9 พฤศจิกายน 2560
6 K

ในชีวิตฉันไม่เคยคิดจะมาอินเดีย แต่เพราะรูปทุ่งดอกไม้บานสะพรั่งไปทั่วทั้งหุบเขา ทำให้ฉันปักหมุดว่าไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ฉันจะต้องมาอินเดียให้ได้สักครั้งในชีวิตนี้ เพื่อไปเยือนดินแดนที่มีชื่อว่า ‘Valley of Flowers’

ภูเขา

หุบเขาดอกไม้แห่งนี้ตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาตินันทาเทวี (Nanda Devi National Park) รัฐอุตตราขัณฑ์ (Uttarakhand) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเดลี ติดกับพรมแดนทิเบต ทางเดินเขาที่นี่เปิดให้เข้าได้เฉพาะเดือนมิถุนายนถึงกันยายน ซึ่งเป็นหน้ามรสุม แต่เพราะหิมะบนยอดเขาละลายและดอกไม้เริ่มผลิบานผลัดเปลี่ยนกัน ช่วงเวลานี้จึงเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับผู้รักธรรมชาติและพืชพรรณ

จากเดลี เรานั่งรถบัสไปลงที่เมือง Haridwar เพื่อต่อรถในเช้าวันรุ่งขึ้นไป Joshimath เมืองเล็กๆ ที่มีภูเขาสูงใหญ่ล้อมรอบ ไม่ไกลจากที่นี่ก็จะไปถึงหมู่บ้านเล็กๆ ที่ชื่อ Govindghat หมู่บ้านสุดท้ายที่รถเข้าไปถึง จากนั้นเราต้องเริ่มต้นเดินเท้า 8 กิโลเมตร เข้าไปยัง Ghangaria หมู่บ้านกลางหุบเขาซึ่งเป็นคล้ายฐานที่มั่นสำหรับนักท่องเที่ยวและชาวซิกข์และฮินดูผู้มาจาริกแสวงบุญ

เช้าตรู่หลังจากพักผ่อนจนเต็มอิ่ม พวกเราก็พร้อมเดินเข้าไปยลความงามของหมู่ดอกไม้นานาพรรณในหุบเขาแล้ว จากปากทางเข้าจ่ายเงินค่าธรรมเนียมสำหรับชาวต่างชาติคนละ 600 รูปี ราคานี้สำหรับเข้าอุทยานได้สามวัน จากตรงนี้ไปถึงปากทาง Main Valley ประมาณ 3.5 กิโลเมตร เริ่มต้นเป็นป่าปิด มีต้นไม้สูงใหญ่ให้ร่มเงา สักพักเห็นต้นสนใหญ่ริมน้ำตกที่ไหลแรงเป็นฟองขาว เราข้ามน้ำตกกันที่นี่แล้วเดินต่อไปและต่อไป ทางดูเหมือนจะทอดยาวไปไม่สิ้นสุด บางคนถูกดอกไม้บางดอกฉุดรั้งให้แวะข้างทางเพื่อเก็บภาพ บางคนรีบจ้ำเพื่อทำเวลา เพราะต้องกลับออกมาถึงปากทางเข้าก่อนห้าโมงเย็น

เดินป่า หุบเขา

หุบเขา

หลังจากหลุดพ้นเงาไม้มาได้ ก็เป็นทางเลียบเลาะหุบเขา ยาวไกลสุดลูกหูลูกตา ฉันได้แต่สงสัยว่า ต้องเดินอีกไกลเท่าไหร่ถึงจะพอ แต่เพราะความหวังว่าข้างหน้าจะต้องมีความสวยงามกว่ารออยู่ สองขาจึงยังคงก้าวต่อไปเรื่อยๆ ยิ่งเดินก็เริ่มเห็นความหลากหลายของพืชพรรณที่พากันผลิดอกชูช่อไสว พืชที่พบในหุบเขานี้เป็นพืชอัลไพน์หลากหลายชนิด มีทั้งดงเทียนดอกสีชมพูริมทาง เจอราเนียมสีม่วงกลีบบาง ดอกแคตนิปสีชมพูอ่อน ดอกวงศ์ทานตะวันสีเหลืองสด แอสเตอร์กลีบเรียวสีม่วงเกสรเหลือง Himalayan Whorlflower ช่อสวย โพลีโกนัมช่อสีขาวฟู ไปจนถึงพืชสกุลพริมโรสดอกกระจุ๋งกระจิ๋ง แต่ดอกไม้หนึ่งในใจที่ฉันกำลังสอดสายตามองหาคือดอกป๊อบปี้สีฟ้า (Himalayan Blue Poppy) และขุนเขาก็ไม่ได้ทำให้ฉันต้องรอนาน ตรงโขดหินริมหน้าผา พืชต้นน้อย ๆ เบียดแทรกตัวชูช่อดอกสีฟ้าอ่อน ดึงดูดความสนใจของใครต่อใครที่เดินผ่านได้ไม่น้อยเลย

ดอกไม้ ดอกไม้

ดอกป๊อปปี้สีน้ำเงิน

ยิ่งเดินเข้าไปลึกมากเท่าไหร่ ธรรมชาติก็ยิ่งทำให้เราตื่นตาตื่นใจได้มากเท่านั้น ยิ่งผ่านเข้ามาถึงส่วนหลักของหุบเขา (Main Valley) ทุ่งดอกไม้ยิ่งกว้างไกลสุดสายตา แม้ว่าดูเผินๆ แล้วเหมือนเทียนสีชมพูจะกลืนกินและกลบพืชพรรณอื่นๆ ไปจนหมด แต่ถ้าสังเกตดูดี ๆ เราจะเห็นพืชต้นเล็กต้นน้อยมากมายที่กำลังผลิบานอย่างเงียบๆ ทั้งดอกเบลล์ฟลาวเวอร์ช่อใหญ่สีม่วงเข้ม พุ่มดอก Knotweed สีชมพูหวานบนโขดหิน Roundleaf Bellflower ดอกสีเขียวอ่อน ดอกถั่วจิ๋วที่เลื้อยอยู่บนพื้นสีม่วงเข้ม และอื่นๆ อีกมากมายที่ยากจะเอ่ยชื่อได้ครบถ้วน มีการบันทึกว่าในแต่ละปีจะมีดอกไม้ทยอยกันบานในหน้ามรสุมนี้มากกว่า 500 ชนิด บ้างก็เป็นพืชถิ่นเดียว บางชนิดเสี่ยงใกล้สูญพันธุ์ บางชนิดมีสรรพคุณสามารถนำไปใช้เป็นสมุนไพรรักษาโรคได้ และถ้าหากใครที่เคยไปเดินเชียงดาวได้มาเดินที่นี่ จะเห็นว่าชนิดพรรณไม้ที่นี่กับเชียงดาวมีลักษณะคล้ายและใกล้เคียงกัน เป็นเพราะว่าเชียงดาวคือส่วนหางของหิมาลัย จึงมีพรรณไม้บางส่วนที่สามารถแพร่กระจายพันธุ์ไปได้ถึงเขาหินปูนทางตอนเหนือของประเทศไทยของเรา
ดอกไม้ ดอกไม้ ดอกไม้

พวกเราแวะพักกินข้างกลางวันที่ห่อมาจากโรงแรมข้างธารน้ำตก สายน้ำเย็นไหลแรง ฟ้าเริ่มครึ้ม พร้อมฝนที่ตกปรอยๆ พอบ่ายโมงกว่าๆ เราก็ต้องหันหลังกลับและเดินออกไปให้ทันห้าโมงเย็น หมายมั่นปั้นมือว่าวันรุ่งขึ้นจะเดินเข้าไปได้ลึกกว่านี้

ลำธาร

หลังจากสลบเป็นตาย 6 โมงเย็นถึง 6 โมงเช้า วันใหม่เราก็ตั้งใจจะแวะข้างทางให้น้อยลง เพื่อเดินไปให้ถึงสุดทาง ตอนเช้าอากาศแจ่มใส เห็นสีฟ้าของท้องฟ้า รู้สึกว่าวันนี้จะเป็นวันที่ดี แต่เมฆก็ดูเหมือนจะคิดเช่นเรา พากันกรูเข้ามาในหุบเขา กลายเป็นหมอกที่ไหลผ่านระหว่างเรา ดอกไม้ และทุ่งหญ้า จนทำให้บางครั้ง ภาพจางๆ ที่เห็นข้างหน้า คล้ายว่าเรากำลังเดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ของพระเจ้าก็ไม่ปาน

หุบเขา

ยิ่งเดินลึกเข้าไป เรายิ่งตกหลุมรักหุบเขาแห่งนี้มากขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนค่อยๆ หายไป จนเหลือแต่พวกเราที่ยังเดินอยู่ ทางเดินไม่ได้เรียบโล่งเหมือนช่วงต้นที่ผ่านมา แต่มีพืชต้นน้อยๆ รุกล้ำเข้ามาระหว่างซอกหิน ลมยังคงพัดเมฆผ่านมาและผ่านไปไม่ขาดสาย บางช่วงได้กลิ่นหอมของไม้บางชนิดที่ฉันด้อยความสามารถเกินกว่าจะระบุได้ บางช่วงเป็นทุ่งโล่งที่มีคนมานอนงีบพร้อมเปิดเพลงเข้าบรรยากาศ แม้ว่าจะเป็นเวลาบ่ายกว่าๆ ซึ่งเราจะต้องหันหลังกลับและเดินออกแล้ว แต่เรายังไม่บรรลุจุดหมายปลายทางของวันนี้ พวกเราเลยเร่งฝีเท้าเต็มที่ อยากไปให้ถึงสุดปลายทางซึ่งเป็นริมฝั่งแม่น้ำที่ละลายมาจากธารน้ำแข็งจากเขาด้านบน แต่ท้ายที่สุดก็ไปได้ไม่ถึง พวกเราได้เห็นแค่วิวกว้างๆ ที่ขนาบด้วยดอกเทียนสีชมพูสุดลูกหูลูกตา และสายน้ำสีขาวที่อยู่ไกลๆ ไม่สามารถเดินไปถึงริมฝั่งน้ำได้ เพราะหากไม่ยอมหันหลังกลับ พวกเราอาจจะออกมาไม่ทัน ยิ่งบ่ายฝนในหุบเขายิ่งตกหนัก ถึงแม้ว่าตอนเช้าอากาศจะดีแค่ไหนก็ตาม บวกกับน้ำในลำธารสายต่างๆ ที่เราข้ามมาซึ่งค่อยๆ เพิ่มระดับสูงขึ้นจากน้ำแข็งที่ละลายเมื่อโดนความอบอุ่นของแสงอาทิตย์ และความเสี่ยงที่จะเกิดหินถล่มตามทาง ทำให้ไกด์ของนักท่องเที่ยวกลุ่มอื่นซึ่งเป็นพนักงานโรงแรมที่เราพักอยู่ และรู้จักหน้าค่าตากันดี คอยเร่งให้เราเดินกลับออกไปให้เร็วที่สุด จากที่พวกเราพยายามจะชิลล์รั้งท้าย เขาเลยตัดสินใจมาเดินไล่หลังพวกเรา โดยไม่ต้องมีคำเร่งใดๆ แค่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเขาที่เดินตามหลัง ก็ทำให้เราไม่กล้าแม้แต่จะหยุดพักเหนื่อย กลายเป็นการจ้ำเท้าที่เร็วที่สุดของพวกเรา จนถึงจุดที่ปลอดภัย เขาก็ปล่อยให้เราเดินด้วยความเร็วปกติ และไปดูแลลูกทัวร์ของตัวเอง เราทั้งโล่งใจและขอบคุณที่เขาอุตส่าห์เป็นห่วง แต่บางทีมันก็เหนื่อยไป แถมมุมถ่ายรูปสวยๆ ที่เล็งไว้ตอนขาไป ก็อดถ่ายรูปกลับมา

ในหุบเขาจุดหนึ่งจะมีทางแยก ทางหนึ่งไป River’s Belt 4 กิโลที่เราเดินไปไม่ถึงในวันที่ 2 ส่วนอีกทางไปหลุมฝังศพของคุณมาร์กาเร็ต (Margaret Legge) ซึ่งมีระยะทางไม่ถึงกิโล คุณมาร์กาเร็ตเป็นนักพฤกษศาสตร์ชาวอังกฤษที่เดินทางมาศึกษาพรรณไม้ที่นี่ แต่เกิดอุบัติเหตุลื่นตกเขาระหว่างที่กำลังเก็บตัวอย่างพรรณไม้ อากาศในหุบเขาชื้นเพราะฝนเริ่มตก หมอกลอยผ่านตัวเราไป สองข้างทางไปหลุมศพมีดอกไม้หลากหลายชนิดผลิบาน ระหว่างเดินฉันก็เริ่มคุณมาร์กาเร็ตว่าทำไมเธอและใครต่อใครจึงหลงใหลหุบเขาที่เดินทางมาแสนยากลำบากแห่งนี้นัก และพอเดินไปถึงหลุมศพของเธอ ฉันก็เผลออมยิ้ม คิดมโนไปถึงภาพสุดท้ายที่เธอได้เห็นระหว่างยังมีลมหายใจ บางครั้งนั่นอาจเป็นเกียรติสูงสุดแล้วที่ธรรมชาติได้มอบให้เธอในวาระสุดท้ายของชีวิต

เดินทาง

“My eyes will forever drink in the beauty of the mountains which gave me strength and inspiration”.

-Margaret Legge-

ถ้าคุณมีประสบการณ์เดินทางแปลกใหม่จากการไปใช้ชีวิตในทั่วทุกมุมโลก เชิญส่งเรื่องราวของคุณพร้อมภาพถ่ายประกอบบทความ รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ Facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Travelogue’

ถ้าผลงานของคุณได้ตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะมีสมุดบันทึกปกหนังเทียมเล่มสวยส่งให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

Avatar

พิรดา สุมานนท์

นักศึกษารอเรียนต่อปริญญาเอกทางด้านพฤกษศาสตร์ ชอบท่องเที่ยว กระหายกลิ่นหมอกและไอฝน

Travelogue

พื้นที่บรรจุประสบการณ์เดินทางทั่วมุมโลก

29 สิงหาคม 2560
2 K

ผมรู้จักเทศกาลดนตรี Fuji Rock Festival ครั้งแรกจากหนังสือการ์ตูนเรื่อง BECK ตอนนั้นคิดว่ามันเป็นเทศกาลดนตรี 3 วัน 3 คืนที่เท่มาก อยากกระโจนเข้าไปในหนังสือเพื่อร้องเพลงหน้าเวทีเชียร์โคยูกิ (พระเอกเรื่อง BECK) แต่ความจริงได้แต่ดีดกีตาร์แหกปากอยู่บ้าน จนเวลาผ่านไป ผมได้แต่เก็บความอยากไปเอาไว้ แอบดู line-up วงดนตรีทุกปี จนในที่สุดก็ถึง Fuji Rock Festival 2017 ที่มี line-up ที่อยากดูที่สุด จนผมยอมทุบกระปุกจากชีวิตฟรีแลนซ์ต่างจังหวัด กัดฟันว่าถ้าไม่ไปตอนนี้ เราอาจจะไม่มีแต้มบุญได้ดูวงเหล่านี้อีกเลย ไปสิครับ ไม่ต้องคิดแล้ว

จากการหาข้อมูลในพันทิปประกอบการเตรียมตัว ได้ดูรูปแล้วก็พอนึกภาพในหัวออกว่าน่าจะเอาชีวิตรอดในเทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นได้ไม่ยาก ผมจัดของไปเหมือนไปตั้งแคมป์ในป่า งานนี้เอาเต็นท์ไปเองประหยัดกว่ามาก ของใช้ที่พอหาซื้อได้ไม่ต้องเอาไป เอาของไปให้น้อยที่สุด เพราะรู้ว่าขากลับซีดีแผ่นเสียงจะพอดีกับน้ำหนักขากลับแน่

ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

ผมเดินทางไปสถานที่จัดงานคือที่สกีรีสอร์ทนาเอบะ เมืองยูซาว่า ในอำเภอนิงาตะ ก่อนงานเริ่ม 1 วัน เพราะตื่นเต้นและอยากประหยัดค่าที่พัก บรรยากาศที่นี่สุดจะบรรยาย ธรรมชาติได้ล้อมเราไว้หมดด้วยภูเขาและหมอก สถานที่ตั้งเต็นท์ถือว่าดีต่อใจมาก ไม่คิดว่าจะสวยขนาดนี้ ผมหาทำเลทองที่จะไม่มีใครมาบังวิวและไม่เบียดกับใครก่อนออกไปสำรวจสถานที่จัดงาน ทุกอย่างดูเป็นระเบียบหมด กินต่อแถว เข้าห้องน้ำต่อแถว แยกขยะก็ต่อแถว นี่สินะประเทศโลกที่หนึ่ง ช่วงเย็นประตูงานเปิดให้เข้างานก่อน มีวงเล่นทั้งๆ ที่ไม่ได้จ่ายสตางค์เพิ่ม และมีพลุจำนวนมากคอยต้อนรับ อาจจะเพราะตรงกับเทศกาลฤดูร้อนของญี่ปุ่นด้วยหรือเปล่าผมก็ไม่แน่ใจ แต่ตื่นตาตื่นใจมากจนคืนนั้นยากจะข่มตาหลับ

คอนเสิร์ตที่นี่จัดขึ้นพร้อมๆ กันหลายเวที ต้องคำนวณเวลาวิ่งไปฟังวงที่ชอบ ถึงอยากดูไปหมดแต่ก็ต้องเลือก Fuji Rock Festival มีเวทีหลัก 4 เวที แบ่งเป็น เวทีเขียว (green stage) ขนาดใหญ่ที่สุด เวทีขาว (white stage) ขนาดรองลงมา เวทีป่า (field of heaven) อยู่ไกลที่สุด และเวทีแดง (red marquee) ติดเวทีเขียวและที่กินข้าว นอกจากนี้ยังมีเวทีน้อยๆ อีกมาก

ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

ถ้าจะให้เล่าประสบการณ์ 3 วัน 3 คืนคงจะยาวไป ผมขอเล่าเฉพาะที่ชอบแล้วกัน บรรยากาศงานแน่นอนชอบมาก เพราะไม่เคยจินตนาการเลยว่าของจริงจะสวยขนาดนี้ งานถูกจัดขึ้นในป่าจริงๆ มีหมอกตลอดเวลาและฝนตกเป็นพักๆ พื้นที่พอสมควร ไม่กว้างเกินเดินไปเดินมา ที่สำคัญ งานนี้มีครอบครัวมาเยอะมาก ทั้งที่คอนเสิร์ตแบบนี้น่าจะเป็นที่ของวัยรุ่น แต่งานนี้มาหมดทั้งครอบครัวพ่อแม่ลูก เด็กๆ ไม่งอแง ที่ทึ่งที่สุดคือเด็กเดินเท่าผู้ใหญ่ ผมได้เห็นภาพแม่ลูกจับมือกันค่อยๆ ไป แม่เดิน 1 ก้าว ลูกเดิน 3 ก้าว น่ารักสุดๆ

นอกจากบรรยากาศดี ศิลปินก็เยี่ยมยอด งานปีนี้ผมคิดว่าตรงจริตการฟังเพลงมากที่สุดงานหนึ่ง ส่วนตัวฟังเพลงหลายแนว แต่ศิลปินที่เลือกมาดูหนักไปทาง Alternative Electronic และแนวอื่นๆ เพราะงานนี้มีศิลปินหลายแนวจริงๆ ถ้าเวลาแสดงไม่ชนกันถือว่าโชคดี แต่ถ้าชนก็ต้องวิ่ง! ซาวนด์ดนตรีดีงามมากแบบอยู่ตรงไหนก็ชัดเจน นี่แหละครับสิ่งที่คนดูคอนเสิร์ตทุกคนหวัง ไม่ว่าจะจ่ายแพงเท่าไหร่ก็ยอม ขอให้ได้ดูวงที่ชอบในซาวนด์ที่ดีที่สุด

ในงานเราจะเห็นเจ้าบ้านชาวญี่ปุ่นที่คิดว่าจะเรียบร้อย ปรากฏว่าไม่เลยสักนิด พอศิลปินญี่ปุ่นที่ชอบขึ้น ทุกคนจะเบียดเสียดกันมาตะโกนข้างหน้า พร้อมกระโดดเต้นกันอย่างบ้าคลั่ง ไม่รู้เพราะเป็นประเทศที่อุตสาหกรรมดนตรีอยู่ได้ หรือสปิริตของชาวญี่ปุ่นเอง แต่บรรยากาศดูร้อนแรงเหมือนที่นักร้องสาว Lorde เคยกล่าวไว้ว่า “Stage of dream”

ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

ท่ามกลางคนรักดนตรีที่มารวมตัวกัน ธรรมชาติทดสอบเราจนบรรยากาศเหมือนอยู่ในหนังแถบสกอตแลนด์ ฝนตกบ่อยและบางครั้งหนักมากเหมือนในหนังสือการ์ตูนที่อ่านมา แต่ไม่ว่ามีฉากฝนตกหนักแค่ไหนก็ไม่สามารถทำอะไรคนดูที่นี้ได้ ไม่มีการเลื่อนเวลารอฝน หลายวงที่ขึ้นเล่นพร้อมฝนตกหนักมากแต่คนเต็มหน้าเวทีและยังเต้นด้วย บางคนนั่งดูวงที่ชอบกลางฝนจนเสื้อกันฝนมีน้ำขังเป็นเขื่อน และบางคนหลับกลางฝนก็มี ฝนนี่แหละตัวทดสอบกำลังใจชั้นดีเลย

ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

งานนี้หาจุดที่ไม่ชอบได้น้อยมาก ข้อเสียของคอนเสิร์ตกลางป่าคือไม่มีปลั๊กชาร์จมือถือ ต้องอาศัยบูทกิจกรรมชาร์จเพื่อความอยู่รอด ห้องอาบน้ำน้อยเกิน และอาหารที่ขายในงานรสชาติค่อนข้างเฉยๆ แต่ถือว่ากินเพื่ออยู่ แต่ข้อดีมีนับไม่ถ้วน ผมรู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกินเพราะตัวงานมีอะไรให้ทำตลอดเวลา กิจกรรมเยอะมากนอกจากฟังคอนเสิร์ต ยังมีอีกหลายอย่างในงานที่ยังไม่ได้ไปสัมผัส ไว้มาแก้มือใหม่นะ แล้วพบกัน Fuji Rock

ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

ทุบกระปุกเงินออมเพื่อ Fuji Rock Festival เทศกาลดนตรีกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น

ถ้าคุณมีประสบการณ์เดินทางแปลกใหม่จากการไปใช้ชีวิตในทั่วทุกมุมโลก เชิญส่งเรื่องราวของคุณพร้อมภาพถ่ายประกอบบทความ รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ Facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Travelogue’

ถ้าผลงานของคุณได้ตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะมีสมุดบันทึกปกหนังเล่มสวยส่งให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

Avatar

ภีศเดช คัมภิรานนท์

อายุกำลังเข้าสู่วัยเบญเพส รับงานทุกชนิดรวมถึงการแบกหาม เก็บเงินทั้งหมดเปย์แผ่นเสียง เกลียดระบบขนส่งมวลชนขั้นพื้นฐานของประเทศ อาศัยอยู่เชียงใหม่ ชอบถ่ายคนกับต้นไม้ ถ่ายอาหารห่วยแต่อยากเป็นเชฟ ถ่ายวิดีโอได้แต่มันจะอาร์ตหน่อยๆ จ้างได้ถ้าใจถึง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load