이태원 클라쓰 (2020)

Genre: TV Drama

Country: South Korea

Director: Kim Sung-yoon

Writer: Gwang Jin

Staring: Park Seo-joon, Kim Da-mi

Duration: 1 season, 16 episodes (ความยาวแต่ละตอนโดยประมาณ 65 – 70 นาที และยังออกอากาศอยู่)

Available on: Netflix

*บทความนี้เปิดเผยเนื้อหาบางส่วนของภาพยนตร์

ทันบัม คือร้านเหล้ายอดฮิตในอิแทวอนที่คนมาต่อแถวรอเข้าร้านทั้งคืน ก่อตั้งโดยเจ้าของร้านที่จบเพียงชั้น ม.3 ร้านเล็กๆ ระดับ 3 ดาวที่ร้านใหญ่ในวงการอาหารรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ

หากใครอยากตามไปพิสูจน์ ขอเชิญดูรีวิวร้านนี้ใน Itaewon Class 

Itaewon Class, park soe jun

Itaewon Class สร้างจากเว็บตูนชื่อเรื่องเดียวกัน ผลงานของโชกวังจินเผยแพร่ครั้งแรกใน ค.ศ. 2016 นำแสดงโดย พัคซอจุน และ คิมดามี ออกอากาศทุกวันศุกร์และเสาร์ เวลา 23.00 น. ตามเวลาเกาหลี ผ่านสถานีโทรทัศน์ JTBC ช่องเคเบิลทีวีน้องใหม่ของวงการที่ถนัดทำละครชุดเนื้อหาสร้างสรรค์สังคม ซึ่งแฟนชาวไทยอย่างพวกเราติดตามได้ทุกวันเสาร์และอาทิตย์ ทาง Netflix 

Itaewon Class, park soe jun

ขณะที่กำลังเขียนบทความนี้ เรื่องราวได้ดำเนินมาถึงตอนที่ 6 เข้มข้นจนต้องขอเล่าเรื่องนี้ด้วยตัวเอง 

เหตุผลเพราะนี่ไม่ใช่ซีรีส์แผนแก้แค้นธรรมดาๆ หรือเต็มไปด้วยชั้นเชิงฟาดฟันกันด้วยศัพท์ธุรกิจหรูๆ แต่เป็นเรื่องของร้านเหล้าเล็กๆ ในอิแทวอน ย่านคาเฟ่เก๋ๆ ในตอนกลางวันและย่านคลับมันๆ ในตอนกลางคืน

ร้านเล็กๆ ของกลุ่มคนเล็กๆ กับแผนธุรกิจที่ตั้งใจล้มบริษัทด้านอาหารเจ้าใหญ่ในวงการ 

Itaewon Class, park soe jun

ซึ่งถ้าแผนการอันแยบยลของครอบครัวคิมในเรื่อง Parasite คือแผนที่ไม่มีแผน 

แผนของพัคแซรอย ผู้เป็นเจ้าของร้าน จบ ม. 3 เรียนรู้การบริหารธุรกิจจากตำราในห้องขัง ตั้งใจเปิดร้านอาหารในย่านที่ค่าเช่าที่ราคาแพงหูฉี่ และอยากมีแฟรนไชส์ทั่วโซล น่าจะเป็นแผนที่ไม่มีใครคิดว่าจะเป็นจริงได้

พัคแซรอย ในวัย 16 ปี เป็นเด็กหนุ่มนิสัยแปลกประหลาดในสายตาเพื่อน ขบถ เป็นตัวของตัวเอง แต่ก็อยู่ในร่องในรอย ระหว่างเตรียมสอบเข้าโรงเรียนตำรวจตามฝัน เขาดันไปมีเรื่องกับลูกชายคนโตของประธานบริษัทที่พ่อทำงานอยู่ เพียงเพราะทนไม่ได้ที่เจ้านั่นมันแกล้งคนไม่มีทางสู้ นั่นทำให้ชีวิตของแซรอยและพ่อเปลี่ยนไปตลอดกาล ต้องออกจากโรงเรียน พ่อตาย ติดคุก

9 ปีต่อมา พัคแซรอยเปิดร้านทันบัมที่อิแทวอนตามที่ตั้งใจ และมีเหตุการณ์ให้เขากลับมาพบเพื่อนเก่าและศัตรูคู่แค้น

เตรียมสมุดและปากกาจดคำคมธุรกิจไว้ได้เลย นี่มันยิ่งกว่าตำราบริหารธุรกิจของสำนักชื่อดังเสียอีก วิธีการทำร้านที่แหวกขนบ การทำการตลาด วิธีหาพฤติกรรมผู้บริโภค เปลี่ยนจากร้านเหงาๆ ให้คนมาต่อแถวเข้าร้านกันทั้งคืน จนร้านใหญ่ในวงการรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ

พัคแซรอยทำได้อย่างไร มาฟังกัน 

สปอยล์นะ แต่รู้ก่อนก็สนุกดี

หมายเหตุ : ตัวละคร สถานที่ องค์กร และเหตุการณ์ต่างๆ ในบทความนี้เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในละคร

Itaewon Class, park soe jun

พ่อรวยสอนลูกเลว

“เราจะไม่เอาเรื่องถ้าพวกนายยอมคุกเข่าขอโทษพวกเรา” ประธานบริษัทคู่กรณีบอกจะไม่เอาเรื่อง หลังโรงเรียนโทรไปตามผู้ปกครอง

นี่มัน พ.ศ. ไหนแล้ว ถ้าเป็นละครเรื่องอื่น ตัวเอกคงทำตามที่ขออย่างว่าง่าย แต่พัคแซรอยกลับพูดสิ่งที่คิดออกมาชัดถ้อยชัดคำ

“ผมเห็นเพื่อนในห้องโดนรังแก แต่ครูไม่ดุด่าว่ากล่าวอะไร ผมรู้สึกไม่สบายใจเลยเข้าไปห้าม แต่เขาไม่ฟัง ผมเลยต่อยเขา ผมจะรับโทษที่ผมต่อยเขา แต่ผมไม่สามารถขอโทษเขาได้ครับ เพราะผมไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยสักนิด” พัคแซรอยให้การต่อเหตุการณ์ที่เป็นจุดเปลี่ยน

Itaewon Class, park soe jun

“ผมทำในสิ่งที่ผมเชื่อว่าถูกต้อง นั่นคือสิ่งที่พ่อสอนครับ และผมตั้งใจจะใช้ชีวิตแบบนั้น” พัคแซรอยยืนยัน 

พัคแซรอยถูกไล่ออก ขณะที่ลูกชายท่านประธานได้รถใหม่ทะเบียนสวยขับมาโรงเรียน

สองพ่อลูกตั้งหลักชีวิตใหม่ด้วยธุรกิจร้านอาหารเล็กๆ ตามฝัน แต่ไม่ทันจะเปิดร้านก็เกิดอุบัติเหตุรถพุ่งชนพ่อเสียชีวิต เจ้าของรถหรูไม่ใช่ใคร ลูกชายของประธานบริษัทนั่นเอง แม้จะมีแพะมารับบาปและเงินประกันชีวิตมหาศาล แต่เท่าไหร่ก็ไม่พอแลกชีวิตอันมีค่าของพ่อ พัคแซรอยจึงไปมีเรื่องจนต้องเข้าเรือนจำ

ขออ้างหมายเหตุอีกครั้ง เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เป็นเพียงเรื่องราวในละคร

Itaewon Class, park soe jun

เรียนวิธีบริหารธุรกิจจากหนังสืออัตชีวประวัติศัตรูแค้นในคุก

“ความเชื่อมั่น ความทะเยอทะยาน เป็นเพียงคำพูดของคนไม่เอาไหนที่หยิ่งในศักดิ์ศรี” ชาแดฮีประธานบริษัทชางกาบอกพัคแซรอยในวันที่มาเยี่ยมเขาในเรือนจำ

พัคแซรอยใช้เวลา 2 ปี อ่านหนังสือทุกเล่มที่เขียนถึงความสำเร็จของประธานชางแดฮี และบริษัทชางกา ราวกับกำลังเตรียมแผนการแก้แค้นตั้งแต่อยู่ในคุก เหมือนตัวเอกในเรื่อง The Shawshank Redemption (1994)

Itaewon Class, park soe jun

หลังออกจากคุก พัคแซรอยมุ่งตรงไปที่อิแทวอนเพื่อเยี่ยมเพื่อนสมัยเรียนที่เป็นรักแรก เขาบอกเธอว่าจะไปทำประมงน้ำลึกแล้วจะกลับมาเปิดร้านที่อิแทวอนใน 7 ปีข้างหน้า

แล้วเขาก็ทำแบบนั้นจริงๆ

Itaewon Class, park soe jun

ทำไมต้องอิแทวอน

อิแทวอน อยู่ในเขตยงซาน โซล ประเทศเกาหลีใต้

ในสมัยโชซอน อิแทวอนเป็น 1 ใน 4 ย่านพักของนักเดินทางเมื่อมาที่ฮันยาง ซึ่งเป็นชื่อเดิมของโซล เคยเป็นที่ทำการสำคัญของทหารในสมัยอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น เป็นที่ตั้งของกองทัพทหารสหรัฐอเมริกาช่วงได้รับเอกราช ปัจจุบันเป็นย่านที่ตั้งสถานทูตและที่พำนักของชาวต่างชาติที่อาศัยในโซล ทำให้ย่านนี้เต็มไปด้วยความหลากหลายทางเชื้อชาติและวัฒนธรรม

สำหรับเราอิแทวอนเป็นสีลมผสมเอกมัย โดยเฉพาะแถบที่ค่อนไปทางฮันนัม ซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านเสื้อผ้าดังจากต่างประเทศ ร้านกาแฟ ร้านหนังสือ ร้านเสื้อผ้าของนักออกแบบรุ่นใหม่ คลับและบาร์ที่มีทุกแนวและสไตล์ให้เลือกสรร

ปัจจุบันอิแทวอนมีค่าเช่าพื้นที่มีราคาเฉลี่ย 200 ล้านวอน สูงเป็นอันดับต้นๆ ในโซล

ถ้าพัคแซรอยไม่บ้าก็คงบ้ามากที่เลือกทำธุรกิจที่นี่

เริ่มจากคนงาน 3 คน และขาดทุน

ทันบัม ก่อตั้งโดยพัคแซรอยผู้ไม่มีประสบการณ์ทำร้านเหล้ามาก่อน อีกทั้งมีผู้ช่วยอีกสองคน คนหนึ่งเป็นอดีตนักโทษแก๊งอันธพาล อีกคนเป็นพ่อครัวหน้าหวานผู้ไม่มีฝีมือด้านการทำอาหาร 

แรกเริ่มเดิมที พัคแซรอยคิดว่าร้านไม่มีลูกค้าเพราะไม่ได้โปรโมต เขาจึงสั่งชุดสัตว์มาใส่แจกใบปลิว  ซึ่งคงจะได้ผลดีเยี่ยมหากที่นี่ไม่ใช่อิแทวอน หากร้านยังเงียบเหงาแบบนี้ต่อไปทันบัมอาจจะต้องปิดตัว 

Itaewon Class, park soe jun

แต่แล้วพัคแซรอยก็พบสาวน้อยคนหนึ่ง

ความช่วยเหลือที่มาจากมือขวาไอคิว 162

โชอีซอ คือนักเรียนชั้นมัธยมปลายที่มีผลการเรียนอันดับ 1 มีไอคิว 162 มีความสามารถทั้งดนตรีและกีฬา อีกมุมหนึ่งเธอเป็นอินฟลูเอนเซอร์ที่มีผู้ติดตามมากถึง 760,000 คน หาเงินจากการลงโฆษณาและทำคอนเทนต์ในโซเชียล

ชีวิตของเธอสมบูรณ์ไปเสียทุกอย่าง สอบเข้ามหาวิทยาลัยดังสำเร็จ แต่เธอไม่ชอบใจ จนวันหนึ่งมาเจอพัคแซรอย เธอจึงเสนอตัวขอเป็นผู้จัดการร้าน

“ร้านมีปัญหาที่ต้องรีบแก้ไขมากกว่าเรื่องโปรโมต ไม่บอกก็รู้ว่าที่มาถึงวันนี้ได้เพราะใจสู้ล้วนๆ การตกแต่งที่ไม่เข้าที่เข้าทาง พนักงานไม่มีหัวเรื่องการบริการ เป็นร้านที่ไม่มีทั้งเอกลักษณ์และมาตรฐาน” โชอีซอในวัย 20 ปีวิเคราะห์ร้านทันบัมอย่างเฉียบขาด

ท่าทางการวางมือตอนเสิรฟ์อาหาร เมนูที่ไม่มีรูปภาพและรายการอาหารแนะนำ ไฟร้านที่สว่างเกิน หน้าตาของอาหารที่ถ่ายรูปไม่สวย และรสชาติที่อยากได้โซจูมาล้างปากทันที

“ไม่จำเป็นต้องมีเมนูเยอะหรอกค่ะ คิดเมนูเด่นที่น่าสนใจสักเมนูและวัตถุดิบที่ใช้ร่วมกันได้สักสองสามอย่าง เพื่อลดการขาดทุน” โชอีซอบอกพ่อครัว 

หลังจากเปลี่ยนการตกแต่งร้านใหม่ให้โดนใจ ใช้พลังโซเชียลมีเดียโปรโมตให้คนมาที่ร้าน ยอดก็เพิ่มมากขึ้น แต่วิธีการนี้ทำยอดขายดีๆ ได้ไม่นาน ถ้าไม่อยากขายดีเฉพาะช่วงที่บล็อกเกอร์มารีวิวร้าน ผู้ประกอบการต้องตามดูต่อ

Itaewon Class, park soe jun

สิ่งที่มัดใจลูกค้าให้กลับมาคือรสชาติ

เหตุผลที่เจ้าใหญ่ในวงการเติบโตยั่งยืน คือสูตรอาหารและการรักษามาตรฐานความอร่อยนั้น

เราชอบการร่วมแรงร่วมใจของชาวทันบัม ไม่ใช่แค่กายบริหารตอนเช้า แต่คือการพูดกันตรงๆ เพื่อให้รสชาติอาหารพัฒนาตาม

ปากต่อปากทำให้ทันบัมมีคนมาต่อแถวหน้าร้านตลอดคืน ส่งสัญญาณให้ร้านใหญ่ๆ ในละแวกหันมามองปรากฏการณ์นี้ และหาแผนหนีทีไล่มาต่อสู้

เป้าหมายของฉันคือเปิดแฟรนไชส์ทันบัม

“ฉันไม่คิดอยู่แล้วว่ามันง่าย จะทำทั้งที่มันยากนี่แหละ ฉันทำคนเดียวมันคงจะยากเกินไป แต่ฉันมีพวกนายนี่นา” พัคแซรอย บอกทีมในร้านที่ตอนนี้นอกจากโชอีซอซึ่งเป็นผู้จัดการร้าน คิมแซรอยยังได้ลูกชายคนเล็กของชางแดฮีประธานบริษัทชางกาที่หนีออกจากบ้านมาใช้ชีวิตตัวเองมาทำงานในร้านด้วย 

โปรดติดตามต่อในตอนต่อไป

ระหว่างอินอยู่ก็หาข้อมูล “คำแนะนำสำหรับผู้สนใจเริ่มต้นทำธุรกิจในเกาหลี” ของสถานทูตหรือกรมการค้าไปด้วย แต่ยากเกินไปเลยว่าจะไปยื่นใบสมัครเป็นเด็กฝึกงานของร้านทันบัมก่อน 

อยากไปยื่นให้ถึงมือคุณพัคแซรอยเลย (ทำมือรูปหัวใจ)

Itaewon Class, park soe jun

Writer

นภษร ศรีวิลาศ

อดีตนักเรียนเศรษฐศาสตร์ผู้วิ่งเล่นในแวดวงตลาดทุน หน่วยงานสนับสนุนกิจการเพื่อสังคม และงานสายแบรนดิ้งเพื่อความยั่งยืน หลงรักการลองเสื้อคอลเลกชันใหม่ของ COS MUJI Marimekko BEAMS และมีเพจชื่อ น้องนอนในห้องลองเสื้อ

นานาเพลินจิต

รีวิวมหรสพชั้นดีที่แนะนำให้ตามไปเสพ

* บทความเปิดเผยเนื้อหาบางส่วนของภาพยนตร์ Petite Maman

Petite Maman มีความหมายตรงตัวว่า ‘Little Mama’ หรือคุณแม่ตัวน้อย ก่อนที่ผู้กำกับ เซลีน เซียมมา (Céline Sciamma) จะได้ฝากผลงานอันตราตรึงอย่าง Portrait of a Lady on Fire ไปเมื่อปี 2019 ไอเดียสร้างหนัง Petite Maman นั้นมีมาก่อนครับ มันว่าด้วยเรื่องราวของเด็กหญิง 2 คนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน ช่วยกันสร้างกระท่อมเล็ก ๆ กลางป่า ก่อนที่ทั้งสองจะพบว่า คนหนึ่งเป็นแม่ และคนหนึ่งเป็นลูกของอีกคน

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อยายของเด็กหญิง Nelly วัย 8 ขวบเสียชีวิต เธอและ Marion ผู้เป็นแม่กับพ่อของเธอต้องไปเคลียร์ข้าวของในบ้านที่แม่โตมา แต่แล้วหลังจากที่จู่ ๆ แม่ของเธอหายไปโดยไม่บอกไม่กล่าว กลับเกิดการบิดเบือนของ Time & Space ด้วยสาเหตุใดก็ไม่อาจทราบได้ ทำให้ Nelly ได้ย้อนเวลาไปพบกับ Marion ตอนอายุเท่ากัน เกิดเป็นสายใยของเด็กหญิง 2 คนที่กาลเวลาไม่อาจสั่นคลอนได้

Petite Maman เด็กหญิง 2 คน กระท่อมกลางป่า และความลับที่ว่าพวกเธอคือแม่ลูกกัน

หนังเรื่องนี้กับผลงานของผู้กำกับคนเดียวกันอย่าง Portrait of a Lady on Fire คล้ายกันในเรื่องการพูดถึงสายสัมพันธ์ของเพศหญิง แม้เรื่องหนึ่งจะเล่าเรื่องความรักเชิงสวาทของหญิง 2 คน ส่วนอีกเรื่องเล่าเกี่ยวกับความรักเชิงครอบครัว แต่หนังทั้งสองเรื่องเหมือนกันตรงที่ ‘รักโดยไม่มีเงื่อนไขและอยู่นอกกฎเกณฑ์ที่ตีกรอบ’ และความรักของเด็กหญิง Nelly และ Marion ใน Petite Maman ก็ดูจะเป็นเช่นนั้นครับ แต่เป็นกรอบเวลาสถานที่ที่ไม่ถูกตีเส้นและเขียนเองได้ด้วยสีเทียน ในขณะที่ Portrait of a Lady on Fire พูดถึงกรอบค่านิยม แนวคิด และจารีต ที่ถูกตีเส้นโดยสังคม

พอพูดแบบนี้แล้วหลายคนอาจเข้าใจว่า Céline Sciamma เป็นคนหัวขบถที่อยากท้าทายการถูกตีกรอบในอะไรบางอย่างเสมอ เมื่อดูจากทั้งสองเรื่องและผลงานที่เธอเคยเขียนบทอย่าง Tomboy แล้วก็คงต้องบอกว่า ค่อนข้างธรรมชาติในการท้าทายธรรมเนียมพอสมควรครับ แต่เป็นความท้าทายที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ หากจะเรียกให้ถูก ต้องเรียกว่าเป็น ‘ความปรารถนาภายใน’ อันไม่พึ่งพิงและไม่อ้างอิงต่อกรอบใด ๆ มากกว่า 

นี่คือข้อสรุปจากการสังเกตว่าตัวละครในหนังของผู้กำกับคนนี้ ไม่ได้เป็นตัวละครที่ต้องการเอาชนะหรือโค่นล้มระบบ เป็นเพียงคนธรรมดาที่ต้องการใช้ชีวิตด้วยสัญชาตญาณและเชื่อในความรู้สึกตัวเอง เท่านั้นเองครับ

ทำให้เดาว่านี่แหละมั้งครับ ที่ทำให้ผมถึงแม้จะเป็นมนุษย์เพศชาย แต่ด้วยการนำเสนอความต้องการของตัวละครที่แค่อยากเป็น ‘คนธรรมดาที่มีความสุข’ ผ่านการเรียงร้อยด้วยการเล่าเรื่องอย่างค่อยเป็นค่อยไป การถ่ายทอดด้วยการเขียนและกำกับที่กำลังดี ไม่ขาด ไม่เกิน ผ่านไดอะล็อกและฉากที่เรียบง่าย และการให้ความสำคัญกับการแคสต์นักแสดง ทำให้รู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละครที่เป็นแม่กับลูกสาวคู่นี้ได้มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อหนังพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างมีชีวิตอยู่ และการที่มันถูกสะบั้นลงด้วยความตาย ซึ่งเราทุกคนต่างก็ต้องเผชิญด้วยแล้ว

Petite Maman เด็กหญิง 2 คน กระท่อมกลางป่า และความลับที่ว่าพวกเธอคือแม่ลูกกัน

หลังจากดูจบไปส่องหาข้อมูลมา พบว่ามีการระบุว่าหนังเรื่องนี้เป็นหนังดราม่า-แฟนตาซี แต่ผมกลับมองว่า มันเป็นหนังไซไฟที่ใช้เรื่องกาลเวลาและสถานที่มาบอกเล่าประเด็นความสัมพันธ์ของสองแม่ลูก ราวกับต้องการจะบ่งบอกว่าสิ่งนี้อยู่เหนือกาลเวลาและเงื่อนไข หรือเป็นประโยคที่เราเคยได้ยินกันมานักต่อนักแล้วอย่าง ‘รักเหนือกาลเวลา’ ด้วยฟิลเตอร์หน้าเลนส์ที่เป็นเด็กหญิงสุดน่ารัก 2 คน น่ารักเสียจนดูไปเผลอยิ้มไปโดยไม่รู้ตัว ซึ่งดูเผิน ๆ เหมือนหนังจะเกี่ยวกับอดีตของอีกคนและอนาคตของอีกคน แต่ที่จริงแล้ว ทั้งหมดคือปัจจุบันที่ส่งผลถึงกันและกัน เป็นเพียงช่วงเวลาหนึ่ง โมเมนต์หนึ่งที่ได้เผชิญ

ก่อนที่อีกไม่ช้ามันก็จะผ่านไป

Petite Maman จึงเป็นการบอกเล่ากรณีที่ไม่สามารถเกิดขึ้นได้จริง ทั้งสายสัมพันธ์ 2 ทาง หรือ ‘ความสัมพันธ์ประเภทแม่-ลูก’ โดยจับทั้งคู่มาอยู่ในสถานะที่เท่ากัน เหลือแต่ความรู้สึกที่มีให้กันแบบบริสุทธิ์แบบที่เด็ก ๆ มีให้กัน กับความสัมพันธ์ 3 ทาง คือ ‘แม่-ลูก-ยาย’ ที่ทั้งสองเป็นเพื่อนกัน และยายผู้ล่วงลับที่ยังมีชีวิตอยู่ (ในขณะนั้นมีสถานะเป็นแม่) โดยพูดถึงการกอบโกยช่วงเวลาที่มี เพื่อคิด เพื่อทำ เพื่อรู้สึก ก่อนจะไม่มีโอกาสได้สัมผัสสิ่งเหล่านี้อีก เพื่อให้ช่วงเวลาที่กำลังจะกลายเป็นอดีตนี้ เป็นช่วงเวลาที่มีค่า มีความหมาย และไม่ได้เป็นช่วงเวลาปัจจุบันของทั้งคู่ที่แค่ผ่านมาและผ่านไป

ซึ่งนั่นทำให้ความสงสัยในเงื่อนไขของการมาเจอกันอันผิดธรรมชาตินี้ เป็นสิ่งที่ถูกรองไว้ด้านล่างและจางหายไปโดยปริยาย เพราะหนังค่อนข้างชัดเจนมาก ๆ ครับว่า ต้องการให้ความสำคัญกับเรื่องใดมากที่สุด

Petite Maman เด็กหญิง 2 คน กระท่อมกลางป่า และความลับที่ว่าพวกเธอคือแม่ลูกกัน

แม้หนังจะยาวเพียง 1 ชั่วโมง 12 นาที แบบที่เรียกได้ว่าสั้นกว่าซีรีส์บางเรื่องในสมัยนี้เสียอีก แต่ก็ใช้เวลาได้คุ้มค่าและสื่อเนื้อหาสำคัญอย่างครบถ้วนแบบไม่อืดไม่ยืด หรือจริง ๆ คงต้องพูดว่า Run Time เท่านี้ของหนัง หมายความว่า ผู้กำกับรู้ว่าตัวเองต้องการจะเล่าอะไร เมื่อเนื้อหามีเท่านี้ ใช้เวลาเท่านี้ก็พูดได้ครบแล้ว Petite Maman จึงเป็นหนังที่กินแล้วอิ่มท้องแบบกำลังดี ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป ไม่จุกหรือไม่รู้สึกหิวจนต้องหาขนมขบเคี้ยวมาเสริมพื้นที่ว่างของกระเพาะอีก

นอกจากนี้ สิ่งที่น่าประทับใจคือความน่ารักของสองฝาแฝด Identical Twins คือน้อง Joséphine Sanz ที่รับบทเป็น Nelly และ Gabrielle Sanz ที่รับบทเป็น Marion ทั้งสองคนเลือกมาจากการที่ Céline Sciamma ตั้งโจทย์ไว้อย่างหนักแน่นว่า ทั้งสองตัวละครต้องรับบทโดยนักแสดงที่เป็นพี่น้องกันเท่านั้น เพราะสายใยพี่น้องจากนอกจอหรือชีวิตจริง หรือเคมีของผู้ข้องเกี่ยวกันทางสายเลือดของเด็กหญิงทั้งสอง จะแปรเปลี่ยนมาเป็นเคมีแม่ลูกที่น่าเชื่อถือบนหน้าจอได้

ภาพยนต์ เจ้าหญิงน้อย หนังอบอุ่นหัวใจ ความสัมพันธ์ข้ามเวลาของเด็กหญิงวัย 8 ขวบ 2 คน ในกระท่อมกลางป่า

นอกจากนี้แล้ว ความน่าสนใจที่สุดของ Petite Maman คือการที่เรามองหนังได้ 2 แบบครับ

แบบแรกคือมองทุกอย่างอย่างที่มันเป็น คือเด็กหญิง Nelly หลุดเข้าไปในป่า เจอแม่ตัวเอง และเกิดเป็นสายสัมพันธ์แม่-ลูก ที่กลายเป็นเพื่อนกัน โดยมีรายละเอียดที่ผมอยากให้ผู้อ่านไปสัมผัสความอบอุ่นหัวใจกันเอง แต่อีกแบบคือแบบที่ผมมองว่าน่าสนใจไปอีกทาง นั่นคือมองแบบสัญลักษณ์ ว่าทั้งหมดเป็นการเดินทางภายในจิตใจ เป็นการ Revisit Good Old Memories และที่เราเห็นคือภาพจำลองสายสัมพันธ์ของการที่ ‘แม่ลูกเปิดอกคุยกันถึงอดีต สนิทกันมากขึ้น หลังความตายของยาย’ เท่านั้นเอง

หากมองแบบที่ 2 จะกลายเป็นว่า การที่สองแม่ลูกเดินทางไประลึกความหลังในบ้านที่ Marion (แม่) เติบโตมา คือการที่แม่เริ่มเผยรายละเอียดเกี่ยวกับวัยเด็กของเธอ จากการนึกถึงช่วงเวลาที่ได้ใช้กับแม่ตัวเอง (ยาย) และเล่าให้ลูกฟัง จนก่อร่างสร้างตัวในหัวของเด็กน้อยอย่างชัดเจนว่า ที่บ้านแม่ตรงนี้เป็นแบบนี้ ยายตอนยังมีชีวิตอยู่เป็นแบบนี้ สมุดการบ้านแม่เป็นแบบนี้ และกลายเป็นว่าคนแม่ไม่เคยจากไปไหนเลยตลอดทั้งเรื่อง เพียงแต่พอเล่าย้อนกลับไป เธอเหมือนได้กลับไปเป็นเด็กตอนวัยเท่า Nelly (คนลูก) อีกครั้ง

ทั้งหมดนี้จะทำให้สำหรับ Marion แล้ว ตัวละครพ่อที่ไปด้วยและพบเจอ Nelly คือการวาดภาพสามีและลูกในอนาคตของ Marion เอง ว่าอยากมีลูกตอนอายุเท่านี้ สามีหน้าตาประมาณนี้ และได้ลูกสาววัยเท่านี้ ในขณะเดียวกัน ฝั่งของ Nelly มีการเปิดอกนำไปสู่การสนิทกันมากขึ้นของสองแม่ลูก จนทั้งคู่สนิทกันเหมือน ‘เพื่อน’

ภาพยนต์ เจ้าหญิงน้อย หนังอบอุ่นหัวใจ ความสัมพันธ์ข้ามเวลาของเด็กหญิงวัย 8 ขวบ 2 คน ในกระท่อมกลางป่า

สิ่งที่ทำให้คิดเช่นนั้น เพราะในเรื่องจะมีฉากหนึ่งที่ Marion บอก Nelly ว่า “หากต้องการเห็นอะไรในความมืด ปิดไฟ จากนั้นรอสายตาปรับตัวก่อน เราจึงจะเห็นเสือดำที่ปลายเตียง” อาจฟังดูย้อนแย้งที่มืดแล้วเห็น แต่เพราะความมืดช่วงแรกมีแต่ความมืดที่มืดสนิท แต่พอสายตาปรับตัว แม้ยังมืดอยู่ เราก็จะสามารถ ‘จินตนาการ’ และคิดเป็นตุเป็นตะได้มากขึ้น การสูญเสียยายเองก็คงไม่ต่างอะไรกับการเผชิญกับความมืด และสายตาที่ค่อย ๆ ปรับตัวได้

ภาพยนต์ เจ้าหญิงน้อย หนังอบอุ่นหัวใจ ความสัมพันธ์ข้ามเวลาของเด็กหญิงวัย 8 ขวบ 2 คน ในกระท่อมกลางป่า

เมื่อมองแบบนี้แล้ว อาจตอบคำถามได้ว่า ทำไมแทนที่จะเป็น ‘ไซไฟ’ หนังกลับถูกระบุว่าเป็น ‘แฟนตาซี’ ที่บ่อยครั้งมักจะเป็นคำนิยามหนังที่เกี่ยวกับจินตนาการ สิ่งที่เกิดขึ้นในเรื่องตีความเป็นการเดินทางภายในหัวของเด็กคนหนึ่ง โดยสะท้อนถึงความคิด ความตั้งใจ ความกลัว และความปรารถนาเบื้องลึก อย่างหนังเรื่อง Bridge to Terabithia (2007) หรือ Where the Wild Things Are (2009)

การมองว่าเป็นหนังแฟนตาซี จินตนาการยังชวนคิดเชิงสัญลักษณ์ในรูปแบบนี้ได้เช่นกันครับว่า บ้านหลังนั้นคือบ้านจริง ๆ ที่ไปขนของ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในป่ากับบ้านในช่วงเวลาอดีต คือสัญลักษณ์ของความจริงและความทรงจำตามลำดับ โดยมีสถานที่ตรงกลางคือกระท่อมกลางป่าที่เด็กหญิงทั้งสองช่วยกันสร้างขึ้นให้เป็นเรื่องราว ที่เป็นช่วงเวลาที่ทั้งคู่ได้ทำความรู้จักจนสนิทสนมกันมากขึ้น หรือมองว่ากระท่อมคือบ้านขนาดเล็ก ที่แสดงถึงความบริสุทธิ์ของเด็กก็ได้เหมือนกัน

เมื่อมีผู้จากไป การเคลียร์ข้าวของคือสิ่งที่ต้องเกิดขึ้น สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่เรื่องที่ว่า เราต้องใช้แรงและเวลาขนาดไหนในการทำสิ่งนี้ แต่มันคือเรื่องที่ว่าในระหว่างทาง ข้าวของพวกนั้นมีความหมายแค่ไหนและทำให้เราระลึกถึงอดีตได้มากน้อยเพียงใด การกลับไปหาสิ่งเหล่านี้อีกครั้งและการจัดบ้าน กระตุ้นให้เรานึกถึงและพูดถึงว่า กาลเวลากับตัวเราที่ไหลผ่านรอบ ๆ มันไม่ต่างอะไรกับการย้อนอดีตด้วยจิตใจ ที่ภาษาอังกฤษใช้คำว่า ‘Mental Time Travel’

สุดท้ายแล้วไม่ว่าจะมองหนังเป็นแบบไหน ผมมองว่าหนังเรื่องนี้ให้คุณค่าแบบ Double Cheese Burger ครับ คือกัดไป 1 คำ ได้กินเนื้อและชีสทั้งสองชั้นพร้อมกัน (น่าจะมีคนคิดว่าผมเป็นสายหิวแน่ ๆ เพราะเปรียบเทียบด้วยการกินตั้ง 2 ครั้ง แต่แบบนี้จะเห็นภาพที่สุด) โดยเบอร์เกอร์มีชื่อเมนูว่า ‘Petite Maman’ ที่รังสรรค์โดย Céline Sciamma เชฟเมืองน้ำหอม และมีความอร่อยที่ Juicy กำลังดีด้วยเนื้อ ผักและซอสที่มีชื่อว่า ‘บท ไดอะล็อก และการกำกับ’ และเมื่อนำชื่อเมนูมาแปลและแยกเป็น 2 คำ จะได้เป็น Little หรือ เจ้าหนู Nelly กับ Mama หรือเจ้าหนู Marionดูจบแล้ว เป็น 1 ชั่วโมงกว่าที่ทำให้อมยิ้มและอิ่มเอมมาก ๆ ครับ สำหรับผมแล้ว Petite Maman ไม่ใช่หนังดราม่าเลย แต่คือหนัง Coming of Age ของคำว่าแม่-ลูก ที่ต้องเติบโตขึ้นทั้งในอดีตและปัจจุบัน เพื่อจะมูฟออนและใช้ชีวิตต่อไปในอนาคต

Writer

โจนี่ วิวัฒนานนท์

แอดมินเพจ Watchman ลูกครึ่งกรุงเทพฯ-นนทบุเรี่ยน และมนุษย์ผู้มีคำว่าหนังและซีรีส์สลักอยู่บนดีเอ็นเอ

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load