เป้-อารักษ์ อมรศุภศิริ เป็นอีกหนึ่งคนที่เราคุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดี แต่บอกไม่ได้ว่าบทบาทหลักของเขาคืออะไรกันแน่ 

เมื่อสิบกว่าปีก่อน บทบาทแรกของเขาที่ปรากฏในวงการบันเทิงคือการเป็นนายแบบ ก่อนจะได้มาเป็นมือกีตาร์วง Slur ซึ่งเป็นอีกจุดสำคัญในชีวิตของเขา เพราะนอกเหนือไปจากลวดลายกีตาร์แสบซ่าต่างจากวงอื่นๆ ในยุคเดียวกัน ทุกคนยังจดจำเป้ได้ทันทีเพราะลุคผมยาว ใส่ขาเดฟ ที่เป็นเหมือนชนวนให้แฟชั่นลุคหนุ่มเซอร์กลายเป็นที่นิยมในเวลาต่อมา

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

จากนั้นไม่นาน เขาเดินเข้าสู่เส้นทางสายการแสดงเป็นครั้งแรกจาก บอดี้..ศพ#19 ภาพยนตร์เรื่องนี้เองที่เป็นประตูเปิดไปสู่การเป็นนักแสดงเต็มตัวของเป้ เขาได้รับโอกาสให้เล่นหนัง เล่นละครอีกนับไม่ถ้วน จนกลายเป็นนักแสดงดาวรุ่งสุดๆ คนหนึ่งในขณะนั้น

ช่วงหนึ่งที่งานการแสดงของเขาล้นมือ เป้ต้องออกจากวงเพื่อทุ่มเวลาให้กับการแสดง แต่แล้วเขาก็ทิ้งความรักในเสียงดนตรีไปไม่ได้ เขากลับมาในฐานะศิลปินเดี่ยว ที่เขาเองก็ยอมรับว่าไม่ได้เป็นที่นิยมเท่าไหร่ แต่ก็ยัง ‘ดันทุรัง’ (ตามคำพูดของเขา) ทำในสิ่งที่เชื่อต่อ จนตอนนี้กำลังจะมีอัลบั้มที่ 4 BIG ที่เตรียมปล่อยให้ฟังพร้อมกันในเดือนพฤศจิกายนนี้ 

และที่มากไปกว่านั้น เป้ไม่ได้หยุดอยู่แค่การเป็นดารา นักดนตรี นายแบบ แต่เขายังค้นหากิจกรรมและความสนใจใหม่ให้ตัวเองอยู่เรื่อยๆ อย่างการเล่นกีฬากลางแจ้งและฝึกศิลปะการต่อสู้หลายประเภท ล่าสุดก็ได้เป็นพิธีกรรายการเกี่ยวกับการเกษตร ซึ่งค่อนข้างฉีกไปจากสิ่งที่เราคุ้นเคยในความเป็นเขา

การมีบทบาทที่หลากหลายนี้เอง ทำให้เป้ได้มองเห็นแง่มุมต่างๆ ของคนในสายอาชีพที่ต่างกัน จากประสบการณ์และการพบเจอผู้คนที่หลากหลายมากว่า 15 ปี ตัวตนของเป้ก็ยังเป็นคนเฮฮาอารมณ์ดีเหมือนเดิม แต่การเติบโตในวงการทำให้เขาเปลี่ยนการมองชีวิต และการปฏิบัติกับคนรอบข้างต่างไปจากช่วงแรกๆ ที่เข้าวงการ ไม่แน่ว่า สิ่งเหล่านี้อาจเป็นเหตุผลที่เรายังได้เห็นผลงานของผู้ชายคนนี้อยู่เรื่อยๆ

ตลอดเวลาที่นั่งคุยกัน เขาตื่นเต้นและกระตือรือร้นที่จะเปิดเพลงทั้งหมดในอัลบั้มใหม่ให้พวกเราได้ฟังก่อนใคร พอฟังจบ ต้องบอกว่าเป็นรสชาติใหม่ที่ต่างจากงานที่ผ่านๆ มา ทั้งหลากอารมณ์ในเนื้อหา ดนตรีเข้มข้น และเต็มไปด้วยเซอร์ไพรส์

และที่เซอร์ไพรส์กว่าคือไม่คิดว่าเป้จะเล่นเปียโนและร้องเพลงในอัลบั้มให้เราฟังสดๆ ด้วย

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

เป็นมาแล้วทั้งนักดนตรี นักแสดง นายแบบ ใครจะคิดว่าวันหนึ่งคุณจะมาเป็นพิธีกรรายการการเกษตร

ก่อนหน้านี้ผมไปออกรายการ เจาะใจ ซึ่งคุณลุงสมบัติ ปัจจุบันแกเสียไปแล้ว แกทำสวนที่เกิดขึ้นและจบลงภายในสวน มาจากแนวพระราชดำริของในหลวงรัชกาลที่ 9 ผลผลิตที่ได้ออกมามีทั้งผลไม้และปุ๋ย เอามาขายโดยที่สวนของเขาไม่ต้องเติมอะไรเข้าไปอีกเลย ทุกอย่างอยู่ได้เองอย่างยั่งยืน เขาสอนแนวคิดนี้ให้ผมตอนนั้น แล้วผมก็อยากรู้เรื่องการเกษตรมากขึ้น

ประกอบกับว่า พี่ต่ายโปรดิวเซอร์รายการ เกษตรซ้าด มาชวน เป็นจังหวะที่ดี ซึ่งรายการนั้นคอนเซปต์มันคือคุณไม่จำเป็นต้องทำการเกษตรมาก่อนก็เป็นเกษตรกรได้ พอมา เกษตรอีซี่ ก็ยิ่งย้ำไอเดียว่ามันไม่ยากเกินไป ถ้าคุณตั้งใจก็ทำได้จริงๆ นะ

แล้วได้ลองปลูกอะไรเองบ้างหรือยัง

มีปลูกเองบ้างที่บ้านใหม่ กับในห้องนิดๆ หน่อยๆ แล้วก็ไปทำสวน ปลูกไม้ยืนต้นที่ฉะเชิงเทรา พ่อไปซื้อที่ไว้เป็นที่ทำกิน ผมกะไปลุยเองเลย ทีแรกผมคิดว่าผมแข็งแรงแล้วจะขุดดินเองได้ แต่จริงๆ ผมสู้เขาไม่ได้ เขาควงเสียมด้วยมือเดียวอะ (หัวเราะ) พอดีผมรู้ว่าพี่คนหนึ่งเป็นตัวจริงด้านการปลูกต้นไม้ ก็ให้เขามาช่วย ในวันหนึ่งถ้ามีโอกาสก็อาจจะได้ใช้สิ่งที่ได้จากรายการจริงๆ ตอนนี้ผมยังชอบเล่นหนัง เล่นละครอยู่ แต่ผมอยากจะกระจายความรู้นี้ให้คนที่เขาพร้อม เพราะเหมือนมีหลายคนมาทักทายว่า ฉันดูรายการเธอแล้วฉันไปปลูกอันนี้เลยนะ ฉันไปศึกษาต่อ จะไปทำที่นะ คิดว่ามันมีประโยชน์กับทุกคนก็เลยทำรายการนี้ต่อ

การเป็นพิธีกรรายการการเกษตร ทำให้ตัวเป้ได้เรียนรู้อะไรบ้าง

สิ่งที่เรารู้จากรายการ คือคนที่เราไปสัมภาษณ์ เขาทำมาร์เก็ตติ้งดีอยู่แล้ว เราถึงรู้จักและไปสัมภาษณ์ได้ หลายๆ คนอาจจะทำมาร์เก็ตติ้งไม่ดี แต่ผลิตภัณฑ์ดี คนก็รู้จัก ผมเลยมองว่าทั้งมาร์เก็ตติ้งและคุณภาพผลผลิตทางการเกษตรสำคัญมาก ถ้าผลิตภัณฑ์คุณดี มาร์เก็ตติ้งอาจจะไม่ได้ยากเกินไป เพราะเรามีอินเทอร์เน็ต มีกรุ๊ปในเฟซบุ๊ก ที่มีคนสนใจเยอะ อาจจะไม่ได้หลักหมื่น หลักแสน แต่แค่หลักพันของสวนคุณก็ขายไม่พอแล้ว

เดิมทีตั้งใจว่าจะมาเป็นนักดนตรี คิดไหมว่าจะมาถึงจุดนี้

ไม่คิดเลยครับ ตอนแคสต์เรื่อง บอดี้ ศพ #19 ก็คิดว่าได้เล่นเรื่องนี้แล้ว คงไม่มีเรื่องหน้าแล้วแหละ คิดว่าอีกสองปีจะไปทำอย่างอื่น กลับไปทำบริษัทพ่อ แต่กลายเป็นว่าก็อยู่มายาวๆ

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น
เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

อะไรทำให้อยู่ในวงการมาได้ถึง 15 ปี

เรื่องการแสดงยังอยู่ได้อยู่ แต่มันก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ เรื่องช่อง เรื่องสังกัด แต่ยังไม่รู้ว่าจะอยู่ได้ถึงเมื่อไหร่ แต่เรื่องดนตรี ผมดันทุรังอยู่นะ ไม่ได้รับรายได้เพียงพอจากดนตรีมาก็สองปีแล้ว

ผมกับ Whattheduck เป็นเหมือนหุ้นส่วนกัน ผมออกค่าทำเพลง ค่ายออกค่าโปรโมต ตั้งแต่อัลบั้ม เหล็กกับไม้ มา Aragochina มาชุดล่าสุด BIG เนี่ย ถ้านับตามยอดจริงๆ ผมติดลบ คือยังไม่ได้อะไรคืนมาเท่าไหร่ เพราะเรายังเล่นคอนเสิร์ตได้ไม่พอที่จะครอบคลุมค่าทำอัลบั้ม ซึ่งเราไม่ได้ตัวแดงคนเดียว ทำให้ Whattheduck ตัวแดงไปด้วย เขาออกค่าเอ็มวีไปก็ยังไม่ได้เงินคืน เพราะเขาหักค่าเปอร์เซ็นต์จากการเล่นคอนเสิร์ต สมมติว่าขายซีดี เหล็กกับไม้ หมด ขายเสื้อหมด เอามาหักค่าต้นทุนก็ยังไม่พอ แต่ตอนนี้เราก็ยังสู้กันอยู่ ค่ายก็ยังให้ผมสู้อยู่

ทำไมถึงชอบการแสดง

การเล่นหนัง เล่นละคร มันทำให้เราหายเข้าไปในช่วงเวลาหนึ่ง ไม่ใช่แค่ตัวละครนะ การทำงานด้วย เหมือนเราไปอยู่กับคนที่เขาพยายามสร้างทุกอย่างขึ้นมาหน้ากล้อง ทั้งที่ข้างหลังกล้องวุ่นวายเละเทะ ยิ่งเรามาทำกำกับเองยิ่งสนุก เหมือนเอาประสบการณ์หน้ากล้องมาอยู่หลังกล้อง

เรามีฝันอย่างอื่นด้วย เราอยากทำหนัง เราเล่นละครมาเรื่อยๆ ถ้าเทียบกับดาราคนอื่นๆ ผมโตมาในกองถ่าย เพราะทุกปีผมอยู่ในกองถ่าย น่าจะประมาณหนึ่งในสามต่อปี คิดเป็นหนึ่งในสี่ของช่วงเวลาในชีวิต รู้สึกคุ้นเคยกับการถ่ายทำมากๆ ถ้าเรามีเรื่องอยากจะเล่า ก็อยากจะเป็นผู้กำกับ เขียนบทบ้าง เลยลองมาทำด้านนี้ คือเอ็มวี เห็นหน้าเธอฉันเจอแต่ปัญหา กับเพลงอื่นๆ ในอัลบั้ม BIG เนี่ย จะทำเองหมดเลย ต้องขอบคุณผู้กำกับเอ็มวีที่เคยร่วมงานมากับผมตั้งแต่สมัยที่ไปขอให้เขาทำ แล้วเขายอมทำ คุณจอห์น (กิตติธัช ตั้งกิจศิริ) สองมือ โปรดักชั่น คุณพงษ์ (ฐิติพงศ์ เกิดทองทวี) Hello Filmmaker พี่มุกว้าว (ปิยะกานต์ บุตรประเสริฐ) น้องจีน (คำขวัญ ดวงมณี) หรือแม้แต่รุ่นใหญ่ๆ อาจจะพูดชื่อไม่หมดขอโทษด้วย แต่พวกเขาเป็นคนสร้างประสบการณ์ให้ผมกล้าทำเอ็มวี

เป็นคนกำกับง่ายกว่าเล่นเองไหม

กลายเป็นว่าเป็นคนเล่นง่ายกว่าประมาณหนึ่งเลย พอมาทำเองมันยากกว่าเพราะต้องดีลกับนักแสดงอย่างที่เราเคยเป็น เราต้องอ้อนให้เขาไปนั่งหน้ากองไฟ แบบที่เราก็เคยยึกยักกับเขานี่หว่า ผมเรียกมันว่า Occupational Hazard มันคือความเสี่ยงในอาชีพที่นักแสดงต้องเจอ คุณอาจจะคิดว่านักแสดงสบาย ไม่มีอะไรแบบนี้ มันจริงครึ่งหนึ่ง แต่อีกครึ่งหนึ่งมันน่ากลัวครับ (หัวเราะ) บางทีต้องไปกระโดดน้ำตีลังกาลงคลองที่ไม่เห็นอะไรเลยตอนตีสอง อันนี้ผมก็เคยมาแล้ว มันไม่ได้ยากเกินไปหรอก แต่บางคนที่เขาไม่เข้าใจเขาอาจจะไม่ยอมทำ ฉันได้ค่าตัวเท่านี้ ฉันจะไปเสี่ยงเพื่ออะไร

ล่าสุด ออกแบบ (ชุติมณฑน์ จึงเจริญสุขยิ่ง) มาเล่นเอ็มวี เห็นหน้าเธอฉันเจอแต่ปัญหา ต้องใส่หัวที่เป็นลวดอันหนึ่งแล้วจุดไฟข้างบน ไฟที่เป็นไฟหมูจุ่มมันจุดยาก จุดอันหนึ่งติด อีกอันหนึ่งดับ สิบนาทีนั้นเป็นขั้นตอนจุดอย่างเดียว แล้วไฟอยู่บนหัวคุณ ไม่มีเซฟอะไรเลยนะ หัว ลวด ไฟ คือถ้าเทียนมันหยดลงหัวออกแบบ ผมก็ไม่รู้จะทำยังไง แล้วตอนดับเนี่ย เป่าก็ไม่ได้ ถ้าน้ำตาเทียนกระเด็นไปโดนน้องออกแบบจะทำยังไง เอาผ้าไปชุบน้ำ แปะไปบนไฟ ผ้าก็ยังติดไฟ เราไม่คิดว่าไฟจะยิ่งใหญ่หรือควบคุมยากขนาดนั้น

การอยู่ข้างหน้ากล้องหรือหลังกล้อง สิ่งที่เหมือนกันคือเป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า

มันเป็นการทำให้ปัญหาเฉพาะหน้ามีน้อยที่สุดครับ แต่สุดท้ายก็มีอยู่ดี อย่างเอ็มวี เห็นหน้าเธอฉันเจอแต่ปัญหาผมพยายามทำให้ปัญหาเฉพาะหน้ามันเหลือน้อยที่สุดแล้ว ผมพยายามคิดก่อนตลอดว่า จะเอา เบิร์ด (อดิศักดิ์ พวงอก มือกีตาร์วง Desktop Error) มาควงไฟ แล้วจะเอาออกแบบไปอยู่หน้าไฟ แต่ฉันต้องไปลองยืนเองก่อน จะได้เชื่อได้ว่าไม่เป็นไร ไม่ร้อน แต่หัวไฟเนี่ย ไม่รู้ช่วงจังหวะการแต่งหน้าหรืออะไรที่ทำให้น้องเขาต้องเข้าไปนั่งก่อน แล้วเขาก็ต้องรู้สึกถึงไฟลุกบนหัวก่อน แล้วมันก็เหวอมาก ขนาดผมไปนั่งเองที่หลังยังรู้สึกว่าน่ากลัวเลย ก็เป็นความผิดพลาดที่เกิดขึ้น

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

การทำงานเป็นผู้กำกับท้าทายยังไงบ้าง

ถ้าผมเป็นผู้กำกับเฉยๆ มีกอง มีเงินมาให้ มันอาจจะง่ายกว่านี้ แต่นี่ผมเป็นผู้กำกับ เป็นโปรดิวเซอร์ เป็นผู้จัดการกองด้วย (หัวเราะ) เรามีผู้ช่วย คอยดูการถ่ายทำ แต่การติดต่อเอาทุกคนมารวมกัน คือหน้าที่โปรดิวเซอร์ คือผม ที่เมื่อกี้ต้องคุยโทรศัพท์บ่อยๆ เพราะอยากได้ป้ายไฟมาในเอ็มวีใหม่ ก็ต้องคุยกับทีมอาร์ต ปกติแค่ผู้กำกับบอกโปรดิวเซอร์ โปรดิวเซอร์จะไปหาให้ อันนี้ก็เหมือนกัน แต่ดันเป็นคนเดียวกัน (หัวเราะ) แล้วการเป็นผู้กำกับหนึ่งคน ที่ต้องให้อีกสิบยี่สิบ คนทำตาม มันไม่ง่าย ถ้ารถตู้ที่จะมาถึงกองเกิดเสียขึ้นมาคันหนึ่ง ผมเข้าใจเลยนะว่าที่สมัยก่อนผมท้องเสียแล้วไปถ่ายไม่ได้ โปรดิวเซอร์หรือผู้กำกับในละครเขาจะเซ็งแค่ไหน ก็ลองดูครับ ผมสามสิบหกแล้วก็ถึงเวลาที่จะมาอยู่ข้างหลัง ใช้ประสบการณ์ทำอย่างอื่นบ้าง

พอทำงานกับคนมาเยอะๆ ได้เข้าใจคนมากขึ้นไหม

ต้องใจเย็นๆ ครับ ทุกคนมีธรรมชาติและความต้องการที่ไม่เหมือนกัน มีขีดจำกัดไม่เท่ากัน มีความสู้ไม่เท่ากัน ผมใจร้อนกรณีเดียว คือกูไม่เอามึงแล้ว กูด่าจบแล้ว ไม่เจอมึงอีกได้เลยนะ แต่ถ้ายังรู้สึกว่าอยากทำอะไรกับเขาอยู่ หรือยังเห็นแก่มิตรภาพ ผมจะไม่ใจร้อนเลย

จากประสบการณ์คือเราสร้างบ้าน เราจะตกแต่งภายใน แล้วนี่เป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยเด็กๆ เขารับทำ แต่ตัวเขาไม่ได้ทำเอง ส่งลูกน้องมา แล้วงานก็ช้า เขาทำหน้าที่เป็นคนแก้ตัวให้อย่างเดียว ไม่รู้เลยว่าโพรเซสไปถึงไหนแล้ว กลายเป็นมาว่าเราอีก ก็เลยไม่ทำแล้ว

แต่กับคนในกองผมไม่เคยทะเลาะ ไม่โวยวายอะไรเลย เรารู้ว่าทุกคนมีเงื่อนไขไม่เหมือนกัน ถ้ายังอยากอยู่ด้วยกัน ทำงานด้วยกันก็ต้องใจเย็นๆ ผมเคยถาม พี่ยอร์ช (ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์) ว่าพี่เคยโวยวายไหม เขาใจดีมาก น่ารักมาก และเป็นคนที่ทุกคนอยากคุยด้วย อยากเป็นน้องเขา พี่ยอร์ชบอกว่าเคย แล้วรู้สึกว่ามันเอาบรรยากาศเดิมก่อนจะโมโหโวยวายกลับมาไม่ได้แล้ว ก็เลยเลิก ไม่โวยวายอีกเลย สำหรับผมผมก็มีจุดนั้นแหละที่แตะโดน ปกติไม่มี

คุณเพิ่งปล่อยเพลง เห็นหน้าเธอฉันเจอแต่ปัญหา ไปเมื่อไม่นานมานี้

ผมไปเจอสาว เห็นหน้าปุ๊บแล้วรู้สึกเลยว่า ซวยแล้ว คือผมมีแฟนอยู่แล้ว แต่ถ้าเขามาคุยกับกูนี่ ทิ้งทุกอย่างเลยนะ รวมถึงแฟนด้วย คิดในใจ ไม่ได้ทำให้เกิดขึ้นนะครับ แล้วก็ได้ประโยคนี้มาก่อน

“แค่เห็นหน้าเธอ ก็แทบจะทนไม่ไหว ถ้าเป็นนกกระจอกเทศ ฉันคงเอาหัวจุ่มทราย”

เสร็จแล้วประมาณเดือนกว่าก็ไปเจอเขาอีกสถานที่หนึ่งคือ Maho Rasop Festival เราดู YOUNG BONG โคตรมัน แล้วเจอเขา เขากับเพื่อนบอกว่าให้เต้น เซโรงัง ให้ดูหน่อย หลังจากคืนนั้นก็กลับมาแต่งเพลงแบบ YOUNG BONG ด้วยเนื้อหาที่ร้องว่า “อย่าบอกว่าเซโรงังมาตั้งแต่เช้า” เราดู YOUNGOHM, YOUNG BONG มา รู้สึกว่าพรมแดนภาษาเราควรจะโป่งได้ พองได้ ฮิปฮอปเขาโหดกว่าผม เขาสาวเยอะ ผมอาจจะสุภาพกว่า ไม่ได้กล้าพูดขนาดนั้น ก็ทำให้เราพัฒนาเรื่องกรอบภาษาไปได้มากขึ้น ความรู้สึกก็ประมาณหนึ่ง แต่มาขยายเอามัน แล้วก็เอาเรื่องอื่นมาพูดให้สนุกขึ้น ตลกขึ้น มันปากขึ้น แบบ ‘อยากมีลูกเป็นทีมบอล’ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไรเขานะ (หัวเราะ) 

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น
เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

ทำไมเนื้อเพลงชอบพูดถึงสาวร้ายๆ (Femme Fatale) อย่าง ไม่ต้องทำหรอกบุญ หรือ มาเลเซีย ก็เจอแต่ผู้หญิงร้ายๆ มาหักอก

เราชอบทำตัวเป็น Loser ในเพลง มันสะใจกว่า เราได้บ่นจากมุมมองคนที่โดนกระทำ มันปากกว่า ถ้าจะไปอวดตัวเองแบบฮิปฮอป ฉันสาว ฉันเจ๋ง ฉันมีสาวเยอะ “I got 99 problems but a bitch ain’t one” ผมชอบฟังนะ แต่ทำเองไม่ค่อยได้ รู้สึกไม่ใช่ตัวเรา แต่ถ้ามองว่าเราโดนกระทำ แล้วไปด่าคนที่ทำเรา สนุกกว่า ด่าด้วย ชมด้วย ขอบคุณด้วย ขอโทษด้วยในเวลาเดียวกัน เป็นความชอบเราด้วยมั้งครับ แต่ ไม่ต้องทำหรอกบุญ นี่เพลงด่าล้วนๆ เลย เรื่องความรักนี่เอามาเคลือบครับ จริงๆ เป็นเรื่องนิสัยคนแบบในเพลงมากกว่า

จริงๆ แล้วไม่ได้เป็น Loser ใช่ไหม

ก็ผลัดๆ กันครับ หลายๆ ครั้งก็ Loser เวลาเจอคนที่หน้าตาเป็นปัญหา เราจะทำตัวไม่ค่อยถูก หรือนิสัยแบบนี้เราแพ้แน่นอน แต่เราก็พยายามจะเอาชนะ ยิ่งคนแบบนี้อยู่ในความสัมพันธ์แล้วเราพยายามจะเอาชนะ เราจะแพ้ไปเรื่อยๆ ผมว่าเป็นเหมือนกันทุกเพศนะที่อยากเอาชนะ ถ้าแฟนทิ้งแล้วแฟนไปมีคนอื่น แทนที่เราจะช่างมัน มันห่วย เราจะไปเอาคืนเพื่ออยากจะเอาชนะเขา

เรื่อง Loser อื่นก็กีฬา เราไม่ใช่คนแข็งแรงแต่เกิด ข้อมือเราก็เล็ก คอเราก็ยาว ไม่ได้เหมาะกับจะไปซัดใครหรอก แต่ว่าตอนเด็กๆ ต่อยแล้วแพ้บ่อย ก็เลยไปเรียน เรียนแล้วก็เริ่มชนะบ้าง แพ้บ้าง แต่หลังๆ ก็ยังแพ้อยู่ นั่นคือเรื่องสนุกๆ แหละ เพราะกีฬาที่ผมเล่น ผมก็ไม่ได้เก่งเซิร์ฟ ยูโด มวย ไม่เก่งเลย แต่ก็ชอบเล่น ถ้าเล่นกับคนที่ไม่เป็น เราอาจจะเก่ง ถ้าเล่นกับคนที่เก่งเราอาจจะแพ้

ฟังดูเป็นคนพลังเยอะ

ใช่ เราชอบทำอะไรที่สนุก พอไปทำแล้วก็ชอบ ด้วยอาชีพมันก็พาเราไปด้วย เราต้องหัดขี่ม้า หัดทำอาหาร หัดยิงปืน ในพวกนี้ผมไม่ได้ชอบเลย ไปเลือกยูโดกับชกมวยแทน ไม่ใช่ว่าทุกอย่างจะทำให้เราชอบได้ แล้วเราก็ไม่ได้เล่นทุกอย่าง เวลาไปทะเลผมก็ไม่ได้จะไปดำน้ำ ผมอยากเซิร์ฟมากกว่า

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น
เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

เวลาชอบหลายอย่าง จะเสียความชำนาญหลายอย่างไป สู้เก่งอย่างเดียวไปเลยไม่ดีกว่าหรอ

ถ้าพูดถึงกีฬาต่อสู้ เล่นอย่างเดียวไม่ดี ถ้าเราเจอกับสิ่งที่ไม่มีกติกา เราจะใช้หลายอย่างเข้าไปผสมได้ แต่เหตุผลว่าทำไมไม่เล่นเซิร์ฟอย่างเดียว มาเล่นกีฬาต่อสู้ด้วย คือถ้าเซิร์ฟอยู่เอกมัยผมก็เล่นอย่างเดียวแหละ (หัวเราะ) นี่เราก็ตัดปีนเขาไปแล้ว เพราะเราไม่มีเวลาเหมือนเมื่อก่อน เหลือต่อสู้กับเซิร์ฟ

แล้วถ้าให้เลือกเก่งอย่างเดียว ทำอย่างเดียวล่ะ

ร้องเพลง เล่นเปียโน ซึ่งผมก็ซ้อมแทบจะทุกวันครับ หลังโควิดซ้อมน้อยลงเพราะกลับไปทำงานแล้ว แต่ช่วงโควิดวันละสามชั่วโมง นอกจากซีรีส์ก็มีดนตรีเนี่ยแหละ (หัวเราะ)

แต่คนมีภาพจำว่าเป้เป็นมือกีตาร์ที่เก่ง

กีตาร์ผมเล่นแต่เด็กแล้ว แต่ผมก็ไม่ได้เก่ง เจอน้องๆ สมัยนี้เล่น เจอภูมิ วิภูริศ ผมรู้สึกว่ายอมแพ้ อย่างตอน Slur มันง่ายไง แต่เอาจริงเมื่อก่อนผมเก่งกว่าตอนนี้นะ ผมนั่งฟัง Slur ชุดสองแล้วคิดว่า เชี่ย เล่นได้ไงวะเนี่ย ตอนนี้ไม่ได้ฝึกแบบนั้นแล้ว พอออกอัลบั้มเดี่ยวก็เน้นตีคอร์ด แต่งเพลงซะเยอะ แต่ตอนนี้เล่นเปียโนเพราะว่ามันช่วยเรื่องร้องด้วย ตอนเราฝึกเรียนร้องเพลงจริงจัง ก็มากดเปียโนเพื่อไล่เสียง กีตาร์มันจะร้องเพี้ยนง่ายกว่า

ตอนนี้เจอปัญหาอะไรในชีวิตบ้าง

เพลงไม่ดัง (หัวเราะ) แต่มันก็ชินแล้ว เรารู้ตัวว่าถ้าไม่ดังจะต้องทำยังไง ความสัมพันธ์ การงาน ไม่มีปัญหา เอาเป็นว่าตั้งแต่อายุยี่สิบ ผมไม่มีปัญหาที่แต่ละคนเป็นแล้วเขาปวดหัวมาก คือเรื่องเงิน ผมไม่ได้รวยมากนะ แต่ผมไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองมีปัญหา ไม่ได้หมายความว่าฉันอยากได้อะไรแล้วต้องได้ แต่หมายความว่าฉันอยากอยู่แบบสมถะ โดยที่ไม่ต้องรู้สึกเดือดร้อน นี่คือเรื่องสำคัญนะ 

แต่เอาจริง ถ้ามีปัญหาเรื่องความสัมพันธ์ อย่างหนึ่งที่ช่วยได้เลยคือการแต่งเพลง สมมติเราโดนสุภาพสตรีคนหนึ่งหักอกมา เราแต่งเพลงได้เพลงหนึ่งจะลืมเขาได้เร็วมาก เป็นวิธีแก้ปัญหาของผมที่ขอแนะนำให้ลองใช้กันดู ถ้าเราเสียใจ อกหักมา แล้วเทิร์นความเศร้านั้นให้มีประโยชน์ กลายเป็นศิลปะ หรือเอามันมาพัฒนาตัวเอง สมมติว่าโดนแฟนที่เป็นนักกีฬาฟุตบอลบอกเลิก สิ่งที่ฉันทำได้ตอนนั้นคือฉันไปนั่งอยู่ข้างสนามเก้าสิบนาที เอาน้ำให้เขากิน ทำไมตอนนี้ฉันไม่ไปเข้าฟิตเนสเพื่อเอาเวลาเก้าสิบนาทีนั้นทำให้ตัวเองแข็งแรงขึ้นล่ะ อย่างของผมคือการแต่งเพลง ถ้าหนึ่งคนได้สองเพลงนี่คือประสบความสำเร็จสุดๆ ยิ่งเห็นหน้า ยิ่งสะใจ เพราะเราได้เขามาช่วย มาแท็กทีมกัน แต่บางคนก็อยากรู้นะว่าเพลงนี้หมายถึงเขาหรือเปล่า แต่เก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์ไม่ได้สนใจ มีสองเปอร์เซ็นต์ที่ไลน์มาถาม ชุดนี้ก็มีหลายเพลงที่เป็นคนเดียวกับชุดที่แล้ว

เป็นคนที่ยังคบแฟนเก่าเป็นเพื่อนเหรอ

ผมว่าถ้ามีโอกาสพัฒนาความสัมพันธ์กันกับอีกคนจนถึงจุดหนึ่ง แล้วเขาไม่ได้ทำร้ายเรานอกจากความสัมพันธ์ครั้งนั้นที่ไม่เวิร์ก ถ้าเราเลิกกันไปแล้วเราจะสนิทกันมาก ซี้กันประมาณหนึ่งแบบเพื่อน แต่รู้สึกว่าไม่ต้องทำร้ายกันอีกแล้ว น่าจะคบกันได้ แต่ไม่ใช่ร้อยเปอร์เซ็นต์กับทุกกรณี

มีโอกาสจะกลับไปทำเพลงแบบชุด ออโต้อีโรติก ที่พูดถึงชีวิตและการเมืองอีกไหม

มันท้าทายที่จะทำเพลงแบบใหม่ให้ทุกคนสนุกตามได้ ดนตรีที่เราฟังสมัยนี้เราก็ไม่ได้ฟังโฟล์กอย่างเดียวแล้ว เราฟัง Weeknd ฟัง Billie Eilish เลยรู้สึกว่าการทำแบบเก่ามันง่ายเกินไป เราอยากจะไปสู้ในลีกที่เราฟังปัจจุบัน เปิดมาปุ๊บฟังฮิปฮอป R&B ฟัง YOUNGOHM มันไม่ใช่ลีกเก่าแล้ว หลายคนที่เป็นวงเก่าๆ เขาอาจจะยังทำเหมือนเดิม ทุกคนในวงมีส่วนร่วมในเพลงมันจะช้าในการปรับเปลี่ยน แต่เราเป็นศิลปินเดี่ยวเราจะปรับยังไงก็ได้ นั่นคือความท้าทายใหม่ๆ ไม่แน่ชุดหน้าผมอาจจะกลับไปทำเป็นโฟล์กก็ได้ แต่ว่าก็ยังไม่รู้ครับ

แต่จะพูดเรื่องสังคมมั้ย ผมเริ่มคิดน้อยลงตอนที่เฟซบุ๊กมันดัง สารคดีของ Bob Dylan เรื่อง Rolling Thunder Revue ที่คุณ Hurricane ที่เป็นนักชกโดนทำร้ายโดยคดีอะไรสักอย่าง แล้วบ็อบจะไปขอให้ค่ายเพลงออกเพลง Hurricane ตอนนี้ แต่พอมันมีเฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ ทุกคนสามารถพ่นปัญหาสังคมอย่างทันท่วงที ทุกคนมีพื้นที่ให้พูดแล้ว เราไม่ต้องไปพูดแทนเขาแล้ว เลยเลิกพูดเรื่องสังคม การเมืองทั้งหมด รู้สึกว่าเราไม่มีประโยชน์แล้ว กลับมาสู่ความสนุกสนานเฮฮาเต็มที่ ส่วนตัว ความรักอกหัก ให้คนฟังเขาไปแทนค่าได้ หรือเขาสนุกตาม เปิดฟังระหว่างเขากำลังขับรถไปกาญจนบุรี ก็อาจจะเป็นเรื่องที่ดี

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น
เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

นึกถึงตอนอยู่ Slur แล้วย้อนมาดูตัวเองตอนนี้ เป้ อารักษ์ เติบโตขึ้นแค่ไหน 

ผมเห็นตัวเองแล้วรู้สึกว่า ถ้าให้ทำแบบนั้นอีกตอนนี้ คงไม่เอาแล้ว ผมเคยหลับตอนสัมภาษณ์นะ กล้องตั้งอยู่ วงนั่งอยู่สี่คน แล้วผมบอกเขาว่าผมเหนื่อยมาก ไม่ได้นอนเลย ขอนอนได้ไหม เขาบอกเอาเลย ผมก็หลับ พังปะล่ะ (เน้นเสียง) มาดูตอนนี้คงคิดว่า อะไรของมึง มีหลายอย่างที่แย่มากๆ ที่ผมทำกับหลายๆ คน ผมเคยทำให้หนังสือเล่มหนึ่งเกลียดผมไปเลยเพราะว่ามาสายจัดๆ ด้วยเหตุผลว่าเมาค้าง ทำให้ทั้งวงตกเครื่องเพราะว่าติดแฟน มาสาย เคยไปเล่นงานมหาลัยแล้วดูดบุหรี่บนเวที คาบไปทั้งเพลงแล้วดูดไปเรื่อยๆ อาจารย์เขาจะไล่ลงแต่เราไม่รู้ตัว ตอนนั้นเราก็เป็นนักศึกษาอีกมหาลัยหนึ่ง ใครๆ ก็ดูดบุหรี่บนเวทีปะ ไม่เห็นเป็นไรเลย ถ้าย้อนกลับไปเราจะไม่ดูดบุหรี่บนเวทีงานมหาลัย มันไม่ใช่ ตอนนี้ก็มีกาลเทศะมากขึ้น สมัยก่อนพังมาก

จุดเปลี่ยนที่ทำให้กลับไปทบทวนตัวเองคืออะไร

พอมันดังมากๆ หลงตัวเองมากๆ มันมองไม่เห็นหรอก คิดว่าถ้าคุณมีรูปหน้าตัวเองอยู่ทุกสี่แยก ไม่มีใครทำอะไรคุณได้หรอก และคุณจะไม่เชื่อเขา เพราะเราก็เคยเป็น พอมันดังน้อยลง คนเริ่มสนใจน้อยลง มันเลยมองเห็น สิ่งที่มันควรจะเป็น มันมีประสบการณ์ด้วยว่าทำแบบนั้นไม่เวิร์ก แบบนี้สบายกว่า

คิดว่าจะอยู่วงการไปอีกนานแค่ไหน 

อันนี้ตอบไม่ได้ ต้องให้คนอื่นตอบให้เรา (หัวเราะ) อยากอยู่ไปเรื่อยๆ แต่ถ้าไม่มีงานเราก็จะอยู่ไม่ได้

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

เคยกลับไปอ่านบทสัมภาษณ์เก่าๆ ของตัวเองไหม

พอสัมภาษณ์เยอะๆ เรื่องจะค่อนข้างวนๆ เหมือนเดิม แต่ยุคใหม่จะไม่ค่อยเหมือนเดิมแล้ว ไปอ่านบทสัมภาษณ์คนอื่นดีกว่า (หัวเราะ) 

คำถามที่ตอบยากที่สุดเวลาถูกสัมภาษณ์ 

คำถามที่เราต้องโกหกตอบยากที่สุด เช่นเรื่องความสัมพันธ์ที่เราไม่อยากพูด แล้วไมค์อยู่ตรงหน้าเรา กล้องเยอะๆ ผมต้องโกหกบ่อย แต่มันเป็นการโกหกเพื่อทำให้ตัวเองสบายขึ้น เราไม่ได้ไม่อยากอวดแฟนหรอก เราอยากอวด แต่ไม่เราอยากมาตอบคำถามอีกทีตอนเลิก ตอนที่รักกันเราชอบอยู่แล้ว ไม่อยากมาเลิกกัน เพราะตอนเลิกมันหนักหนามากจนเราไม่อยากกลับไปโดนอีกรอบ งั้นโอเค ถ้าเราไม่เริ่มที่จะมี ก็จะได้ไม่ต้องเลิก คงจะเรื่องนี้ที่ตอบยาก เรื่องอื่นตอบได้หมดเลย

พอมาอยู่ใต้สปอตไลต์ เป็นที่สนใจของหลายๆ คน ก็ใช้ชีวิตยากเหมือนกันนะ เป้รับมือยังไง 

ผมโชคดีมากที่ตอนนี้ไม่ได้ดังเท่าเมื่อก่อน ทุกอย่างมันง่ายขึ้นไปหมด แต่ถามว่าเงินมันน้อยลงไหม มันน้อยลง แต่มันผ่านช่วงที่ยากๆ มาแล้ว ช่วงนี้กลายเป็นว่า ถ้าเราประคองระดับไว้ประมาณนี้หรือน้อยกว่านี้ ในแง่ผลงาน มันก็อาจจะโอเคนะ เราก็ยังอยู่ได้ ไม่ได้รู้สึกโดนกดดันว่าจะอยู่ไม่ได้แล้ว มันเป็นยุคสมัยด้วยมั้งครับ เพราะว่าสมัยก่อนจำนวนบุคคลที่โดนกดดัน คือดาราที่ดังมันมีน้อย ในยุคผมมันเริ่มเยอะขึ้น แต่ยุคนี้มันเยอะที่สุด คนไม่ได้กดดันคนเดียวแล้ว เขาก็ไปกดดันคนอื่น ตอนนี้สบาย จะเดินไปไหนก็ได้

อยากให้คนมองเราในบทบาทไหน เพราะทำมาหลายอย่างมากจริงๆ

เป็นอะไรก็ได้ แล้วแต่คุณจะชอบอะไร ขอให้ชอบแล้วกัน (หัวเราะ) แต่บทบาทของเราตอบโจทย์ได้หลายคนจริงๆ บางคนชอบตอนเป็นมือกีตาร์ Slur แกะกีตาร์เพลงเราเล่นตอนเด็กๆ บางคนชอบเพลงเราชุดแรก (ออโต้อีโรติก) บางคนอาจจะชอบยุคที่เล่นละคร แจ๋วใจร้ายกับคุณชายเทวดา, เธอกับเขาและรักของเรา หรือ สุดเขตสเลดเป็ด หรือตั้งแต่ ขุนพันธ์ 2 ผมมีเพื่อนเป็นแก๊งห้อยพระเข้ามาทักเยอะมาก (อวดพระที่คอ) อันนี้เป็นองค์เดียวที่ผมได้มาจากหนัง

ยังอยากเป็นอะไรอีกไหม

อยากเป็นนักดนตรีที่ออกไปทัวร์เล่นสดเยอะๆ อีกครั้ง เหมือนตอนเล่น Slur สนุกมากเลยตอนนั้น อยากเป็นนักแสดงที่ได้เล่นบทบาทอะไรไปเรื่อยๆ แล้วก็อยากเป็นผู้กำกับ

อายุกำลังจะเข้าสู่เลข 4 ได้เจอ Midlife Crisis หรือยัง

ยิ่งเป็นนักแสดงที่มีโอกาสเจออะไรหลายๆ อย่าง รู้สึกว่าสิ่งที่เราโดนสอนตั้งแต่ยุคเบบี้บูมเมอร์ว่า ฉันต้องมีบ้าน มีรั้วเตี้ย มีครอบครัว มีลูกสองคน ไปเรียนมหาลัย เรียนจบ รับปริญญา แบบนั้นไม่ใช่เรา ผมจบมหิดล เกรดเฉลี่ย 3.2 และไม่รับปริญญา

การที่มนุษย์จะต้องสืบพันธุ์ แต่ทุกวันนี้คนเลี้ยงลูกด้วยมือถือและ YouTube ผมว่าถ้าเป็นไปได้ ผมก็ไม่อยากจะเลี้ยงแบบนั้น แล้วเด็กมันเครียด น้องๆ ที่ผมเจอมันเครียด ไม่ได้โทษโทรศัพท์นะ แค่คุณจะใช้ชีวิตความเป็นอยู่ ได้เงินเดือนสามหมื่น จะอยากมีบ้านได้ไหมเดี๋ยวนี้ นอกจากจะเป็นหนี้ไปสามสิบปี เรารู้สึกว่าระบบมันไม่เหมาะกับมนุษย์แล้ว ถ้ายังอยู่กันแบบนี้ ถ้าจะเลี้ยงลูกต้องเลี้ยงด้วยใจ

Crisis ของผมคือผมไม่ต้องเป็นอย่างที่คนอื่นเขาเป็น ผมมีเพื่อนกลุ่มมหาลัยที่แต่งงาน มีลูก ตามครรลอง ซึ่งเขาเป็นคนเก่ง เรียนเก่ง หน้าที่การงานดี ซึ่งผมดีใจกับเขาด้วย ตัดภาพมากลุ่มเพื่อนประสานมิตรที่ผมอยู่ ไม่มีใครแต่งงานเลย มีแต่พวกคนที่ดูเหมือนเด็กอายุยี่สิบห้าตลอดเวลา ออกไปเล่นสเก็ต เล่นเซิร์ฟกัน ไปแข่งรถ ขี่มอเตอร์ไซค์ ก็คิดว่าเราอาจจะเข้ากับกลุ่มนี้ก็ได้นะ ไม่จำเป็นต้องไปเข้ากลุ่มนั้น มันทำให้รู้สึกว่าถ้าเรายังไม่อยากทำตาม American Dream เราก็ไม่ต้องทำสิ

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

เพราะสังคมบีบให้เราโตช้า

ใช่ ผมมีโอกาสได้รู้จักคนใหม่ๆ มากขึ้น ในขณะเดียวกันก็มีโอกาสรู้จักคนใกล้ตัวน้อยลงเหมือนกัน แต่เรายังอยู่ช่วงกึ่งกลาง ไม่ได้ใช้ชีวิตแบบใหม่มากๆ ที่น้องๆ เขาใช้ TikTok เฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ เป็นเรื่องจริงกันไปหมดแล้ว เรายังมองเป็นเรื่องตลกอยู่ ไม่จริง จะบ่นอะไรในเฟซบุ๊กก็เรื่องของมึงดิ ตัวจริงอาจจะอีกแบบหนึ่ง

กลัวแก่ไหม 

ช่วงนี้ร่างกายผมเจ็บแล้วหายช้านะครับ แต่กลัวพ่อแม่ป่วย ตอนนี้พ่อแม่ยังไม่ได้ป่วยรุนแรง ถ้าอะไรจะเกิดกับผมนะ อย่างเดียวเลยคือถ้าพ่อ แม่ น้องสาว เพื่อนซี้ เป็นอะไรขึ้นมา ผมทำตัวไม่ถูก อย่างอื่นผมรับมือได้ อาจจะต้องเอาไปแช่น้ำแข็งแบบ Hope Frozen แต่ก็คงจะทำไม่ได้

ในวัยนี้ ความคาดหวังที่เรามีต่อคนอื่น มีมากขึ้นหรือน้อยลง 

น้อยลงครับ สมัยก่อนเราเป็นเบื้องหน้า คนอื่นจะมาเอาใจเรา คือเราถ่ายไปแล้วยี่สิบคิว อีกยี่สิบคิวจะไปเปลี่ยนตัวก็ไม่ทันแล้ว พอมาทำงานเบื้องหลังจริงๆ เรารู้สึกว่าจะต้องเข้าใจธรรมชาติของแต่ละคน บางคนมีเรื่องส่วนตัว เราบอกว่าจะให้ถ่ายที่นี่ แต่เขาบอกว่าถ่ายไม่ได้เพราะมีเหตุผลส่วนตัวบางอย่างซึ่งเราฟังไม่ขึ้น แต่สำหรับเขาเป็นเรื่องใหญ่ เราจะโอเค เข้าใจได้ ไม่คาดหวังดีกว่า ในขณะที่บางทีเราทำงานกับคนในค่ายที่เขาดูแลศิลปินหลายคน จะไปคาดหวังให้เขาทำ ร้อยเปอร์เซ็นต์ บางอย่างก็ไม่ได้ แต่อะไรที่ถ้าต่ำกว่ามาตรฐานก็ไม่ปล่อย

แล้วที่คนอื่นคาดหวังกับเราล่ะ

ผมมีความรู้สึกว่าเขาคาดหวังมากขึ้นครับ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า ในกองละครที่ถ่ายอยู่ ทีมงานเขาสุดยอดมาก โปรดักชันดีเป็นอันดับต้นๆ ที่ผมเคยทำด้วย แต่พอเป็นเวอร์ชันนี้ เขาคาดหวังให้ผมทำตัวเป็นรุ่นใหญ่ จำบทได้หมด ร้องไห้เมื่อไหร่ก็ได้ จะให้โดดน้ำ ล้ม ต้องทำได้หมด ขณะเดียวกัน ถ้าเราเป็นตัวแสดงนำที่แก่สุด เราก็คาดหวังให้ตัวเองเก่งที่สุดในการทำงานประมาณหนึ่งเหมือนกัน เช่นเดียวกับวงดนตรี ถ้าเรานัดเพื่อนแล้วเราไปสาย ก็ไม่ได้ละ เพราะเราคือหัวหน้าแก๊ง เช่นกันกับงานกำกับ พ่อชวนกินข้าว พ่อบอกเลื่อนนัดไปหน่อยได้ไหม เราบอกไม่ได้ป๊า เป้เป็นหัวหน้าแล้ว เป้ไปสายไม่ได้ อาจจะเป็นเราคาดหวังกับตัวเองมากขึ้น แต่บางอย่างที่เราไปคาดหวังไม่ได้ ไปเซิร์ฟมา ตัวดำ คาดหวังให้ร่างกายฟื้นแบบเมื่อก่อนได้เร็ว ไม่ได้แล้ว ตอนนี้ยังเมื่อยอยู่เลย (หัวเราะ)

มีแต่ความคาดหวัง ตอนนี้ได้ทำอะไรให้ตัวเองบ้างหรือยัง 

ทำให้ตัวเองตลอดเลย เห็นแก่ตัวสุดๆ ทำอัลบั้มก็ทำให้ตัวเอง ให้คนอื่นมาทำให้เรา ละครก็ทำเพื่อเงินให้ตัวเอง เพื่อศิลปะที่ตัวเองอยากรับใช้ ทำหนังก็เหมือนกัน ทำให้ตัวเองมีความสุข สั่งน้อง AR ซื้อแซนด์วิชเนื้อมากิน ก็เพื่อตัวเอง แค่ข้าวแต่ละมื้อหรือกาแฟแต่ละแก้ว เราว่าทำให้ตัวเองเยอะแล้ว แต่ของใหญ่ๆ เราไม่ค่อยได้ทำ… อ้อ มีนาฬิกากับนวมคู่ละหมื่น ไม่ได้รวยอะไร แต่ก็ทำให้ตัวเองอีกนั่นแหละ

แต่ที่บอกว่าผมเห็นแก่ตัวเพราะผมไม่ต้องมีคนอื่นให้ดูแล เพื่อนบางคนเขามีลูกกันแล้ว มันเหมือนเริ่มชีวิตใหม่ ชีวิตทุกอย่างทำเพื่อลูก ตอนนี้ผมทำเพื่อความฝันตัวเองกับพ่อแม่ ยังไม่อยากเพิ่มภาระ ถ้าวันหนึ่งอยากจะมีขึ้นมา หรือมันพลาดขึ้นมาเนี่ยก็มีได้ (ยิ้ม)

แล้วอยากทำอะไรให้คนอื่นบ้าง ด้วยบทบาทของเป้ สามารถให้อะไรได้เยอะเลย 

ผมตอบไปหมดแล้วในเพลง ไม่ต้องทำหรอกบุญ คือ “เมื่อใดที่เธออยากทำดี ไม่ต้องไปทำในที่ไกลๆ แค่ทำให้คนรอบข้างสบายใจ มันก็จะดีกว่าบุญไหนๆ” รู้สึกว่ามันง่ายกว่า ยั่งยืน อยู่ได้ตลอดมากกว่า ถ้ามีโอกาส ไปทำบุญทำทาน ทำโครงการดีๆ ได้ แต่ถ้าธรรมชาติของนายไม่ใช่แบบนั้น ก็ดูแลพ่อแม่ ดูแลเพื่อน ดูแลคนที่ทำงานให้นาย สัมภาษณ์นาย หรือแม้แต่ค่ายที่ให้เงินทำงาน ให้โอกาสเรา ดูแลแค่นี้ให้ดีก็พอแล้ว นี่คือการทำอะไรให้คนอื่นในแบบที่ผมคิดว่า ถ้าทุกคนทำแบบนี้จะดีมาก ความจริงศาสนาคริสต์มีคำสอนอยู่แค่สองอย่าง คือรักพระเจ้า หรือเชื่อในความรักของพระเจ้า อีกอันคือ รักเพื่อนบ้าน มันง่ายมาก ถ้าทุกคน Love Neighbors ก็ไม่ตีกัน จบเลย คำสอนนี้มาก่อนที่จะมีโบสถ์ด้วยซ้ำ

อยากบอกอะไรกับคนที่กำลังจะอายุ 36 เหมือนๆ กัน

ดูแลผมให้ดีๆ ครับ ผมโชคดีที่พ่อผมไม่ล้าน ถ้าเป็นร็อกสตาร์แล้วหัวล้าน มันไม่ได้ (หัวเราะ)

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

เป้-อารักษ์ อมรศุภศิริ เป็นอีกหนึ่งคนที่เราคุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดี แต่บอกไม่ได้ว่าบทบาทหลักของเขาคืออะไรกันแน่ 

เมื่อสิบกว่าปีก่อน บทบาทแรกของเขาที่ปรากฏในวงการบันเทิงคือการเป็นนายแบบ ก่อนจะได้มาเป็นมือกีตาร์วง Slur ซึ่งเป็นอีกจุดสำคัญในชีวิตของเขา เพราะนอกเหนือไปจากลวดลายกีตาร์แสบซ่าต่างจากวงอื่นๆ ในยุคเดียวกัน ทุกคนยังจดจำเป้ได้ทันทีเพราะลุคผมยาว ใส่ขาเดฟ ที่เป็นเหมือนชนวนให้แฟชั่นลุคหนุ่มเซอร์กลายเป็นที่นิยมในเวลาต่อมา

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

จากนั้นไม่นาน เขาเดินเข้าสู่เส้นทางสายการแสดงเป็นครั้งแรกจาก บอดี้..ศพ#19 ภาพยนตร์เรื่องนี้เองที่เป็นประตูเปิดไปสู่การเป็นนักแสดงเต็มตัวของเป้ เขาได้รับโอกาสให้เล่นหนัง เล่นละครอีกนับไม่ถ้วน จนกลายเป็นนักแสดงดาวรุ่งสุดๆ คนหนึ่งในขณะนั้น

ช่วงหนึ่งที่งานการแสดงของเขาล้นมือ เป้ต้องออกจากวงเพื่อทุ่มเวลาให้กับการแสดง แต่แล้วเขาก็ทิ้งความรักในเสียงดนตรีไปไม่ได้ เขากลับมาในฐานะศิลปินเดี่ยว ที่เขาเองก็ยอมรับว่าไม่ได้เป็นที่นิยมเท่าไหร่ แต่ก็ยัง ‘ดันทุรัง’ (ตามคำพูดของเขา) ทำในสิ่งที่เชื่อต่อ จนตอนนี้กำลังจะมีอัลบั้มที่ 4 BIG ที่เตรียมปล่อยให้ฟังพร้อมกันในเดือนพฤศจิกายนนี้ 

และที่มากไปกว่านั้น เป้ไม่ได้หยุดอยู่แค่การเป็นดารา นักดนตรี นายแบบ แต่เขายังค้นหากิจกรรมและความสนใจใหม่ให้ตัวเองอยู่เรื่อยๆ อย่างการเล่นกีฬากลางแจ้งและฝึกศิลปะการต่อสู้หลายประเภท ล่าสุดก็ได้เป็นพิธีกรรายการเกี่ยวกับการเกษตร ซึ่งค่อนข้างฉีกไปจากสิ่งที่เราคุ้นเคยในความเป็นเขา

การมีบทบาทที่หลากหลายนี้เอง ทำให้เป้ได้มองเห็นแง่มุมต่างๆ ของคนในสายอาชีพที่ต่างกัน จากประสบการณ์และการพบเจอผู้คนที่หลากหลายมากว่า 15 ปี ตัวตนของเป้ก็ยังเป็นคนเฮฮาอารมณ์ดีเหมือนเดิม แต่การเติบโตในวงการทำให้เขาเปลี่ยนการมองชีวิต และการปฏิบัติกับคนรอบข้างต่างไปจากช่วงแรกๆ ที่เข้าวงการ ไม่แน่ว่า สิ่งเหล่านี้อาจเป็นเหตุผลที่เรายังได้เห็นผลงานของผู้ชายคนนี้อยู่เรื่อยๆ

ตลอดเวลาที่นั่งคุยกัน เขาตื่นเต้นและกระตือรือร้นที่จะเปิดเพลงทั้งหมดในอัลบั้มใหม่ให้พวกเราได้ฟังก่อนใคร พอฟังจบ ต้องบอกว่าเป็นรสชาติใหม่ที่ต่างจากงานที่ผ่านๆ มา ทั้งหลากอารมณ์ในเนื้อหา ดนตรีเข้มข้น และเต็มไปด้วยเซอร์ไพรส์

และที่เซอร์ไพรส์กว่าคือไม่คิดว่าเป้จะเล่นเปียโนและร้องเพลงในอัลบั้มให้เราฟังสดๆ ด้วย

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

เป็นมาแล้วทั้งนักดนตรี นักแสดง นายแบบ ใครจะคิดว่าวันหนึ่งคุณจะมาเป็นพิธีกรรายการการเกษตร

ก่อนหน้านี้ผมไปออกรายการ เจาะใจ ซึ่งคุณลุงสมบัติ ปัจจุบันแกเสียไปแล้ว แกทำสวนที่เกิดขึ้นและจบลงภายในสวน มาจากแนวพระราชดำริของในหลวงรัชกาลที่ 9 ผลผลิตที่ได้ออกมามีทั้งผลไม้และปุ๋ย เอามาขายโดยที่สวนของเขาไม่ต้องเติมอะไรเข้าไปอีกเลย ทุกอย่างอยู่ได้เองอย่างยั่งยืน เขาสอนแนวคิดนี้ให้ผมตอนนั้น แล้วผมก็อยากรู้เรื่องการเกษตรมากขึ้น

ประกอบกับว่า พี่ต่ายโปรดิวเซอร์รายการ เกษตรซ้าด มาชวน เป็นจังหวะที่ดี ซึ่งรายการนั้นคอนเซปต์มันคือคุณไม่จำเป็นต้องทำการเกษตรมาก่อนก็เป็นเกษตรกรได้ พอมา เกษตรอีซี่ ก็ยิ่งย้ำไอเดียว่ามันไม่ยากเกินไป ถ้าคุณตั้งใจก็ทำได้จริงๆ นะ

แล้วได้ลองปลูกอะไรเองบ้างหรือยัง

มีปลูกเองบ้างที่บ้านใหม่ กับในห้องนิดๆ หน่อยๆ แล้วก็ไปทำสวน ปลูกไม้ยืนต้นที่ฉะเชิงเทรา พ่อไปซื้อที่ไว้เป็นที่ทำกิน ผมกะไปลุยเองเลย ทีแรกผมคิดว่าผมแข็งแรงแล้วจะขุดดินเองได้ แต่จริงๆ ผมสู้เขาไม่ได้ เขาควงเสียมด้วยมือเดียวอะ (หัวเราะ) พอดีผมรู้ว่าพี่คนหนึ่งเป็นตัวจริงด้านการปลูกต้นไม้ ก็ให้เขามาช่วย ในวันหนึ่งถ้ามีโอกาสก็อาจจะได้ใช้สิ่งที่ได้จากรายการจริงๆ ตอนนี้ผมยังชอบเล่นหนัง เล่นละครอยู่ แต่ผมอยากจะกระจายความรู้นี้ให้คนที่เขาพร้อม เพราะเหมือนมีหลายคนมาทักทายว่า ฉันดูรายการเธอแล้วฉันไปปลูกอันนี้เลยนะ ฉันไปศึกษาต่อ จะไปทำที่นะ คิดว่ามันมีประโยชน์กับทุกคนก็เลยทำรายการนี้ต่อ

การเป็นพิธีกรรายการการเกษตร ทำให้ตัวเป้ได้เรียนรู้อะไรบ้าง

สิ่งที่เรารู้จากรายการ คือคนที่เราไปสัมภาษณ์ เขาทำมาร์เก็ตติ้งดีอยู่แล้ว เราถึงรู้จักและไปสัมภาษณ์ได้ หลายๆ คนอาจจะทำมาร์เก็ตติ้งไม่ดี แต่ผลิตภัณฑ์ดี คนก็รู้จัก ผมเลยมองว่าทั้งมาร์เก็ตติ้งและคุณภาพผลผลิตทางการเกษตรสำคัญมาก ถ้าผลิตภัณฑ์คุณดี มาร์เก็ตติ้งอาจจะไม่ได้ยากเกินไป เพราะเรามีอินเทอร์เน็ต มีกรุ๊ปในเฟซบุ๊ก ที่มีคนสนใจเยอะ อาจจะไม่ได้หลักหมื่น หลักแสน แต่แค่หลักพันของสวนคุณก็ขายไม่พอแล้ว

เดิมทีตั้งใจว่าจะมาเป็นนักดนตรี คิดไหมว่าจะมาถึงจุดนี้

ไม่คิดเลยครับ ตอนแคสต์เรื่อง บอดี้ ศพ #19 ก็คิดว่าได้เล่นเรื่องนี้แล้ว คงไม่มีเรื่องหน้าแล้วแหละ คิดว่าอีกสองปีจะไปทำอย่างอื่น กลับไปทำบริษัทพ่อ แต่กลายเป็นว่าก็อยู่มายาวๆ

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น
เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

อะไรทำให้อยู่ในวงการมาได้ถึง 15 ปี

เรื่องการแสดงยังอยู่ได้อยู่ แต่มันก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ เรื่องช่อง เรื่องสังกัด แต่ยังไม่รู้ว่าจะอยู่ได้ถึงเมื่อไหร่ แต่เรื่องดนตรี ผมดันทุรังอยู่นะ ไม่ได้รับรายได้เพียงพอจากดนตรีมาก็สองปีแล้ว

ผมกับ Whattheduck เป็นเหมือนหุ้นส่วนกัน ผมออกค่าทำเพลง ค่ายออกค่าโปรโมต ตั้งแต่อัลบั้ม เหล็กกับไม้ มา Aragochina มาชุดล่าสุด BIG เนี่ย ถ้านับตามยอดจริงๆ ผมติดลบ คือยังไม่ได้อะไรคืนมาเท่าไหร่ เพราะเรายังเล่นคอนเสิร์ตได้ไม่พอที่จะครอบคลุมค่าทำอัลบั้ม ซึ่งเราไม่ได้ตัวแดงคนเดียว ทำให้ Whattheduck ตัวแดงไปด้วย เขาออกค่าเอ็มวีไปก็ยังไม่ได้เงินคืน เพราะเขาหักค่าเปอร์เซ็นต์จากการเล่นคอนเสิร์ต สมมติว่าขายซีดี เหล็กกับไม้ หมด ขายเสื้อหมด เอามาหักค่าต้นทุนก็ยังไม่พอ แต่ตอนนี้เราก็ยังสู้กันอยู่ ค่ายก็ยังให้ผมสู้อยู่

ทำไมถึงชอบการแสดง

การเล่นหนัง เล่นละคร มันทำให้เราหายเข้าไปในช่วงเวลาหนึ่ง ไม่ใช่แค่ตัวละครนะ การทำงานด้วย เหมือนเราไปอยู่กับคนที่เขาพยายามสร้างทุกอย่างขึ้นมาหน้ากล้อง ทั้งที่ข้างหลังกล้องวุ่นวายเละเทะ ยิ่งเรามาทำกำกับเองยิ่งสนุก เหมือนเอาประสบการณ์หน้ากล้องมาอยู่หลังกล้อง

เรามีฝันอย่างอื่นด้วย เราอยากทำหนัง เราเล่นละครมาเรื่อยๆ ถ้าเทียบกับดาราคนอื่นๆ ผมโตมาในกองถ่าย เพราะทุกปีผมอยู่ในกองถ่าย น่าจะประมาณหนึ่งในสามต่อปี คิดเป็นหนึ่งในสี่ของช่วงเวลาในชีวิต รู้สึกคุ้นเคยกับการถ่ายทำมากๆ ถ้าเรามีเรื่องอยากจะเล่า ก็อยากจะเป็นผู้กำกับ เขียนบทบ้าง เลยลองมาทำด้านนี้ คือเอ็มวี เห็นหน้าเธอฉันเจอแต่ปัญหา กับเพลงอื่นๆ ในอัลบั้ม BIG เนี่ย จะทำเองหมดเลย ต้องขอบคุณผู้กำกับเอ็มวีที่เคยร่วมงานมากับผมตั้งแต่สมัยที่ไปขอให้เขาทำ แล้วเขายอมทำ คุณจอห์น (กิตติธัช ตั้งกิจศิริ) สองมือ โปรดักชั่น คุณพงษ์ (ฐิติพงศ์ เกิดทองทวี) Hello Filmmaker พี่มุกว้าว (ปิยะกานต์ บุตรประเสริฐ) น้องจีน (คำขวัญ ดวงมณี) หรือแม้แต่รุ่นใหญ่ๆ อาจจะพูดชื่อไม่หมดขอโทษด้วย แต่พวกเขาเป็นคนสร้างประสบการณ์ให้ผมกล้าทำเอ็มวี

เป็นคนกำกับง่ายกว่าเล่นเองไหม

กลายเป็นว่าเป็นคนเล่นง่ายกว่าประมาณหนึ่งเลย พอมาทำเองมันยากกว่าเพราะต้องดีลกับนักแสดงอย่างที่เราเคยเป็น เราต้องอ้อนให้เขาไปนั่งหน้ากองไฟ แบบที่เราก็เคยยึกยักกับเขานี่หว่า ผมเรียกมันว่า Occupational Hazard มันคือความเสี่ยงในอาชีพที่นักแสดงต้องเจอ คุณอาจจะคิดว่านักแสดงสบาย ไม่มีอะไรแบบนี้ มันจริงครึ่งหนึ่ง แต่อีกครึ่งหนึ่งมันน่ากลัวครับ (หัวเราะ) บางทีต้องไปกระโดดน้ำตีลังกาลงคลองที่ไม่เห็นอะไรเลยตอนตีสอง อันนี้ผมก็เคยมาแล้ว มันไม่ได้ยากเกินไปหรอก แต่บางคนที่เขาไม่เข้าใจเขาอาจจะไม่ยอมทำ ฉันได้ค่าตัวเท่านี้ ฉันจะไปเสี่ยงเพื่ออะไร

ล่าสุด ออกแบบ (ชุติมณฑน์ จึงเจริญสุขยิ่ง) มาเล่นเอ็มวี เห็นหน้าเธอฉันเจอแต่ปัญหา ต้องใส่หัวที่เป็นลวดอันหนึ่งแล้วจุดไฟข้างบน ไฟที่เป็นไฟหมูจุ่มมันจุดยาก จุดอันหนึ่งติด อีกอันหนึ่งดับ สิบนาทีนั้นเป็นขั้นตอนจุดอย่างเดียว แล้วไฟอยู่บนหัวคุณ ไม่มีเซฟอะไรเลยนะ หัว ลวด ไฟ คือถ้าเทียนมันหยดลงหัวออกแบบ ผมก็ไม่รู้จะทำยังไง แล้วตอนดับเนี่ย เป่าก็ไม่ได้ ถ้าน้ำตาเทียนกระเด็นไปโดนน้องออกแบบจะทำยังไง เอาผ้าไปชุบน้ำ แปะไปบนไฟ ผ้าก็ยังติดไฟ เราไม่คิดว่าไฟจะยิ่งใหญ่หรือควบคุมยากขนาดนั้น

การอยู่ข้างหน้ากล้องหรือหลังกล้อง สิ่งที่เหมือนกันคือเป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า

มันเป็นการทำให้ปัญหาเฉพาะหน้ามีน้อยที่สุดครับ แต่สุดท้ายก็มีอยู่ดี อย่างเอ็มวี เห็นหน้าเธอฉันเจอแต่ปัญหาผมพยายามทำให้ปัญหาเฉพาะหน้ามันเหลือน้อยที่สุดแล้ว ผมพยายามคิดก่อนตลอดว่า จะเอา เบิร์ด (อดิศักดิ์ พวงอก มือกีตาร์วง Desktop Error) มาควงไฟ แล้วจะเอาออกแบบไปอยู่หน้าไฟ แต่ฉันต้องไปลองยืนเองก่อน จะได้เชื่อได้ว่าไม่เป็นไร ไม่ร้อน แต่หัวไฟเนี่ย ไม่รู้ช่วงจังหวะการแต่งหน้าหรืออะไรที่ทำให้น้องเขาต้องเข้าไปนั่งก่อน แล้วเขาก็ต้องรู้สึกถึงไฟลุกบนหัวก่อน แล้วมันก็เหวอมาก ขนาดผมไปนั่งเองที่หลังยังรู้สึกว่าน่ากลัวเลย ก็เป็นความผิดพลาดที่เกิดขึ้น

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

การทำงานเป็นผู้กำกับท้าทายยังไงบ้าง

ถ้าผมเป็นผู้กำกับเฉยๆ มีกอง มีเงินมาให้ มันอาจจะง่ายกว่านี้ แต่นี่ผมเป็นผู้กำกับ เป็นโปรดิวเซอร์ เป็นผู้จัดการกองด้วย (หัวเราะ) เรามีผู้ช่วย คอยดูการถ่ายทำ แต่การติดต่อเอาทุกคนมารวมกัน คือหน้าที่โปรดิวเซอร์ คือผม ที่เมื่อกี้ต้องคุยโทรศัพท์บ่อยๆ เพราะอยากได้ป้ายไฟมาในเอ็มวีใหม่ ก็ต้องคุยกับทีมอาร์ต ปกติแค่ผู้กำกับบอกโปรดิวเซอร์ โปรดิวเซอร์จะไปหาให้ อันนี้ก็เหมือนกัน แต่ดันเป็นคนเดียวกัน (หัวเราะ) แล้วการเป็นผู้กำกับหนึ่งคน ที่ต้องให้อีกสิบยี่สิบ คนทำตาม มันไม่ง่าย ถ้ารถตู้ที่จะมาถึงกองเกิดเสียขึ้นมาคันหนึ่ง ผมเข้าใจเลยนะว่าที่สมัยก่อนผมท้องเสียแล้วไปถ่ายไม่ได้ โปรดิวเซอร์หรือผู้กำกับในละครเขาจะเซ็งแค่ไหน ก็ลองดูครับ ผมสามสิบหกแล้วก็ถึงเวลาที่จะมาอยู่ข้างหลัง ใช้ประสบการณ์ทำอย่างอื่นบ้าง

พอทำงานกับคนมาเยอะๆ ได้เข้าใจคนมากขึ้นไหม

ต้องใจเย็นๆ ครับ ทุกคนมีธรรมชาติและความต้องการที่ไม่เหมือนกัน มีขีดจำกัดไม่เท่ากัน มีความสู้ไม่เท่ากัน ผมใจร้อนกรณีเดียว คือกูไม่เอามึงแล้ว กูด่าจบแล้ว ไม่เจอมึงอีกได้เลยนะ แต่ถ้ายังรู้สึกว่าอยากทำอะไรกับเขาอยู่ หรือยังเห็นแก่มิตรภาพ ผมจะไม่ใจร้อนเลย

จากประสบการณ์คือเราสร้างบ้าน เราจะตกแต่งภายใน แล้วนี่เป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยเด็กๆ เขารับทำ แต่ตัวเขาไม่ได้ทำเอง ส่งลูกน้องมา แล้วงานก็ช้า เขาทำหน้าที่เป็นคนแก้ตัวให้อย่างเดียว ไม่รู้เลยว่าโพรเซสไปถึงไหนแล้ว กลายเป็นมาว่าเราอีก ก็เลยไม่ทำแล้ว

แต่กับคนในกองผมไม่เคยทะเลาะ ไม่โวยวายอะไรเลย เรารู้ว่าทุกคนมีเงื่อนไขไม่เหมือนกัน ถ้ายังอยากอยู่ด้วยกัน ทำงานด้วยกันก็ต้องใจเย็นๆ ผมเคยถาม พี่ยอร์ช (ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์) ว่าพี่เคยโวยวายไหม เขาใจดีมาก น่ารักมาก และเป็นคนที่ทุกคนอยากคุยด้วย อยากเป็นน้องเขา พี่ยอร์ชบอกว่าเคย แล้วรู้สึกว่ามันเอาบรรยากาศเดิมก่อนจะโมโหโวยวายกลับมาไม่ได้แล้ว ก็เลยเลิก ไม่โวยวายอีกเลย สำหรับผมผมก็มีจุดนั้นแหละที่แตะโดน ปกติไม่มี

คุณเพิ่งปล่อยเพลง เห็นหน้าเธอฉันเจอแต่ปัญหา ไปเมื่อไม่นานมานี้

ผมไปเจอสาว เห็นหน้าปุ๊บแล้วรู้สึกเลยว่า ซวยแล้ว คือผมมีแฟนอยู่แล้ว แต่ถ้าเขามาคุยกับกูนี่ ทิ้งทุกอย่างเลยนะ รวมถึงแฟนด้วย คิดในใจ ไม่ได้ทำให้เกิดขึ้นนะครับ แล้วก็ได้ประโยคนี้มาก่อน

“แค่เห็นหน้าเธอ ก็แทบจะทนไม่ไหว ถ้าเป็นนกกระจอกเทศ ฉันคงเอาหัวจุ่มทราย”

เสร็จแล้วประมาณเดือนกว่าก็ไปเจอเขาอีกสถานที่หนึ่งคือ Maho Rasop Festival เราดู YOUNG BONG โคตรมัน แล้วเจอเขา เขากับเพื่อนบอกว่าให้เต้น เซโรงัง ให้ดูหน่อย หลังจากคืนนั้นก็กลับมาแต่งเพลงแบบ YOUNG BONG ด้วยเนื้อหาที่ร้องว่า “อย่าบอกว่าเซโรงังมาตั้งแต่เช้า” เราดู YOUNGOHM, YOUNG BONG มา รู้สึกว่าพรมแดนภาษาเราควรจะโป่งได้ พองได้ ฮิปฮอปเขาโหดกว่าผม เขาสาวเยอะ ผมอาจจะสุภาพกว่า ไม่ได้กล้าพูดขนาดนั้น ก็ทำให้เราพัฒนาเรื่องกรอบภาษาไปได้มากขึ้น ความรู้สึกก็ประมาณหนึ่ง แต่มาขยายเอามัน แล้วก็เอาเรื่องอื่นมาพูดให้สนุกขึ้น ตลกขึ้น มันปากขึ้น แบบ ‘อยากมีลูกเป็นทีมบอล’ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไรเขานะ (หัวเราะ) 

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น
เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

ทำไมเนื้อเพลงชอบพูดถึงสาวร้ายๆ (Femme Fatale) อย่าง ไม่ต้องทำหรอกบุญ หรือ มาเลเซีย ก็เจอแต่ผู้หญิงร้ายๆ มาหักอก

เราชอบทำตัวเป็น Loser ในเพลง มันสะใจกว่า เราได้บ่นจากมุมมองคนที่โดนกระทำ มันปากกว่า ถ้าจะไปอวดตัวเองแบบฮิปฮอป ฉันสาว ฉันเจ๋ง ฉันมีสาวเยอะ “I got 99 problems but a bitch ain’t one” ผมชอบฟังนะ แต่ทำเองไม่ค่อยได้ รู้สึกไม่ใช่ตัวเรา แต่ถ้ามองว่าเราโดนกระทำ แล้วไปด่าคนที่ทำเรา สนุกกว่า ด่าด้วย ชมด้วย ขอบคุณด้วย ขอโทษด้วยในเวลาเดียวกัน เป็นความชอบเราด้วยมั้งครับ แต่ ไม่ต้องทำหรอกบุญ นี่เพลงด่าล้วนๆ เลย เรื่องความรักนี่เอามาเคลือบครับ จริงๆ เป็นเรื่องนิสัยคนแบบในเพลงมากกว่า

จริงๆ แล้วไม่ได้เป็น Loser ใช่ไหม

ก็ผลัดๆ กันครับ หลายๆ ครั้งก็ Loser เวลาเจอคนที่หน้าตาเป็นปัญหา เราจะทำตัวไม่ค่อยถูก หรือนิสัยแบบนี้เราแพ้แน่นอน แต่เราก็พยายามจะเอาชนะ ยิ่งคนแบบนี้อยู่ในความสัมพันธ์แล้วเราพยายามจะเอาชนะ เราจะแพ้ไปเรื่อยๆ ผมว่าเป็นเหมือนกันทุกเพศนะที่อยากเอาชนะ ถ้าแฟนทิ้งแล้วแฟนไปมีคนอื่น แทนที่เราจะช่างมัน มันห่วย เราจะไปเอาคืนเพื่ออยากจะเอาชนะเขา

เรื่อง Loser อื่นก็กีฬา เราไม่ใช่คนแข็งแรงแต่เกิด ข้อมือเราก็เล็ก คอเราก็ยาว ไม่ได้เหมาะกับจะไปซัดใครหรอก แต่ว่าตอนเด็กๆ ต่อยแล้วแพ้บ่อย ก็เลยไปเรียน เรียนแล้วก็เริ่มชนะบ้าง แพ้บ้าง แต่หลังๆ ก็ยังแพ้อยู่ นั่นคือเรื่องสนุกๆ แหละ เพราะกีฬาที่ผมเล่น ผมก็ไม่ได้เก่งเซิร์ฟ ยูโด มวย ไม่เก่งเลย แต่ก็ชอบเล่น ถ้าเล่นกับคนที่ไม่เป็น เราอาจจะเก่ง ถ้าเล่นกับคนที่เก่งเราอาจจะแพ้

ฟังดูเป็นคนพลังเยอะ

ใช่ เราชอบทำอะไรที่สนุก พอไปทำแล้วก็ชอบ ด้วยอาชีพมันก็พาเราไปด้วย เราต้องหัดขี่ม้า หัดทำอาหาร หัดยิงปืน ในพวกนี้ผมไม่ได้ชอบเลย ไปเลือกยูโดกับชกมวยแทน ไม่ใช่ว่าทุกอย่างจะทำให้เราชอบได้ แล้วเราก็ไม่ได้เล่นทุกอย่าง เวลาไปทะเลผมก็ไม่ได้จะไปดำน้ำ ผมอยากเซิร์ฟมากกว่า

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น
เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

เวลาชอบหลายอย่าง จะเสียความชำนาญหลายอย่างไป สู้เก่งอย่างเดียวไปเลยไม่ดีกว่าหรอ

ถ้าพูดถึงกีฬาต่อสู้ เล่นอย่างเดียวไม่ดี ถ้าเราเจอกับสิ่งที่ไม่มีกติกา เราจะใช้หลายอย่างเข้าไปผสมได้ แต่เหตุผลว่าทำไมไม่เล่นเซิร์ฟอย่างเดียว มาเล่นกีฬาต่อสู้ด้วย คือถ้าเซิร์ฟอยู่เอกมัยผมก็เล่นอย่างเดียวแหละ (หัวเราะ) นี่เราก็ตัดปีนเขาไปแล้ว เพราะเราไม่มีเวลาเหมือนเมื่อก่อน เหลือต่อสู้กับเซิร์ฟ

แล้วถ้าให้เลือกเก่งอย่างเดียว ทำอย่างเดียวล่ะ

ร้องเพลง เล่นเปียโน ซึ่งผมก็ซ้อมแทบจะทุกวันครับ หลังโควิดซ้อมน้อยลงเพราะกลับไปทำงานแล้ว แต่ช่วงโควิดวันละสามชั่วโมง นอกจากซีรีส์ก็มีดนตรีเนี่ยแหละ (หัวเราะ)

แต่คนมีภาพจำว่าเป้เป็นมือกีตาร์ที่เก่ง

กีตาร์ผมเล่นแต่เด็กแล้ว แต่ผมก็ไม่ได้เก่ง เจอน้องๆ สมัยนี้เล่น เจอภูมิ วิภูริศ ผมรู้สึกว่ายอมแพ้ อย่างตอน Slur มันง่ายไง แต่เอาจริงเมื่อก่อนผมเก่งกว่าตอนนี้นะ ผมนั่งฟัง Slur ชุดสองแล้วคิดว่า เชี่ย เล่นได้ไงวะเนี่ย ตอนนี้ไม่ได้ฝึกแบบนั้นแล้ว พอออกอัลบั้มเดี่ยวก็เน้นตีคอร์ด แต่งเพลงซะเยอะ แต่ตอนนี้เล่นเปียโนเพราะว่ามันช่วยเรื่องร้องด้วย ตอนเราฝึกเรียนร้องเพลงจริงจัง ก็มากดเปียโนเพื่อไล่เสียง กีตาร์มันจะร้องเพี้ยนง่ายกว่า

ตอนนี้เจอปัญหาอะไรในชีวิตบ้าง

เพลงไม่ดัง (หัวเราะ) แต่มันก็ชินแล้ว เรารู้ตัวว่าถ้าไม่ดังจะต้องทำยังไง ความสัมพันธ์ การงาน ไม่มีปัญหา เอาเป็นว่าตั้งแต่อายุยี่สิบ ผมไม่มีปัญหาที่แต่ละคนเป็นแล้วเขาปวดหัวมาก คือเรื่องเงิน ผมไม่ได้รวยมากนะ แต่ผมไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองมีปัญหา ไม่ได้หมายความว่าฉันอยากได้อะไรแล้วต้องได้ แต่หมายความว่าฉันอยากอยู่แบบสมถะ โดยที่ไม่ต้องรู้สึกเดือดร้อน นี่คือเรื่องสำคัญนะ 

แต่เอาจริง ถ้ามีปัญหาเรื่องความสัมพันธ์ อย่างหนึ่งที่ช่วยได้เลยคือการแต่งเพลง สมมติเราโดนสุภาพสตรีคนหนึ่งหักอกมา เราแต่งเพลงได้เพลงหนึ่งจะลืมเขาได้เร็วมาก เป็นวิธีแก้ปัญหาของผมที่ขอแนะนำให้ลองใช้กันดู ถ้าเราเสียใจ อกหักมา แล้วเทิร์นความเศร้านั้นให้มีประโยชน์ กลายเป็นศิลปะ หรือเอามันมาพัฒนาตัวเอง สมมติว่าโดนแฟนที่เป็นนักกีฬาฟุตบอลบอกเลิก สิ่งที่ฉันทำได้ตอนนั้นคือฉันไปนั่งอยู่ข้างสนามเก้าสิบนาที เอาน้ำให้เขากิน ทำไมตอนนี้ฉันไม่ไปเข้าฟิตเนสเพื่อเอาเวลาเก้าสิบนาทีนั้นทำให้ตัวเองแข็งแรงขึ้นล่ะ อย่างของผมคือการแต่งเพลง ถ้าหนึ่งคนได้สองเพลงนี่คือประสบความสำเร็จสุดๆ ยิ่งเห็นหน้า ยิ่งสะใจ เพราะเราได้เขามาช่วย มาแท็กทีมกัน แต่บางคนก็อยากรู้นะว่าเพลงนี้หมายถึงเขาหรือเปล่า แต่เก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์ไม่ได้สนใจ มีสองเปอร์เซ็นต์ที่ไลน์มาถาม ชุดนี้ก็มีหลายเพลงที่เป็นคนเดียวกับชุดที่แล้ว

เป็นคนที่ยังคบแฟนเก่าเป็นเพื่อนเหรอ

ผมว่าถ้ามีโอกาสพัฒนาความสัมพันธ์กันกับอีกคนจนถึงจุดหนึ่ง แล้วเขาไม่ได้ทำร้ายเรานอกจากความสัมพันธ์ครั้งนั้นที่ไม่เวิร์ก ถ้าเราเลิกกันไปแล้วเราจะสนิทกันมาก ซี้กันประมาณหนึ่งแบบเพื่อน แต่รู้สึกว่าไม่ต้องทำร้ายกันอีกแล้ว น่าจะคบกันได้ แต่ไม่ใช่ร้อยเปอร์เซ็นต์กับทุกกรณี

มีโอกาสจะกลับไปทำเพลงแบบชุด ออโต้อีโรติก ที่พูดถึงชีวิตและการเมืองอีกไหม

มันท้าทายที่จะทำเพลงแบบใหม่ให้ทุกคนสนุกตามได้ ดนตรีที่เราฟังสมัยนี้เราก็ไม่ได้ฟังโฟล์กอย่างเดียวแล้ว เราฟัง Weeknd ฟัง Billie Eilish เลยรู้สึกว่าการทำแบบเก่ามันง่ายเกินไป เราอยากจะไปสู้ในลีกที่เราฟังปัจจุบัน เปิดมาปุ๊บฟังฮิปฮอป R&B ฟัง YOUNGOHM มันไม่ใช่ลีกเก่าแล้ว หลายคนที่เป็นวงเก่าๆ เขาอาจจะยังทำเหมือนเดิม ทุกคนในวงมีส่วนร่วมในเพลงมันจะช้าในการปรับเปลี่ยน แต่เราเป็นศิลปินเดี่ยวเราจะปรับยังไงก็ได้ นั่นคือความท้าทายใหม่ๆ ไม่แน่ชุดหน้าผมอาจจะกลับไปทำเป็นโฟล์กก็ได้ แต่ว่าก็ยังไม่รู้ครับ

แต่จะพูดเรื่องสังคมมั้ย ผมเริ่มคิดน้อยลงตอนที่เฟซบุ๊กมันดัง สารคดีของ Bob Dylan เรื่อง Rolling Thunder Revue ที่คุณ Hurricane ที่เป็นนักชกโดนทำร้ายโดยคดีอะไรสักอย่าง แล้วบ็อบจะไปขอให้ค่ายเพลงออกเพลง Hurricane ตอนนี้ แต่พอมันมีเฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ ทุกคนสามารถพ่นปัญหาสังคมอย่างทันท่วงที ทุกคนมีพื้นที่ให้พูดแล้ว เราไม่ต้องไปพูดแทนเขาแล้ว เลยเลิกพูดเรื่องสังคม การเมืองทั้งหมด รู้สึกว่าเราไม่มีประโยชน์แล้ว กลับมาสู่ความสนุกสนานเฮฮาเต็มที่ ส่วนตัว ความรักอกหัก ให้คนฟังเขาไปแทนค่าได้ หรือเขาสนุกตาม เปิดฟังระหว่างเขากำลังขับรถไปกาญจนบุรี ก็อาจจะเป็นเรื่องที่ดี

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น
เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

นึกถึงตอนอยู่ Slur แล้วย้อนมาดูตัวเองตอนนี้ เป้ อารักษ์ เติบโตขึ้นแค่ไหน 

ผมเห็นตัวเองแล้วรู้สึกว่า ถ้าให้ทำแบบนั้นอีกตอนนี้ คงไม่เอาแล้ว ผมเคยหลับตอนสัมภาษณ์นะ กล้องตั้งอยู่ วงนั่งอยู่สี่คน แล้วผมบอกเขาว่าผมเหนื่อยมาก ไม่ได้นอนเลย ขอนอนได้ไหม เขาบอกเอาเลย ผมก็หลับ พังปะล่ะ (เน้นเสียง) มาดูตอนนี้คงคิดว่า อะไรของมึง มีหลายอย่างที่แย่มากๆ ที่ผมทำกับหลายๆ คน ผมเคยทำให้หนังสือเล่มหนึ่งเกลียดผมไปเลยเพราะว่ามาสายจัดๆ ด้วยเหตุผลว่าเมาค้าง ทำให้ทั้งวงตกเครื่องเพราะว่าติดแฟน มาสาย เคยไปเล่นงานมหาลัยแล้วดูดบุหรี่บนเวที คาบไปทั้งเพลงแล้วดูดไปเรื่อยๆ อาจารย์เขาจะไล่ลงแต่เราไม่รู้ตัว ตอนนั้นเราก็เป็นนักศึกษาอีกมหาลัยหนึ่ง ใครๆ ก็ดูดบุหรี่บนเวทีปะ ไม่เห็นเป็นไรเลย ถ้าย้อนกลับไปเราจะไม่ดูดบุหรี่บนเวทีงานมหาลัย มันไม่ใช่ ตอนนี้ก็มีกาลเทศะมากขึ้น สมัยก่อนพังมาก

จุดเปลี่ยนที่ทำให้กลับไปทบทวนตัวเองคืออะไร

พอมันดังมากๆ หลงตัวเองมากๆ มันมองไม่เห็นหรอก คิดว่าถ้าคุณมีรูปหน้าตัวเองอยู่ทุกสี่แยก ไม่มีใครทำอะไรคุณได้หรอก และคุณจะไม่เชื่อเขา เพราะเราก็เคยเป็น พอมันดังน้อยลง คนเริ่มสนใจน้อยลง มันเลยมองเห็น สิ่งที่มันควรจะเป็น มันมีประสบการณ์ด้วยว่าทำแบบนั้นไม่เวิร์ก แบบนี้สบายกว่า

คิดว่าจะอยู่วงการไปอีกนานแค่ไหน 

อันนี้ตอบไม่ได้ ต้องให้คนอื่นตอบให้เรา (หัวเราะ) อยากอยู่ไปเรื่อยๆ แต่ถ้าไม่มีงานเราก็จะอยู่ไม่ได้

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

เคยกลับไปอ่านบทสัมภาษณ์เก่าๆ ของตัวเองไหม

พอสัมภาษณ์เยอะๆ เรื่องจะค่อนข้างวนๆ เหมือนเดิม แต่ยุคใหม่จะไม่ค่อยเหมือนเดิมแล้ว ไปอ่านบทสัมภาษณ์คนอื่นดีกว่า (หัวเราะ) 

คำถามที่ตอบยากที่สุดเวลาถูกสัมภาษณ์ 

คำถามที่เราต้องโกหกตอบยากที่สุด เช่นเรื่องความสัมพันธ์ที่เราไม่อยากพูด แล้วไมค์อยู่ตรงหน้าเรา กล้องเยอะๆ ผมต้องโกหกบ่อย แต่มันเป็นการโกหกเพื่อทำให้ตัวเองสบายขึ้น เราไม่ได้ไม่อยากอวดแฟนหรอก เราอยากอวด แต่ไม่เราอยากมาตอบคำถามอีกทีตอนเลิก ตอนที่รักกันเราชอบอยู่แล้ว ไม่อยากมาเลิกกัน เพราะตอนเลิกมันหนักหนามากจนเราไม่อยากกลับไปโดนอีกรอบ งั้นโอเค ถ้าเราไม่เริ่มที่จะมี ก็จะได้ไม่ต้องเลิก คงจะเรื่องนี้ที่ตอบยาก เรื่องอื่นตอบได้หมดเลย

พอมาอยู่ใต้สปอตไลต์ เป็นที่สนใจของหลายๆ คน ก็ใช้ชีวิตยากเหมือนกันนะ เป้รับมือยังไง 

ผมโชคดีมากที่ตอนนี้ไม่ได้ดังเท่าเมื่อก่อน ทุกอย่างมันง่ายขึ้นไปหมด แต่ถามว่าเงินมันน้อยลงไหม มันน้อยลง แต่มันผ่านช่วงที่ยากๆ มาแล้ว ช่วงนี้กลายเป็นว่า ถ้าเราประคองระดับไว้ประมาณนี้หรือน้อยกว่านี้ ในแง่ผลงาน มันก็อาจจะโอเคนะ เราก็ยังอยู่ได้ ไม่ได้รู้สึกโดนกดดันว่าจะอยู่ไม่ได้แล้ว มันเป็นยุคสมัยด้วยมั้งครับ เพราะว่าสมัยก่อนจำนวนบุคคลที่โดนกดดัน คือดาราที่ดังมันมีน้อย ในยุคผมมันเริ่มเยอะขึ้น แต่ยุคนี้มันเยอะที่สุด คนไม่ได้กดดันคนเดียวแล้ว เขาก็ไปกดดันคนอื่น ตอนนี้สบาย จะเดินไปไหนก็ได้

อยากให้คนมองเราในบทบาทไหน เพราะทำมาหลายอย่างมากจริงๆ

เป็นอะไรก็ได้ แล้วแต่คุณจะชอบอะไร ขอให้ชอบแล้วกัน (หัวเราะ) แต่บทบาทของเราตอบโจทย์ได้หลายคนจริงๆ บางคนชอบตอนเป็นมือกีตาร์ Slur แกะกีตาร์เพลงเราเล่นตอนเด็กๆ บางคนชอบเพลงเราชุดแรก (ออโต้อีโรติก) บางคนอาจจะชอบยุคที่เล่นละคร แจ๋วใจร้ายกับคุณชายเทวดา, เธอกับเขาและรักของเรา หรือ สุดเขตสเลดเป็ด หรือตั้งแต่ ขุนพันธ์ 2 ผมมีเพื่อนเป็นแก๊งห้อยพระเข้ามาทักเยอะมาก (อวดพระที่คอ) อันนี้เป็นองค์เดียวที่ผมได้มาจากหนัง

ยังอยากเป็นอะไรอีกไหม

อยากเป็นนักดนตรีที่ออกไปทัวร์เล่นสดเยอะๆ อีกครั้ง เหมือนตอนเล่น Slur สนุกมากเลยตอนนั้น อยากเป็นนักแสดงที่ได้เล่นบทบาทอะไรไปเรื่อยๆ แล้วก็อยากเป็นผู้กำกับ

อายุกำลังจะเข้าสู่เลข 4 ได้เจอ Midlife Crisis หรือยัง

ยิ่งเป็นนักแสดงที่มีโอกาสเจออะไรหลายๆ อย่าง รู้สึกว่าสิ่งที่เราโดนสอนตั้งแต่ยุคเบบี้บูมเมอร์ว่า ฉันต้องมีบ้าน มีรั้วเตี้ย มีครอบครัว มีลูกสองคน ไปเรียนมหาลัย เรียนจบ รับปริญญา แบบนั้นไม่ใช่เรา ผมจบมหิดล เกรดเฉลี่ย 3.2 และไม่รับปริญญา

การที่มนุษย์จะต้องสืบพันธุ์ แต่ทุกวันนี้คนเลี้ยงลูกด้วยมือถือและ YouTube ผมว่าถ้าเป็นไปได้ ผมก็ไม่อยากจะเลี้ยงแบบนั้น แล้วเด็กมันเครียด น้องๆ ที่ผมเจอมันเครียด ไม่ได้โทษโทรศัพท์นะ แค่คุณจะใช้ชีวิตความเป็นอยู่ ได้เงินเดือนสามหมื่น จะอยากมีบ้านได้ไหมเดี๋ยวนี้ นอกจากจะเป็นหนี้ไปสามสิบปี เรารู้สึกว่าระบบมันไม่เหมาะกับมนุษย์แล้ว ถ้ายังอยู่กันแบบนี้ ถ้าจะเลี้ยงลูกต้องเลี้ยงด้วยใจ

Crisis ของผมคือผมไม่ต้องเป็นอย่างที่คนอื่นเขาเป็น ผมมีเพื่อนกลุ่มมหาลัยที่แต่งงาน มีลูก ตามครรลอง ซึ่งเขาเป็นคนเก่ง เรียนเก่ง หน้าที่การงานดี ซึ่งผมดีใจกับเขาด้วย ตัดภาพมากลุ่มเพื่อนประสานมิตรที่ผมอยู่ ไม่มีใครแต่งงานเลย มีแต่พวกคนที่ดูเหมือนเด็กอายุยี่สิบห้าตลอดเวลา ออกไปเล่นสเก็ต เล่นเซิร์ฟกัน ไปแข่งรถ ขี่มอเตอร์ไซค์ ก็คิดว่าเราอาจจะเข้ากับกลุ่มนี้ก็ได้นะ ไม่จำเป็นต้องไปเข้ากลุ่มนั้น มันทำให้รู้สึกว่าถ้าเรายังไม่อยากทำตาม American Dream เราก็ไม่ต้องทำสิ

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

เพราะสังคมบีบให้เราโตช้า

ใช่ ผมมีโอกาสได้รู้จักคนใหม่ๆ มากขึ้น ในขณะเดียวกันก็มีโอกาสรู้จักคนใกล้ตัวน้อยลงเหมือนกัน แต่เรายังอยู่ช่วงกึ่งกลาง ไม่ได้ใช้ชีวิตแบบใหม่มากๆ ที่น้องๆ เขาใช้ TikTok เฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ เป็นเรื่องจริงกันไปหมดแล้ว เรายังมองเป็นเรื่องตลกอยู่ ไม่จริง จะบ่นอะไรในเฟซบุ๊กก็เรื่องของมึงดิ ตัวจริงอาจจะอีกแบบหนึ่ง

กลัวแก่ไหม 

ช่วงนี้ร่างกายผมเจ็บแล้วหายช้านะครับ แต่กลัวพ่อแม่ป่วย ตอนนี้พ่อแม่ยังไม่ได้ป่วยรุนแรง ถ้าอะไรจะเกิดกับผมนะ อย่างเดียวเลยคือถ้าพ่อ แม่ น้องสาว เพื่อนซี้ เป็นอะไรขึ้นมา ผมทำตัวไม่ถูก อย่างอื่นผมรับมือได้ อาจจะต้องเอาไปแช่น้ำแข็งแบบ Hope Frozen แต่ก็คงจะทำไม่ได้

ในวัยนี้ ความคาดหวังที่เรามีต่อคนอื่น มีมากขึ้นหรือน้อยลง 

น้อยลงครับ สมัยก่อนเราเป็นเบื้องหน้า คนอื่นจะมาเอาใจเรา คือเราถ่ายไปแล้วยี่สิบคิว อีกยี่สิบคิวจะไปเปลี่ยนตัวก็ไม่ทันแล้ว พอมาทำงานเบื้องหลังจริงๆ เรารู้สึกว่าจะต้องเข้าใจธรรมชาติของแต่ละคน บางคนมีเรื่องส่วนตัว เราบอกว่าจะให้ถ่ายที่นี่ แต่เขาบอกว่าถ่ายไม่ได้เพราะมีเหตุผลส่วนตัวบางอย่างซึ่งเราฟังไม่ขึ้น แต่สำหรับเขาเป็นเรื่องใหญ่ เราจะโอเค เข้าใจได้ ไม่คาดหวังดีกว่า ในขณะที่บางทีเราทำงานกับคนในค่ายที่เขาดูแลศิลปินหลายคน จะไปคาดหวังให้เขาทำ ร้อยเปอร์เซ็นต์ บางอย่างก็ไม่ได้ แต่อะไรที่ถ้าต่ำกว่ามาตรฐานก็ไม่ปล่อย

แล้วที่คนอื่นคาดหวังกับเราล่ะ

ผมมีความรู้สึกว่าเขาคาดหวังมากขึ้นครับ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า ในกองละครที่ถ่ายอยู่ ทีมงานเขาสุดยอดมาก โปรดักชันดีเป็นอันดับต้นๆ ที่ผมเคยทำด้วย แต่พอเป็นเวอร์ชันนี้ เขาคาดหวังให้ผมทำตัวเป็นรุ่นใหญ่ จำบทได้หมด ร้องไห้เมื่อไหร่ก็ได้ จะให้โดดน้ำ ล้ม ต้องทำได้หมด ขณะเดียวกัน ถ้าเราเป็นตัวแสดงนำที่แก่สุด เราก็คาดหวังให้ตัวเองเก่งที่สุดในการทำงานประมาณหนึ่งเหมือนกัน เช่นเดียวกับวงดนตรี ถ้าเรานัดเพื่อนแล้วเราไปสาย ก็ไม่ได้ละ เพราะเราคือหัวหน้าแก๊ง เช่นกันกับงานกำกับ พ่อชวนกินข้าว พ่อบอกเลื่อนนัดไปหน่อยได้ไหม เราบอกไม่ได้ป๊า เป้เป็นหัวหน้าแล้ว เป้ไปสายไม่ได้ อาจจะเป็นเราคาดหวังกับตัวเองมากขึ้น แต่บางอย่างที่เราไปคาดหวังไม่ได้ ไปเซิร์ฟมา ตัวดำ คาดหวังให้ร่างกายฟื้นแบบเมื่อก่อนได้เร็ว ไม่ได้แล้ว ตอนนี้ยังเมื่อยอยู่เลย (หัวเราะ)

มีแต่ความคาดหวัง ตอนนี้ได้ทำอะไรให้ตัวเองบ้างหรือยัง 

ทำให้ตัวเองตลอดเลย เห็นแก่ตัวสุดๆ ทำอัลบั้มก็ทำให้ตัวเอง ให้คนอื่นมาทำให้เรา ละครก็ทำเพื่อเงินให้ตัวเอง เพื่อศิลปะที่ตัวเองอยากรับใช้ ทำหนังก็เหมือนกัน ทำให้ตัวเองมีความสุข สั่งน้อง AR ซื้อแซนด์วิชเนื้อมากิน ก็เพื่อตัวเอง แค่ข้าวแต่ละมื้อหรือกาแฟแต่ละแก้ว เราว่าทำให้ตัวเองเยอะแล้ว แต่ของใหญ่ๆ เราไม่ค่อยได้ทำ… อ้อ มีนาฬิกากับนวมคู่ละหมื่น ไม่ได้รวยอะไร แต่ก็ทำให้ตัวเองอีกนั่นแหละ

แต่ที่บอกว่าผมเห็นแก่ตัวเพราะผมไม่ต้องมีคนอื่นให้ดูแล เพื่อนบางคนเขามีลูกกันแล้ว มันเหมือนเริ่มชีวิตใหม่ ชีวิตทุกอย่างทำเพื่อลูก ตอนนี้ผมทำเพื่อความฝันตัวเองกับพ่อแม่ ยังไม่อยากเพิ่มภาระ ถ้าวันหนึ่งอยากจะมีขึ้นมา หรือมันพลาดขึ้นมาเนี่ยก็มีได้ (ยิ้ม)

แล้วอยากทำอะไรให้คนอื่นบ้าง ด้วยบทบาทของเป้ สามารถให้อะไรได้เยอะเลย 

ผมตอบไปหมดแล้วในเพลง ไม่ต้องทำหรอกบุญ คือ “เมื่อใดที่เธออยากทำดี ไม่ต้องไปทำในที่ไกลๆ แค่ทำให้คนรอบข้างสบายใจ มันก็จะดีกว่าบุญไหนๆ” รู้สึกว่ามันง่ายกว่า ยั่งยืน อยู่ได้ตลอดมากกว่า ถ้ามีโอกาส ไปทำบุญทำทาน ทำโครงการดีๆ ได้ แต่ถ้าธรรมชาติของนายไม่ใช่แบบนั้น ก็ดูแลพ่อแม่ ดูแลเพื่อน ดูแลคนที่ทำงานให้นาย สัมภาษณ์นาย หรือแม้แต่ค่ายที่ให้เงินทำงาน ให้โอกาสเรา ดูแลแค่นี้ให้ดีก็พอแล้ว นี่คือการทำอะไรให้คนอื่นในแบบที่ผมคิดว่า ถ้าทุกคนทำแบบนี้จะดีมาก ความจริงศาสนาคริสต์มีคำสอนอยู่แค่สองอย่าง คือรักพระเจ้า หรือเชื่อในความรักของพระเจ้า อีกอันคือ รักเพื่อนบ้าน มันง่ายมาก ถ้าทุกคน Love Neighbors ก็ไม่ตีกัน จบเลย คำสอนนี้มาก่อนที่จะมีโบสถ์ด้วยซ้ำ

อยากบอกอะไรกับคนที่กำลังจะอายุ 36 เหมือนๆ กัน

ดูแลผมให้ดีๆ ครับ ผมโชคดีที่พ่อผมไม่ล้าน ถ้าเป็นร็อกสตาร์แล้วหัวล้าน มันไม่ได้ (หัวเราะ)

เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ จากร็อกสตาร์สู่ พิธีกรรายการเกษตรอีซี่ และชายวัย 36 ที่อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

Writer

มนต์ทิพา วิโรจน์พันธุ์

อดีตบรรณาธิการ Fungjaizine ที่นอกจากเรื่องเหล้าแล้ว ก็ชอบเล่าเรื่อง ดนตรี ภาพยนตร์ และอาหาร เป็นพิเศษ

Photographer

มณีนุช บุญเรือง

ช่างภาพสาวประจำ The Cloud เป็นคนเชียงใหม่ ชอบแดดยามเช้า การเดินทาง และอเมริกาโน่ร้อนไม่น้ำตาล

Talk of The Cloud

บทสัมภาษณ์คนคุ้นหน้าในแง่มุมที่อาจไม่คุ้นนัก

เก้า-จิรายุ ละอองมณี อาจเป็นคนที่แค่เห็นปราดเดียว แม้เขาจะสวมหน้ากากอนามัย แต่ผมจะจำได้ทันทีว่าเป็นเขา ในขณะเดียวกัน เขาก็คือคนที่หากผมมองผ่านๆ ท่ามกลางคนมากมายที่กำลังข้ามถนนตรงสี่แยก เขาก็คือชายวัยรุ่นปกติคนหนึ่งที่ผมไม่เอะใจ และคงปล่อยให้เดินผ่านไปเหมือนคนอื่นๆ

หรือถ้าผมเกิดจำเขาได้ตอนเดินสวนกัน ก็คงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร

อย่าเข้าใจผมผิดนะครับ ไม่ใช่ว่าการเจอกับ เก้า จิรายุ นั้นไม่น่าตื่นเต้น แต่เป็นเพราะนี่คือนักแสดงชายเพียงไม่กี่คนที่ผมรู้สึกคุ้นหน้ากว่าญาติบางคน และรู้สึกคุ้นเคยมากยามเจอตัวจริง จะมีสักกี่คนที่เราเห็นเขาตั้งแต่เด็กจนโต ราวกับเราเติบโตมาด้วยกัน และคงไม่เกินจริงนักหากผมจะขอเหมารวมว่านักอ่านหลายท่านคงรู้สึกคล้ายกัน 

บันทึกทรรศนะของ เก้า-จิรายุ ละอองมณี ในวัยย่าง 26 ปี

คุณนึกหน้าเด็กชายที่รับบท ‘ไอ้ทิ้ง’ ใน ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค 1 ออกไหม หากยังคลับคล้ายคลับคลา ลองนึกหน้า ‘โต้ง’ ในวัยเยาว์จาก รักแห่งสยาม นั่นแหละครับ คนเดียวกัน แต่หากต่อมการแยกแยะหน้าตาเด็กชายของคุณนั้นบกพร่องเหมือนผม (ที่มองว่าเด็กชายที่ไหนก็หน้าตาคล้ายกันไปหมด) ลองนึกถึงวัยรุ่นชายสะพายเบส บุคลิกจ๋อยๆ ที่ชื่อ ‘เป็ด’ จาก Suckseed ห่วยขั้นเทพ นั่นก็ใช่ ไปจนถึงบทบาทนอกจอเงินอย่างการเป็นมือกีตาร์ประจำวง Bad Baboon เจ้าของเพลงร็อกเมทัลหนักๆ แต่เนื้อหากวนประสาท นั่นก็เขา 

แต่เป็นเก้า คนละเก้าเดียวกันกับที่เรารู้จัก เพราะครั้งนี้เขาสวมบทบาทเป็นตัวเอง

ผมเจอเก้าที่สตูดิโอซูเปอร์จิ๋ว เขาเพิ่งถ่ายรายการ Super 10 เสร็จ (ที่ระหว่างนั่งรอ ก็ได้ยินเพลง ทุ้มอยู่ในใจ เปิดซ้อมวนไปมา) แม้เวลาจะล่วงเลยมาเกือบ 2 ทุ่ม และคงเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย แต่เก้ากลับบอกว่า “ยินดีครับ” หากเราจะใช้เวลาต่อจากนี้อย่างเต็มที่ 

เราคุยกันในห้องแต่งตัวของสตูดิโอ อาจไม่ใช่สถานที่ที่น่ารื่นรมย์นักต่อการเจาะใจ แต่นี่คงเป็นสถานที่ที่ เก้า จิรายุ ในวัยย่าง 26 ต้องเผชิญมาตลอดการทำงานกว่า 20 ปี ในวงการที่หน้าม่านฉาบด้วยแสงสปอตไลต์ แต่หลังม่านอบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นเสื้อผ้า กลิ่นอาหารที่ผสานอยู่ในละอองของแอร์คอนดิชัน และกลิ่นความทรงจำ (ที่คล้ายกลิ่นเหงื่อจากการทำงานหนัก) ของชายวัย 25 ปีที่ต้องแลกและเรียนรู้หลายบทเรียน กว่าเขาจะพาชีวิตมานั่งอยู่ตรงนี้

บันทึกทรรศนะของ เก้า-จิรายุ ละอองมณี ในวัยย่าง 26 ปี

เก้าแรก : เด็ก ดวง ดารา

“ถ้าผมจะให้เครดิตว่าทำไมผมอยู่ได้ต่อเนื่อง มันเป็นเรื่องโชคส่วนหนึ่ง โอกาสส่วนหนึ่ง” เก้าตอบเนิบๆ หลังจากที่ผมถามว่า อะไรทำให้ชายวัย 25 ทำงานในวงการนี้ได้นานเกือบ 20 ปี และยังยืนระยะมาได้จนถึงตอนนี้ 

“ผมต้องขอบคุณทุกคนที่มีพระคุณ ผู้ใหญ่ ผู้จัดละคร โปรดิวเซอร์ ผู้กำกับ ที่มอบโอกาส ทำให้เราได้มีอาชีพ ได้เงิน ได้ประสบการณ์”

ส่วน ‘โชคส่วนหนึ่ง’ ที่เขากล่าวถึง คือการมีพ่อแม่ที่คอยสนับสนุนให้เขาทำงานนี้มาตลอด 

“แม่นี่แหละครับหลักๆ ที่เขาดีลกับทุกอย่างได้ดี ดีมากๆ เพราะผมก็คือเด็กทั่วไปคนหนึ่ง หากปราศจากงานนี้ ผมก็คือเด็กทั่วไป เด็กมันไม่เหมือนผู้ใหญ่ อย่างผู้ใหญ่ ถ้าเราทำงานได้ไม่ตรงตามที่เขาจ้างมา เราก็รู้สึกไม่ดี เราถึงต้องทำให้ดีขึ้น แต่สำหรับเด็ก มันไม่มีเหตุผลแบบนั้นครับ เด็กๆ มัน ก็แล้วไง ถ้าไม่อยากทำขึ้นมาก็ไม่ทำ”

และอาจจะเป็นไปได้ที่คนจ้างก็ยอมรับกับเงื่อนไขแบบนั้น-ผมถาม

“มันก็ไม่แน่นอนฮะ ซึ่งมันก็มีอย่างนั้นอยู่แล้ว แต่ว่าส่วนหนึ่ง ผมเองก็เป็นเด็กที่เหมือนจะดื้อ แต่ต่อให้แย่สุดแค่ไหน ก็ยังคงทำงาน ไม่เคยหรือน้อยมากที่จะถึงขั้นว่าทำให้งานเขาต้องช้าไปเลยเพราะเรางอแง ก็เป็นโชคดี อาจเป็นเพราะแม่เลี้ยงมาดีด้วย แม่เขาจะรู้ว่า ต้องดีลยังไงเราถึงจะเล่น แต่ขณะเดียวกัน มันไม่มีความรู้สึกว่าเราถูกบังคับขนาดนั้นนะ เพราะเวลาที่ผมไม่อยากทำจริงๆ แม่จะถามก่อน อาจมีการ Convince บ้าง แต่เขาไม่เคยบังคับเราในเรื่องนี้ ยิ่งชัดเจนเลย พอเราโตขึ้น ถ้าเขารู้ว่าเราเหนื่อย ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ไปโรงเรียน ไม่ค่อยได้เล่นกับเพื่อน เราจะเริ่มไม่มีความสุข เริ่มมีอาการแปลกๆ เขาก็ไม่เคยฝืน” 

คงไม่ใช่งานง่ายๆ เลยสำหรับเด็กที่เคย ‘เป็นแบบ’ ถ่ายโฆษณามาตั้งแต่ 2 ขวบเศษ ถ่ายละครจริงๆ จังๆ ตอน 6 ขวบกว่าๆ (และเริ่มเป็นที่รู้จักในบทบาท ‘ผีน้อย’ จากละคร ผีขี้เหงา ในช่วง พ.ศ. 2545) และถ่ายหนังตอน 9 ขวบ นั่นทำให้นักแสดงเด็ก มีชีวิตวัยเด็กที่ไม่เหมือนกับเด็กทั่วไป

“ช่วงเด็กๆ มันอาจจะแบบ…พึ่งดวง ” คล้ายพูดติดตลกและถ่อมตัว แต่น้ำเสียงและท่าทางบ่งบอกว่าเขาคิดอย่างนั้นจริงๆ “เพราะเด็ก ความสามารถมันไม่หนีกันมากหรอกครับ เมืองไทยไม่เหมือนเมืองนอก น้อยคนมากที่จะโคตรพรสวรรค์แบบ ดาโคทา แฟนนิง (Dakota Fanning) คือส่วนใหญ่ผู้กำกับเล่นให้ดูเลย แล้วเราก็เล่นตามเขา อยู่ที่ว่าเด็กคนไหนก็อปปี้เก่ง 

“อาจจะเป็นโชคดีของผมที่ผมก็อปปี้เก่ง ทำเหมือนเขาเดี๊ยะ ก็โอเค แต่ว่าโตขึ้นเนี่ย การจะรักษาอาชีพเราไว้ได้คือเราต้องแสดงเป็นจริงๆ ต้องรู้จริง โชคดีที่ว่าพอถึงเวลาที่เราต้องพิสูจน์ตัวเองในฐานะนักแสดงที่โตแล้ว ก็ดันทำได้ โชคดี มีครูดี พี่เงาะ (รสสุคนธ์ กองเกตุ) ก็สอน โชคดีว่าเราได้ครูที่ดี แล้วเราก็ดันจำได้ ดันเอาไปใช้ได้ถูกทาง ผู้กำกับชอบ คนดูชอบ มันเลยอยู่ได้ คนก็บอกว่า​ โอเค นี่เป็นนักแสดงที่เก่ง แต่จริงๆ ผมว่า ผมไม่ได้เก่งได้ด้วยตัวเองหรอก มันก็ไม่ได้อย่างเดียวอะนะครับ มันหลายๆ อย่าง”

บันทึกทรรศนะของ เก้า-จิรายุ ละอองมณี ในวัยย่าง 26 ปี

เก้าที่สอง : ความสามารถ โชคชะตา และคำสอนของแม่

คำก็ดวง สองคำก็โชค ฟังเก้ามาถึงตรงนี้ ทำให้ผมตรึกตรองถึงกฎแห่งความโชคดีที่เคยอ่านผ่านๆ เมื่อนานมาแล้ว มันกล่าวว่า มนุษย์สร้างโชคดีได้เสมอ โชคดีจะเกิดขึ้นเมื่อ ‘โอกาส’ มาเจอกับคนที่ ‘พร้อม’ รับโอกาสนั้น แน่นอนว่าเก้าพร้อมรับโอกาสต่างๆ ที่เข้ามาเสมอ แม้ว่าเขาจะบอกว่า “จริงๆ แล้ว ผมปฏิเสธงานนะ เยอะด้วย มีหลายงานที่ผมยังนึกเสียดายมาถึงทุกวันนี้ว่าทำไมไม่รับวะ เป็นเพราะเหตุผลโง่ๆ ง่ายๆ อย่างขี้เกียจ เหนื่อย หรืองานนั้นมันดู ‘ไม่น่าจะดี’ 

“ผมไม่ค่อยอยากทำงานพร้อมกันหลายเรื่อง บางคนที่เขาทำได้พร้อมกันแล้วออกมาดีก็ดีไป แต่พอผมทำดูแล้ว มักจะรู้สึกว่า มันน่าจะดีได้กว่านี้อีก ผมว่าสภาพจิตใจหรือสภาพร่างกายในช่วงนั้นก็สำคัญ ผมคิดง่ายๆ ตามคนปกติทั่วไปว่า สัปดาห์หนึ่ง อย่างน้อยๆ เราน่าจะมีวันว่างสักสองวัน ผมว่ามันมีเหตุผลอะไรสักอย่างที่คนเรามีกฎหมายแรงงาน ว่าทำงานวีกละไม่เกินกี่ชั่วโมง ผมไม่รู้ว่าประเทศไทยซีเรียสแค่ไหน แต่ต่างประเทศซีเรียสมาก เพราะเขาวิจัยออกมาแล้วว่า งานมันจะออกมาดีกว่า ถ้าคุณทำในชั่วโมงที่เหมาะสม และปริมาณที่คุณทำได้ มันเยอะกว่าที่คุณทำงานหนักอีก ผมเลยรู้สึกว่า เออ มันก็ดี เพราะเราทำน้อย แต่เราได้มาก ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว” 

แต่โชคดีที่เกิดจากความพร้อมที่ว่า จะไม่เกิดขึ้นเลยหากเขาไม่เปิดรับและเรียนรู้จากคนอื่น อย่างที่กฎแห่งความโชคดีอีกข้อได้กล่าวว่า โชคดีจะมาจากคนอื่นเสมอ 

อีโก้ คือศัตรูตัวฉกาจที่สามารถดับอาชีพนักแสดงได้ในพริบตา และถ้าจะพูดให้ถูก ไม่ใช่แค่อาชีพนักแสดง แต่มันอาจหักเหชีวิตของวัยรุ่นคนหนึ่งจากหน้ามือเป็นหลังมือได้เพียงอึดใจ การรักษาความสมดุลระหว่างความเป็นตัวของตัวเอง และการรับฟังและเรียนรู้จากคนรอบข้าง คือสิ่งที่เก้าแสดงให้ผมเห็นตลอดการสนทนา ผ่านการให้เครดิตผู้มีพระคุณทุกครั้งที่มีโอกาสว่า เขามีวันนี้ได้ ไม่ใช่แค่ความสามารถและการทำงานหนักของเขา (ที่เขามักกล่าวถึงมันในนามว่า เขาแค่โชคดี) แต่เป็นเพราะความช่วยเหลือของทุกๆ คน และที่สำคัญ เขาไม่ลืมที่จะขอบคุณคุณแม่ 

“แม่มีส่วนเยอะมาก ในการจัดการ ในการบริหาร ในเรื่องทัศนคติด้วย คือผมก็มีช่วงหลุด ยิ่งตอนเป็นวัยรุ่นนี่ โอ้โห ยิ่งหนักเลย คือแม่ผมทำงานด้วยและเป็นแม่ด้วย มันจะมีช่วงเวลาที่ยากมากๆ ทุกวันนี้ก็ยังมี เรายังต้องปรับกันเรื่อยๆ ผมไม่ได้เหมือนเดิมทุกวัน แม่ก็ไม่ได้เหมือนเดิมทุกวัน สุดท้ายมันก็คือธุรกิจครอบครัว ผมคิดอย่างนี้นะ ผมแค่ออกไปข้างหน้า ส่วนแม่ก็ซัพพอร์ตและแก้ปัญหาอยู่ข้างหลัง”

คุณแม่สอนอะไรคุณมากที่สุด-ผมถามเขา

“หลายอย่างมาก ไอ้ที่เขาพูดก็เยอะ แต่บางทีเขาก็ไม่ได้พูด มันก็เป็นแนวทางการสอนแนวทางหนึ่งที่เราเรียนรู้จากข้อผิดพลาดของกันและกัน บางทีเราไม่ต้องมารอให้คนนู้นมาสอนสิ คนนี้มาสอนสิ เราดูเอาเลย แล้วก็เรียนรู้เอา ครูของเราเป็นได้ทุกอย่าง มันเป็นสิ่งที่เราเห็นได้หมด เรานำมาใช้ได้หมด ผมว่าเรื่องหนึ่งที่ติดมากับผมตั้งแต่เด็กๆ คือ เมื่อพูดว่าเป็นงาน มันก็คือเรื่องใหญ่ มันเป็นเรื่องที่ต้องรับผิดชอบ ทำยังไงก็ได้ให้งานมันออกมาดี ทำแบบที่ไม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง ใช่ ตั้งแต่เด็กอะครับ มันยากนะที่จะทำให้เด็กคนหนึ่งรู้สึกถึงคำนี้ แต่ผมว่าแม่ทำได้”

ก้าวไปพบบทบาทชีวิตของเก้า จากนักแสดงเด็ก พระเอกวัยรุ่น สู่นักดนตรีเมทัล และชายหนุ่มที่ไม่ยอมแพ้กับเส้นทางที่เลือก

เก้าที่สาม : จากการก็อปปี้ สู่การตระหนักว่าอาชีพนี้มีคุณค่า

“อย่างที่บอก ตอนเด็กๆ ผมแสดงตามที่คนบอกให้ทำ ผมไม่ได้คิดหรอกว่าการแสดงมันมีเสน่ห์ยังไง ประสบการณ์ชีวิตตอนนั้นมันไม่ได้หลากหลายจนเราบอกได้ว่า นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้วสำหรับฉัน แม้กระทั่งตอนเล่นหนังอย่าง 5 แพร่ง ที่มันยากจริงๆ ผมไม่ได้รู้สึกว่าผมมีแพสชันอะไรขนาดนั้น ผมแค่รู้สึกว่ามันยาก แต่ผมก็อยากเอาชนะนะ ผมเป็นเด็กคนหนึ่งที่ถ้าทำอะไรดีสักอย่างแล้วมีคนชมจะรู้สึกภูมิใจ ทำอะไรก็ดีไปหมดเลยช่วงนั้น ผิดกับวันนี้” เขาหัวเราะให้ตัวเองเบาๆ 

“คือตอนนั้นเราชอบให้คนชม ไม่รู้หรอกว่าการแสดงเป็นแพสชันหลักของเราไหม เป็นแบบนั้นเรื่อยมา จนมาถึงการแสดงบางเรื่องที่มันเริ่มมีผลกระทบกับคนดู อย่าง Suckseed ผมยกตัวอย่างนะ ตอนเล่น เราสนุก ก็ไปเจอเพื่อน เล่นดนตรี ได้เจอคนนู้นคนนี้ พี่ตูนมากองถ่าย กูโคตรโชคดีเลยว่ะ ถามว่าชอบแสดงไหม เฉยๆ ไม่ได้ชอบอะไรขนาดนั้น แต่ว่าเล่นแล้วมีความสุขกับชีวิตก็พอ แต่ที่มันมากไปกว่านั้นคือ อย่างทุกวันนี้ ผมมาถ่ายรายการ Super 10 เด็กๆ รุ่นนี้ บางทีผมยังงงเลยนะ โห เขายังดู Suckseed กันทันหรอวะ บางคนก็บอก เพิ่งดูใน Netflix พ่อเปิดให้ดู พ่อชอบมาก พ่อเขาก็รุ่นๆ เดียวกับผมนะบางที (หัวเราะ) 

“ผมก็แบบ เอ้ย โอ้โห มันทำให้เด็กบางคนหันมาเล่นดนตรีเว้ย เห้ย มันเป็นงานที่สร้างแรงบันดาลใจไม่มากก็น้อยนะ ผมไม่รู้นะว่าคนที่ได้แรงบันดาลใจจากสิ่งนี้มีมากน้อยแค่ไหน แค่มีสักคนสองคน ผมก็รู้สึกว่าดีว่ะ อันนี้เป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกว่างานเรามันมีคุณค่า”

“แต่ว่าไอ้แพสชันที่มันมากับการแสดง ที่เรารู้สึกว่ามันโอเคด้วยตัวมันเองเลย เล่นเสร็จกลับบ้านก็พอใจแล้ว ไม่ต้องรอหนังฉาย วันนี้แม่งกูมีความสุขกับการแสดงจังเลย ก็คือเรื่อง ตุ๊กแกรักแป้งมาก

หากใครยังไม่เคยดู มันคือเรื่องราวความรัก ความทรงจำของอดีตเด็กวาดคัทเอาต์ในโรงหนัง ที่อยากจะเป็นผู้กำกับ และอยากทำหนังเพื่อให้คนคนหนึ่งได้ดู 

“สิ่งเดียวในเรื่องนั้นที่ผมว่ามันติดอยู่ในใจผม คือวิกผมที่มันแบบ มีบางฉากที่ดี มันเนียนเหมือนจริง แต่บางฉากมันก็… นั่นคือแค่เรื่องเดียวเลยครับ แต่นอกจากนั้น ทุกอย่างของเรื่องนั้น เรารู้สึกชอบการแสดงของเรา พอได้เล่นแล้ว เหมือนมันถูกไปหมด คือผมจะไม่ค่อยดูหนังตัวเองซ้ำไปซ้ำมา แต่ผมรู้สึกว่าดูเรื่องนั้นแล้วผมไม่เขินตัวเองเลย ทั้งๆ ที่วิกมันไม่ได้ดีด้วยซ้ำ ผมไม่ได้โทษคนทำวิกนะครับ มันเป็นวิกอะ ใครทำมันก็ยากทั้งนั้นแหละ แต่จะบอกว่า ผมมองข้ามจุดนั้นไปเลย ผมมีความสุขด้วยการแสดงจริงๆ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนทุกๆ ครั้ง

เมื่อฟังเก้าเล่ามาจนถึงตรงนี้ ผมติดใจในน้ำเสียงเขาราบเรียบของเขา

ประสบการณ์จากการสัมภาษณ์คนมาจำนวนหนึ่ง มันมีเรื่องให้ผมประหลาดใจอยู่อย่างคือ คนที่ทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งมานานจนเชี่ยวชาญ ผมพบว่าเขาเหล่านั้นมักมีคุณสมบัติบางอย่างร่วมกันคือ ไม่มีใครคิดว่าตัวเองเก่งในสิ่งที่ทำเลย รู้สึกเสมอว่าตัวเองคือน้ำที่ไม่เต็มแก้ว พวกเขากระหายใคร่รู้ตลอดเวลา และรู้สึกเสมอว่า งานที่ตัวเองทำอยู่ ยังมีเรื่องที่เขาไม่เข้าใจ และยังมีสิ่งใหม่ให้ค้นหาไม่รู้จบ (แม้หลายคนจะทำมาเกินหมื่นชั่วโมงจนเข้าขั้นเซียนแล้วก็ตาม) 

และพวกเขาเหล่านั้น ส่วนใหญ่ (อย่างน้อยก็เท่าที่ผมเคยเจอมา) มักรู้สึกกับสิ่งที่เขาทำว่า ก็เป็นแค่สิ่งปกติธรรมดา ก็แค่อาชีพอาชีพหนึ่งที่ไม่ได้สำคัญไปกว่าอาชีพอื่นใด (นี่อาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้เขาทำสิ่งนั้นๆ ได้นาน) ซึ่งต่างจากที่ผมคาดไว้ก่อนหน้านี้ว่า คนพวกนี้จะต้องพูดถึงสิ่งที่เขาทำด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ออกนอกหน้า แต่ในความเป็นจริง พวกเขามักนิ่งกว่าที่คิดครับ

นิ่ง จนบางครั้งก็เผลอรู้สึกไม่ได้ว่า พวกเขายังเหลือแพสชันในสิ่งที่ทำอีกหรือเปล่า

หลายครั้งผมกลับมาบ้าน ฟังเทปสัมภาษณ์ของคนเหล่านั้น และรู้สึกผิดหวัง 

จนกระทั่งผมปิดเทป และเปิดดูผลงานล่าสุดที่คนเหล่านั้นทำ จึงจะเห็นว่าเขายังเหลือแพสชันในสิ่งนั้นอยู่หรือไม่

ไม่ใช่ทุกคนจะถนัดสื่อสารความรู้สึกทางการพูดครับ และเราตีความจากแค่ตรงนั้นไม่ได้

เพราะน้ำเสียง ปั้นได้ คำพูด หลอกง่าย 

แต่ผลงานที่เขาทำต่างหาก ที่จะแสดงให้เห็นว่า เขาให้คุณค่ากับมันแค่ไหน 

เพราะมันไม่เคยหลอกตัวเองเลย

ก้าวไปพบบทบาทชีวิตของเก้า จากนักแสดงเด็ก พระเอกวัยรุ่น สู่นักดนตรีเมทัล และชายหนุ่มที่ไม่ยอมแพ้กับเส้นทางที่เลือก

เก้าที่สี่ : หมดไฟ จุดไฟ และความสุขจากการอยู่กับปัจจุบัน

ผมเคยเจอเก้าราวๆ เมื่อ 4 ปีก่อน สมัยที่ผมทำงานในนิตยสารแฟชั่นหัวฝรั่งเศสฉบับหนึ่ง ตอนนั้นเก้าติด 1 ใน 10 ของลิสต์ผู้ชายที่น่าสนใจที่สุดแห่ง ค.ศ. 2017 เขามาถ่ายแฟชั่นและสัมภาษณ์ด้วยท่าทีเงียบๆ แต่ตั้งใจ แน่นอน ครั้งนั้นผมไม่ได้สัมภาษณ์เขา แต่ผมแอบไปอ่านบทสัมภาษณ์นั้นและติดใจคำถามหนึ่ง

ครับ ในฐานะนักเขียน เรามีโอกาสเจอคนเดิมๆ ในช่วงวัยที่ต่างไป และการถามคำถามเขาด้วยบางคำถามเดิมในวันที่เขามีวุฒิภาวะที่เปลี่ยนไป (เหมือนที่ Andy Warhol เคยทำในนิตยสาร Interview) ย่อมบอกอะไรเราได้บ้าง ไม่มาก… ก็น้อย

ทำงานมาจะยี่สิบปีแล้ว มีหมดไฟบ้างไหม

“มีครับ มี” เก้าตอบทันที

แล้วคุณจัดการกับอารมณ์ตัวเองยังไง

“ก็นั่นแหละ ย้อนกลับไปเรื่องที่บอกว่า บางอย่างเราชอบทำเพราะทำแล้วมีคนชม มีผลตอบรับที่ดี ถ้าเป็นยุคนี้ก็คือยอดวิว เมื่อก่อนคือหนังได้ร้อยล้าน แต่ผมว่าถ้าเอาสิ่งนั้นเป็นตัวตั้ง มันจะ Burn Out อย่างที่บอก โอกาสมันง่ายมาก ชีวิตคนเรา บางคนทำมาทั้งชีวิต ไม่ประสบความสำเร็จแบบที่เราตั้งใจเลย แต่เราลืมไปว่าเราได้อะไรจากสิ่งนั้นบ้าง หรือบางคนทำสำเร็จแค่เรื่องเดียวเองทั้งชีวิต บางคนมาดังตอนห้าสิบ อย่างคนที่เพิ่งได้ออสการ์ผู้หญิงที่เป็นชาวเอเชียอะครับ ที่เล่นหนัง แบรด พิตต์ (Brad Pitt) ไรสักอย่าง (เก้าหมายถึง ยุนยอจอง (Youn Yuh-Jung) เป็นนักแสดงหญิงวัย 73 ปี เธอป็นชาวเกาหลีใต้คนแรกที่ได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงหญิงสมทบยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่อง Minari ซึ่งแบรด พิตต์ เป็นหนึ่งในโปรดิวเซอร์) เขาเพิ่งมาได้เมื่ออายุเท่านั้นอะ เราจะไปรู้ได้ไงว่ามันเมื่อไหร่ 

“สิ่งสำคัญคือ ผมว่าถ้าเขามีความสุขกับสิ่งที่เขาทำ โดยที่ไม่ต้องพึ่งว่ามันจะฮิตไหม มันจะได้ผลตอบรับที่ดีหรือคำชมไหม อาจจะถูกด่ามาตลอด แต่กูชอบอะ มันเหมือนชิซูกะเล่นไวโอลินโคตรห่วยเลย แต่เล่นเปียโนเพราะมากเลย ทำไมไม่เล่นเปียโนวะ เอ้า ก็ชอบไวโอลินอะ แล้วก็เล่นไปอย่างนั้นแหละ ไม่ฟัง ก็ไม่ต้องฟัง แต่วันหนึ่ง ผมว่าเดี๋ยวมันก็เพราะเว้ย มันก็แค่นั้นแหละ มันต้องหาสิ่งนั้นให้เจอก่อน ซึ่งผมเองก็ต้องเอาจิตใจไปอยู่กับตรงนั้นว่า อะไรที่เราทำแล้วมีความสุข ก็โฟกัสกับสิ่งนั้นมากกว่าผลตอบรับภายนอก ซึ่งเป็นสิ่งที่เราคาดเดาไม่ได้ คิดแบบนี้ ไฟมันก็กลับมา

“และสิ่งนี้ มันไม่ควรมีสิ่งเดียวด้วย สิ่งที่เรียกว่าแพสชัน เราถึงต้องมีงานอดิเรก ซึ่งหลังๆ ผมพบกับดนตรี ผมว่าผมสวิตช์สองแชนแนลนี้ อันหนึ่งได้พัก อันหนึ่งได้ทำ สลับกันไป ดนตรีกับการแสดง ผมโอเค ผมว่าต้องบาลานซ์ชีวิตดีๆ บางคนอาจมีความอดทนสูง ทำได้เรื่อยๆ ทำอย่างเดียวทุกวันก็ดีไป แต่ผมทำไม่ได้ ก็ต้องหาอะไรที่มันพอดีกับตัวเรา อะไรก็ได้ที่เรารู้สึกว่า เราไหว ฝืนบ้างนิดหน่อย ดูขีดจำกัดตัวเอง แต่ไม่ต้องฝืนจนต้องตั้งคำถามว่า ฝืนเพื่อ? ให้มันฝืนพอท้าทายก็พอ”

ถ้าถามว่า คำถามเดิมจากเมื่อ 4 ปีก่อน มีคำตอบที่เปลี่ยนไปไหมในวันนี้

ใจความคงเดิม แต่มันเข้มข้มขึ้นตามวัย วัยที่ยังเร็วเกินไปหากไฟฝันจะมอดดับ

และดูท่า นอกจากจะไม่ดับแล้ว มันยังลามไปจุดไฟในหัวใจผู้ฟังด้วย

ก้าวไปพบบทบาทชีวิตของเก้า จากนักแสดงเด็ก พระเอกวัยรุ่น สู่นักดนตรีเมทัล และชายหนุ่มที่ไม่ยอมแพ้กับเส้นทางที่เลือก
ก้าวไปพบบทบาทชีวิตของเก้า จากนักแสดงเด็ก พระเอกวัยรุ่น สู่นักดนตรีเมทัล และชายหนุ่มที่ไม่ยอมแพ้กับเส้นทางที่เลือก

เก้าที่ห้า : ลบล้าง เขียนทับใหม่ ก่อนจะก้าวต่อในในบทบาทที่ไม่คุ้นเคย

ขอสารภาพว่า ในระหว่างการสัมภาษณ์ แม้ เก้า จิรายุ จะเป็นคนตอบคำถามตรงหน้า แต่ในบางแวบของการสบตา ผมกลับรู้สึกถึงความเป็น ‘เป็ด’ หนุ่มน้อยจาก Suckseed ห่วยขั้นเทพ บางครั้งก็เหมือนจะเห็นการแสดงอารมณ์แบบ ‘ตุ๊กแก’ จาก ตุ๊กแกรักแป้งมาก (ขาดแค่การสวมวิกผมยาวเซอร์ และเปิดเพลง เพียงสบตา ของ พี่แจ้-ดนุพล แก้วกาญจน์

น่าคิดว่า นั่นเป็นเพราะคาแรกเตอร์เหล่านั้นเหมือนตัวเก้าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หรือนั่นคือตะกอนจากการสวมบทบาทที่ยังนอนก้นในตัวเขา หรือทั้งสองอย่าง

เพราะบทที่คุณเล่นนั้นหลากหลายมาก และหลายครั้ง นักแสดงอาจต้องสวมบทบาทเป็นใครที่ไม่ใช่ตัวเอง คุณเคยซัฟเฟอร์จากการทำงานตรงนี้ไหม-ผมถาม

“มันเกิดขึ้นได้ครับ เหมือนเป็นความเคยชิน กล้ามเนื้อมันจำ อย่างตอนที่ผมเล่น Suckseed ผมก็รู้สึกว่า ต่ำต้อย กูตัวเล๊กกก (เสียงสูง) ตามคาแรกเตอร์ มันก็ติดมา ทุกวันนี้บางทีก็ยังรู้สึกว่ายังมีอยู่เหมือนกัน อาจเป็นส่วนหนึ่งของเราไปแล้ว ด้วยความที่มันมีบางอย่างเชื่อมโยงกับเราด้วย เพราะเราไม่ได้คิดว่าตัวเองมีความมั่นใจสูงอยู่แล้ว ผมคิดอย่างนั้นนะ แต่ก็ไม่ต้องไปเครียดกับมันครับ ถ้ามันไม่ได้กระทบต่อชีวิตก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเราต้องไปเล่นคาแรกเตอร์อื่น ‘การล้าง’ ก็สำคัญ ผมจะไม่ใช้วิธีที่ต้องไปนั่งล้างอะไรเก่าๆ คนเราไม่ใช่คอมพิวเตอร์ที่ลบไปได้เลย แต่เราเขียนสิ่งใหม่ทับไปได้ มันคืออย่างนั้น 

“ถ้าเปรียบเทียบง่ายๆ เขาบอกเลยว่าวิธีเดียวของการแสดงที่ทำยากที่สุด ถึงข้ั้นทำไม่ได้เลย คือการที่มีแววตาที่ไร้เดียงสา อันนี้ยากมาก บทอื่นมันเปลี่ยนกันได้ ความรู้สึกบางอย่างเราแค่เขียนทับมันลงไป อันเก่าก็ไม่ได้หายไปไหนหรอก แค่เขียนทับมันลงไปแล้วคาแรกเตอร์ใหม่มันชัดกว่า แต่ถ้าเราจะทำตัวเองให้กลับไปไร้เดียงสาเหมือนเด็กอะครับ ยากมาก คนดูอาจรู้สึกว่า นี่ไง เหมือนเด็กเลย แต่มันเป็นเด็กในร่างผู้ใหญ่ ไปดูดีๆ ครับว่ามันเหมือนจริงหรือเปล่า แววตาน่ะ มันมีจังหวะเผลอ ไม่เหมือน เพราะการไร้เดียงสาไม่ต้องแสดง ทุกอย่างคือสัญชาตญาณ นึกออกไหมครับ แล้วการที่จะมีแววตากลับไปเป็นอย่างนั้นได้มันยากมาก อันนี้เป็นบทหนึ่งที่ผมกล้าพูดเลยว่า ใครที่เล่นได้แล้วมันใช่นี่โคตรเก่ง ผมยังคิดเลย ถ้าผมทำได้ ผมคงรู้สึกว่าตัวเองเก่งมาก” เขาพูดถึงความท้าทายในอาชีพอย่างออกรส

“แต่ถ้าพูดถึงการติดคาแรกเตอร์ ผมเองก็มีบ้างเหมือนกันหากเจอบทเครียดๆ บทเจอผีเยอะๆ ที่มัน Intense หน่อย” เก้ากล่าว หนึ่งในเรื่องที่ล้างยากที่สุดเรื่องหนึ่งของเขาคือการสวมทบาทเป็น ‘เป้’ นักเลงปาหินที่ฆ่าพ่อตัวเองโดยไม่ตั้งใจใน 5 แพร่ง ตอน หลาวชะโอน

“ครูสอนการแสดงก็จะมีวิธีเบื้องต้นคือ สะบัดร่างกาย สะกดจิตตัวเองให้รู้สึกว่าความเครียดมันออกไป คือเมื่อรีแล็กซ์ร่างกายแล้ว จะช่วยให้จิตใจดีขึ้นด้วย แต่บางคนที่เป็นหนักมากๆ อาจต้องใช้การออกกำลังกาย หรือมีวันพัก อย่างผมก็ใช้วิธีเล่นดนตรีบ้าง ฟังเพลงบ้าง ผมอาจจะถือว่าไม่ใช่คนที่ล้างยากมาก หรือผมอาจจะไม่ได้ Deep เท่านักแสดงคนอื่นก็ได้ หรือผมอาจจะไม่ได้ลงถึงแก่นเท่าเขาก็ได้ มันก็แล้วแต่วิธีของแต่ละคนน่ะครับ

โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ (Robert Downey, Jr.) ยังบอกเลยว่า เขาไม่ได้เป็นคนที่อินอะไรกับการแสดง เขาไม่เคยอินเลย เขาแค่เสแสร้งเก่ง แต่มันเก่งจริง เราก็ยอมรับ แต่ผมไม่เชื่อมันหรอก ผมว่ามันเรียนเยอะ มันต้องศึกษาแหละ อาจจะมีพรสวรรค์ แต่พวกนี้ทุกคน นักร้องร็อกงี้ ศิลปินร็อกต่างประเทศที่บอกว่า อุ้ย ภาพลักษณ์ออกมา กินเหล้า สูบบุหรี่ เมายา ตื่นเช้ามา วิ่งทุกคน ผมกล้าพูดเลย ไอ้พวกนี้…

“จริงพี่… มันวิ่งทุกคน” เขาอมยิ้ม 

ก้าวไปพบบทบาทชีวิตของเก้า จากนักแสดงเด็ก พระเอกวัยรุ่น สู่นักดนตรีเมทัล และชายหนุ่มที่ไม่ยอมแพ้กับเส้นทางที่เลือก

เก้าที่หก : ร็อก แรป เมทัล กับชีวิตอีกบทบาทในวง

ปฏิเสธไม่ได้ว่าหนึ่งในเพลงที่ทำให้คนรู้จักเก้าในบทบาทนักดนตรี คือ ทุ้มอยู่ในใจ เพลงประกอบภาพยนตร์ Suckseed ห่วยขั้นเทพ ไม่ใช่แค่การเป็นศิลปินเดี่ยว แต่เก้ายังเคยฟอร์มวงกับเพื่อนในชื่อวง Sleep Runway ดนตรีป็อปร็อกสมวัยที่ครองใจผู้ฟังในช่วงนั้น 

“พูดตรงๆ ตอนนั้น ผมไม่ได้มีสกิลล์การร้องเพลงที่สูง จะให้ร้องแหบๆ พร่าๆ แบบร็อกมากๆ ผมก็ทำไม่ได้ เพลงมันก็เลยทำออกมาตามเสียงของผมด้วย ซึ่งอยู่ในภาคดนตรีที่เราก็ยังพอรับได้ ก็เป็นป็อปร็อกปกติทั่วไป แต่พอมาถึงจุดหนึ่ง เราคิดว่าถ้าเป็นแนวดนตรีที่เราชอบร้อยเปอร์เซ็นต์ล่ะ ดนตรีของเราจะออกมาเป็นแบบไหน”

ดนตรีไม่ใช่เรื่องใหม่ในชีวิตเก้า แต่สิ่งที่ค่อนข้างใหม่สำหรับใครหลายๆ คนคือ ครั้งนี้ เก้ากลับมาทำดนตรีในสไตล์ที่หนักหน่วงกว่าที่ใครหลายคนคาดไว้

Bad Baboon คือวงล่าสุดของเขา คือพลังหนุ่มจากสี่สมาชิกคือ กลอง-ฐาฬ์ กุณฑลบุตร (ร้องนำ), โดม-วีรยุทธ์ ห่อนาค (กลอง), บอม-วิชาวัฒน์ บุดดาบุญ (เบส) และเก้าเองที่ครั้งนี้ เขากำชับหนักแน่นกับเพื่อนว่าเขาอยากเล่นกีตาร์ในวง 

“พอดีว่ามีเพื่อนที่โตมาแบบเรา เป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก พูดอะไรก็เข้าใจว่าเราจะทำแนวไหน นั่นคือคุณกลอง มันชอบแรป เลยคุยกันว่าอยากทำเพลง ผมพูดตรงๆ เลย อยากเล่นกีตาร์ อยากเล่นเมทัล มึงก็มาแรปแล้วกัน ร้องไม่ต้องมีเมโลดี้เลย จะได้ทำดนตรีง่ายด้วย ไม่ต้องมีเรื่องของฮาร์โมนี่ ตัดทิ้งไปได้เลย เอาความสะใจล้วนๆ

“เราก็คิด Riff กีตาร์ไป แรปก็เล่าเรื่องไปโดยไม่ต้องคิดว่าคำมันจะลงเมโลดี้ไหม มันพูดอะไรออกมาตรงๆ ได้ นี่คือเสน่ห์อย่างหนึ่งของแรป คือคำไทยมันมักมีปัญหา สังเกตเพลงไทยในตลาดนะครับ ในยุคก่อนฮิปฮอปมา ว่ามันจะมีคำที่ถูกใช้วนไปวนมา เหมือนเป็นชุดคำที่ลงกับเมโลดี้แล้วร้องออกมาได้โดยไม่โกงโน้ต 

“แต่ในยุคหลัง พอมาเป็นยุคฮิปฮอป เราจะเห็นว่าต่อให้มีเมโลดี้ก็เถอะเริ่มมีการโกงโน้ต มันก็ใช้ได้กับแนวดนตรีบางแนว จะมีความกวน มีเสน่ห์ไปอีกแบบ แต่ผมรู้สึกว่า นี่แหละเป็นจุดเริ่มต้น อิจฉาคนฝรั่งน่ะครับที่เขามีเพลงที่พูดคำอะไรก็ได้ มันลงโน้ต ลงเมโลดี้ได้หมดเลย คือภาษาเขามันดันเป็นแบบนั้น แต่ว่าภาษาเราอาจจะต้องเลือกคำนิดหนึ่งเวลาร้องเมโลดี้ แต่พอเป็นแรปปุ๊บ มึงรัวเลย ขอแค่ Rhyme สวย ฟังแล้วเข้าหู ใช่มันก็คือใช่ และผมว่า ความชอบมันก็เป็นไปตามวัย เรารู้สึกว่า วัยนี้เราไม่ต้องมานั่งคิดแล้วว่ามันจะฮิตหรือไม่ฮิต ถ้าคนชอบ มันก็ชอบครับ”

วันนั้น ผมบอกเก้าว่า การได้ฟังเพลงของ Bad Baboon นั้นกระตุกต่อมความทรงจำยิ่งนัก เหมือนได้นั่งไทม์แมชชีนที่พาผู้ชายวัย 30 เดินทางกลับไปสู่สมัยไว้ผมเกรียนขาวสามด้าน ขอเงินแม่ไปซื้อเทปคาสเซ็ต ใส่เทปนั้นในเครื่องเสียงในรถแม่ เปิดลำโพงสุดเสียง เพียงอินโทรเพลง Paper Cut จากอัลบั้มในตำนาน Hybrid Theory ของ Linkin Park ดังขึ้น แม่ก็หันขวับและถามว่า “ซื้อเพลงอะไรมา” นั่นคือแทร็กแรกของการเดินทางไกลในชีวิตวัยรุ่นยุค 2000 ยุคที่ดนตรีร็อกผสมแรป (หรือ Nu Metal หรือเฮฟวี่เมทัลผสมฮิปฮอป แล้วแต่จะนิยาม) แบบนี้ยังเฟื่องฟูมาก มันนำไปสู่การแสวงหา Limb Bizkit และผองเพื่อนมากระแทกโสต และนี่คือแนวดนตรีที่ไม่ใช่ดนตรีเมนสตรีมอีกต่อไปในยุคนี้

“ใช่ครับ ใช่ๆ ผมก็โตมาแบบนั้นเหมือนกัน มันยากนะ แต่มองในแง่ดีมันก็ท้าทายไง ถ้าเราทำให้ดนตรีร็อกหรือเมทัลกลับขึ้นมาให้สูงที่สุด เรารู้สึกว่าเป็นความท้าทาย เราอยากเล่นแบบนี้มากกว่า ส่วนใครจะมาดูเพราะว่าเป็นตัวผม ผมก็ไม่สน แต่ตอนเขากลับออกไป แล้วเขารู้สึกยังไงกับสิ่งนี้ นั่นสำคัญกว่า”

เก้าที่เจ็ด : Yes แม่ แปลว่าใช่ครับแม่ ถูกต้อง ใช่เลย ครับผม ครับแม่

ผมเชื่อเสมอว่า ถ้าอยากเข้าใจใครสักคน วิธีที่ดีที่สุดคือศึกษาชีวิตและเสพผลงานของเขา

ตอนนี้ Bad Baboon ปล่อยออกมาแล้ว 4 ซิงเกิล คือ Yes แม่, ข้าวราดแกง, อับดุล และล่าสุด เอาแฟนเก่ากูคืนมาโดยสมาชิกในวงรับผิดชอบพาร์ตตัวเอง และช่วยกันขัดเกลาให้กลมกล่อมทั้งเนื้อร้อง ทำนอง และดนตรี 

ต้องยอมรับว่า แค่ได้ฟังชื่อเพลง อาจทำให้หลายคนด่วนตัดสิน 

คำมันชัดเจน ตรงไปตรงมา ไม่หลอกด่า ไม่อ้อมค้อม

ดนตรีมันสาดโสตซะสะใจ และอาจจะหนักหูเกินไปสำหรับคนที่ไม่เข้าใจ หรือใจไม่เปิดรับดนตรีเมทัล

แต่นี่แหละคือเมทัล นี่แหละคือความขบถ นี่แหละคือพลังสร้างสรรค์แห่งวัยหนุ่ม

ในฐานะของคนที่ฟังแล้ว ผมอยากบอกคุณอย่างนี้ครับว่า

เปิดใจ เปิดลำโพงให้สุด และจงอ่านระหว่างบรรทัดให้ดีๆ

“อันนี้ผมพูดแทนนักร้องนะครับ ตีความจากนักร้องอีกที เพราะผมก็ไม่รู้ว่าอะไรอยู่ในหัวเขาเหมือนกัน” เก้ากล่าว ก่อนจะเล่าความหมายที่ซ่อนอยู่ในแต่ละเพลง

“อย่างเพลง Yes แม่ เป็นเพลงแรกของวง คอนเซปต์อาจจะยังไม่ชัดเจนนัก ผมแค่มีดนตรีให้ แล้วให้นักร้องไปเขียนเนื้อมา ได้ท่อนฮุกมาก่อนว่า ‘Yes แม่ แปลว่าใช่ครับแม่’ ผมก็รู้สึกว่า แม่ง เป็นคำที่กวนตีนดี ‘ถูกต้อง ใช่เลย ครับผม ครับแม่’ มันเป็นคำที่เหมือนจะด่าเหรอ แต่ไม่ใช่ บอกว่า Yes แม่ ก็คือเชื่อฟังพ่อแม่ ตามนั้น เป็นคอนเซ็ปต์ที่พูดถึงคนที่อายุมากๆ แล้วใช้อายุมาเป็นอาวุธน่ะครับ

“มีอยู่ท่อนหนึ่งในเพลง ‘ฆ่าคนด้วยความแก่แต่ว่าจริงๆ ไร้ Attitude’ เหมือนคนที่ใช้อายุมาข่มว่ากูเจ๋ง กูรู้มากกว่ามึง ทั้งที่จริงๆ แล้วเขาอาจจะเป็นแค่ผู้ใหญ่ไก่กา ไม่ได้รู้อะไรจริงๆ ด้วยซ้ำไป เราไม่จำเป็นต้องนับถือคนแบบนั้น อันนี้คือแนวความคิดของเรา คือมันไม่สำคัญว่าคุณจะอายุเท่าไหร่ มันสำคัญว่าข้างในคุณอายุเท่าไหร่มากกว่า”

แล้วซิงเกิลที่ 2 อย่าง ข้าวราดแกง ล่ะ-ผมถามเขา

“สั่งข้าวราดแกงเมื่อไหร่ แต่สุดท้ายได้แกงราดข้าวทุกครั้ง เปรียบเปรยกับสภาพสังคมปัจจุบันที่พูดอย่างทำอย่าง คืออันนี้มันเล่นคำแหละ เรารู้ว่ามันเหมือนกันแหละ ข้าวราดแกงกับแกงราดข้าว แต่ว่าไปดูจริงๆ มันไม่เหมือนนะ สำหรับผมคือ ไม่อันใดอันหนึ่งคือข้าวอยู่ข้างบน อีกอันหนึ่งคือข้าวอยู่ข้างล่าง มันไม่เหมือนกัน บางที บางเรื่องที่เรารู้สึกว่า เฮ้ย เหมือนๆ กันก็ได้มั้ง จริงๆ มันไม่เหมือน ถ้าเขาสั่ง เขาเป็นลูกค้า คุณก็ต้องทำตามที่เขาบอก ไม่ใช่มาขายผ้าเอาหน้ารอด เอาผักชีโรยหน้าแล้วบอกว่ามันเหมือนกัน หรือบางทีคนพูดอย่างทำอย่าง มันเยอะในสังคม เราก็เอามาพูดในเชิงกวนตีน ไม่ได้ไปด่าเขาตรงๆ เพลงนี้ก็จะจิกๆ กัดๆ หน่อย เออ เหมือนปะยาง เขียนปะยาง 24 ชั่วโมง แต่ปะจริงๆ ปะแค่ครึ่งชั่วโมงเอง มันคือความกวนอ่ะครับ 

“จริงๆ มันมีอะไรอีกในนั้น มีความเสียดสีอยู่เกือบทุกเพลง แต่เราฉาบมันด้วยความกวน ไม่อยากให้คนฟังรู้สึกว่า โห เมทัลมันเครียดจังวะ เราก็ยังต้องการให้มีอารมณ์ที่กวน แบบยิ้มได้อยู่ เพราะผมว่ามันสำคัญนะเวลาที่เราฟังเพลง อย่างพี่มานั่งคุยกับผมวันนี้ กับเวลาที่พี่กลับไปฟังเพลง พี่ต้องนึกถึงคนคนเดียวกันหน่อย เราไม่อยากเป็นแบบวงที่ก่อนจะขึ้นคอนเสิร์ตนี่นั่งเล่นเกมกัน หัวเราะคึกคัก สนุกน่ารัก แต่ขึ้นไปบนเวทีแล้วคุณพูดแต่เรื่องเลือด เรื่องการเมืองอย่างนี้ แค่เพราะแนวดนตรีเมทัลเขาทำกัน แบบนั้นมันก็ไม่ใช่ตัวคุณแล้ว มันไม่ใช่แค่ว่าแนวนี้ต้องพูดเรื่องนี้เท่านั้น แนวไหนมันจะพูดเรื่องไหนก็ได้ครับ ทำได้หมด”

มาถึงเพลง อับดุล ซิงเกิลที่ 3 ที่เก้าดูท่าว่าจะชอบมาก เพลงนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากเพลง สาวบางโพธิ์ ของตู้ ดิเรก

“ผมไปร้านเหล้ากับเพื่อน คุยกันว่าเพลงต่อไปเอาอะไรดี วงดนตรีที่ร้านก็เล่นเพลง สาวบางโพธิ์ (เก้าฮัมทำนอง) แล้วเพื่อนผมก็ร้องขึ้นมา ‘อับดุล เอ้ย อับดุล เอ้ย’ ผมก็ เออ ได้นี่หว่า มันเป็นคำของตลกเล่นกัน เราเอาไปทำต่อได้นี่หว่า ผมก็ไปขึ้นโครงดนตรีมา นักร้องก็ไปเขียนแรป แรปมันมา ดีมากเลย อับดุล นี่ผมชอบมาก เป็นเพลงที่พูดถึงเรื่องของคนที่รู้จริงแต่ไม่จังครับ รู้จังแต่ไม่จริง มันก็เหมือนกับโชว์ปาหี่ เหมือนกับโชว์อับดุล อย่างนี้เลย 

“โดยเฉพาะกับคนบางคนที่มีคนนับหน้าถือตาอยู่ในสังคม เป็นคนใหญ่คนโตด้วยซ้ำไป คือเขาไปพูดอะไรคนก็เชื่อหมด แต่จริงๆ มันอาจไม่มีอะไรจริงเลยด้วยซ้ำที่เขาพูด มันก็มีอะครับ ในสังคมเรา ผมยกตัวอย่างไลฟ์โค้ชบางคน ใช้คำว่าบางคนนะครับ ผมรู้สึกว่า เขาจะรู้อะไรวะ นึกออกไหม ที่เขาพูดไปเป็นสิ่งที่เรารู้อยู่แล้วบ้างก็มี แต่บางคนก็ยังจะเชื่อ ยังจะฟัง เลยเป็นที่มาของเพลงนี้ เราเปรียบเทียบกับคนที่ทำเหมือนรู้ แต่จริงๆ ไม่รู้อะไรเลย”

ส่วนเพลงล่าสุด เอาแฟนเก่ากูคืนมา “เพลงนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของนักร้อง เป็นเพลงแรกที่นักร้องเขามีเนื้อมาจบหมดแล้วเลย เราก็ไปทำดนตรีเลยออกมาเป็นอย่างที่เห็น” 

ตัวผมเองได้ฟังแล้วครับ พูดเลยว่าเพลงนี้แสบจริง ได้ฟังฮุกแรกเท่านั้นแหละ เล่นเอาถอดแว่นแทบไม่ทัน

แม้ตัวผลงานจะการันตีฝีมือของวงได้เป็นอย่างดี แต่ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่าหลายคนอาจยังปิดใจ หรือไม่ก็เข้ามาฟังเพราะเป็นวงที่มี เก้า จิรายุ เป็นสมาชิก ซึ่งดูเหมือนเก้าก็เข้าใจข้อดีนี้

“ผมอยากมีงานเล่น แล้วไปเล่นในฐานะวง ผมคิดเสมอว่า ผมไม่ได้อยากมีสปอตไลต์ คือโอเค คนต้องมองอยู่แล้วว่าเป็นวงเก้า แต่ท้ายที่สุด ก็ถ้าเขาอยู่กับโชว์สี่สิบห้านาทีหรือชั่วโมงนึงที่ผมไม่ได้ร้องเพลงเลย ผมแค่คอรัสอย่างนี้ ถ้าเขาอยู่กับเราได้ แสดงว่านี่ความสามารถเราแล้วนะ แต่ผมก็ไม่ได้ปิดกั้นนะ ใครอยากจะดูเพราะผม ก็ไม่เป็นไร แต่ท้ายที่สุด เราหวังเป็นอย่างยิ่งว่า วงจะทำให้คนรู้สึกสนุกได้คือ ณ ตอนนี้ วงยังไม่ได้เป็นยอดฝีมืออะไรอย่างนั้น แต่ผมมองว่า หน้าที่เรามีอย่างเดียวครับ เราขึ้นชื่อว่าเป็นวงดนตรี เราแค่ต้องเล่นดนตรี แล้วก็ต้องเล่นให้เขาปฏิเสธเราไม่ได้ 

“ผมไม่ได้บอกว่า ดีจนปฏิเสธไม่ได้ มันต้องเป็นความพอดีอะไรบางอย่าง ที่แบบไม่ได้เล่นโชว์ออฟ ปฏิเสธไม่ได้ในที่นี้คือ มันจะมีบางคนที่เราไม่ชอบเขาเลย ศิลปินคนนี้ แต่บางทีเรานั่งดูคลิปเขาเล่น ทำไมกูหยุดดูไม่ได้วะ รู้ตัวอีกที กูว่ากูชอบมึงแล้วล่ะ มันต้องเป็นความรู้สึกอย่างนั้น แล้วเราไม่ได้หวังว่าจะต้องเกิดขึ้นกับทุกคนนะครับ เราหวังว่ามันอาจจะเกิดขึ้นกับแค่คนบางคน แค่นั้นเราก็มีความสุขแล้ว นั่นแหละครับ แค่เล่นกับเพื่อนๆ แล้วก็เป็นตัวของตัวเองครับ”

ก้าวไปพบบทบาทชีวิตของเก้า จากนักแสดงเด็ก พระเอกวัยรุ่น สู่นักดนตรีเมทัล และชายหนุ่มที่ไม่ยอมแพ้กับเส้นทางที่เลือก
ก้าวไปพบบทบาทชีวิตของเก้า จากนักแสดงเด็ก พระเอกวัยรุ่น สู่นักดนตรีเมทัล และชายหนุ่มที่ไม่ยอมแพ้กับเส้นทางที่เลือก

เก้าที่แปด : ความสัมพันธ์ในมุมมองของคนหนุ่ม

ในยุคโซเชียลมีเดียที่ความหมายของความเป็นส่วนตัวเริ่มเปลี่ยนไป นอกจากผลงานเบื้องหน้าแล้ว ชีวิตส่วนตัวและความสัมพันธ์หลังม่านมายาก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่คนล้วนจับตามอง โดยเฉพาะคนหนุ่มวัยกลาง 20 เขามีมุมมองต่อความสัมพันธ์อย่างไร ในช่วงวัยที่แพสชันแห่งความรักกำลังเข้มข้นและเบ่งบาน

“ความสัมพันธ์เหมือนเป็นสิ่งที่เราคาดเดาไม่ได้ เราไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง เราไม่รู้ว่าจะคบกับใครนานแค่ไหน เขาจะอยู่ในชีวิตเรานานไหม เขาจะรับเราได้ไหม เราจะรักเขาได้ไหม มีแต่คำถามเต็มไปหมดเลยครับ คิดมากไปผมว่าก็ปวดหัว ก็เลยกลับมาที่ว่า ตอนนี้มีความสุขก็พอ คิดเผื่อไปข้างหน้าได้นะ แต่ไม่ต้องเยอะมากจนกวนใจเรา แค่รู้สึกว่า ตอนนี้ คบกันแล้วมีความสุข มองไปข้างหน้าแล้วยังโอเค ก็ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว”

สำหรับคุณ อะไรคือสิ่งที่จะรักษาความสัมพันธ์ได้นาน-ผมถามเขา

“พูดถึงความแฟร์ มันก็สำคัญ แต่แฟร์ของแต่ละคนไม่เท่ากันอีก งั้นมาพูดเรื่องทัศนคติดีกว่า สมมติเรามองสิ่งหนึ่ง มันอาจจะไม่ได้มองเป็นสิ่งเดียวกันเสียทีเดียว แต่ถ้าเราเข้าใจว่าทำไมเขาถึงมองแบบนั้นก็จบ อีกอย่างก็ใจเขาใจเราด้วยครับ ช่วงที่เราเครียด เราอยากได้การปลอบประโลม ถ้าเขาเครียดก็คงเหมือนกัน จริงๆ ผมไม่อยากคิดไปเยอะว่ามันจะต้องเป็นยังไง คือพอมาอยู่ในวงการ คอมเมนต์มันเยอะ ส่วนหนึ่งผมก็เป็นคนที่มีโลกส่วนตัว ผมไม่พูดว่าผมมีโลกส่วนตัวสูง เพราะผมไม่รู้สึกว่าสูงขนาดนั้น แต่มันมีอยู่ ผมว่าเราก็จะให้เขาเห็นเฉพาะสิ่งที่เราสบายใจที่จะให้เขาเห็น เพราะท้ายที่สุดแล้ว เราไม่อยากให้คนดูจากทางบ้านมาเป็นคนตัดสินชี้ชะตาเรา มันไม่ใช่ 

“ท้ายที่สุด มันต้องมาจากตัวเราเองว่าเรารู้สึกแบบไหนจริงๆ ผมเชื่อว่าหลายคนในวงการต้องมีผลกระทบบ้างแหละ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งกับความสัมพันธ์ ก็เป็นห่วงนะครับ (ยิ้ม) ขอให้ทุกคนสู้ๆ ครับ มันไม่ง่ายอยู่แล้ว ต่อให้เราไม่ได้อยู่ในวงการนี้ เขาก็จะมีความท้าทายแบบอื่น ที่พระเจ้าหรือใครสักคนส่งมาให้เราต้องต่อสู้กับสิ่งนั้น มันเป็นบททดสอบ 

“ถ้าพูดถึงของผม ผมรู้สึกว่า มันเหมือนเป็นการซื้อหวยที่เลขเปลี่ยนได้ตลอดเวลา ซึ่งมันขึ้นอยู่กับสิ่งที่เราประพฤติตัวด้วย กับสิ่งที่เขาประพฤติตัวด้วย มันประกอบกัน บางทีเราซื้อมา ก็ไม่รู้ว่าถูกหรือเปล่าแหละ มันไม่รู้จนกว่าวันที่หวยจะออก” 

ฟังเขาพูดจบ ผมคิดในใจ และหวังอย่างยิ่งครับว่า เขาจะถูกหวยงวดนี้

เก้าที่เก้า : ย้อนรอยเก้า ก่อนก้าวต่อไป

การสนทนาดำเนินมาถึงจุดสุดท้าย แต่ผมนึกย้อนกลับไปก่อนวันสัมภาษณ์ วันที่ผมโทรหาเขาเพื่อบอกประเด็นและจุดมุ่งหมายที่เราจะคุยกัน และถือโอกาสถามเขาตรงๆ ว่า อยากคุยอะไรนอกเหนือจากประเด็นที่วางไว้บ้างไหม “จริงๆ คุยอะไรก็ได้นะครับ ผมเป็นคนอ่านง่ายครับ ไม่ซับซ้อน” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งที่ชวนตีความได้หลายอย่าง

มาวันนี้ที่ผมได้สนทนา ได้ฟังเสียงเขาเต็มสองหู ได้จ้องเขาเต็มสองตา จริงอยู่ที่คุยเรื่องอะไรก็ได้ แต่เขาไม่ใช่คนที่อ่านง่ายนัก และหลายครั้งก็ก้ำกึ่งระหว่างความเข้าใจง่ายและซับซ้อนอยู่ในที

น้ำเสียงของ เก้า จิรายุ ให้จินตนาการถึงเสียงโทนต่ำ ราบเรียบ และค่อนข้างนิ่ง 

จะตื่นเต้น ยินดี หรือเศร้าใจ น้ำเสียงจึงไม่ต่างกันนัก แต่มันเต็มไปด้วยความครุ่นคิดของวัยหนุ่ม อาจพูดติดขัดบ้าง ในระหว่างที่กำลังเลือกสรรค์คำมาบรรยายความรู้สึกนึกคิดอย่างระมัดระวัง ถ้าเขาไม่คั่นด้วยคำว่า ‘แบบ…’ แล้วตามด้วยข้อความ เขาก็จะใช้ความเงียบตัดประโยคอย่างชะงักงัน แม้การร้อยเรียงประโยคจะชวนสับสนในบางครั้ง แต่นั่นกลับเป็นสิ่งที่ผมชอบที่สุด เมื่อได้กลับมาฟังเสียงสนทนาของเขาอีกครั้งระหว่างถอดเทป 

มันคือความครุ่นคิดของวัยหนุ่มจริงๆ

บางจังหวะนั้นหนักแน่นชวนคล้อยตามและชวนตั้งคำถาม ว่านี่คือบทเรียนชีวิตที่มาจากชายวัย 25 จริงหรือ 

บางจังหวะก็ลังเลกับคำตอบ จนชวนให้สงสัยว่าเขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่ 

แต่กระนั้น ก็สมวัยย่าง 26 เป็นตัวของตัวเองและเปี่ยมเสน่ห์อย่างร้ายกาจในทุกจังหวะ

น่าคิดว่าถ้าให้มองย้อนกลับไป ชีวิตมอบบทเรียนใดให้เขาได้เรียนรู้มากที่สุดในวัยนี้

“มันไม่มีอันไหนเฉพาะเจาะจงหรอกครับ แต่ว่าช่วงเวลาที่เราได้เรียนรู้มากที่สุด คือช่วงเวลาที่มันแย่ อาจจะเรารู้สึกว่า งานช่วงนี้ไม่ใช่งานที่เราอยากทำ ผมพูดตามตรงเลย ผมไม่ได้ทางสะดวกมาตลอดนะ มีบางงานที่แบบ… เราอยากทำมากเลยว่ะ ไปออดิชันไม่ได้ก็มี หลังๆ มานี่ผมออดิชันไม่ค่อยติดเลยนะครับ ส่วนใหญ่งานที่เราได้เห็นกันจะเป็นงานที่ติดต่อเข้ามาว่าอยากได้เรา อันนี้คือยกตัวอย่างจากในหลายๆ เหตุการณ์ บางทีมันก็เศร้าไปเลย หรือเครียดไปเลย หรือเซ็งตัวเองไปเลย 

“แต่ไอ้ช่วงเวลาแบบนี้ มันทำให้เราเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน ได้มองเห็นชีวิต และยิ่งเห็นชัดเวลาที่มันผ่านมาแล้ว เมื่อเราเอาชนะความเครียดในครั้งแรกได้ ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม ก็จะทำได้ต่อๆ ไป มันอาจจะยากขึ้น มันอาจจะมองไม่เห็น มันอาจจะมืดแปดด้าน แต่ผมรู้สึกว่า มองย้อนกลับไปนี่แบบ โหย มันมีคุณค่ากับเรามากเลยนะ ไอ้ความไม่สำเร็จต่างๆ เนี่ย ความหกล้มคลุกคลาน มีคนด่า อะไรอย่างนี้ มันมีค่ากับผมมาก ที่จะพูดทั้งหมดทั้งมวลก็คือ ผมขอบคุณข้อผิดพลาดพวกนี้มากเลย ส่วนใหญ่มันจะฉุดรั้งเรา ดึงเราให้ต่ำลงไป 

“แต่ผมรู้สึกว่ามันไม่มีอะไรที่จะฉุดเราได้จริงๆ หรอก นอกจากเรายอมแพ้ของเราเอง”

ก้าวไปพบบทบาทชีวิตของ เก้า จิรายุ จากนักแสดงเด็ก พระเอกวัยรุ่น สู่นักดนตรีเมทัล และชายหนุ่มที่ไม่ยอมแพ้กับเส้นทางที่เลือก

เก้า-จิรายุ ละอองมณี อาจเป็นคนที่แค่เห็นปราดเดียว แม้เขาจะสวมหน้ากากอนามัย แต่ผมจะจำได้ทันทีว่าเป็นเขา ในขณะเดียวกัน เขาก็คือคนที่หากผมมองผ่านๆ ท่ามกลางคนมากมายที่กำลังข้ามถนนตรงสี่แยก เขาก็คือชายวัยรุ่นปกติคนหนึ่งที่ผมไม่เอะใจ และคงปล่อยให้เดินผ่านไปเหมือนคนอื่นๆ

หรือถ้าผมเกิดจำเขาได้ตอนเดินสวนกัน ก็คงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร

อย่าเข้าใจผมผิดนะครับ ไม่ใช่ว่าการเจอกับ เก้า จิรายุ นั้นไม่น่าตื่นเต้น แต่เป็นเพราะนี่คือนักแสดงชายเพียงไม่กี่คนที่ผมรู้สึกคุ้นหน้ากว่าญาติบางคน และรู้สึกคุ้นเคยมากยามเจอตัวจริง จะมีสักกี่คนที่เราเห็นเขาตั้งแต่เด็กจนโต ราวกับเราเติบโตมาด้วยกัน และคงไม่เกินจริงนักหากผมจะขอเหมารวมว่านักอ่านหลายท่านคงรู้สึกคล้ายกัน 

บันทึกทรรศนะของ เก้า-จิรายุ ละอองมณี ในวัยย่าง 26 ปี

คุณนึกหน้าเด็กชายที่รับบท ‘ไอ้ทิ้ง’ ใน ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค 1 ออกไหม หากยังคลับคล้ายคลับคลา ลองนึกหน้า ‘โต้ง’ ในวัยเยาว์จาก รักแห่งสยาม นั่นแหละครับ คนเดียวกัน แต่หากต่อมการแยกแยะหน้าตาเด็กชายของคุณนั้นบกพร่องเหมือนผม (ที่มองว่าเด็กชายที่ไหนก็หน้าตาคล้ายกันไปหมด) ลองนึกถึงวัยรุ่นชายสะพายเบส บุคลิกจ๋อยๆ ที่ชื่อ ‘เป็ด’ จาก Suckseed ห่วยขั้นเทพ นั่นก็ใช่ ไปจนถึงบทบาทนอกจอเงินอย่างการเป็นมือกีตาร์ประจำวง Bad Baboon เจ้าของเพลงร็อกเมทัลหนักๆ แต่เนื้อหากวนประสาท นั่นก็เขา 

แต่เป็นเก้า คนละเก้าเดียวกันกับที่เรารู้จัก เพราะครั้งนี้เขาสวมบทบาทเป็นตัวเอง

ผมเจอเก้าที่สตูดิโอซูเปอร์จิ๋ว เขาเพิ่งถ่ายรายการ Super 10 เสร็จ (ที่ระหว่างนั่งรอ ก็ได้ยินเพลง ทุ้มอยู่ในใจ เปิดซ้อมวนไปมา) แม้เวลาจะล่วงเลยมาเกือบ 2 ทุ่ม และคงเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย แต่เก้ากลับบอกว่า “ยินดีครับ” หากเราจะใช้เวลาต่อจากนี้อย่างเต็มที่ 

เราคุยกันในห้องแต่งตัวของสตูดิโอ อาจไม่ใช่สถานที่ที่น่ารื่นรมย์นักต่อการเจาะใจ แต่นี่คงเป็นสถานที่ที่ เก้า จิรายุ ในวัยย่าง 26 ต้องเผชิญมาตลอดการทำงานกว่า 20 ปี ในวงการที่หน้าม่านฉาบด้วยแสงสปอตไลต์ แต่หลังม่านอบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นเสื้อผ้า กลิ่นอาหารที่ผสานอยู่ในละอองของแอร์คอนดิชัน และกลิ่นความทรงจำ (ที่คล้ายกลิ่นเหงื่อจากการทำงานหนัก) ของชายวัย 25 ปีที่ต้องแลกและเรียนรู้หลายบทเรียน กว่าเขาจะพาชีวิตมานั่งอยู่ตรงนี้

บันทึกทรรศนะของ เก้า-จิรายุ ละอองมณี ในวัยย่าง 26 ปี

เก้าแรก : เด็ก ดวง ดารา

“ถ้าผมจะให้เครดิตว่าทำไมผมอยู่ได้ต่อเนื่อง มันเป็นเรื่องโชคส่วนหนึ่ง โอกาสส่วนหนึ่ง” เก้าตอบเนิบๆ หลังจากที่ผมถามว่า อะไรทำให้ชายวัย 25 ทำงานในวงการนี้ได้นานเกือบ 20 ปี และยังยืนระยะมาได้จนถึงตอนนี้ 

“ผมต้องขอบคุณทุกคนที่มีพระคุณ ผู้ใหญ่ ผู้จัดละคร โปรดิวเซอร์ ผู้กำกับ ที่มอบโอกาส ทำให้เราได้มีอาชีพ ได้เงิน ได้ประสบการณ์”

ส่วน ‘โชคส่วนหนึ่ง’ ที่เขากล่าวถึง คือการมีพ่อแม่ที่คอยสนับสนุนให้เขาทำงานนี้มาตลอด 

“แม่นี่แหละครับหลักๆ ที่เขาดีลกับทุกอย่างได้ดี ดีมากๆ เพราะผมก็คือเด็กทั่วไปคนหนึ่ง หากปราศจากงานนี้ ผมก็คือเด็กทั่วไป เด็กมันไม่เหมือนผู้ใหญ่ อย่างผู้ใหญ่ ถ้าเราทำงานได้ไม่ตรงตามที่เขาจ้างมา เราก็รู้สึกไม่ดี เราถึงต้องทำให้ดีขึ้น แต่สำหรับเด็ก มันไม่มีเหตุผลแบบนั้นครับ เด็กๆ มัน ก็แล้วไง ถ้าไม่อยากทำขึ้นมาก็ไม่ทำ”

และอาจจะเป็นไปได้ที่คนจ้างก็ยอมรับกับเงื่อนไขแบบนั้น-ผมถาม

“มันก็ไม่แน่นอนฮะ ซึ่งมันก็มีอย่างนั้นอยู่แล้ว แต่ว่าส่วนหนึ่ง ผมเองก็เป็นเด็กที่เหมือนจะดื้อ แต่ต่อให้แย่สุดแค่ไหน ก็ยังคงทำงาน ไม่เคยหรือน้อยมากที่จะถึงขั้นว่าทำให้งานเขาต้องช้าไปเลยเพราะเรางอแง ก็เป็นโชคดี อาจเป็นเพราะแม่เลี้ยงมาดีด้วย แม่เขาจะรู้ว่า ต้องดีลยังไงเราถึงจะเล่น แต่ขณะเดียวกัน มันไม่มีความรู้สึกว่าเราถูกบังคับขนาดนั้นนะ เพราะเวลาที่ผมไม่อยากทำจริงๆ แม่จะถามก่อน อาจมีการ Convince บ้าง แต่เขาไม่เคยบังคับเราในเรื่องนี้ ยิ่งชัดเจนเลย พอเราโตขึ้น ถ้าเขารู้ว่าเราเหนื่อย ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ไปโรงเรียน ไม่ค่อยได้เล่นกับเพื่อน เราจะเริ่มไม่มีความสุข เริ่มมีอาการแปลกๆ เขาก็ไม่เคยฝืน” 

คงไม่ใช่งานง่ายๆ เลยสำหรับเด็กที่เคย ‘เป็นแบบ’ ถ่ายโฆษณามาตั้งแต่ 2 ขวบเศษ ถ่ายละครจริงๆ จังๆ ตอน 6 ขวบกว่าๆ (และเริ่มเป็นที่รู้จักในบทบาท ‘ผีน้อย’ จากละคร ผีขี้เหงา ในช่วง พ.ศ. 2545) และถ่ายหนังตอน 9 ขวบ นั่นทำให้นักแสดงเด็ก มีชีวิตวัยเด็กที่ไม่เหมือนกับเด็กทั่วไป

“ช่วงเด็กๆ มันอาจจะแบบ…พึ่งดวง ” คล้ายพูดติดตลกและถ่อมตัว แต่น้ำเสียงและท่าทางบ่งบอกว่าเขาคิดอย่างนั้นจริงๆ “เพราะเด็ก ความสามารถมันไม่หนีกันมากหรอกครับ เมืองไทยไม่เหมือนเมืองนอก น้อยคนมากที่จะโคตรพรสวรรค์แบบ ดาโคทา แฟนนิง (Dakota Fanning) คือส่วนใหญ่ผู้กำกับเล่นให้ดูเลย แล้วเราก็เล่นตามเขา อยู่ที่ว่าเด็กคนไหนก็อปปี้เก่ง 

“อาจจะเป็นโชคดีของผมที่ผมก็อปปี้เก่ง ทำเหมือนเขาเดี๊ยะ ก็โอเค แต่ว่าโตขึ้นเนี่ย การจะรักษาอาชีพเราไว้ได้คือเราต้องแสดงเป็นจริงๆ ต้องรู้จริง โชคดีที่ว่าพอถึงเวลาที่เราต้องพิสูจน์ตัวเองในฐานะนักแสดงที่โตแล้ว ก็ดันทำได้ โชคดี มีครูดี พี่เงาะ (รสสุคนธ์ กองเกตุ) ก็สอน โชคดีว่าเราได้ครูที่ดี แล้วเราก็ดันจำได้ ดันเอาไปใช้ได้ถูกทาง ผู้กำกับชอบ คนดูชอบ มันเลยอยู่ได้ คนก็บอกว่า​ โอเค นี่เป็นนักแสดงที่เก่ง แต่จริงๆ ผมว่า ผมไม่ได้เก่งได้ด้วยตัวเองหรอก มันก็ไม่ได้อย่างเดียวอะนะครับ มันหลายๆ อย่าง”

บันทึกทรรศนะของ เก้า-จิรายุ ละอองมณี ในวัยย่าง 26 ปี

เก้าที่สอง : ความสามารถ โชคชะตา และคำสอนของแม่

คำก็ดวง สองคำก็โชค ฟังเก้ามาถึงตรงนี้ ทำให้ผมตรึกตรองถึงกฎแห่งความโชคดีที่เคยอ่านผ่านๆ เมื่อนานมาแล้ว มันกล่าวว่า มนุษย์สร้างโชคดีได้เสมอ โชคดีจะเกิดขึ้นเมื่อ ‘โอกาส’ มาเจอกับคนที่ ‘พร้อม’ รับโอกาสนั้น แน่นอนว่าเก้าพร้อมรับโอกาสต่างๆ ที่เข้ามาเสมอ แม้ว่าเขาจะบอกว่า “จริงๆ แล้ว ผมปฏิเสธงานนะ เยอะด้วย มีหลายงานที่ผมยังนึกเสียดายมาถึงทุกวันนี้ว่าทำไมไม่รับวะ เป็นเพราะเหตุผลโง่ๆ ง่ายๆ อย่างขี้เกียจ เหนื่อย หรืองานนั้นมันดู ‘ไม่น่าจะดี’ 

“ผมไม่ค่อยอยากทำงานพร้อมกันหลายเรื่อง บางคนที่เขาทำได้พร้อมกันแล้วออกมาดีก็ดีไป แต่พอผมทำดูแล้ว มักจะรู้สึกว่า มันน่าจะดีได้กว่านี้อีก ผมว่าสภาพจิตใจหรือสภาพร่างกายในช่วงนั้นก็สำคัญ ผมคิดง่ายๆ ตามคนปกติทั่วไปว่า สัปดาห์หนึ่ง อย่างน้อยๆ เราน่าจะมีวันว่างสักสองวัน ผมว่ามันมีเหตุผลอะไรสักอย่างที่คนเรามีกฎหมายแรงงาน ว่าทำงานวีกละไม่เกินกี่ชั่วโมง ผมไม่รู้ว่าประเทศไทยซีเรียสแค่ไหน แต่ต่างประเทศซีเรียสมาก เพราะเขาวิจัยออกมาแล้วว่า งานมันจะออกมาดีกว่า ถ้าคุณทำในชั่วโมงที่เหมาะสม และปริมาณที่คุณทำได้ มันเยอะกว่าที่คุณทำงานหนักอีก ผมเลยรู้สึกว่า เออ มันก็ดี เพราะเราทำน้อย แต่เราได้มาก ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว” 

แต่โชคดีที่เกิดจากความพร้อมที่ว่า จะไม่เกิดขึ้นเลยหากเขาไม่เปิดรับและเรียนรู้จากคนอื่น อย่างที่กฎแห่งความโชคดีอีกข้อได้กล่าวว่า โชคดีจะมาจากคนอื่นเสมอ 

อีโก้ คือศัตรูตัวฉกาจที่สามารถดับอาชีพนักแสดงได้ในพริบตา และถ้าจะพูดให้ถูก ไม่ใช่แค่อาชีพนักแสดง แต่มันอาจหักเหชีวิตของวัยรุ่นคนหนึ่งจากหน้ามือเป็นหลังมือได้เพียงอึดใจ การรักษาความสมดุลระหว่างความเป็นตัวของตัวเอง และการรับฟังและเรียนรู้จากคนรอบข้าง คือสิ่งที่เก้าแสดงให้ผมเห็นตลอดการสนทนา ผ่านการให้เครดิตผู้มีพระคุณทุกครั้งที่มีโอกาสว่า เขามีวันนี้ได้ ไม่ใช่แค่ความสามารถและการทำงานหนักของเขา (ที่เขามักกล่าวถึงมันในนามว่า เขาแค่โชคดี) แต่เป็นเพราะความช่วยเหลือของทุกๆ คน และที่สำคัญ เขาไม่ลืมที่จะขอบคุณคุณแม่ 

“แม่มีส่วนเยอะมาก ในการจัดการ ในการบริหาร ในเรื่องทัศนคติด้วย คือผมก็มีช่วงหลุด ยิ่งตอนเป็นวัยรุ่นนี่ โอ้โห ยิ่งหนักเลย คือแม่ผมทำงานด้วยและเป็นแม่ด้วย มันจะมีช่วงเวลาที่ยากมากๆ ทุกวันนี้ก็ยังมี เรายังต้องปรับกันเรื่อยๆ ผมไม่ได้เหมือนเดิมทุกวัน แม่ก็ไม่ได้เหมือนเดิมทุกวัน สุดท้ายมันก็คือธุรกิจครอบครัว ผมคิดอย่างนี้นะ ผมแค่ออกไปข้างหน้า ส่วนแม่ก็ซัพพอร์ตและแก้ปัญหาอยู่ข้างหลัง”

คุณแม่สอนอะไรคุณมากที่สุด-ผมถามเขา

“หลายอย่างมาก ไอ้ที่เขาพูดก็เยอะ แต่บางทีเขาก็ไม่ได้พูด มันก็เป็นแนวทางการสอนแนวทางหนึ่งที่เราเรียนรู้จากข้อผิดพลาดของกันและกัน บางทีเราไม่ต้องมารอให้คนนู้นมาสอนสิ คนนี้มาสอนสิ เราดูเอาเลย แล้วก็เรียนรู้เอา ครูของเราเป็นได้ทุกอย่าง มันเป็นสิ่งที่เราเห็นได้หมด เรานำมาใช้ได้หมด ผมว่าเรื่องหนึ่งที่ติดมากับผมตั้งแต่เด็กๆ คือ เมื่อพูดว่าเป็นงาน มันก็คือเรื่องใหญ่ มันเป็นเรื่องที่ต้องรับผิดชอบ ทำยังไงก็ได้ให้งานมันออกมาดี ทำแบบที่ไม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง ใช่ ตั้งแต่เด็กอะครับ มันยากนะที่จะทำให้เด็กคนหนึ่งรู้สึกถึงคำนี้ แต่ผมว่าแม่ทำได้”

ก้าวไปพบบทบาทชีวิตของเก้า จากนักแสดงเด็ก พระเอกวัยรุ่น สู่นักดนตรีเมทัล และชายหนุ่มที่ไม่ยอมแพ้กับเส้นทางที่เลือก

เก้าที่สาม : จากการก็อปปี้ สู่การตระหนักว่าอาชีพนี้มีคุณค่า

“อย่างที่บอก ตอนเด็กๆ ผมแสดงตามที่คนบอกให้ทำ ผมไม่ได้คิดหรอกว่าการแสดงมันมีเสน่ห์ยังไง ประสบการณ์ชีวิตตอนนั้นมันไม่ได้หลากหลายจนเราบอกได้ว่า นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้วสำหรับฉัน แม้กระทั่งตอนเล่นหนังอย่าง 5 แพร่ง ที่มันยากจริงๆ ผมไม่ได้รู้สึกว่าผมมีแพสชันอะไรขนาดนั้น ผมแค่รู้สึกว่ามันยาก แต่ผมก็อยากเอาชนะนะ ผมเป็นเด็กคนหนึ่งที่ถ้าทำอะไรดีสักอย่างแล้วมีคนชมจะรู้สึกภูมิใจ ทำอะไรก็ดีไปหมดเลยช่วงนั้น ผิดกับวันนี้” เขาหัวเราะให้ตัวเองเบาๆ 

“คือตอนนั้นเราชอบให้คนชม ไม่รู้หรอกว่าการแสดงเป็นแพสชันหลักของเราไหม เป็นแบบนั้นเรื่อยมา จนมาถึงการแสดงบางเรื่องที่มันเริ่มมีผลกระทบกับคนดู อย่าง Suckseed ผมยกตัวอย่างนะ ตอนเล่น เราสนุก ก็ไปเจอเพื่อน เล่นดนตรี ได้เจอคนนู้นคนนี้ พี่ตูนมากองถ่าย กูโคตรโชคดีเลยว่ะ ถามว่าชอบแสดงไหม เฉยๆ ไม่ได้ชอบอะไรขนาดนั้น แต่ว่าเล่นแล้วมีความสุขกับชีวิตก็พอ แต่ที่มันมากไปกว่านั้นคือ อย่างทุกวันนี้ ผมมาถ่ายรายการ Super 10 เด็กๆ รุ่นนี้ บางทีผมยังงงเลยนะ โห เขายังดู Suckseed กันทันหรอวะ บางคนก็บอก เพิ่งดูใน Netflix พ่อเปิดให้ดู พ่อชอบมาก พ่อเขาก็รุ่นๆ เดียวกับผมนะบางที (หัวเราะ) 

“ผมก็แบบ เอ้ย โอ้โห มันทำให้เด็กบางคนหันมาเล่นดนตรีเว้ย เห้ย มันเป็นงานที่สร้างแรงบันดาลใจไม่มากก็น้อยนะ ผมไม่รู้นะว่าคนที่ได้แรงบันดาลใจจากสิ่งนี้มีมากน้อยแค่ไหน แค่มีสักคนสองคน ผมก็รู้สึกว่าดีว่ะ อันนี้เป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกว่างานเรามันมีคุณค่า”

“แต่ว่าไอ้แพสชันที่มันมากับการแสดง ที่เรารู้สึกว่ามันโอเคด้วยตัวมันเองเลย เล่นเสร็จกลับบ้านก็พอใจแล้ว ไม่ต้องรอหนังฉาย วันนี้แม่งกูมีความสุขกับการแสดงจังเลย ก็คือเรื่อง ตุ๊กแกรักแป้งมาก

หากใครยังไม่เคยดู มันคือเรื่องราวความรัก ความทรงจำของอดีตเด็กวาดคัทเอาต์ในโรงหนัง ที่อยากจะเป็นผู้กำกับ และอยากทำหนังเพื่อให้คนคนหนึ่งได้ดู 

“สิ่งเดียวในเรื่องนั้นที่ผมว่ามันติดอยู่ในใจผม คือวิกผมที่มันแบบ มีบางฉากที่ดี มันเนียนเหมือนจริง แต่บางฉากมันก็… นั่นคือแค่เรื่องเดียวเลยครับ แต่นอกจากนั้น ทุกอย่างของเรื่องนั้น เรารู้สึกชอบการแสดงของเรา พอได้เล่นแล้ว เหมือนมันถูกไปหมด คือผมจะไม่ค่อยดูหนังตัวเองซ้ำไปซ้ำมา แต่ผมรู้สึกว่าดูเรื่องนั้นแล้วผมไม่เขินตัวเองเลย ทั้งๆ ที่วิกมันไม่ได้ดีด้วยซ้ำ ผมไม่ได้โทษคนทำวิกนะครับ มันเป็นวิกอะ ใครทำมันก็ยากทั้งนั้นแหละ แต่จะบอกว่า ผมมองข้ามจุดนั้นไปเลย ผมมีความสุขด้วยการแสดงจริงๆ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนทุกๆ ครั้ง

เมื่อฟังเก้าเล่ามาจนถึงตรงนี้ ผมติดใจในน้ำเสียงเขาราบเรียบของเขา

ประสบการณ์จากการสัมภาษณ์คนมาจำนวนหนึ่ง มันมีเรื่องให้ผมประหลาดใจอยู่อย่างคือ คนที่ทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งมานานจนเชี่ยวชาญ ผมพบว่าเขาเหล่านั้นมักมีคุณสมบัติบางอย่างร่วมกันคือ ไม่มีใครคิดว่าตัวเองเก่งในสิ่งที่ทำเลย รู้สึกเสมอว่าตัวเองคือน้ำที่ไม่เต็มแก้ว พวกเขากระหายใคร่รู้ตลอดเวลา และรู้สึกเสมอว่า งานที่ตัวเองทำอยู่ ยังมีเรื่องที่เขาไม่เข้าใจ และยังมีสิ่งใหม่ให้ค้นหาไม่รู้จบ (แม้หลายคนจะทำมาเกินหมื่นชั่วโมงจนเข้าขั้นเซียนแล้วก็ตาม) 

และพวกเขาเหล่านั้น ส่วนใหญ่ (อย่างน้อยก็เท่าที่ผมเคยเจอมา) มักรู้สึกกับสิ่งที่เขาทำว่า ก็เป็นแค่สิ่งปกติธรรมดา ก็แค่อาชีพอาชีพหนึ่งที่ไม่ได้สำคัญไปกว่าอาชีพอื่นใด (นี่อาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้เขาทำสิ่งนั้นๆ ได้นาน) ซึ่งต่างจากที่ผมคาดไว้ก่อนหน้านี้ว่า คนพวกนี้จะต้องพูดถึงสิ่งที่เขาทำด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ออกนอกหน้า แต่ในความเป็นจริง พวกเขามักนิ่งกว่าที่คิดครับ

นิ่ง จนบางครั้งก็เผลอรู้สึกไม่ได้ว่า พวกเขายังเหลือแพสชันในสิ่งที่ทำอีกหรือเปล่า

หลายครั้งผมกลับมาบ้าน ฟังเทปสัมภาษณ์ของคนเหล่านั้น และรู้สึกผิดหวัง 

จนกระทั่งผมปิดเทป และเปิดดูผลงานล่าสุดที่คนเหล่านั้นทำ จึงจะเห็นว่าเขายังเหลือแพสชันในสิ่งนั้นอยู่หรือไม่

ไม่ใช่ทุกคนจะถนัดสื่อสารความรู้สึกทางการพูดครับ และเราตีความจากแค่ตรงนั้นไม่ได้

เพราะน้ำเสียง ปั้นได้ คำพูด หลอกง่าย 

แต่ผลงานที่เขาทำต่างหาก ที่จะแสดงให้เห็นว่า เขาให้คุณค่ากับมันแค่ไหน 

เพราะมันไม่เคยหลอกตัวเองเลย

ก้าวไปพบบทบาทชีวิตของเก้า จากนักแสดงเด็ก พระเอกวัยรุ่น สู่นักดนตรีเมทัล และชายหนุ่มที่ไม่ยอมแพ้กับเส้นทางที่เลือก

เก้าที่สี่ : หมดไฟ จุดไฟ และความสุขจากการอยู่กับปัจจุบัน

ผมเคยเจอเก้าราวๆ เมื่อ 4 ปีก่อน สมัยที่ผมทำงานในนิตยสารแฟชั่นหัวฝรั่งเศสฉบับหนึ่ง ตอนนั้นเก้าติด 1 ใน 10 ของลิสต์ผู้ชายที่น่าสนใจที่สุดแห่ง ค.ศ. 2017 เขามาถ่ายแฟชั่นและสัมภาษณ์ด้วยท่าทีเงียบๆ แต่ตั้งใจ แน่นอน ครั้งนั้นผมไม่ได้สัมภาษณ์เขา แต่ผมแอบไปอ่านบทสัมภาษณ์นั้นและติดใจคำถามหนึ่ง

ครับ ในฐานะนักเขียน เรามีโอกาสเจอคนเดิมๆ ในช่วงวัยที่ต่างไป และการถามคำถามเขาด้วยบางคำถามเดิมในวันที่เขามีวุฒิภาวะที่เปลี่ยนไป (เหมือนที่ Andy Warhol เคยทำในนิตยสาร Interview) ย่อมบอกอะไรเราได้บ้าง ไม่มาก… ก็น้อย

ทำงานมาจะยี่สิบปีแล้ว มีหมดไฟบ้างไหม

“มีครับ มี” เก้าตอบทันที

แล้วคุณจัดการกับอารมณ์ตัวเองยังไง

“ก็นั่นแหละ ย้อนกลับไปเรื่องที่บอกว่า บางอย่างเราชอบทำเพราะทำแล้วมีคนชม มีผลตอบรับที่ดี ถ้าเป็นยุคนี้ก็คือยอดวิว เมื่อก่อนคือหนังได้ร้อยล้าน แต่ผมว่าถ้าเอาสิ่งนั้นเป็นตัวตั้ง มันจะ Burn Out อย่างที่บอก โอกาสมันง่ายมาก ชีวิตคนเรา บางคนทำมาทั้งชีวิต ไม่ประสบความสำเร็จแบบที่เราตั้งใจเลย แต่เราลืมไปว่าเราได้อะไรจากสิ่งนั้นบ้าง หรือบางคนทำสำเร็จแค่เรื่องเดียวเองทั้งชีวิต บางคนมาดังตอนห้าสิบ อย่างคนที่เพิ่งได้ออสการ์ผู้หญิงที่เป็นชาวเอเชียอะครับ ที่เล่นหนัง แบรด พิตต์ (Brad Pitt) ไรสักอย่าง (เก้าหมายถึง ยุนยอจอง (Youn Yuh-Jung) เป็นนักแสดงหญิงวัย 73 ปี เธอป็นชาวเกาหลีใต้คนแรกที่ได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงหญิงสมทบยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่อง Minari ซึ่งแบรด พิตต์ เป็นหนึ่งในโปรดิวเซอร์) เขาเพิ่งมาได้เมื่ออายุเท่านั้นอะ เราจะไปรู้ได้ไงว่ามันเมื่อไหร่ 

“สิ่งสำคัญคือ ผมว่าถ้าเขามีความสุขกับสิ่งที่เขาทำ โดยที่ไม่ต้องพึ่งว่ามันจะฮิตไหม มันจะได้ผลตอบรับที่ดีหรือคำชมไหม อาจจะถูกด่ามาตลอด แต่กูชอบอะ มันเหมือนชิซูกะเล่นไวโอลินโคตรห่วยเลย แต่เล่นเปียโนเพราะมากเลย ทำไมไม่เล่นเปียโนวะ เอ้า ก็ชอบไวโอลินอะ แล้วก็เล่นไปอย่างนั้นแหละ ไม่ฟัง ก็ไม่ต้องฟัง แต่วันหนึ่ง ผมว่าเดี๋ยวมันก็เพราะเว้ย มันก็แค่นั้นแหละ มันต้องหาสิ่งนั้นให้เจอก่อน ซึ่งผมเองก็ต้องเอาจิตใจไปอยู่กับตรงนั้นว่า อะไรที่เราทำแล้วมีความสุข ก็โฟกัสกับสิ่งนั้นมากกว่าผลตอบรับภายนอก ซึ่งเป็นสิ่งที่เราคาดเดาไม่ได้ คิดแบบนี้ ไฟมันก็กลับมา

“และสิ่งนี้ มันไม่ควรมีสิ่งเดียวด้วย สิ่งที่เรียกว่าแพสชัน เราถึงต้องมีงานอดิเรก ซึ่งหลังๆ ผมพบกับดนตรี ผมว่าผมสวิตช์สองแชนแนลนี้ อันหนึ่งได้พัก อันหนึ่งได้ทำ สลับกันไป ดนตรีกับการแสดง ผมโอเค ผมว่าต้องบาลานซ์ชีวิตดีๆ บางคนอาจมีความอดทนสูง ทำได้เรื่อยๆ ทำอย่างเดียวทุกวันก็ดีไป แต่ผมทำไม่ได้ ก็ต้องหาอะไรที่มันพอดีกับตัวเรา อะไรก็ได้ที่เรารู้สึกว่า เราไหว ฝืนบ้างนิดหน่อย ดูขีดจำกัดตัวเอง แต่ไม่ต้องฝืนจนต้องตั้งคำถามว่า ฝืนเพื่อ? ให้มันฝืนพอท้าทายก็พอ”

ถ้าถามว่า คำถามเดิมจากเมื่อ 4 ปีก่อน มีคำตอบที่เปลี่ยนไปไหมในวันนี้

ใจความคงเดิม แต่มันเข้มข้มขึ้นตามวัย วัยที่ยังเร็วเกินไปหากไฟฝันจะมอดดับ

และดูท่า นอกจากจะไม่ดับแล้ว มันยังลามไปจุดไฟในหัวใจผู้ฟังด้วย

ก้าวไปพบบทบาทชีวิตของเก้า จากนักแสดงเด็ก พระเอกวัยรุ่น สู่นักดนตรีเมทัล และชายหนุ่มที่ไม่ยอมแพ้กับเส้นทางที่เลือก
ก้าวไปพบบทบาทชีวิตของเก้า จากนักแสดงเด็ก พระเอกวัยรุ่น สู่นักดนตรีเมทัล และชายหนุ่มที่ไม่ยอมแพ้กับเส้นทางที่เลือก

เก้าที่ห้า : ลบล้าง เขียนทับใหม่ ก่อนจะก้าวต่อในในบทบาทที่ไม่คุ้นเคย

ขอสารภาพว่า ในระหว่างการสัมภาษณ์ แม้ เก้า จิรายุ จะเป็นคนตอบคำถามตรงหน้า แต่ในบางแวบของการสบตา ผมกลับรู้สึกถึงความเป็น ‘เป็ด’ หนุ่มน้อยจาก Suckseed ห่วยขั้นเทพ บางครั้งก็เหมือนจะเห็นการแสดงอารมณ์แบบ ‘ตุ๊กแก’ จาก ตุ๊กแกรักแป้งมาก (ขาดแค่การสวมวิกผมยาวเซอร์ และเปิดเพลง เพียงสบตา ของ พี่แจ้-ดนุพล แก้วกาญจน์

น่าคิดว่า นั่นเป็นเพราะคาแรกเตอร์เหล่านั้นเหมือนตัวเก้าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หรือนั่นคือตะกอนจากการสวมบทบาทที่ยังนอนก้นในตัวเขา หรือทั้งสองอย่าง

เพราะบทที่คุณเล่นนั้นหลากหลายมาก และหลายครั้ง นักแสดงอาจต้องสวมบทบาทเป็นใครที่ไม่ใช่ตัวเอง คุณเคยซัฟเฟอร์จากการทำงานตรงนี้ไหม-ผมถาม

“มันเกิดขึ้นได้ครับ เหมือนเป็นความเคยชิน กล้ามเนื้อมันจำ อย่างตอนที่ผมเล่น Suckseed ผมก็รู้สึกว่า ต่ำต้อย กูตัวเล๊กกก (เสียงสูง) ตามคาแรกเตอร์ มันก็ติดมา ทุกวันนี้บางทีก็ยังรู้สึกว่ายังมีอยู่เหมือนกัน อาจเป็นส่วนหนึ่งของเราไปแล้ว ด้วยความที่มันมีบางอย่างเชื่อมโยงกับเราด้วย เพราะเราไม่ได้คิดว่าตัวเองมีความมั่นใจสูงอยู่แล้ว ผมคิดอย่างนั้นนะ แต่ก็ไม่ต้องไปเครียดกับมันครับ ถ้ามันไม่ได้กระทบต่อชีวิตก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเราต้องไปเล่นคาแรกเตอร์อื่น ‘การล้าง’ ก็สำคัญ ผมจะไม่ใช้วิธีที่ต้องไปนั่งล้างอะไรเก่าๆ คนเราไม่ใช่คอมพิวเตอร์ที่ลบไปได้เลย แต่เราเขียนสิ่งใหม่ทับไปได้ มันคืออย่างนั้น 

“ถ้าเปรียบเทียบง่ายๆ เขาบอกเลยว่าวิธีเดียวของการแสดงที่ทำยากที่สุด ถึงข้ั้นทำไม่ได้เลย คือการที่มีแววตาที่ไร้เดียงสา อันนี้ยากมาก บทอื่นมันเปลี่ยนกันได้ ความรู้สึกบางอย่างเราแค่เขียนทับมันลงไป อันเก่าก็ไม่ได้หายไปไหนหรอก แค่เขียนทับมันลงไปแล้วคาแรกเตอร์ใหม่มันชัดกว่า แต่ถ้าเราจะทำตัวเองให้กลับไปไร้เดียงสาเหมือนเด็กอะครับ ยากมาก คนดูอาจรู้สึกว่า นี่ไง เหมือนเด็กเลย แต่มันเป็นเด็กในร่างผู้ใหญ่ ไปดูดีๆ ครับว่ามันเหมือนจริงหรือเปล่า แววตาน่ะ มันมีจังหวะเผลอ ไม่เหมือน เพราะการไร้เดียงสาไม่ต้องแสดง ทุกอย่างคือสัญชาตญาณ นึกออกไหมครับ แล้วการที่จะมีแววตากลับไปเป็นอย่างนั้นได้มันยากมาก อันนี้เป็นบทหนึ่งที่ผมกล้าพูดเลยว่า ใครที่เล่นได้แล้วมันใช่นี่โคตรเก่ง ผมยังคิดเลย ถ้าผมทำได้ ผมคงรู้สึกว่าตัวเองเก่งมาก” เขาพูดถึงความท้าทายในอาชีพอย่างออกรส

“แต่ถ้าพูดถึงการติดคาแรกเตอร์ ผมเองก็มีบ้างเหมือนกันหากเจอบทเครียดๆ บทเจอผีเยอะๆ ที่มัน Intense หน่อย” เก้ากล่าว หนึ่งในเรื่องที่ล้างยากที่สุดเรื่องหนึ่งของเขาคือการสวมทบาทเป็น ‘เป้’ นักเลงปาหินที่ฆ่าพ่อตัวเองโดยไม่ตั้งใจใน 5 แพร่ง ตอน หลาวชะโอน

“ครูสอนการแสดงก็จะมีวิธีเบื้องต้นคือ สะบัดร่างกาย สะกดจิตตัวเองให้รู้สึกว่าความเครียดมันออกไป คือเมื่อรีแล็กซ์ร่างกายแล้ว จะช่วยให้จิตใจดีขึ้นด้วย แต่บางคนที่เป็นหนักมากๆ อาจต้องใช้การออกกำลังกาย หรือมีวันพัก อย่างผมก็ใช้วิธีเล่นดนตรีบ้าง ฟังเพลงบ้าง ผมอาจจะถือว่าไม่ใช่คนที่ล้างยากมาก หรือผมอาจจะไม่ได้ Deep เท่านักแสดงคนอื่นก็ได้ หรือผมอาจจะไม่ได้ลงถึงแก่นเท่าเขาก็ได้ มันก็แล้วแต่วิธีของแต่ละคนน่ะครับ

โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ (Robert Downey, Jr.) ยังบอกเลยว่า เขาไม่ได้เป็นคนที่อินอะไรกับการแสดง เขาไม่เคยอินเลย เขาแค่เสแสร้งเก่ง แต่มันเก่งจริง เราก็ยอมรับ แต่ผมไม่เชื่อมันหรอก ผมว่ามันเรียนเยอะ มันต้องศึกษาแหละ อาจจะมีพรสวรรค์ แต่พวกนี้ทุกคน นักร้องร็อกงี้ ศิลปินร็อกต่างประเทศที่บอกว่า อุ้ย ภาพลักษณ์ออกมา กินเหล้า สูบบุหรี่ เมายา ตื่นเช้ามา วิ่งทุกคน ผมกล้าพูดเลย ไอ้พวกนี้…

“จริงพี่… มันวิ่งทุกคน” เขาอมยิ้ม 

ก้าวไปพบบทบาทชีวิตของเก้า จากนักแสดงเด็ก พระเอกวัยรุ่น สู่นักดนตรีเมทัล และชายหนุ่มที่ไม่ยอมแพ้กับเส้นทางที่เลือก

เก้าที่หก : ร็อก แรป เมทัล กับชีวิตอีกบทบาทในวง

ปฏิเสธไม่ได้ว่าหนึ่งในเพลงที่ทำให้คนรู้จักเก้าในบทบาทนักดนตรี คือ ทุ้มอยู่ในใจ เพลงประกอบภาพยนตร์ Suckseed ห่วยขั้นเทพ ไม่ใช่แค่การเป็นศิลปินเดี่ยว แต่เก้ายังเคยฟอร์มวงกับเพื่อนในชื่อวง Sleep Runway ดนตรีป็อปร็อกสมวัยที่ครองใจผู้ฟังในช่วงนั้น 

“พูดตรงๆ ตอนนั้น ผมไม่ได้มีสกิลล์การร้องเพลงที่สูง จะให้ร้องแหบๆ พร่าๆ แบบร็อกมากๆ ผมก็ทำไม่ได้ เพลงมันก็เลยทำออกมาตามเสียงของผมด้วย ซึ่งอยู่ในภาคดนตรีที่เราก็ยังพอรับได้ ก็เป็นป็อปร็อกปกติทั่วไป แต่พอมาถึงจุดหนึ่ง เราคิดว่าถ้าเป็นแนวดนตรีที่เราชอบร้อยเปอร์เซ็นต์ล่ะ ดนตรีของเราจะออกมาเป็นแบบไหน”

ดนตรีไม่ใช่เรื่องใหม่ในชีวิตเก้า แต่สิ่งที่ค่อนข้างใหม่สำหรับใครหลายๆ คนคือ ครั้งนี้ เก้ากลับมาทำดนตรีในสไตล์ที่หนักหน่วงกว่าที่ใครหลายคนคาดไว้

Bad Baboon คือวงล่าสุดของเขา คือพลังหนุ่มจากสี่สมาชิกคือ กลอง-ฐาฬ์ กุณฑลบุตร (ร้องนำ), โดม-วีรยุทธ์ ห่อนาค (กลอง), บอม-วิชาวัฒน์ บุดดาบุญ (เบส) และเก้าเองที่ครั้งนี้ เขากำชับหนักแน่นกับเพื่อนว่าเขาอยากเล่นกีตาร์ในวง 

“พอดีว่ามีเพื่อนที่โตมาแบบเรา เป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก พูดอะไรก็เข้าใจว่าเราจะทำแนวไหน นั่นคือคุณกลอง มันชอบแรป เลยคุยกันว่าอยากทำเพลง ผมพูดตรงๆ เลย อยากเล่นกีตาร์ อยากเล่นเมทัล มึงก็มาแรปแล้วกัน ร้องไม่ต้องมีเมโลดี้เลย จะได้ทำดนตรีง่ายด้วย ไม่ต้องมีเรื่องของฮาร์โมนี่ ตัดทิ้งไปได้เลย เอาความสะใจล้วนๆ

“เราก็คิด Riff กีตาร์ไป แรปก็เล่าเรื่องไปโดยไม่ต้องคิดว่าคำมันจะลงเมโลดี้ไหม มันพูดอะไรออกมาตรงๆ ได้ นี่คือเสน่ห์อย่างหนึ่งของแรป คือคำไทยมันมักมีปัญหา สังเกตเพลงไทยในตลาดนะครับ ในยุคก่อนฮิปฮอปมา ว่ามันจะมีคำที่ถูกใช้วนไปวนมา เหมือนเป็นชุดคำที่ลงกับเมโลดี้แล้วร้องออกมาได้โดยไม่โกงโน้ต 

“แต่ในยุคหลัง พอมาเป็นยุคฮิปฮอป เราจะเห็นว่าต่อให้มีเมโลดี้ก็เถอะเริ่มมีการโกงโน้ต มันก็ใช้ได้กับแนวดนตรีบางแนว จะมีความกวน มีเสน่ห์ไปอีกแบบ แต่ผมรู้สึกว่า นี่แหละเป็นจุดเริ่มต้น อิจฉาคนฝรั่งน่ะครับที่เขามีเพลงที่พูดคำอะไรก็ได้ มันลงโน้ต ลงเมโลดี้ได้หมดเลย คือภาษาเขามันดันเป็นแบบนั้น แต่ว่าภาษาเราอาจจะต้องเลือกคำนิดหนึ่งเวลาร้องเมโลดี้ แต่พอเป็นแรปปุ๊บ มึงรัวเลย ขอแค่ Rhyme สวย ฟังแล้วเข้าหู ใช่มันก็คือใช่ และผมว่า ความชอบมันก็เป็นไปตามวัย เรารู้สึกว่า วัยนี้เราไม่ต้องมานั่งคิดแล้วว่ามันจะฮิตหรือไม่ฮิต ถ้าคนชอบ มันก็ชอบครับ”

วันนั้น ผมบอกเก้าว่า การได้ฟังเพลงของ Bad Baboon นั้นกระตุกต่อมความทรงจำยิ่งนัก เหมือนได้นั่งไทม์แมชชีนที่พาผู้ชายวัย 30 เดินทางกลับไปสู่สมัยไว้ผมเกรียนขาวสามด้าน ขอเงินแม่ไปซื้อเทปคาสเซ็ต ใส่เทปนั้นในเครื่องเสียงในรถแม่ เปิดลำโพงสุดเสียง เพียงอินโทรเพลง Paper Cut จากอัลบั้มในตำนาน Hybrid Theory ของ Linkin Park ดังขึ้น แม่ก็หันขวับและถามว่า “ซื้อเพลงอะไรมา” นั่นคือแทร็กแรกของการเดินทางไกลในชีวิตวัยรุ่นยุค 2000 ยุคที่ดนตรีร็อกผสมแรป (หรือ Nu Metal หรือเฮฟวี่เมทัลผสมฮิปฮอป แล้วแต่จะนิยาม) แบบนี้ยังเฟื่องฟูมาก มันนำไปสู่การแสวงหา Limb Bizkit และผองเพื่อนมากระแทกโสต และนี่คือแนวดนตรีที่ไม่ใช่ดนตรีเมนสตรีมอีกต่อไปในยุคนี้

“ใช่ครับ ใช่ๆ ผมก็โตมาแบบนั้นเหมือนกัน มันยากนะ แต่มองในแง่ดีมันก็ท้าทายไง ถ้าเราทำให้ดนตรีร็อกหรือเมทัลกลับขึ้นมาให้สูงที่สุด เรารู้สึกว่าเป็นความท้าทาย เราอยากเล่นแบบนี้มากกว่า ส่วนใครจะมาดูเพราะว่าเป็นตัวผม ผมก็ไม่สน แต่ตอนเขากลับออกไป แล้วเขารู้สึกยังไงกับสิ่งนี้ นั่นสำคัญกว่า”

เก้าที่เจ็ด : Yes แม่ แปลว่าใช่ครับแม่ ถูกต้อง ใช่เลย ครับผม ครับแม่

ผมเชื่อเสมอว่า ถ้าอยากเข้าใจใครสักคน วิธีที่ดีที่สุดคือศึกษาชีวิตและเสพผลงานของเขา

ตอนนี้ Bad Baboon ปล่อยออกมาแล้ว 4 ซิงเกิล คือ Yes แม่, ข้าวราดแกง, อับดุล และล่าสุด เอาแฟนเก่ากูคืนมาโดยสมาชิกในวงรับผิดชอบพาร์ตตัวเอง และช่วยกันขัดเกลาให้กลมกล่อมทั้งเนื้อร้อง ทำนอง และดนตรี 

ต้องยอมรับว่า แค่ได้ฟังชื่อเพลง อาจทำให้หลายคนด่วนตัดสิน 

คำมันชัดเจน ตรงไปตรงมา ไม่หลอกด่า ไม่อ้อมค้อม

ดนตรีมันสาดโสตซะสะใจ และอาจจะหนักหูเกินไปสำหรับคนที่ไม่เข้าใจ หรือใจไม่เปิดรับดนตรีเมทัล

แต่นี่แหละคือเมทัล นี่แหละคือความขบถ นี่แหละคือพลังสร้างสรรค์แห่งวัยหนุ่ม

ในฐานะของคนที่ฟังแล้ว ผมอยากบอกคุณอย่างนี้ครับว่า

เปิดใจ เปิดลำโพงให้สุด และจงอ่านระหว่างบรรทัดให้ดีๆ

“อันนี้ผมพูดแทนนักร้องนะครับ ตีความจากนักร้องอีกที เพราะผมก็ไม่รู้ว่าอะไรอยู่ในหัวเขาเหมือนกัน” เก้ากล่าว ก่อนจะเล่าความหมายที่ซ่อนอยู่ในแต่ละเพลง

“อย่างเพลง Yes แม่ เป็นเพลงแรกของวง คอนเซปต์อาจจะยังไม่ชัดเจนนัก ผมแค่มีดนตรีให้ แล้วให้นักร้องไปเขียนเนื้อมา ได้ท่อนฮุกมาก่อนว่า ‘Yes แม่ แปลว่าใช่ครับแม่’ ผมก็รู้สึกว่า แม่ง เป็นคำที่กวนตีนดี ‘ถูกต้อง ใช่เลย ครับผม ครับแม่’ มันเป็นคำที่เหมือนจะด่าเหรอ แต่ไม่ใช่ บอกว่า Yes แม่ ก็คือเชื่อฟังพ่อแม่ ตามนั้น เป็นคอนเซ็ปต์ที่พูดถึงคนที่อายุมากๆ แล้วใช้อายุมาเป็นอาวุธน่ะครับ

“มีอยู่ท่อนหนึ่งในเพลง ‘ฆ่าคนด้วยความแก่แต่ว่าจริงๆ ไร้ Attitude’ เหมือนคนที่ใช้อายุมาข่มว่ากูเจ๋ง กูรู้มากกว่ามึง ทั้งที่จริงๆ แล้วเขาอาจจะเป็นแค่ผู้ใหญ่ไก่กา ไม่ได้รู้อะไรจริงๆ ด้วยซ้ำไป เราไม่จำเป็นต้องนับถือคนแบบนั้น อันนี้คือแนวความคิดของเรา คือมันไม่สำคัญว่าคุณจะอายุเท่าไหร่ มันสำคัญว่าข้างในคุณอายุเท่าไหร่มากกว่า”

แล้วซิงเกิลที่ 2 อย่าง ข้าวราดแกง ล่ะ-ผมถามเขา

“สั่งข้าวราดแกงเมื่อไหร่ แต่สุดท้ายได้แกงราดข้าวทุกครั้ง เปรียบเปรยกับสภาพสังคมปัจจุบันที่พูดอย่างทำอย่าง คืออันนี้มันเล่นคำแหละ เรารู้ว่ามันเหมือนกันแหละ ข้าวราดแกงกับแกงราดข้าว แต่ว่าไปดูจริงๆ มันไม่เหมือนนะ สำหรับผมคือ ไม่อันใดอันหนึ่งคือข้าวอยู่ข้างบน อีกอันหนึ่งคือข้าวอยู่ข้างล่าง มันไม่เหมือนกัน บางที บางเรื่องที่เรารู้สึกว่า เฮ้ย เหมือนๆ กันก็ได้มั้ง จริงๆ มันไม่เหมือน ถ้าเขาสั่ง เขาเป็นลูกค้า คุณก็ต้องทำตามที่เขาบอก ไม่ใช่มาขายผ้าเอาหน้ารอด เอาผักชีโรยหน้าแล้วบอกว่ามันเหมือนกัน หรือบางทีคนพูดอย่างทำอย่าง มันเยอะในสังคม เราก็เอามาพูดในเชิงกวนตีน ไม่ได้ไปด่าเขาตรงๆ เพลงนี้ก็จะจิกๆ กัดๆ หน่อย เออ เหมือนปะยาง เขียนปะยาง 24 ชั่วโมง แต่ปะจริงๆ ปะแค่ครึ่งชั่วโมงเอง มันคือความกวนอ่ะครับ 

“จริงๆ มันมีอะไรอีกในนั้น มีความเสียดสีอยู่เกือบทุกเพลง แต่เราฉาบมันด้วยความกวน ไม่อยากให้คนฟังรู้สึกว่า โห เมทัลมันเครียดจังวะ เราก็ยังต้องการให้มีอารมณ์ที่กวน แบบยิ้มได้อยู่ เพราะผมว่ามันสำคัญนะเวลาที่เราฟังเพลง อย่างพี่มานั่งคุยกับผมวันนี้ กับเวลาที่พี่กลับไปฟังเพลง พี่ต้องนึกถึงคนคนเดียวกันหน่อย เราไม่อยากเป็นแบบวงที่ก่อนจะขึ้นคอนเสิร์ตนี่นั่งเล่นเกมกัน หัวเราะคึกคัก สนุกน่ารัก แต่ขึ้นไปบนเวทีแล้วคุณพูดแต่เรื่องเลือด เรื่องการเมืองอย่างนี้ แค่เพราะแนวดนตรีเมทัลเขาทำกัน แบบนั้นมันก็ไม่ใช่ตัวคุณแล้ว มันไม่ใช่แค่ว่าแนวนี้ต้องพูดเรื่องนี้เท่านั้น แนวไหนมันจะพูดเรื่องไหนก็ได้ครับ ทำได้หมด”

มาถึงเพลง อับดุล ซิงเกิลที่ 3 ที่เก้าดูท่าว่าจะชอบมาก เพลงนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากเพลง สาวบางโพธิ์ ของตู้ ดิเรก

“ผมไปร้านเหล้ากับเพื่อน คุยกันว่าเพลงต่อไปเอาอะไรดี วงดนตรีที่ร้านก็เล่นเพลง สาวบางโพธิ์ (เก้าฮัมทำนอง) แล้วเพื่อนผมก็ร้องขึ้นมา ‘อับดุล เอ้ย อับดุล เอ้ย’ ผมก็ เออ ได้นี่หว่า มันเป็นคำของตลกเล่นกัน เราเอาไปทำต่อได้นี่หว่า ผมก็ไปขึ้นโครงดนตรีมา นักร้องก็ไปเขียนแรป แรปมันมา ดีมากเลย อับดุล นี่ผมชอบมาก เป็นเพลงที่พูดถึงเรื่องของคนที่รู้จริงแต่ไม่จังครับ รู้จังแต่ไม่จริง มันก็เหมือนกับโชว์ปาหี่ เหมือนกับโชว์อับดุล อย่างนี้เลย 

“โดยเฉพาะกับคนบางคนที่มีคนนับหน้าถือตาอยู่ในสังคม เป็นคนใหญ่คนโตด้วยซ้ำไป คือเขาไปพูดอะไรคนก็เชื่อหมด แต่จริงๆ มันอาจไม่มีอะไรจริงเลยด้วยซ้ำที่เขาพูด มันก็มีอะครับ ในสังคมเรา ผมยกตัวอย่างไลฟ์โค้ชบางคน ใช้คำว่าบางคนนะครับ ผมรู้สึกว่า เขาจะรู้อะไรวะ นึกออกไหม ที่เขาพูดไปเป็นสิ่งที่เรารู้อยู่แล้วบ้างก็มี แต่บางคนก็ยังจะเชื่อ ยังจะฟัง เลยเป็นที่มาของเพลงนี้ เราเปรียบเทียบกับคนที่ทำเหมือนรู้ แต่จริงๆ ไม่รู้อะไรเลย”

ส่วนเพลงล่าสุด เอาแฟนเก่ากูคืนมา “เพลงนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของนักร้อง เป็นเพลงแรกที่นักร้องเขามีเนื้อมาจบหมดแล้วเลย เราก็ไปทำดนตรีเลยออกมาเป็นอย่างที่เห็น” 

ตัวผมเองได้ฟังแล้วครับ พูดเลยว่าเพลงนี้แสบจริง ได้ฟังฮุกแรกเท่านั้นแหละ เล่นเอาถอดแว่นแทบไม่ทัน

แม้ตัวผลงานจะการันตีฝีมือของวงได้เป็นอย่างดี แต่ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่าหลายคนอาจยังปิดใจ หรือไม่ก็เข้ามาฟังเพราะเป็นวงที่มี เก้า จิรายุ เป็นสมาชิก ซึ่งดูเหมือนเก้าก็เข้าใจข้อดีนี้

“ผมอยากมีงานเล่น แล้วไปเล่นในฐานะวง ผมคิดเสมอว่า ผมไม่ได้อยากมีสปอตไลต์ คือโอเค คนต้องมองอยู่แล้วว่าเป็นวงเก้า แต่ท้ายที่สุด ก็ถ้าเขาอยู่กับโชว์สี่สิบห้านาทีหรือชั่วโมงนึงที่ผมไม่ได้ร้องเพลงเลย ผมแค่คอรัสอย่างนี้ ถ้าเขาอยู่กับเราได้ แสดงว่านี่ความสามารถเราแล้วนะ แต่ผมก็ไม่ได้ปิดกั้นนะ ใครอยากจะดูเพราะผม ก็ไม่เป็นไร แต่ท้ายที่สุด เราหวังเป็นอย่างยิ่งว่า วงจะทำให้คนรู้สึกสนุกได้คือ ณ ตอนนี้ วงยังไม่ได้เป็นยอดฝีมืออะไรอย่างนั้น แต่ผมมองว่า หน้าที่เรามีอย่างเดียวครับ เราขึ้นชื่อว่าเป็นวงดนตรี เราแค่ต้องเล่นดนตรี แล้วก็ต้องเล่นให้เขาปฏิเสธเราไม่ได้ 

“ผมไม่ได้บอกว่า ดีจนปฏิเสธไม่ได้ มันต้องเป็นความพอดีอะไรบางอย่าง ที่แบบไม่ได้เล่นโชว์ออฟ ปฏิเสธไม่ได้ในที่นี้คือ มันจะมีบางคนที่เราไม่ชอบเขาเลย ศิลปินคนนี้ แต่บางทีเรานั่งดูคลิปเขาเล่น ทำไมกูหยุดดูไม่ได้วะ รู้ตัวอีกที กูว่ากูชอบมึงแล้วล่ะ มันต้องเป็นความรู้สึกอย่างนั้น แล้วเราไม่ได้หวังว่าจะต้องเกิดขึ้นกับทุกคนนะครับ เราหวังว่ามันอาจจะเกิดขึ้นกับแค่คนบางคน แค่นั้นเราก็มีความสุขแล้ว นั่นแหละครับ แค่เล่นกับเพื่อนๆ แล้วก็เป็นตัวของตัวเองครับ”

ก้าวไปพบบทบาทชีวิตของเก้า จากนักแสดงเด็ก พระเอกวัยรุ่น สู่นักดนตรีเมทัล และชายหนุ่มที่ไม่ยอมแพ้กับเส้นทางที่เลือก
ก้าวไปพบบทบาทชีวิตของเก้า จากนักแสดงเด็ก พระเอกวัยรุ่น สู่นักดนตรีเมทัล และชายหนุ่มที่ไม่ยอมแพ้กับเส้นทางที่เลือก

เก้าที่แปด : ความสัมพันธ์ในมุมมองของคนหนุ่ม

ในยุคโซเชียลมีเดียที่ความหมายของความเป็นส่วนตัวเริ่มเปลี่ยนไป นอกจากผลงานเบื้องหน้าแล้ว ชีวิตส่วนตัวและความสัมพันธ์หลังม่านมายาก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่คนล้วนจับตามอง โดยเฉพาะคนหนุ่มวัยกลาง 20 เขามีมุมมองต่อความสัมพันธ์อย่างไร ในช่วงวัยที่แพสชันแห่งความรักกำลังเข้มข้นและเบ่งบาน

“ความสัมพันธ์เหมือนเป็นสิ่งที่เราคาดเดาไม่ได้ เราไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง เราไม่รู้ว่าจะคบกับใครนานแค่ไหน เขาจะอยู่ในชีวิตเรานานไหม เขาจะรับเราได้ไหม เราจะรักเขาได้ไหม มีแต่คำถามเต็มไปหมดเลยครับ คิดมากไปผมว่าก็ปวดหัว ก็เลยกลับมาที่ว่า ตอนนี้มีความสุขก็พอ คิดเผื่อไปข้างหน้าได้นะ แต่ไม่ต้องเยอะมากจนกวนใจเรา แค่รู้สึกว่า ตอนนี้ คบกันแล้วมีความสุข มองไปข้างหน้าแล้วยังโอเค ก็ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว”

สำหรับคุณ อะไรคือสิ่งที่จะรักษาความสัมพันธ์ได้นาน-ผมถามเขา

“พูดถึงความแฟร์ มันก็สำคัญ แต่แฟร์ของแต่ละคนไม่เท่ากันอีก งั้นมาพูดเรื่องทัศนคติดีกว่า สมมติเรามองสิ่งหนึ่ง มันอาจจะไม่ได้มองเป็นสิ่งเดียวกันเสียทีเดียว แต่ถ้าเราเข้าใจว่าทำไมเขาถึงมองแบบนั้นก็จบ อีกอย่างก็ใจเขาใจเราด้วยครับ ช่วงที่เราเครียด เราอยากได้การปลอบประโลม ถ้าเขาเครียดก็คงเหมือนกัน จริงๆ ผมไม่อยากคิดไปเยอะว่ามันจะต้องเป็นยังไง คือพอมาอยู่ในวงการ คอมเมนต์มันเยอะ ส่วนหนึ่งผมก็เป็นคนที่มีโลกส่วนตัว ผมไม่พูดว่าผมมีโลกส่วนตัวสูง เพราะผมไม่รู้สึกว่าสูงขนาดนั้น แต่มันมีอยู่ ผมว่าเราก็จะให้เขาเห็นเฉพาะสิ่งที่เราสบายใจที่จะให้เขาเห็น เพราะท้ายที่สุดแล้ว เราไม่อยากให้คนดูจากทางบ้านมาเป็นคนตัดสินชี้ชะตาเรา มันไม่ใช่ 

“ท้ายที่สุด มันต้องมาจากตัวเราเองว่าเรารู้สึกแบบไหนจริงๆ ผมเชื่อว่าหลายคนในวงการต้องมีผลกระทบบ้างแหละ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งกับความสัมพันธ์ ก็เป็นห่วงนะครับ (ยิ้ม) ขอให้ทุกคนสู้ๆ ครับ มันไม่ง่ายอยู่แล้ว ต่อให้เราไม่ได้อยู่ในวงการนี้ เขาก็จะมีความท้าทายแบบอื่น ที่พระเจ้าหรือใครสักคนส่งมาให้เราต้องต่อสู้กับสิ่งนั้น มันเป็นบททดสอบ 

“ถ้าพูดถึงของผม ผมรู้สึกว่า มันเหมือนเป็นการซื้อหวยที่เลขเปลี่ยนได้ตลอดเวลา ซึ่งมันขึ้นอยู่กับสิ่งที่เราประพฤติตัวด้วย กับสิ่งที่เขาประพฤติตัวด้วย มันประกอบกัน บางทีเราซื้อมา ก็ไม่รู้ว่าถูกหรือเปล่าแหละ มันไม่รู้จนกว่าวันที่หวยจะออก” 

ฟังเขาพูดจบ ผมคิดในใจ และหวังอย่างยิ่งครับว่า เขาจะถูกหวยงวดนี้

เก้าที่เก้า : ย้อนรอยเก้า ก่อนก้าวต่อไป

การสนทนาดำเนินมาถึงจุดสุดท้าย แต่ผมนึกย้อนกลับไปก่อนวันสัมภาษณ์ วันที่ผมโทรหาเขาเพื่อบอกประเด็นและจุดมุ่งหมายที่เราจะคุยกัน และถือโอกาสถามเขาตรงๆ ว่า อยากคุยอะไรนอกเหนือจากประเด็นที่วางไว้บ้างไหม “จริงๆ คุยอะไรก็ได้นะครับ ผมเป็นคนอ่านง่ายครับ ไม่ซับซ้อน” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งที่ชวนตีความได้หลายอย่าง

มาวันนี้ที่ผมได้สนทนา ได้ฟังเสียงเขาเต็มสองหู ได้จ้องเขาเต็มสองตา จริงอยู่ที่คุยเรื่องอะไรก็ได้ แต่เขาไม่ใช่คนที่อ่านง่ายนัก และหลายครั้งก็ก้ำกึ่งระหว่างความเข้าใจง่ายและซับซ้อนอยู่ในที

น้ำเสียงของ เก้า จิรายุ ให้จินตนาการถึงเสียงโทนต่ำ ราบเรียบ และค่อนข้างนิ่ง 

จะตื่นเต้น ยินดี หรือเศร้าใจ น้ำเสียงจึงไม่ต่างกันนัก แต่มันเต็มไปด้วยความครุ่นคิดของวัยหนุ่ม อาจพูดติดขัดบ้าง ในระหว่างที่กำลังเลือกสรรค์คำมาบรรยายความรู้สึกนึกคิดอย่างระมัดระวัง ถ้าเขาไม่คั่นด้วยคำว่า ‘แบบ…’ แล้วตามด้วยข้อความ เขาก็จะใช้ความเงียบตัดประโยคอย่างชะงักงัน แม้การร้อยเรียงประโยคจะชวนสับสนในบางครั้ง แต่นั่นกลับเป็นสิ่งที่ผมชอบที่สุด เมื่อได้กลับมาฟังเสียงสนทนาของเขาอีกครั้งระหว่างถอดเทป 

มันคือความครุ่นคิดของวัยหนุ่มจริงๆ

บางจังหวะนั้นหนักแน่นชวนคล้อยตามและชวนตั้งคำถาม ว่านี่คือบทเรียนชีวิตที่มาจากชายวัย 25 จริงหรือ 

บางจังหวะก็ลังเลกับคำตอบ จนชวนให้สงสัยว่าเขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่ 

แต่กระนั้น ก็สมวัยย่าง 26 เป็นตัวของตัวเองและเปี่ยมเสน่ห์อย่างร้ายกาจในทุกจังหวะ

น่าคิดว่าถ้าให้มองย้อนกลับไป ชีวิตมอบบทเรียนใดให้เขาได้เรียนรู้มากที่สุดในวัยนี้

“มันไม่มีอันไหนเฉพาะเจาะจงหรอกครับ แต่ว่าช่วงเวลาที่เราได้เรียนรู้มากที่สุด คือช่วงเวลาที่มันแย่ อาจจะเรารู้สึกว่า งานช่วงนี้ไม่ใช่งานที่เราอยากทำ ผมพูดตามตรงเลย ผมไม่ได้ทางสะดวกมาตลอดนะ มีบางงานที่แบบ… เราอยากทำมากเลยว่ะ ไปออดิชันไม่ได้ก็มี หลังๆ มานี่ผมออดิชันไม่ค่อยติดเลยนะครับ ส่วนใหญ่งานที่เราได้เห็นกันจะเป็นงานที่ติดต่อเข้ามาว่าอยากได้เรา อันนี้คือยกตัวอย่างจากในหลายๆ เหตุการณ์ บางทีมันก็เศร้าไปเลย หรือเครียดไปเลย หรือเซ็งตัวเองไปเลย 

“แต่ไอ้ช่วงเวลาแบบนี้ มันทำให้เราเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน ได้มองเห็นชีวิต และยิ่งเห็นชัดเวลาที่มันผ่านมาแล้ว เมื่อเราเอาชนะความเครียดในครั้งแรกได้ ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม ก็จะทำได้ต่อๆ ไป มันอาจจะยากขึ้น มันอาจจะมองไม่เห็น มันอาจจะมืดแปดด้าน แต่ผมรู้สึกว่า มองย้อนกลับไปนี่แบบ โหย มันมีคุณค่ากับเรามากเลยนะ ไอ้ความไม่สำเร็จต่างๆ เนี่ย ความหกล้มคลุกคลาน มีคนด่า อะไรอย่างนี้ มันมีค่ากับผมมาก ที่จะพูดทั้งหมดทั้งมวลก็คือ ผมขอบคุณข้อผิดพลาดพวกนี้มากเลย ส่วนใหญ่มันจะฉุดรั้งเรา ดึงเราให้ต่ำลงไป 

“แต่ผมรู้สึกว่ามันไม่มีอะไรที่จะฉุดเราได้จริงๆ หรอก นอกจากเรายอมแพ้ของเราเอง”

ก้าวไปพบบทบาทชีวิตของ เก้า จิรายุ จากนักแสดงเด็ก พระเอกวัยรุ่น สู่นักดนตรีเมทัล และชายหนุ่มที่ไม่ยอมแพ้กับเส้นทางที่เลือก

Writer

กรกฎ อุ่นพาณิชย์

นักเขียนอิสระ เจ้าของเพจและ 2 ช่องทางยูทูบ คือ Outsiders Journal เล่าเรื่องไลฟ์สไตล์ วัฒนธรรม การกินดื่ม และการเดินทางผ่านมุมมองของ ‘คนนอก’ และช่อง Americano Taste เล่าเรื่องแฟชั่นและสไตล์ที่เป็นมากกว่าแค่เสื้อผ้า และจะบอกทุกคนว่า ‘สไตล์คือความเป็นมนุษย์ ไม่ใช่แค่การเล่นแต่งตัวไปวันๆ’ นอกจากงานเขียน กรกฎยังหัดเย็บสูทเองในเวลาว่าง เพื่อเตรียมทำร้านตัดเสื้อในอนาคต

Photographer

มณีนุช บุญเรือง

ช่างภาพสาวประจำ The Cloud เป็นคนเชียงใหม่ ชอบแดดยามเช้า การเดินทาง และอเมริกาโน่ร้อนไม่น้ำตาล

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load