เราเคยคุยกับ โทล-เรืองยศ มหาวรมากร มาครั้งหนึ่งแล้ว หลังจากที่เขาไปวิ่งที่โตเกียว มาราธอนจนจบด้วย Sub-3 หรือการวิ่งมาราธอนภายในเวลาไม่ถึง 3 ชั่วโมง 

จากนักวิ่งที่เริ่มวิ่งออกกำลังกายบนลู่วิ่งในฟิตเนส แล้วหลงรักการวิ่งจนสร้างเป้าหมายและพุ่งไปให้ถึงอยู่เรื่อย ๆ เป็นทั้งนักวิ่งมาราธอน จนล่าสุดโทล หรือในวงการวิ่งรู้จักกันดีในชื่อ Tollmahawk สร้างปรากฏการณ์ที่เข้าแข่งขันวิ่ง 100 กิโลเมตรเป็นครั้งแรกในชีวิต และยังสร้างสถิติสนามพร้อมสถิติประเทศไทย จนถูกเรียกให้ติดทีมชาติไทยไปแข่งขันรายการอัลตร้ามาราธอนชิงแชมป์โลกในวัย 46 ปี

การไปถึงเป้าหมายของโทลไม่มีทางลัด ทุกอย่างผ่านการฝึกซ้อมอย่างมีวินัย รวมถึงการฝึกซ้อมสำคัญที่หลายคนมองข้าม คือ การสร้างสภาพจิตใจ ความคิด และโภชนาการ

เราได้คุยกับโทลก่อนที่เขาจะบินไปลงแข่งรายการใหญ่ที่สุดในโลกของการวิ่งระยะอัลตร้ามาราธอน คุยกันถึงการสร้างทัศนคติและการซ้อมในแบบของเขา ไปจนถึงเขาจัดการกับความขี้เกียจแล้วลากตัวเองไปซ้อมได้อย่างไร

 โทล-เรืองยศ มหาวรมากร Tollmahawk : วิ่ง 100 km แรกในชีวิต แล้วสร้างสถิติใหม่จนติดทีมชาติไทย

มันทำยังไงวะ?

“ผมเป็นคนแบบที่มีคำถามในหัวว่า มันทำยังไงวะ”

“ตอนเล่นไตรกีฬา เห็นโปรที่ลงแข่งก็มีคำถามว่า ทำไมคนนั้นเขาวิ่งได้เร็ว ทั้ง ๆ ที่เพิ่งว่ายน้ำแล้วต่อด้วยปั่นจักรยานมาหนักมาก

“อะไรที่ทำให้เขาเป็นยอดมนุษย์ได้ขนาดนั้นวะ

“เราหาคำตอบด้วยการมีโค้ช แล้วมีคำถามว่าการซ้อมแต่ละครั้งทำไปเพื่ออะไร ให้เราออกไปวิ่งเร็วเพื่ออะไร” โทลเล่าถึงความเก่งกว่าของคนอื่น ๆ ซึ่งเป็นการสร้างแรงบันดาลใจของเขา ความอยากเป็นให้ได้แบบนั้นบ้างคือแรงกระตุ้นที่ดี อาจไม่ต้องทำได้ถึงขนาดเขา แต่มันต้องมีวิธี

“ตอนเริ่มวิ่งมาราธอนเราก็เริ่มรู้จักตัวเองมากขึ้น คิดว่าตัวเองน่าจะเหมาะกับการวิ่งระยะนี้ 

“โค้ชบอกผมว่า จะวิ่งมาราธอนให้ดีได้ พื้นฐาน 10 กิโลเมตรต้องดีก่อน แล้วก็จับผมวิ่งระยะสั้นให้เร็วขึ้น เคี่ยวเข็ญให้ยืนระยะบนความเร็วให้นานขึ้นอย่างมีรูปแบบการซ้อม และอธิบายได้ว่าแต่ละการซ้อมทำไปเพื่ออะไร แต่ละการซ้อมจะทำให้เกิดผลอะไรบ้าง โค้ชไม่ได้แค่วางโปรแกรมให้ แต่สอนผมด้วย เขาบอกว่าในอนาคตเขาไม่ต้องมาโค้ชให้ผมแล้ว ผมดูแลตัวเองได้ แล้วผมก็ได้ตรงนี้ติดตัวมา”

 โทล-เรืองยศ มหาวรมากร Tollmahawk : วิ่ง 100 km แรกในชีวิต แล้วสร้างสถิติใหม่จนติดทีมชาติไทย

จากมาราธอนสู่อัลตร้ามาราธอน

เมื่อไหร่ที่รู้สึกว่ามาราธอนไม่ท้าทายอีกต่อไปแล้ว – เราถามนักวิ่งมาราธอนระดับต้น ๆ ของประเทศ

“มันมีอยู่ช่วงหนึ่งที่ผมเริ่มคิดว่า ไม่เอาแล้วว่ะมาราธอน ตอนนั้นคิดว่าจะลดเวลาจาก 2 ชั่วโมง 53 นาที ให้เหลือ 2 ชั่วโมง 50 นาที แต่ผมคิดว่ามันไม่ต่างกันแล้ว เลยอยากกลับไปล่าฝันของตัวเองที่อยากไปแข่งไตรกีฬาระดับโลกที่ Kona Hawaii แต่พอจะเริ่มตั้งใจซ้อมไตรกีฬาอีกทีก็เจอโควิดระบาด สระว่ายน้ำก็ลงไม่ได้ จักรยานก็ไม่ได้ ได้แค่ซ้อมวิ่ง ตอนนั้นเลยกลายเป็นไม่มีเป้าหมายอะไรเลย บังเอิญไปเจอการแข่งขันวิ่งอัลตร้ามาราธอน 100 km ที่เขาใหญ่ ก็เลยสมัครไว้ก่อน” 

จากนักวิ่งระยะ 10 กิโลเมตร ขยับไปไตรกีฬาก็ไม่แปลกนัก หรือจากแข่งไตรกีฬาไประยะมาราธอน ก็ดูเหมือนเป็นการขยับฝันทีละขั้นแบบค่อยเป็นค่อยไป 

แต่โทลผู้ที่วิ่งสูงสุดในชีวิตแค่ 42 กิโลเมตร กำลังจะก้าวไปสู่ระยะ 100 กิโลเมตร ซึ่งตามความรู้สึกของนักวิ่งถือเป็นก้าวที่ใหญ่มาก ต้องอาศัยความพร้อมของทั้งร่างกายและจิตใจที่แกร่งกว่าปกติ

“ตอนสมัครไม่ได้คิดว่าจะต้องไปชนะอะไรเลยนะ มีคิดอยู่เหมือนกันว่าจะวิ่งจบไหม แต่เห็นเส้นทางแล้วอยากวิ่ง ทางมันสวย วิ่งผ่านทุ่งเวิ้งว้างเนี่ยชอบเลย รู้สึกอิสระดี เลยตัดสินใจว่า เอาวะ ต้องลองดูเลยกดสมัครไป 

“แต่สถานการณ์ตอนนั้นก็ลุ้นว่าเขาจะเลื่อนแข่งไหม ปรากฏว่าเขาไม่เลื่อน แต่นับเวลาซ้อมแล้วมีเวลาแค่ 8 สัปดาห์ ปรึกษาโค้ชกับทีมแล้วเลยตกลงกันว่า เอาวะ ลองดู ซ้อมแข่ง 100 กิโลเมตรครั้งแรกในระยะเวลา 8 สัปดาห์กัน”

 โทล-เรืองยศ มหาวรมากร Tollmahawk : วิ่ง 100 km แรกในชีวิต แล้วสร้างสถิติใหม่จนติดทีมชาติไทย
 โทล-เรืองยศ มหาวรมากร Tollmahawk : วิ่ง 100 km แรกในชีวิต แล้วสร้างสถิติใหม่จนติดทีมชาติไทย

ช้าให้เป็น

“การซ้อมในระยะที่ไม่เคยวิ่ง ทำให้เราต้องเทียบตัวเองกับคนอื่น เห็นเขาวิ่งกันที่ 9 ชั่วโมง เราก็คิดว่าเราก็น่าจะวิ่งได้ประมาณนั้น คนอื่นเขาวิ่งสะสมระยะทางกันหลายกิโลเมตรต่อเดือน แต่โค้ชให้เราซ้อมแบบวิ่งช้า ๆ ระยะไม่ได้มากอย่างที่คิด เราซ้อมแค่สัปดาห์ละร้อยโล ชักเริ่มไม่มั่นใจจนต้องถามโค้ชว่า ซ้อมแค่นี้มันจะพอเหรอ

“โค้ชบอกเราว่า เราต้องเชื่อใจ แล้วเขาก็อธิบายว่าการวิ่งระยะไกล ฐานแอโรบิกคือสิ่งสำคัญที่สุด ยังไม่ต้องวิ่งเร็ว แต่ต้องโฟกัสให้ถูกจุด ถ้าเราซ้อมสร้างฐานแอโรบิก แต่วิ่งโซนของร่างกายที่เกินโซนแอโรบิกขึ้นไป ร่างกายเราจะไม่ถูกกระตุ้นให้สร้างไมโทคอนเดรีย โครงสร้างในเซลล์ที่ใช้ออกซิเจนไปช่วยสร้างพลังงานในร่างกาย การซ้อมวิ่งในโซนที่ถูกต้องจะช่วยกระตุ้นให้เกิดการสร้างไมโทคอนเดรียมากขึ้น ทำให้สร้างพลังงานจากการหายใจได้มากขึ้นไปด้วย 

“แต่คนส่วนใหญ่รวมถึงเรา มักใช้ความรู้สึกว่าวิ่งช้าอยู่ในโซนที่สบาย แต่การฝึกวิ่งช้ามันช้ากว่าที่คิด โค้ชบอกให้ลองวิ่งในโซนที่รู้สึกสบาย วิ่งเสร็จจับผมเจาะเลือดทันที ปรากฏว่าโซนที่เราบอกสบาย ๆ ค่าของกรดแลคติกในเลือดที่ทำให้เรารู้สึกล้าออกมาเกือบจะ Maximum แล้ว นั่นแปลว่าไม่ได้วิ่งอยู่ในโซนสบายจริง เราต้องวิ่งให้ช้ากว่านั้น

“เราถามโค้ชไปเลยว่าจะไหวเหรอ เราไม่เคยวิ่งช้าขนาดนี้เลยนะ (หัวเราะ)

“การวิ่งช้าก็มีความทรมานของมันเหมือนกัน กล้ามเนื้อที่ใช้จะเป็นอีกชุดหนึ่ง แต่ทีมของเราจะวัดผลตลอดเวลา พอซ้อมไประยะหนึ่ง ในระดับการเต้นของหัวใจเท่าเดิมแต่ความเร็วเราดีขึ้นชัดเจน เราก็เริ่มมั่นใจกับการซ้อมแล้ว มั่นใจในขั้นตอนของโค้ช และรู้เลยว่ามันไม่มีทางลัด”

Tollmahawk : วิ่ง 100 km แรกในชีวิต เรืองยศ มหาวรมากร สร้างสถิติใหม่จนติดทีมชาติไทย

สร้างเครื่อง

โทลผ่านการซ้อมวิ่งจนร่างกายปรับตัวให้มีความพร้อมที่จะวิ่งระยะไกลมากขึ้น 

“ถ้าเปรียบกับรถยนต์ การวิ่งระยะไกลก็เหมือนเราต้องการเครื่องใหญ่มากกว่า ไม่ใช่เครื่องเทอร์โบแรง ๆ เราต้องการเครื่องที่เวลาวิ่งไกล เมื่อความเร็วนิ่งแล้วประหยัดพลังงาน 

“พอเราซ้อมจนได้เครื่องที่ใหญ่แล้ว พวกวัสดุที่จะมาประกอบให้มันแข็งแกร่งต้องดีไปด้วย ร่างกายต้องไม่ใช่เหล็กที่หนักเทอะทะ แต่ต้องเบาและแกร่ง” เขาเปรียบเทียบให้เข้าใจง่าย

“บางทีเราซ้อมเอาระยะทาง อาจจะมองข้ามการสร้างความแข็งแกร่งให้ร่างกาย โค้ชฝรั่งหลายคนก็บอกว่า เราไม่จำเป็นต้องเล่นเวท เทรนนิ่ง ตอนแรกผมก็เชื่อนะ แต่ตอนหลังมาคิดว่าเราอาจจะมีพันธุกรรมที่ดีไม่เหมือนกัน โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับร่างกายของฝรั่งที่มีกล้ามเนื้อตามพันธุกรรมที่ดีกว่า เลยไม่อยากให้นักวิ่งมองข้ามการสร้างความแข็งแกร่งด้วย 

“เวลาซ้อม เราแบ่ง 60 เปอร์เซ็นต์ให้การซ้อมวิ่ง อีกสัก 20 – 30 เปอร์เซ็นต์ให้การสร้างกล้ามเนื้อ ส่วนที่เหลือคือการกินและการพักผ่อน ปรับไปตามแผนการซ้อมในแต่ละช่วง อย่างช่วงใกล้แข่ง การกิน การพัก ก็จะมีเปอร์เซ็นต์มากขึ้น

“พอเครื่องดี วัสดุดี น้ำมันที่ใช้ก็ต้องดี อาหารที่เรากิน คุณสร้างเครื่องดีขนาดนี้ แต่เติมของที่ไม่ได้ดีที่สุด มันก็เร่งไม่ไปอยู่ดี คุณต้องกินอาหารที่ดีควบคู่ไปด้วย เราซ้อมเยอะและใช้ออกซิเจนในการเผาผลาญ เพราะฉะนั้นของเสียมันก็มีในร่างกาย การกินสิ่งที่มี Antioxidant มาก ๆ จะไปช่วยกำจัดของเสียออกไปจากร่างกาย เป็นสิ่งสำคัญมาก ๆ สำหรับนักกีฬาที่ซ้อมหนัก

“บางคนซ้อมอย่างเดียว แต่ทำไมมันไม่พัฒนา บางวันล้า ไม่พร้อมที่จะซ้อม แน่นอนว่าของเสียยังเต็มตัวอยู่เลย ภาวะที่เป็นพิษจากกรดต่าง ๆ รวมถึงกรดแลคติกที่ร่างกายสร้างออกมาไม่ได้ถูกกำจัดออกไป และไม่ใช่แค่การเข้าห้องน้ำขับถ่ายแล้วจะออกไปด้วย”

Tollmahawk : วิ่ง 100 km แรกในชีวิต เรืองยศ มหาวรมากร สร้างสถิติใหม่จนติดทีมชาติไทย
Tollmahawk : วิ่ง 100 km แรกในชีวิต เรืองยศ มหาวรมากร สร้างสถิติใหม่จนติดทีมชาติไทย

Just Smile

โทลบอกว่าการซ้อมไปวิ่งอัลตร้ามาราธอนของเขา เบากว่าการซ้อมมาราธอนที่ผ่าน ๆ มาเสียอีก แต่ก็ต้องฝึกสภาพจิตใจด้วย Mindset ที่สำคัญมาก ๆ เพราะระยะทางทั้งยาวและไกล

 เราถามเขาว่าจะต้องดีลกับระยะแบบนี้อย่างไร

“ยิ้ม” 

เขาตอบสั้น ๆ พร้อมกับยิ้มออกมาจริง ๆ

“เราเรียนรู้จากนักไตรกีฬาที่ชื่อ คริสซี่ เวลลิงตัน (Chrissie Wellington) ผมชอบเขามาก ถ้าลองไปหารูปดูจะเห็นว่าเขายิ้มอยู่ตลอดเวลา เคยอ่านสัมภาษณ์เขา เขาบอกว่าเขาเหนื่อยมาก แต่ต้องยิ้ม ต้องบอกตัวเองให้ยิ้ม บอกว่าเราสบาย เรามีความสุข เราทำได้ หลังจากนั้น เอลีอูด คิปโชเก (Eliud Kipchoge) ก็พูดเหมือนกัน แล้วเขาก็ใช้วิธีเดียวกัน ผมเอามาลองบ้าง แล้วมันเวิร์กเว้ย 

“อย่างช่วงซ้อมที่เราต้องคุมพลังงานหรืออัตราการเต้นของหัวใจ แล้วเราไปมัวจดจ่อกับค่าต่าง ๆ มันไม่เวิร์กเลย ยิ่งทำให้ค่าการเต้นของหัวใจพุ่งสูงอีก เลยเปลี่ยนไปมองรอบ ๆ บอกตัวเองว่าไหว แล้วลองยิ้ม เออ มันช่วยได้จริง”

“ช่วงสองสามปีหลังที่เราเริ่มตกผลึกในการซ้อมใหม่ เราจะได้เรื่องนี้เยอะมาก มันต้องคิดบวก บอกว่าพร้อม ใครถามว่าพร้อมไหมก็ต้องบอกว่าพร้อม ถามว่าไหวไหมก็บอกว่าไหว ต้องบอกกับตัวเอง สร้างกำลังใจให้ตัวเอง”

Tollmahawk : วิ่ง 100 km แรกในชีวิต เรืองยศ มหาวรมากร สร้างสถิติใหม่จนติดทีมชาติไทย

ตามแผนไม่ตามคนอื่น

โทลวิ่งรายการ Khaoyai 100K Ultra Marathon 2021 เป็นการวิ่ง 100 กิโลเมตรครั้งแรกในชีวิต แม้จะเป็นนักวิ่งรุ่นใหญ่มากประสบการณ์ในระยะอื่น ๆ แต่ ณ เส้นสตาร์ท ถือว่าเขากลายเป็นน้องใหม่ในระยะนี้

“สนาม Khaoyai 100 KM เป็นสนามที่ผมได้เรียนรู้ว่าต้องปรับอะไรในการซ้อมบ้าง ปรับแม้กระทั่งเวลานอน รายการที่ปล่อยตัวตี 3 ผมต้องปรับเวลานอน เพื่อตื่นมาซ้อมวิ่งตอนตี 3 เพื่อให้ทุกอย่างมันเป็นไปตามนั้นเลย เมื่อไปถึงวันนั้นมันเพอร์เฟกต์และรู้สึกว่าเป็นวันของเรา 

“ตอนแข่งเราอยู่กับตัวเรา ไม่รู้ว่าคนอื่นเขาวิ่งกันเท่าไหร่ มีกลุ่มหน้าที่ออกตัวไปด้วยความเร็ว เราจะตามให้อยู่ในกลุ่มก็ได้ แต่เราต้องอยู่ในแผนของตัวเอาเอง และคิดว่าเราอาจจะไปเจอกันในช่วงท้าย ๆ ก็ได้”

จากนักวิ่งหน้าใหม่ของสนาม โทลกลายเป็นม้ามืดคว้าอันดับหนึ่งในการแข่งขัน 100 กิโลเมตรครั้งแรกของตัวเองได้สำเร็จ ด้วยเวลา 7 ชั่วโมง 55 นาที กลายเป็นทั้งสถิติใหม่ของสนามและเป็นสถิติของประเทศไทยด้วย 

เป็นปรากฏการณ์ที่ถูกพูดถึงกันในวงการวิ่ง แต่ทั้งหมดเกิดจากวินัยในการซ้อม ความพร้อมของร่างกาย จิตใจ และการอยู่ในแผนของตัวเองอย่างดี

หลังจากคว้าแชมป์สนามนี้ เป็นช่วงที่รายการ IAU 100km World Championships การแข่งขันวิ่งอัลตร้ามาราธอนชิงแชมป์โลกที่เลื่อนจัดมา 2 ปี กลับมาจัดอีกทีในปีนี้ที่กรุงเบอร์ลิน เยอรมนี รายการนี้ผู้ที่มีสิทธิ์เข้าร่วมจะถูกส่งไปในนามทีมชาติของแต่ละประเทศ และทางสมาคมกรีฑาแห่งประเทศไทยก็ต้องการจะผลักดันให้ส่งนักกีฬาไทยไปแข่งขันด้วย 

โทลได้รับเลือกเป็นตัวแทนทีมชาติไทยไปแข่งในครั้งนี้ร่วมกับ ซอร์-ธนัต วิจิตรสุนทร นักวิ่งอัลตร้ามาราธอนดาวรุ่งเบอร์ต้นอีกคนของประเทศไทย

โทลบอกว่าการติดทีมชาติและได้ร่วมรายการนี้มันยากกว่าความฝันรายการอื่น ๆ ที่ไปได้ด้วยตัวเอง แต่รายการนี้ประเทศต้องส่งไปเข้าร่วมในนามทีมชาติเท่านั้น

เหมือนเป็นความฝันที่ไม่เคยกล้าฝันมาก่อน

Tollmahawk : วิ่ง 100 km แรกในชีวิต เรืองยศ มหาวรมากร สร้างสถิติใหม่จนติดทีมชาติไทย

ทีมชาติไทย

“การซ้อมทีมชาติต้องละเอียดกว่าเดิม และใช้วิทยาศาสตร์การกีฬาเข้าไปช่วยในการฝึกซ้อมเยอะ มีเครื่องวัดระดับน้ำตาลในเลือดแบบบอกผล ณ ขณะนั้น เพื่อรู้ค่าน้ำตาลในเลือดว่าควรอยู่ที่เท่าไหร่ในช่วงเวลาซ้อม เพื่อไม่ให้ระดับน้ำตาลต่ำเกินไป รู้ถึงขนาดว่าหลังจากที่เรากินอาหารเข้าไป เราควรเริ่มซ้อมเมื่อไหร่ เป็นอุปกรณ์ที่ทำให้เรารู้จักตัวเองแบบละเอียดกว่าเดิม รู้อย่างถูกจุด และกระตุ้นในจุดที่ถูกต้อง

“การพักเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญในการฝึกซ้อม การเข้า Cryotherapy Chambers ห้องความเย็นติดลบ เพื่อช่วยให้ฟื้นฟูกล้ามเนื้อจากความความล้าได้เร็วขึ้น

“สิ่งที่เราอยากให้ความสำคัญที่สุดคือเรื่องโภชนาการ ผมคิดว่าการซ้อมของหลายคนเป็นการคิดกลับหัว นักวิ่งมักให้ความสำคัญกับโปรแกรมการซ้อมอย่างหนักและเข้มข้น เป็นการใช้ร่างกายหนัก แต่ไม่ได้ดูแลร่างกายให้ดี ร่างกายทำให้คุณวิ่งได้ดีขนาดนี้ แต่การกินไม่ดีก็ทำให้ร่างการพัฒนาได้ไม่เต็มที่ 

“มันกลับหัวกันอยู่ เราควรเน้น Sport Nutrition การกินที่ดีเพื่อร่างกาย ควรรู้สาเหตุที่เมื่อร่างกายล้าต้องกินอาหารแบบไหนที่จะช่วยลดความล้าได้ การกินดี ๆ มีประโยชน์ อาจจะไม่อร่อยบ้างแต่คือการซ้อมแบบหนึ่ง กินอะโวคาโด ข้าวกล้อง และอีกหลายอย่าง บางทีเราก็อยากกินของทอด ทรมานแต่ก็ต้องห้ามใจ เพราะมีเป้าหมายอยู่

“เดี๋ยวนี้ดีขึ้นหน่อยที่มีการคัดสรรได้ มันมีของมีประโยชน์ที่อร่อยมากขึ้น ผมลองกินทั้งวีแกน มังสวิรัติ กินปลา กินไข่ แต่บางอย่างก็ไม่ได้มีผลพิสูจน์ อย่างเนื้อแดงที่ถ้าเราเลี่ยงได้ ก็เชื่อว่าน่าจะช่วยลดอาการอักเสบของร่างกายได้ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ของใหม่อะไรเลย นักวิ่งระดับโลกเขาทำกันมานานแล้ว เพียงแต่ไม่ค่อยมีใครออกมาบอก” 

Tollmahawk : วิ่ง 100 km แรกในชีวิต เรืองยศ มหาวรมากร สร้างสถิติใหม่จนติดทีมชาติไทย

ขี้เกียจแบบร่างกายฟ้องให้ขี้เกียจ

‘ตื่นไปซ้อมทุกวันยังไง’ เป็นคำถามคลาสสิกที่เราตั้งไว้ถามนักวิ่งที่ประสบความสำเร็จหลาย ๆ คน 

“ต้องมีเป้าหมาย ผมถึงต้องหาเป้าหมายเรื่อย ๆ ไง 

“จะเป็นเป้าหมายใหญ่หรือไม่ใหญ่ก็ได้ แต่ต้องมี อย่างตอนนี้เรามีเป้าหมายว่า จะต้องไปวิ่ง 100 กิโลเมตรในนามทีมชาติ 

“ผมเป็นคนที่ใช้ชีวิตเหมือนคนปกตินะ มีดื่มบ้างในช่วงนอกฤดูกาลแข่ง ทำงาน มีครอบครัวที่ต้องดูแล แต่พอถึงวันที่รู้ว่ามีเป้าหมายมารออยู่ข้างหน้าแล้ว ผมตัดฉับเข้าสู่แผนทั้งหมดเลย

“มันมีวันที่ไม่อยากไปซ้อมเลย ตื่นมาแล้วขี้เกียจเลย ผมจะมีตัวเลือกให้ตัวเอง 2 ทาง คือจะนอนพัก หรือจะออกไปซ้อม แต่ต้องมีตัวชี้วัด คืออัตราการเต้นของหัวใจ 

“การเต้นของหัวใจแต่ละจังหวะความถี่มันจะไม่เท่ากันสม่ำเสมอ แล้วถ้าเราดูกราฟหัวใจบ่อย ๆ มันจับได้ว่าร่างกายเรากำลังสู้กับอะไรอยู่ไหม มันจะเป็นตัวชี้วัดที่บอกเราได้จริง ๆ

“อย่างวันนี้ตื่นมาแล้วรู้สึกล้า รู้สึกว่าวันนี้ร่างกายเราเครียด ดูค่าความถี่หัวใจแล้วมันก็บอกตามนั้น เลยเลือกที่จะพัก แต่ไม่ใช่ขี้เกียจนะ ถ้าเรารู้สึกขี้เกียจแต่ค่าทุกอย่างบอกว่าร่างกายเราพร้อม เราก็ต้องออกไปซ้อม การเป็นทีมชาติก็เป็นอีกส่วนหนึ่งที่ผลักเราออกไปซ้อม มันต้องเป๊ะที่สุด ในเมื่อเราได้รับเกียรตินั้นแล้วก็ต้องทำเต็มที่ จะไม่มีข้ออ้างเลย

“การไปแข่งรอบนี้คงไปทำโอกาสที่ได้รับนี้ให้ดีที่สุด เต็มความสามารถ”

โทลจะลงแข่งขันในรายการ IAU 100 km World Championships ที่กรุงเบอร์ลิน เยอรมนี ในวันที่ 27 สิงหาคม 2565 เวลา 11.30 น. ตามเวลาประเทศไทย

Tollmahawk : วิ่ง 100 km แรกในชีวิต เรืองยศ มหาวรมากร สร้างสถิติใหม่จนติดทีมชาติไทย

Writer

Avatar

จิรณรงค์ วงษ์สุนทร

Art Director และนักวาดภาพประกอบ สนใจเรียนรู้เรื่องราวเบื้องหน้าเบื้องหลังของอาหารกับกาแฟ รวบรวมทั้งร้านที่คิดว่าอร่อย และความรู้เรื่องอาหารไว้ที่เพจถนัดหมี และรวมร้านกาแฟที่ชอบไปไว้ใน IG : jiranarong2

Photographer

Avatar

ผลาณุสนธิ์ ผดุงทศ

ช่างภาพที่โตมาจากเมืองทอง รักแมว ชอบฤดูฝน และฝันอยากไปดูบอลที่แมนเชสเตอร์

Scoop

ความเคลื่อนไหวสร้างสรรค์และน่าจับตาจากหลากวงการที่เราอยากให้คุณรู้

อ่านบทความภาษาไทยได้ที่นี่

As an educator who has the opportunity to give students a number of learning experiences, I strongly believe that the most important evidence of success in education management has to come from the students – how they reflect what they have learnt and felt.  

Looking into Thai education at the moment, I found that there is very little attention paid to the voices of the students despite the broad array of reflections that they give. Those of us who call ourselves ‘adults’ do not care enough about their opinions, while still believing in that old adage, ‘Children are the future of the nation.’

That is why today’s conversation with King’s College International School Bangkok (King’s Bangkok) is interesting because we would discuss with them over their event named ‘King’s Bangkok Education Forum 2022,’ a forum that invites leaders from various fields of work to come together to pass on their experiences to their audience of students along the theme ‘Career. Life. Social Values.’ The event includes Professor Sakorn Suksriwong DBA, Chairman of the Executive Committee of this international school, together with Mr. Ben-Vittawat Panpanich, an Executive Vice President of the school, and two of the Year 11 students ‘Marty’ Yosphat Srithanasakulchai and ‘Japper’ Chanudom Impat. They sat in a circle, side by side, to share what they had learned.

ถอดบทเรียน King’s Bangkok Education Forum ที่จัดโดยนักเรียน เพื่อตั้งใจส่งต่อโอกาสการศึกษาให้กับนักเรียนอีกกลุ่มในสังคม
King’s Bangkok Education Forum เวทีเสวนาเรื่องอาชีพและอนาคต จัดโดยนักเรียนเพื่อนักเรียน

The two students joining us were, in fact, not just attendees of this first ever Education Forum for students at this young age, but also helped to organize the event and were highly involved from start to finish. Thus, the Education Forum is an event hosted by students, for students, that intends to create opportunities for other students in society which is novel approach. From the conception of the event and the selection of the speakers to the publicising of the event and the reception of reflections and feedback from the event, students were involved at every stage of the process.

We would like to invite you to consider and explore with us, ‘What kind of seeds did King’s Bangkok plant in the hearts of their pupils at this event?’

King’s Bangkok Education Forum เวทีเสวนาเรื่องอาชีพและอนาคต จัดโดยนักเรียนเพื่อนักเรียน

Career

King’s Bangkok Education Forum เวทีเสวนาเรื่องอาชีพและอนาคต จัดโดยนักเรียนเพื่อนักเรียน

A primary definition of success in life for many people would inevitably be professional success.

Over 30 years in Prof. Sakorn’s career, be it in teaching or business, his career can without doubt be considered one of success. Although in the heart of this teacher, there was one hole that needed to be filled.

“In Thailand, we have quite a few talents and experienced thought leaders, who are highly successful in academic, educational and professional fields. Some of them work in multinational organizations, many of them already have calendars filled with speaking engagements, but the only groups of people who have the opportunity to listen to those successful people speak are those at university or already working. The senior school student audiences do not have the opportunity to hear from these successful professionals, so this is something that I have always wanted to push for.” – Prof. Sakorn who opened our conversation helped us see the big picture and the original idea behind the Education Forum.

 “While I was teaching at Chulalongkorn University, I had the opportunity to initiate a Mentoring Program that connects successful and talented executives with tertiary learners to exchange ideas for the first time, and this mentoring program received the Innovation of the Year award from the Association to Advance Collegiate Schools of Business (AASCB), USA. That got me thinking ‘why can’t high school students have the same opportunities?’”

When the time was right, Prof. Sakorn and King’s Bangkok’s team did not hesitate and gathered student representatives like Marty and friends to form a special student committee to organize a joint Education Forum where all revenue from ticket sales without deducting expenses would be given to high school students in need as a scholarship, under the condition that King’s Bangkok’s students were fully involved in the process from start to finish.

“An event like this would not be too difficult for the school staff to organize themselves,” said Prof. Sakorn with a slight smile. “Our school pays attention to the three core values, namely; good manners, kindness, and wisdom. The main purpose of this event is to provide high school students with firsthand learning experience from the top-notch leaders about their future careers, work and life,  as well as giving  our students the opportunity to work and learn about organizing events at the same time.”

“Moreover, this is also a great opportunity to learn the value of compassion. We want to teach our children to be kind to themselves and to others in society as well.”

“Frankly, this kind of thing cannot be learned by rote, right?” Prof. Sakorn asks. “Children must absorb that feeling with their hearts and reflect by themselves. That is the reason why this Education Forum  was created as an experiment to let them experience kindness with their own hearts.”

“Another essential point is the content that the speakers shared. Whether it is about Ikigai; living with values according to Japanese philosophy; creating value for life through understanding cultures, taking a leadership role in world-class organizations; or discussions on learning, working and living a valuable life. The talks have helped pave the way for children having a strong foundation before moving forward in their working life”

Marty was the first to be invited to the team. Then, he was tasked with finding friends who shared the same ideology, managing to assemble a team of 22 people. One of the team members is Japper, another participant in this conversation who acted as an MC taking to the stage and dealing with the four experienced speakers.

The world of Year 11 students is about to change through the process of working as an adult for the first time in their life.

King’s Bangkok Education Forum เวทีเสวนาเรื่องอาชีพและอนาคต จัดโดยนักเรียนเพื่อนักเรียน
King’s Bangkok Education Forum เวทีเสวนาเรื่องอาชีพและอนาคต จัดโดยนักเรียนเพื่อนักเรียน

Life

“At first, I thought that the opportunity to listen to world-class educated people from Harvard, Stanford, Chicago, Yale and other really successful people on the global stage was very rare for me and my friends. So, I thought that I would like to try and take part, then I invited my friends to come with me not knowing what sort of responsibility I would have or how much I would learn.” Marty recalled his first impression having learned about the  school’s project.

“At the first meeting, they sit very blindly.” Mr. Ben, a graduate of the University of Cambridge and one of King’s Bangkok’s executives who is in charge of coordinating with the student committee, told the story jokingly. “The staff tried to explain to the children how the event would benefit them, but it wasn’t until I described how the event would benefit others. From that moment, I could see the sparkles in their eyes.”

“We tried to plan well, with support from Prof.Sakorn and the marketing team, so I felt confident,” Marty recalls the feeling when he and his friends saw the benefits of organizing the event. “But Japper was super excited.”

“Of course!” Japper jumps in with vigour at this point. “I was going to be an MC on stage. Who wouldn’t be excited? It is a great opportunity for me and all the students who have joined the team to become role models for the younger generation as well. The event is very powerful.”

Participating in the event means setting fundraising goals, creating strategies for selling tickets, promoting the event, and running queues on the event day itself.

For adults like us, it may sound very normal. Now, let’s take a time machine and go back to the first time we had to manage a big event involving a large number of people, such as; sporting events, or a prom. Then imagine how big this experience would be for high school kids?

“It was hard in the beginning to find the team.” Marty began. “We started by designing logos and art works together with the school’s marketing team. Though, finding time to work together is not so easy because we only have free time during lunch and after school. Thus, we often meet during breaks and have lunch together.”

“I like lunch meetings. When we sat in a circle, eating delicious food, and talking about work. For me, it’s much better than online meetings because there’s good food.” Japper cheerfully continued after his friend.

“Selling tickets was challenging. We posted online content. Even the invited speakers helped us promote. Additionally, our parents also helped us with this. Although we set the funding goal for supporting scholarships for 7 students because the number was pretty, we are all very happy that we exceeded our goal.”

Of course, the difficulty did not end at the planning stage. When it came to the day itself, both the people in public-facing positions like Japper, and behind the scenes, Marty, had to solve many problems head-on.

“Today my main task is taking care of the speakers,” Marty explains. “But while taking care of honoured speakers who will be sharing their valuable stories with us, I also have to take care of my team at the same time. I have to make sure each person performs his or her own duty and carry the event off successfully.”

Although this task is not an easy one; a taxing undertaking from start to finish; they both said that it was a great taste of life.

This event covers a broad range of subjects, with speakers coming to give a sense of their lives. They discussed ideas directly valuable to student audiences, from the issue of finding the meaning of life through the Ikigai principle and understanding life through cultural diversity to providing first-hand experience from successful role models and including how they prepared for university to how to find yourself and how to find the right career for you. More than the content, students like them get to practise exerting force to open the first door to adult life with the process behind the event itself.

“This event gives us a taste of adult life,” Japper commented. “As one of our speakers said on stage, the barrier between his ideal and real life came crashing down when he was attending university abroad for the first time. That was the first time he felt the need to face reality. It was very emotional. Luckily, his honesty also helps us to be less afraid of real life as well.”

“When looking superficially, we may see that a duck floats comfortably in the water, although under the water, that duck has to kick its feet vigorously to stay afloat.” Marty talked about what one of the speakers said “To me, it was as if every speaker presenting today was that duck, because underneath the surface of everyone’s success, there always is a story of determination, hard work, and unyielding focus.”

“Another interesting thing is that we got to work closely with our marketing team as well,” adds Japper. “At first, I wondered how adults could work so much, though I understand now.”

 “Where else can we find opportunities to do real work like this if it’s not given to me by the school?” Marty nods in agreement. “I think many of our team members have grown through this process. Initially, they were already good, but they improved even more.”

“Even though you keep complaining that you ran the whole event until your legs almost broke?” Japper teases causing the whole group to laugh heartily.

Social Values

While Marty and Japper only spoke to us for a short time it was clear to see that their experience had altered their outlook on life and that they had both grown as people and moved towards being functioning adult members of society.

Growth comes through a process of learning by doing, surrounded by supportive educators who watched as their students blossomed.

 Additionally, Prof.Sakorn finishes with a reflection on the big picture of how this event for small groups of people can play a role in the education system and for the overall benefit of this country.

 “If we step back and look at the big picture, our group of children are the lucky ones. They have the potential to achieve so much, thus, we have to sow the seeds of creating value for society, so that they have the opportunity to think about this as they grow older. The speakers who come to present at this forum are living proof that when we give something to others, we will receive that back in return.”

Because education is not just about enhancing intellectual power, providing students with a sense of fulfilment allowing them to realize their role in society is equally important.

“We are trying to create a new generation with leaders of change using a new learning process to create people who see the right goal and hold on to the right values. That is what Thai education should offer to the learners, not just academic excellence.”

“Education Philosophy in England, the model of which King’s Bangkok  follows, tells us that in addition to academic excellence, there are two other ingredients that are essential to shaping young people into well-rounded individuals: diligence and a blended curriculum, including music, art, sports, and more. While complementary activities help build social and personal preferences, comprehensive attention will support children to grow up to be happy adults, and learn to overcome obstacles.” The executive lecturer concluded.

But the energetic Japper couldn’t help but add,

“I think many children don’t even know how important social values are. Though, after listening to the experiences of all speakers on stage, I understand that success is not just the matter of being respected, it is also about giving something back to others.”

This conclusion from Japper showed us that learning methods that do not focus on memorisation, but instead on hands-on work help to make  someone’s heart to really grow in a fantastic direction

Moreover, giving children the opportunity to speak, act, and make changes, as teachers and staff at King’s Bangkok have done and shared their results with us through this interview. This would be a good example for adults and even teachers around the country to be open, to listen more, and to give opportunities for their own learners to take action, stand up, and learn from their mistakes.

It matters not what the results will be, the hands-on learning that takes place throughout the process is also an important foundation for preparing students moving towards their dream university and life with goals and early success that is not just about “receiving” but also “giving.”

Writer

Avatar

เกวลิน ศักดิ์สยามกุล

นักออกแบบ-สื่อสารเพื่อความยั่งยืน ที่อยากเล่าเรื่องสิ่งแวดล้อมผ่านชีวิต บทสนทนา และแบรนด์ยาสีฟันเม็ดเล็กๆ ของตัวเอง

Photographer

Avatar

ปฏิพล รัชตอาภา

ช่างภาพอิสระที่สนใจอาหาร วัฒนธรรมและศิลปะร่วมสมัย มีความฝันว่าอยากทำงานศิลปะเล็กๆ ไปเรื่อยๆ

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load