มั่นใจว่ากล้องป๊อกแป๊กจะทำงานได้ดีกับฟิล์มราคาแพงที่ดูต้องการการปรับตั้งค่ากล้องก่อนถ่ายไหม แต่ก็ตัดสินใจเอาฟิล์มโลโมม่วงใส่กล้องสีชมพู-ม่วง ไปแล้ว

ตอนซื้อฟิล์ม พี่ที่ร้านแนะนำให้ดูสีภาพที่จะได้จากฟิล์มนี้ ฉันพูดกับเพื่อนทันทีว่า เหมือนมิวสิกวิดีโอเพลง Shout Out to My Ex ของ Little Mix วงดนตรีที่ฉันชื่นชอบ

ตอนเพลงออกยังพยายามตีความอยู่เลยว่าทำไมต้นไม้ต้องเป็นสีม่วง เพิ่งรู้หลังผ่านไปหลายปีว่า เขาถ่ายด้วยเทคนิคสีฟิล์มแบบนี้ ตอนเปิดให้เพื่อนดู MV เพื่อนยังวิเคราะห์อยู่ว่ารถยนต์ในภาพที่เป็นสีเขียวอันที่จริงต้องเป็นสีแดงแน่ ยิ่งดูอย่างนั้นเราก็ยิ่งลุ้นกันไปใหญ่ ว่าเราจะได้ภาพแบบไหนตอนถ่ายเอง

ดองฟิล์มไว้เฉย ๆ อยู่นานโดยไม่ได้มีโอกาสเอาออกไปถ่ายสักที เพราะต้องรอไปถ่ายกับที่สีเขียว ๆ เพื่อให้ได้ภาพม่วงสมใจ (เพราะสีเขียวถ่ายออกมาจะกลายเป็นสีม่วง) ปรากฏว่าพอมีโอกาสได้ถ่าย

การใช้กล้องตัวใหม่ครั้งแรกก็ไม่เป็นใจเท่าไหร่ รู้สึกเหมือนหมุนขึ้นฟิล์มได้ไม่สุด ปุ่มโฟกัสก็กดลงไม่สุด ไปเที่ยวคาเฟ่ครั้งแรก ได้ถ่ายไปไม่กี่ภาพ และพกไปอีก 2 – 3 โอกาส เริ่มจากพยายามถ่ายต้นไม้ให้เขียว ๆ สรุปแล้วกลายเป็นการอยากกด ๆ ให้หมด ๆ ไม่ได้ตั้งใจมากนักอย่างที่ตื่นเต้นตอนซื้อฟิล์มครั้งแรก

สุดท้ายได้ถ่ายภาพจนหมดที่อัมพวา คาเฟ่ Somdul Agroforestry Home และอุทยานพระบรมราชานุสรณ์ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย กดแบบไม่ตั้งใจเท่าไหร่ จะได้กลับมาล้างสักที ปรากฏว่าภาพที่ได้มาทำให้ตื่นเต้นอย่างหนัก แบบที่เสียดายว่าถ้าตั้งใจ น่าจะได้ภาพดี ๆ กว่านี้อีกมาก แต่เพราะว่าได้ภาพที่เกินคาด ก็เลยประทับใจมากกว่าเสียดายเหมือนกัน

Purple Lover ที่ได้ภาพม่วง ๆ มาทั้งม้วน ต้นไม้ใบหญ้า เรือนไทยสวยงาม ที่ตื่นเต้นที่สุดคือ ขนมตาลร้านระเบียงริมน้ำเพชรบุรี (ร้านอาหารที่รัก) สีชมพู และเครื่องแขวนที่ดอกจำปาเป็นสีชมพู เหมือน MV Shout Out to My Ex แล้ว!

ประสบการณ์สอนให้รู้ว่า จงตั้งใจ จะได้ไม่เสียดาย (เงินค่าฟิล์ม) ทีหลัง

Writer & Photographer

นีนนิมมาน ยอดเมือง

นักเรียนภาษาไทยที่ชอบไปวัด โบราณสถาน อาร์ตแกลเลอรี่ และชอบตามหาร้านอาหารดี ๆ ไว้แนะนำคนอื่น

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load