26 กุมภาพันธ์ 2565
7 K

เช้าที่แสนวุ่นวายของชาวอ่อนนุช ผู้คนเดินขวักไขว่กันไปมา ต่างรีบเร่งฝีเท้าเพื่อให้ไปถึงเป้าหมายทันเวลา ท่ามกลางเมืองใหญ่ ย่านนี้กลับมีสถานที่สงบให้คนได้มาหลบหลีกความเร่งรีบของเมืองกรุงและรับกลิ่นอายจากธรรมชาติ

ด้านหลังกำแพงอิฐสีเทาสูงและหนา ซ่อนผืนหญ้าสีเขียวสดที่ปกคลุมผืนดินและมีต้นไม้ใหญ่ตั้งอยู่โดดเด่นอยู่กลางพื้นที่ แสงแดดอุ่น ๆ กระทบกับบ้านไม้เล็ก ๆ ให้ความรู้สึกเหมือนถูกสะกดด้วยมนต์แห่งธรรมชาติ ที่นี่คือ ‘The Wood Land’ คาเฟ่ที่ซ่อนตัวอยู่ในซอยสุขุมวิท 52 ยินดีต้อนรับให้ทุกคนหวนสู่พื้นที่สีเขียวไปกับ เพลิน-พิมสิริ นาคสวัสดิ์

The Wood Land เอาต์ดอร์คาเฟ่ย่านอ่อนนุช ปรับที่รกร้างให้เป็นพื้นที่ธรรมชาติกลางเมือง

 เพลินเล่าว่าตัวเองไม่ได้คิดจะเปิดร้านกาแฟ เธอเรียนจบทางด้านสถาปัตยกรรมและทำงานเกี่ยวกับด้านเสื้อผ้าที่เซ็นทรัลเวิลด์ เป็นดีไซเนอร์ไทยที่ทำงานให้ ELLE Fashion Week มาหลายปี ก่อนตัดสินใจเปิดร้านกาแฟ Coffeeology เป็นที่แรก และตามมาด้วย Coffee 101 ทั้งคู่เป็นร้านกาแฟในห้างสรรพสินค้า จากนั้นจึงสร้างคาเฟ่แห่งนี้เป็นโปรเจกต์ล่าสุด

The Wood Land เอาต์ดอร์คาเฟ่ย่านอ่อนนุช ปรับที่รกร้างให้เป็นพื้นที่ธรรมชาติกลางเมือง
The Wood Land เอาต์ดอร์คาเฟ่ย่านอ่อนนุช ปรับที่รกร้างให้เป็นพื้นที่ธรรมชาติกลางเมือง

 “เราอยากสร้างสถานที่ที่ผู้คนตั้งใจมาเพื่อเอ็นจอยกับบรรยากาศ ในห้างก็สร้างบรรยากาศได้ในระดับหนึ่ง แต่การมาอยู่ข้างนอก เราควบคุมบรรยากาศหรือสถานที่ให้คนรู้สึกคล้อยตามไปกับเราได้ หรือสร้างอะไรใหม่ ๆ ที่ไม่เหมือนเดิม และไม่ได้เหมือนคาเฟ่อื่น ก็เลยตั้งใจทำสถานที่ที่เป็นตัวเราได้เต็มที่ ไม่ต้องโดนข้อจำกัดต่าง ๆ ” 

นี่เป็นจุดเริ่มต้นให้เพลินตัดสินใจสร้าง The Wood Land เป็นคาเฟ่แบบเอาต์ดอร์ ซึ่งเธอตั้งใจดูแลทุกขั้นตอนด้วยตัวเอง ตั้งแต่สำรวจพื้นที่จากที่เคยรกร้าง ค่อย ๆ ถมดิน ถางหญ้า เลือกเก็บต้นไม้ใหญ่เอาไว้ อย่างต้นจามจุรี ต้นปีบ เพื่อให้เป็นป่าในเมืองตามคอนเซ็ปต์ที่ตั้งไว้ พื้นที่กว้างมีให้เลือกมากมาย แต่เธอเลือกที่นี่เพราะมองความสะดวกของลูกค้าเป็นหลัก เนื่องจากเดินทางได้ง่ายโดยรถไฟฟ้า หรือจะขับรถมาก็จอดได้ที่ห้าง Lotus’s ข้าง ๆ ที่ตกลงกันไว้แล้ว

The Wood Land เอาต์ดอร์คาเฟ่ย่านอ่อนนุช ปรับที่รกร้างให้เป็นพื้นที่ธรรมชาติกลางเมือง

Into the Wood Land

จุดเด่นของ The Wood Land คือเป็นเหมือนสถานที่ที่ถูกซ่อนไว้ เพลินตั้งใจล้อมพื้นที่ด้วยกำแพงอิฐสีเทาสูงทะมึน ให้ความรู้สึกทึบ หนัก เพราะอยากให้ความรู้สึกค่อย ๆ เปลี่ยนจากเมืองด้านนอกที่ดูวุ่นวาย เข้ามาข้างในที่โอบล้อมด้วยต้นไม้และความเป็นธรรมชาติ 

เมื่อเข้าไปด้านใน หากมองเข้ามาจากทางเข้าจะเห็นว่า The Wood Land ถมดินเป็นเนินขึ้นมา เพื่อเปิดมุมมองให้เห็นพื้นที่กว้างขึ้น ทุกคนจะมองเห็นบ้านขนม บ้านกาแฟหลังเล็ก ๆ ได้ทุกหลัง เพื่อให้ลูกค้าเดินเลือกซื้อขนมและกาแฟเอง กำแพงไม้ขนาดใหญ่ออกแบบมาไว้สำหรับถ่ายรูป ซึ่งเพลินการันตีว่าถ่ายอย่างไรก็ไม่ติดคนแน่นอน และยังมีหอคอยที่เมื่อมองลงมาจะเห็นโครงการทั้งหมด ความต่างระหว่างแมกไม้กับตึกสูงด้านนอกที่ตัดกันชัดเจน อธิบายความเป็นป่าในเมืองได้เป็นอย่างดี 

สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยต้นไม้และวัสดุธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นเคาน์เตอร์บาร์ขนาดใหญ่หรือเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้น แม้แต่หญ้า เพลินก็เลือกปลูกขึ้นมาแทนการปูหญ้าเทียม ถึงแม้หญ้าจะเสียไปบ้าง แต่เธอก็มองว่าเป็นเรื่องธรรมชาติ 

“เพลินเชื่อว่าเราก็อยู่กับธรรมชาติมาตั้งนานแล้ว สถานที่ของเราก็น่าจะอยู่ไปได้อีกนาน เพราะว่าหากเป็นดีไซน์ของคาเฟ่ตามสมัยนิยม วันหนึ่งมันอาจจะเริ่มไม่อินเทรนด์เท่าไหร่ แต่ธรรมชาติยั่งยืนกว่า” 

สิ่งที่ของทุกชิ้นที่ตกแต่งและใช้งานจริง ๆ เป็นเศษไม้เหลือจากหลากหลายที่ ไม้ที่ใช้ทำกำแพงมาจากบ้านไม้เก่าในจังหวัดปราจีนบุรีที่เธอเลือกเองกับมือทีละอัน เสาไม้มาจากสระบุรีที่มีรูปแบบหลากหลาย ไม้พาเลทที่เหลือจากโรงงาน หรือแม้แต่ไม้หมอนจากรางรถไฟอ่างศิลา ก็นำมาทำเป็นโต๊ะไว้คอยปรุงอาหารให้ลูกค้า

“เราอยากใช้ไม้ที่เป็น Waste คือเพลินเห็นว่าในการผลิตทุกอย่าง ไม้เหลือเยอะมาก และจริง ๆ ไม้เป็นวัสดุที่ทนทาน แต่บางทีกลับถูกโยนทิ้ง ก็เลยอยากเอา Waste มาใช้ทำ Wood Land” 

The Wood Land เอาต์ดอร์คาเฟ่ย่านอ่อนนุช ปรับที่รกร้างให้เป็นพื้นที่ธรรมชาติกลางเมือง
The Wood Land เอาต์ดอร์คาเฟ่ย่านอ่อนนุช ปรับที่รกร้างให้เป็นพื้นที่ธรรมชาติกลางเมือง

Coffee in The Wood 

ด้านกาแฟ เพลินใช้เมล็ดซิงเกิลออริจิ้นจากไร่เชียงดาว ไร่กาแฟของเธอเอง เบลนด์ 2 แบบ แบบแรกชื่อ Wood Land เพิ่มเมล็ดสุมาตราที่ให้ความรู้สึกเป็นธรรมชาติ เข้ากับป่าไม้ แถมยังเข้ากับคอนเซ็ปต์ร้าน อีกแบบคือเอมบาสซีเบลนด์ เป็นกาแฟเอธิโอเปียกับกัวเตมาลา ให้รสชาติฟรุตตี้บางเบา สดชื่นสบายเหมาะกับจิบในวันอากาศร้อน นอกจากนี้ยังมีกาแฟ Sparkling Cold Brew ไว้เติมเต็มความสดชื่นให้กับคนที่นั่งกลางแจ้ง มีทั้งหมด 3 รสชาติ คือออริจินัลรสกาแฟแบบไม่ผสมอะไรเลย รสเบอร์รี่ และรสส้ม เป็นเมนูพิเศษที่มีเฉพาะ Wood Land เท่านั้น

ปิดท้ายการแนะนำเครื่องดื่มด้วยเมนูแบบ Tree Series ที่ผสมผสานความเปรี้ยวหวานของผลไม้ให้เยอะขึ้น 

“นอกจากให้ความสดชื่นแล้ว เราตั้งใจให้ที่นี่เป็นที่รวมตัวของคนทุกเพศ ทุกวัย มีตั้งแต่เด็กและผู้ใหญ่ที่ไม่ดื่มคาเฟอีนด้วย เลยต้องมีเมนูให้หลากหลายขึ้น ทุกคนจะได้ดื่มได้” 

ส่วนด้านล่างนี้คือเมนูอาหารและขนมที่เราอยากชวนให้ลิ้มรสสักครั้ง

Wood Land Bread 

โชกุปังช็อกโกแลตลวดลายไม้ โลโก้คาเฟ่ของ The Wood Land ขนมปังกินง่าย รสชาติเบา ๆ ไม่เลี่ยน เข้ากับเครื่องดื่มอย่างลงตัว

Salted Caramel Macadamia Banana Bundt Cake 

Bundt Cake ทั่วไปอาจเป็นก้อนใหญ่ที่มีรูตรงกลาง แต่ของที่นี่ทำให้มีขนาดเล็กลงเพื่อให้ทานหมดได้โดยไม่ต้องเหลือทิ้ง และขนาดเล็กอาจทำให้เนื้อแห้งเกินไป จึงต้องทำ Salted Caramel ให้อยู่ตรงกลาง เพื่อเพิ่มความฉ่ำด้วยการให้เนยละลายลงไปในเนื้อเค้ก ตัดด้วยความกรุบกรอบของแมคคาเดเมีย

Spaghetti Bolognese

สปาเก็ตตี้รสชาติเหมือนแม่เข้าครัวทำให้ทานที่บ้าน ซอสโบโลเนสปกติมีรสเข้มข้น แต่ของ Wood Land มีรสชาติมะเขือเทศเพิ่มเข้ามา ให้ความรู้สึกโฮมเมด เป็นสปาเก็ตตี้ที่อาจบางเบากว่าร้านอิตาเลียนทั่วไป แต่เพิ่มชีสให้เยอะ ๆ ถูกใจคนชอบสปาเก็ตตี้สไตล์โฮมเมด 

Elderflower Green Tea

เมนูชาซิกเนเจอร์ของทางร้าน เป็นชาเขียวมะลิที่เพิ่มดอกเอลเดอร์และตีฟองให้นุ่ม เพิ่มกลิ่นหอมละมุนของเก๊กฮวย มีรสเปรี้ยวหวานแบบผลไม้เบา ๆ ให้ความสดชื่นเมื่อลองจิบ คล้าย ๆ ชาผสมน้ำผลไม้

องค์ประกอบหลาย ๆ อย่างทำให้ The Wood Land ไม่ใช่แค่คาเฟ่สวยที่มีของอร่อยน่าลิ้มลอง แต่เป็นโอเอซิสสีเขียวชอุ่มสำหรับคนเมือง โดยไม่ต้องใช้เวลานานเพื่อเดินทางไปสัมผัสกับธรรมชาติ ทุกรายละเอียดผ่านการออกแบบอย่างดี เพื่อสร้างประสบการณ์ให้คนได้สัมผัสแล้วผ่อนคลายความเครียด เป็นพื้นที่ธรรมชาติที่น่ารักสำหรับคนเมือง และอยู่ใจกลางเมืองนี่เอง

The Wood Land

ซอยสุขุมวิท 52 กรุงเทพฯ (แผนที่)

วัน-เวลาทำการ : 08.30 – 21.00 น. (หยุดวันอังคาร)

Facebook : The Wood Land

Writer

ณาธิชา มูลวงค์

ผู้เติมเต็มความสุขด้วยเสียงเพลง หูฟังคืออวัยวะที่ 33 รักในการเป็นผู้ฟังที่ดีและมีความสุขเมื่อได้เล่าเรื่องราวผ่านตัวอักษร

Photographer

เธียรสิน สุวรรณรังสิกุล

ปัจจุบันกำลังหัดนอนก่อนเที่ยงคืน

Cafe Culture

คาเฟ่แนวคิดดี แตกต่าง และสร้างแรงบันดาลใจ

ถ้าเราอยากเรียก ‘minimalmeal’ ว่าเป็นคาเฟ่ก็คงไม่ผิด แต่อาจจะไม่ใช่คาเฟ่แบบที่หลายคนคุ้นสักเท่าไหร่ ในห้องเล็ก ๆ เรียบ ๆ นี้ จะเสิร์ฟเครื่องดื่ม 6 แก้ว ของหวานอีก 2 อย่าง ให้กับครั้งละไม่เกิน 4 คนที่นัดหมายกันไว้ล่วงหน้า

สิ่งแรกที่เราประทับใจคือเครื่องดื่มแต่ละแก้วหาดื่มจากที่ไหนไม่ได้แน่ ๆ ส่วนใหญ่มีส่วนประกอบจากชา และปรุงแต่ละแก้วตรงหน้า พร้อมอธิบายวิธีคิด กระบวนการทำ และอัตราส่วนอย่างละเอียดยิบจากการคิดค้นของ พีท วรศานต์ แบบที่ใครก็เอาสูตรนี้ไปทำขายต่อได้เลยทันที 

พีทเริ่มทำ minimalmeal ตอนที่เขาและครอบครัวย้ายกลับมาอยู่ไทยอีกครั้ง หลังจากที่ครอบครัวพาเขาข้ามทวีปไปตั้งรกรากอยู่นิวซีแลนด์ตั้งแต่อายุ 8 ขวบ การเติบโตในประเทศที่มีสัดส่วนของธรรมชาติมากกว่ามนุษย์หลายเท่า มีส่วนทำให้พีทสนใจเรียนรู้ศิลปะ โดยเฉพาะด้านไฟน์อาร์ต 

พีท วรศานต์ แห่ง minimalmeal ห้องชงชาที่ทำมัทฉะให้กลายเป็นงานศิลปะแบบมินิมอลและดื่มได้

 minimalmeal เกิดขึ้นในห้องพักของพีทที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีโต๊ะไม้นั่งได้ 3 – 4 คน รูปเพนติ้งด้วยสีขาวนวลบนเฟรมสีขาว และด้านบนของขอบเฟรมผ้าใบมีตุ๊กตาไม้รูปกวางตัวจิ๋วจากเมืองนาระวางอยู่ งานชิ้นนี้เป็นฝีมือของพีท และแขวนไว้ตรงผนังด้านหลังตำแหน่งที่เขานั่งเป็นคนชงเครื่องดื่ม งานเพนต์ชิ้นนี้ทำให้บรรยากาศดูสงบนิ่งและผ่อนคลาย ในห้องสตูดิโอที่เรียบง่ายและเรียบร้อย ทั้งแก้วและอุปกรณ์การชงทุกชิ้นคัดเลือกด้วยรสนิยมส่วนตัวของเขามาเป็นอย่างดี

วิธีคิดสูตรเครื่องดื่มและการสร้างวัฒนธรรมการส่งต่อความรู้ของ พีท วรศานต์  แห่ง ‘minimalmeal’ เวิร์กชอปชาสุดมินิมอล
วิธีคิดสูตรเครื่องดื่มและการสร้างวัฒนธรรมการส่งต่อความรู้ของ พีท วรศานต์  แห่ง ‘minimalmeal’ เวิร์กชอปชาสุดมินิมอล

minimalmeal

“เดี๋ยวนี้มีคนเปิดคาเฟ่เยอะ แต่การจะทำคาเฟ่มันเป็นงานที่ค่อนข้างดูจริงจังมาก เรามีพื้นที่อยู่แล้ว ก็น่าจะให้คนมาที่นี่ก็ได้ 

“เวลาเดินเข้ามาในที่ที่เป็นห้องรับแขกหรือห้องกินข้าวของคนอื่น เราจะรู้สึกถึงความอบอุ่น รู้สึกได้รับการต้อนรับแบบที่ร้านอาหารหรือคาเฟ่ไม่มี ซึ่งเราค่อนข้างชอบ คนที่เข้ามาจะทำความรู้จักกันจริง ๆ และการแชร์ไอเดียมันจะเริ่มเกิดขึ้น นั่นเป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้เราเปิด minimalmeal ขึ้นมา 

“ก่อนหน้าที่จะเปิด เราคิดเมนูเครื่องดื่มไว้เยอะมาก ลองจัดดูว่าจะเอาเมนูไหนมาเสิร์ฟบ้าง ให้คนลองรับประสบการณ์จากเครื่องดื่มของเรา” พีทเริ่มเล่า

วิธีคิดสูตรเครื่องดื่มและการสร้างวัฒนธรรมการส่งต่อความรู้ของ พีท วรศานต์  แห่ง ‘minimalmeal’ เวิร์กชอปชาสุดมินิมอล
วิธีคิดสูตรเครื่องดื่มและการสร้างวัฒนธรรมการส่งต่อความรู้ของ พีท วรศานต์  แห่ง ‘minimalmeal’ เวิร์กชอปชาสุดมินิมอล

เมนูที่พีทคิดขึ้นมีส่วนผสมของชาเป็นหลัก เท่าที่เรารู้จักกับเขา พีทเป็นคนที่คลั่งไคล้ชามากคนหนึ่งโดยเฉพาะมัทฉะ เขาเริ่มสนใจเรื่องชาญี่ปุ่น วัฒนธรรมญี่ปุ่น รวมไปถึงความมินิมอลแบบนิกายเซน 

แต่สิ่งที่ไม่น่าเชื่อคือ minimalmeal ที่สร้างสรรค์เครื่องดื่มจากชานั้น เกิดจากที่พีทไม่ได้ชื่นชอบวิธีดื่มชาตามขนบแบบประเพณีดั้งเดิม 

“สำหรับเราชาจีนจะมีความเบาบาง มีความสว่าง มีกลิ่นดอกไม้ และความลุ่มลึก ในขณะเดียวกันมัทฉะแบบญี่ปุ่นมีความแน่น อูมามิ มีความทึบ ความซับซ้อนที่ตรงข้ามกัน ชาจีนมีประวัติศาสตร์ยาวนานและมีวิธีกินที่ดั้งเดิมจนน่าเสียดายหากจะนำใบชาดี ราคาแพง มาครีเอตเป็นเมนูใหม่ เราเลยเลือกใช้มัทฉะที่มีข้อดีคือมีรสชัดมากและซับซ้อน แต่ก็ติดตรงที่มัทฉะจะเอามาผสมกับส่วนผสมอย่างอื่นได้ยากกว่าเช่นกัน

“สุดท้ายเขาเลยหาทางสร้างเครื่องดื่มใหม่ และวิธีดื่มชาในรูปแบบใหม่ ๆ ขึ้นมา

“เราชอบที่มัทฉะมีความลึกล้ำและซับซ้อนในตัวมันเองมาก มากจนทำให้เราสร้างเครื่องดื่มที่ไม่ต้องใช้แอลกอฮอล์เลยก็ได้

วิธีคิดสูตรเครื่องดื่มและการสร้างวัฒนธรรมการส่งต่อความรู้ของ พีท วรศานต์  แห่ง ‘minimalmeal’ เวิร์กชอปชาสุดมินิมอล

“ส่วนใหญ่แล้วคนที่ทำเครื่องดื่ม ถ้าไม่เป็นบาริสต้าก็เป็นบาร์เทนเดอร์ โดยเฉพาะบาร์เทนเดอร์ที่มีแอลกอฮอล์ให้เลือกใช้หลากหลายกับเครื่องดื่ม แต่ละขวดก็ให้รสชาติต่างกันออกไป 

“ทำให้เราเริ่มคิดที่จะลองใช้ชาเป็นส่วนผสมหลัก สร้างความซับซ้อนให้เครื่องดื่มแทนกาแฟหรือแอลกอฮอล์ดูบ้าง เราเริ่มจับมาผสมกับผลไม้ต่าง ๆ ที่หาได้มากมายในเมืองไทย แล้ว ณ ตอนนั้น ในบ้านเรายังไม่ได้มีใครสนใจที่จะทดลองกับมันมากนัก” 

พีท วรศานต์ แห่ง minimalmeal ห้องชงชาที่ทำมัทฉะให้กลายเป็นงานศิลปะแบบมินิมอลและดื่มได้
พีท วรศานต์ แห่ง minimalmeal ห้องชงชาที่ทำมัทฉะให้กลายเป็นงานศิลปะแบบมินิมอลและดื่มได้

ต้องเล่าย้อนไปอีกนิดว่านอกจากพีทจะเรียนจบมาทางด้านศิลปะ เขายังเรียนการทำอาหารรวมทั้งทำงานเป็นเชฟในนิวซีแลนด์อยู่หลายปีด้วย

“ถ้าย้อนไปตั้งแต่ที่เราเรียนศิลปะ เราจะให้คุณค่ากับความคิดสร้างสรรค์มากกว่า เราคิดว่าการดื่มชาตามขนบดั้งเดิมไม่ทำให้เกิดความตื่นเต้นกับการสร้างสรรค์สักเท่าไหร่ แต่ในทางกลับกัน เราจะตื่นเต้นมากกว่าถ้าได้ทำเมนูใหม่ขึ้นมา 

ถ้าไม่รู้กฎเกณฑ์อะไรมาก่อน เราก็จะออกนอกกรอบได้ง่ายมาก พีทไม่ได้เรียนหรือรู้การชงชาแบบดั้งเดิมมาก เลยมีอิสระในการทดลอง รู้ในขั้นพื้นฐานพอเข้าใจ แต่ไม่ยึดติดอยู่กับกรอบนั้น

“เราลองสร้าง ลองหาวิธีต่าง ๆ มาใช้กับชาหรือส่วนประกอบอื่น ๆ เช่นการ Clarify น้ำชมพู่ให้มันใสขึ้น ตอนแรกเราเริ่มใช้ตั้งแต่กระดาษทิชชู กระดาษกรองกาแฟ หาวิธีอื่น ๆ เราว่ามันได้คิดสร้างสรรค์ไปเรื่อย ๆ เรารู้สึกว่ามันสนุกและท้าทายเราได้ทุก ๆ วัน

“บางวันเรามีวัตถุดิบใหม่ ไปเดินเยาวราชเจอสิ่งที่น่าสนใจ เราก็คิดว่าจะเอามาทำอะไรได้บ้าง แล้วมาจับคู่กับชา ทำเครื่องดื่มตลอดเวลา แล้วพยายามให้ออกมาเป็นเครื่องดื่มที่ออกมาเวิร์กให้ได้ 

“ซึ่งเปอร์เซ็นต์มันน้อยมาก 10 สูตรอาจจะใช้ได้แค่สูตรเดียว แต่มันก็ทำให้เรากลับไปคิดต่อ ทำให้เราไม่หยุดอยู่กับที่ ผลักให้เราต้องคิดอะไรใหม่ ๆ อยู่เรื่อย ๆ”

วิธีคิดสูตรเครื่องดื่มและการสร้างวัฒนธรรมการส่งต่อความรู้ของ พีท วรศานต์  แห่ง ‘minimalmeal’ เวิร์กชอปชาสุดมินิมอล
วิธีคิดสูตรเครื่องดื่มและการสร้างวัฒนธรรมการส่งต่อความรู้ของ พีท วรศานต์  แห่ง ‘minimalmeal’ เวิร์กชอปชาสุดมินิมอล

minimalmeal ไม่ใช่คาเฟ่ที่จะเข้าไปแล้วสั่งกินได้ตามปกติ แต่ต้องนัดหมายกับพีทล่วงหน้า เมื่อถึงวันนัด มาถึงที่ร้านแล้วก็ยังไม่ใช่ว่าจะได้ดื่มทันที พีทจะเริ่มจากอธิบายโครงสร้างต่าง ๆ ของเครื่องดื่มให้เข้าใจทีละขั้นตอนให้แขกทุกคนฟัง ไล่ไปตามการ์ดใบเล็ก ๆ ที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับการทำเครื่องดื่ม ตั้งแต่รสชาติ ส่วนประกอบที่ทำให้เกิดเครื่องดื่มที่ดี เป็นการเล่าให้ความรู้เรื่องสุนทรียะของเครื่องดื่มอย่างมืออาชีพ

เหมือนได้นั่งเรียนเรื่องเครื่องดื่มกับเขาไปในตัว จนเมื่อถึงหัวข้อที่ต้องใช้การชิมเพื่อให้เกิดความเข้าใจ พีทจึงจะค่อยเริ่มทำเครื่องดื่มให้ทุกคน 

“มันมาจากการที่เราเคยอยู่ในอาร์ตแกลเลอรี่ เราเห็นคนดูงานศิลปะเยอะ ๆ เราเข้าใจว่าถ้าคนที่ดูงานศิลปะแบบไม่มีพื้นฐานเลย เขาจะได้อะไรจากงานชิ้นนั้นไปไม่มากเท่าคนที่มีพื้นฐานศิลปะบ้าง อาจจะได้แค่ความรู้สึกจากงานชิ้นนั้น 

“แต่ถ้าเรารู้พื้นฐานบ้าง อย่างเรื่องเทคนิคหรือรู้จักสไตล์งานของศิลปินบ้าง เราคิดว่าสำคัญ 

“เครื่องดื่มหรืองานศิลปะไม่ได้จบที่แค่ตัวมัน แต่สัมพันธ์กับอีกหลาย ๆ อย่าง เช่น ไอเดีย รสชาติ หรือวัฒนธรรม เราแค่แสดงให้เห็นถึงความเชื่อมโยงนั้น แล้วให้คนที่เสพเชื่อมต่อเข้ากับประสบการณ์ของเขาเอง

“แล้วสิ่งที่เราคิดขึ้นมา มันไม่ใช่สิ่งที่มีอยู่ทั่วไป บางแก้วเป็นสิ่งใหม่ที่คนอาจจะไม่คุ้นเคย ไม่ได้เหมาะกับทุกคน เราเลยตั้งใจว่า ควรอธิบายสิ่งต่าง ๆ ที่มีผลในกระบวนการคิดของเราก่อน เพื่อเป็นพื้นฐานให้คนเข้าใจได้มากขึ้น

“และที่สำคัญคือ เมื่อเขาได้รู้และเข้าใจกระบวนการแล้ว เขายังไปสร้างเครื่องดื่มด้วยตัวเขาเองอีกด้วย การได้กลับไปทดลองแล้วกลับมาแชร์ผลที่ค้นพบก็ได้แลกเปลี่ยนกันอีก

“พอเราทำตรงนี้ให้กลายเป็นพื้นที่ที่ได้แชร์ไอเดีย เราคิดว่ามันน่าจะทำให้คอมมูนิตี้ของคนดื่มชากว้างขึ้นและเข้าถึงง่ายขึ้นได้อีกด้วย”

Create a Sense of Wonderment 

“คอร์สแรกเราจะอธิบายเรื่องที่เป็นพื้นฐานมาก ๆ ของเครื่องดื่ม อธิบายเรื่องน้ำแข็ง รสชาติพื้นฐาน ความแตกต่างของชา พอคนเริ่มเข้าใจในสิ่งที่พื้นฐานมาก ๆ แล้ว ก็จะค่อย ๆ เพิ่มให้เขารู้จักกับสิ่งใหม่ ๆ มากขึ้น 

“มีคนที่อยากเปิดคาเฟ่ใหม่มาเยอะพอสมควร บางทีเขาไม่เคยมีพื้นฐานอะไรเลย แต่ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร เราก็แค่ไกด์เขาไป 

“ส่วนระดับที่สอง จะเริ่มใช้สิ่งที่เราอยากนำเสนอมากขึ้น พยายามพูดว่าเราชอบเครื่องดื่มแบบไหนมากขึ้น มันจะมีความเป็นงานศิลปะที่อยู่ในรูปของเครื่องดื่มมากขึ้น 

“เราว่าเดี๋ยวนี้เครื่องดื่มอร่อยอย่างเดียวไม่พอแล้ว แต่ต้องอร่อยบวกกับอะไรบางอย่าง นำเสนอแนวคิดบางอย่างผ่านเครื่องดื่ม อาจจะมีเรื่องราวต่าง ๆ ในเครื่องดื่มนั้นด้วย”

วิธีคิดสูตรเครื่องดื่มและการสร้างวัฒนธรรมการส่งต่อความรู้ของ พีท วรศานต์  แห่ง ‘minimalmeal’ เวิร์กชอปชาสุดมินิมอล

ในเครื่องดื่มหนึ่งแก้วของ minimalmeal มีความซับซ้อนทั้งรสชาติของวัตถุดิบ รวมถึงกระบวนการคิดและทำที่เยอะมากอยู่เบื้องหลัง ซึ่งวิธีคิดอันซับซ้อนค่อนข้างขัดกับความมินิมอลที่พีทนำเสนอ

“เรายึดถือคำว่า ‘ความเรียบง่ายคือผลของการคิดอันซับซ้อน’ การทำอะไรให้ออกมาได้เรียบง่ายมาก ๆ มันต้องผ่านการคิดมามากแล้ว อย่างการจะออกแบบห้องให้ดูมินิมอล ต้องคิดเยอะกว่าปกติมาก ทั้งคิดว่าจะเก็บของไว้อย่างไร ตรงไหน หรือการจัดแสงในห้องก็เกี่ยวด้วย” เขาเปรียบการคิดเครื่องดื่มกับห้องสไตล์มินิมอลของเขา

“ยังไงเราก็ยังชอบการอยู่กับความเรียบง่าย แต่กว่าจะไปถึงความเรียบง่ายนั้น ยอมรับว่ามันไม่เรียบง่ายเลย ใช้วัตถุดิบเยอะ ใช้ชาเยอะในการทดลอง 

“แต่กฎอย่างเดียวของที่นี่ คือจะต้องไม่ตกแต่ง หรือถ้าหากจะตกแต่งเครื่องดื่ม ก็ต้องตกแต่งเท่าที่จำเป็น และมีเหตุผลที่จะใส่สิ่งนั้นเข้าไปในแต่ละแก้ว” 

วิธีคิดสูตรเครื่องดื่มและการสร้างวัฒนธรรมการส่งต่อความรู้ของ พีท วรศานต์  แห่ง ‘minimalmeal’ เวิร์กชอปชาสุดมินิมอล

เราสังเกตว่าพีทมักจะมีเมนูที่ทำให้เกิดความใสกับวัตถุดิบหลาย ๆ อย่างที่เขาเสิร์ฟ หลายรอบที่ผ่านมา พีทมักทดลองหาวิธีทำให้น้ำชมพู่ น้ำมะม่วง หรือแม้แต่มัทฉะที่ตามความรู้สึกอย่างไรก็ต้องขุ่นข้นนั้นเกิดความใสแต่ยังได้รสชาติอยู่ เป็นเมนูที่ดื่มเมื่อไหร่ก็จะรู้สึกเซอร์ไพรส์ทุกครั้งไป

“เราชอบทำให้ทุกอย่างเคลียร์ใส เพราะคิดว่ามันคือร่างของความนามธรรม เหมือนปิกัสโซ เขาวาดรูปเหมือนจริงได้สวยมาก แต่เขาจะลดทอนสิ่งที่ไม่จำเป็นออกไป จนสุดท้ายทิ้งไว้แค่ 1 หรือ 2 เส้น เป็นนามธรรมที่ค่อย ๆ ลดทอนออกไป ถ้าเทียบกับความใสของเครื่องดื่ม เราก็เอาเปลือก เอาเนื้อ เอาเมล็ด หรือความขุ่นออกไป จนเหลือแค่รสชาติจริง ๆ ของวัตถุดิบนั้นไว้ เราชอบเพราะมันทำให้บางสิ่งได้แสดงความเป็นตัวเองออกมาอย่างเแท้จริง”

ณ ปัจจุบันพีทมีสูตรมากกว่า 30 สูตรที่ยังพัฒนาอยู่เรื่อย ๆ 

การทำเครื่องดื่มที่ดีคือการแก้ปัญหา เพราะเครื่องดื่มทุกชนิดมักมีปัญหาอะไรสักอย่างเสมอ 

เราต้องสลับไปสลับมาระหว่างความเป็นศิลปะกับความคราฟต์ บางเรื่องต้องกลับมาแก้ไขสิ่งที่เราจินตนาการไว้ด้วยเทคนิคและทักษะที่รู้ เช่น หากไม่ใช้ไซรัป จะทำเครื่องดื่มให้หวานได้ยังไงบ้าง 

พีทเปิดชั้นเก็บของที่ซ่อนอยู่ในฝาตู้ที่เรียบกลืนไปกับผนังห้อง หยิบกระดาษปึกใหญ่ออกมาจากกล่อง เป็นกระดาษสีขาวขนาดเท่ากันหลายใบ ถูกเขียนและวาดภาพร่างด้วยดินสอ ทุก ๆ การทดลองของเขาบันทึกเอาไว้ในกระดาษแผ่นย่อมเหล่านี้ 

วิธีคิดสูตรเครื่องดื่มและการสร้างวัฒนธรรมการส่งต่อความรู้ของ พีท วรศานต์  แห่ง ‘minimalmeal’ เวิร์กชอปชาสุดมินิมอล
วิธีคิดสูตรเครื่องดื่มและการสร้างวัฒนธรรมการส่งต่อความรู้ของ พีท วรศานต์  แห่ง ‘minimalmeal’ เวิร์กชอปชาสุดมินิมอล

พีทใช้วิธีจดบันทึกการทดลองและปรับปรุงการทดลองแบบเป็นขั้นเป็นตอน ไม่ใช่การทดลองแบบมั่ว ๆ 

เมื่อต้องกลับมาแก้ไขสูตรเครื่องดื่มแต่ละแก้ว เขาจะเห็นสิ่งที่เคยทำมาแล้วเสมอ เมื่อกลับไปดูที่บันทึกอีกครั้ง เขาจะรู้ว่าตัวเองเคยทำอะไรไว้บ้าง มองหาข้อผิดพลาด และหาขั้นตอนต่อไปเพื่อให้เครื่องดื่มดีขึ้น

“เครื่องดื่มที่รู้สึกว่าใช่แล้ว เวลาดื่มมันจะเกิดความรู้สึกว่าใช่ทันที แล้วก็ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย ๆ เราจะรู้เลยว่ามันใช้ได้จริง ๆ ถึงแม้เราจะทำมันอย่างมีระบบระเบียบแล้ว เราก็ต้องยอมรับกับความบังเอิญด้วย บางเมนูอร่อยจากความบังเอิญจริง ๆ แต่เป็นความบังเอิญที่เราก็จัดการอะไรบางอย่างเอาไว้ส่วนหนึ่งแล้ว และมีเมนูที่เกิดจากความบังเอิญแบบนี้เยอะกว่าที่คิด 

“ความท้าทายต่อไปที่เริ่มทำมากขึ้น คือการจับคู่ของที่ดูไม่น่าจะเข้ากันได้ ให้เข้ากันได้ด้วยวิธีการหรือเทคนิคบางอย่าง เช่น ใบโหระพากับชาอูหลง โฮจิฉะกับน้ำแตงกวา ความคิดแรกก็รู้สึกไม่เข้ากันแล้ว แต่เราจะทำด้วยวิธีไหนบ้างให้เข้ากัน ลองใช้ส่วนผสมอื่นเข้ามาเป็นตัวเชื่อมได้ไหม

“การคิดเครื่องดื่มมันสนุก เป็นสิ่งที่เข้าถึงคนได้มากกว่างานศิลปะ เราเคยทำงานอยู่กับแกลเลอรี่นาน ๆ รู้เลยว่ามีคนที่เข้าถึงและซาบซึ้งกับงานศิลปะจริง ๆ น้อยมาก แต่พอทำของที่ดื่มได้ กินได้ เรารู้เลยว่ามันเชื่อมโยงกันคนคนนั้นโดยตรง เมื่อดื่มเข้าไป มันจะเข้าไปอยู่ในร่างกายของเขา เป็นส่วนหนึ่งกับงานศิลปะทันที การทำเครื่องดื่มเลยกลายเป็นโอกาสที่ทำให้เรานำเสนออะไรก็ตามเข้าสู่คนอื่นได้ทันที แบบที่ศิลปะแบบอื่น ๆ ยังทำไม่ได้” พีทเล่า

วิธีคิดสูตรเครื่องดื่มและการสร้างวัฒนธรรมการส่งต่อความรู้ของ พีท วรศานต์  แห่ง ‘minimalmeal’ เวิร์กชอปชาสุดมินิมอล
วิธีคิดสูตรเครื่องดื่มและการสร้างวัฒนธรรมการส่งต่อความรู้ของ พีท วรศานต์  แห่ง ‘minimalmeal’ เวิร์กชอปชาสุดมินิมอล

คุยกันไปคุยกันมา ความรู้สึกของเราที่มีต่อ minimalmeal เริ่มมีความเป็นแกลเลอรี่มากกว่าคาเฟ่ไปเสียแล้ว

แต่เครื่องดื่มของพีทก็ไม่ใช่ศิลปะบริสุทธิ์เสียทีเดียว เราถามเขาว่าความคิดของคนอื่น หรือคำแนะนำจากผู้ที่มาชิมมีผลกับเขาแค่ไหน คำตอบจากศิลปินคนนี้คือ เขาฟังความคิดเห็นของคนอื่นเสมอ เมื่อได้รับคำแนะนำ จะนำมาลองทันที แล้วเทียบกับสิ่งที่เขาเคยทำ หากเกิดความน่าสนใจหรืออร่อยกว่าด้วยความรู้สึกของตัวเขาเองก็ยอมปรับเครื่องดื่มนั้นทันที

“ท้ายที่สุดแล้ว ประสบการณ์ต่อเครื่องดื่มแก้วนั้นไม่ใช่ของเรา มันกลายเป็นประสบการณ์ของคนอื่นไปทันที เครื่องดื่มแก้วเดียวกัน บางคนจิบทีเดียวแล้วไม่จิบอีกเลย ในขณะที่บางคนขออีกแก้ว เลยทำให้เราคิดว่า ไม่มีแก้วไหนแย่ที่สุด และไม่มีแก้วไหนดีที่สุด มันเป็นทั้งศิลปะและบางทีก็มากกว่าที่ศิลปะแบบอื่น ๆ จะทำได้เหมือนกัน” ศิลปินนักปรุงชาตอบ  

Inspiration is a Beauty of Creation

ในขณะที่พีทปรุงเครื่องดื่มแต่ละแก้ว เขาจะบอกอัตราส่วนและกระบวนการทำอย่างละเอียดยิบ เขาบอกว่าสิ่งที่ชอบที่สุด คือการที่คนอื่นจะเอาสูตรของเขาไปใช้ จะไปทำกินเอง หรือไปใช้ในร้านที่กำลังจะเปิด 

“เราชอบที่มีคนเอาสูตรไปทดลองทำ แล้วเขาฟีดแบ็กกลับมาว่าทำอย่างนั้นได้บ้างไม่ได้บ้าง เอาวิธีที่เราบอกไปต่อยอด เรารู้สึกว่าเขามีส่วนร่วมกับเครื่องดื่มของเราจริง ๆ มันดีกว่าเรามีสูตรอยู่แล้วทำกินคนเดียว เราคิดว่าสิ่งนั้นมันไม่มีความหมายเลย

“เราไม่ค่อยเข้าใจการเก็บสูตรไว้เป็นความลับ ไม่บอกใคร ในขณะที่บางวัฒนธรรมเขาจะมองว่าเราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในโลก เขาจะมองสังคมในมุมที่กว้างมาก ถ้าเรียนศิลปะ คงจะรู้ว่าไม่มีไอเดียไหนที่เป็นออริจินัล เราต้องได้รับอิทธิพลมาจากสิ่งใดสิ่งหนึ่งเหมือนกัน และเชื่อว่าศิลปะต้องการการแบ่งปัน ถ่ายทอดแรงบันดาลใจ และมีอิทธิพลต่อกัน ต่อให้ทำตามกันก็ไม่ใช่ว่าจะเหมือนกันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ใช้ชาที่ต่างกัน วิธีตีชาต่างกัน มันก็แตกต่างกัน 

“การแบ่งปันคือส่วนสำคัญของกระบวนการความคิดสร้างสรรค์ และนั่นเป็นสิ่งที่เราพยายามทำให้คนเห็น เราไม่ได้คิดที่จะเก็บสูตรไว้ และการปล่อยออกไปจากตัวเรา ก็ยังทำให้เห็นความสามารถในการคิดสิ่งใหม่ ๆ ต่อไปได้อีกแบบไม่รู้จบ” พีททิ้งท้ายการสนทนาแบบที่ทำให้ผมเชื่อว่า การปล่อยและไม่ยึดติดกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งไว้กับตัว จะทำให้เกิดสิ่งใหม่ ๆ ที่ดีกว่าขึ้นอีกได้

minimalmeal

Website : www.minimalmeal.com

สอบถามรายละเอียดและนัดหมายล่วงหน้าทาง minimalmeal

Writer & Photographer

จิรณรงค์ วงษ์สุนทร

Art Director และนักวาดภาพประกอบ สนใจเรียนรู้เรื่องราวเบื้องหน้าเบื้องหลังของอาหารกับกาแฟ รวบรวมทั้งร้านที่คิดว่าอร่อย และความรู้เรื่องอาหารไว้ที่เพจถนัดหมี และรวมร้านกาแฟที่ชอบไปไว้ใน IG : jiranarong2

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load