ผมก็เหมือนเด็กคนอื่นที่อยากรู้ความหมายชื่อเล่นของตัวเอง ผมชื่อ ‘ชาร์ป’ เคยลองถามแม่ว่าทำไมถึงชื่อนี้ แม่เล่าให้ฟังว่าพ่อเป็นแฟนพันธุ์แท้ของทีมฟุตบอลที่ชื่อว่า Manchester United แม่เองก็ชอบ เลยตั้งชื่อผมว่า ชาร์ป มาจากนักฟุตบอลคนหนึ่งของทีมในสมัยนั้น เขาชื่อ ลี ชาร์ป (Lee Sharpe) ผมรู้สึกผูกพันและหลงรักสโมสรนี้ไปโดยปริยาย

ผมมีความฝันว่าอยากจะพาครอบครัวไปดูฟุตบอลที่ Old Trafford สักครั้งหนึ่งในชีวิต แล้วด้วยหน้าที่การงาน ทำให้ผมมีโอกาสได้ไปดู THE MATCH Bangkok Century Cup 2022

ผมกับพ่อไม่ค่อยสนิทกันมากนัก เพราะเราแยกกันอยู่ตั้งแต่ผมยังเด็ก แต่เมื่อมีโอกาสนี้ ผมนึกถึงพ่อเป็นคนแรก

ก่อนถึงวันแข่ง ผมกังวลมากว่าพรุ่งนี้เราจะคุยอะไรกัน จะทำตัวยังไงดี เพราะเราไม่ได้เจอกันนานมาก แต่พอถึงวันจริง ทุกอย่างที่ผมกังวลมันหายไป เราคุยกันเหมือนเพื่อนที่ไม่เจอกันนาน ตลอดเกมผมรู้สึกได้เลยถึงอาการตื่นเต้นและดีใจของพ่อที่ได้ดูเกมนี้ เกมนี้สุดยอดมาก เพราะเราเอาชนะ Liverpool ได้ มันจะอยู่ในความทรงจำของผมกับพ่อตลอดไป 

หลังจบเกม เราแยกย้ายกันไปใช้ชีวิต แต่ผมหวังว่าวันหนึ่ง เราจะได้ดูบอลด้วยกันอีกที่ Old Trafford นะครับ

Writer & Photographer

ผลาณุสนธิ์ ผดุงทศ

ช่างภาพที่โตมาจากเมืองทอง รักแมว ชอบฤดูฝน และฝันอยากไปดูบอลที่แมนเชสเตอร์

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ผมเฝ้ามองและหลงรักการถ่ายภาพหน้าต่าง

นอกจากหน้าต่างอาคารจะทำหน้าที่สำคัญ เปิดรับแสง สร้างความสวยงาม เป็นเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมแล้ว สำหรับผม หน้าต่างคือดวงตาที่สวยงาม

ถ้าอาคารมีชีวิต มันก็คงใช้หน้าต่างนี่แหละมั้งในการเฝ้ามองสิ่งต่าง ๆ รายรอบ ผมผู้พกกล้องถ่ายรูปเก่าเก็บอายุสิบกว่าปีติดตัวตลอดเวลา ราวกับมันเป็นสมาร์ทโฟน ไม่เคยอดใจขับรถผ่านไปเฉย ๆ ได้เลย หากผมเจอดวงตาคู่ หรือเดี่ยว หรือหมู่ ของอาคารต่าง ๆ 

หน้าต่างที่สะกดผมไม่จำเป็นต้องสวยงามหยดหยาด รุ่มรวยประดับทองหรือเกล็ดกระจก ไม่จำเป็นต้องเป็นหน้าต่างบานดังที่ใคร ๆ ต่างก็ไปเช็กอิน ผมชอบหน้าต่างบ้าน ๆ ของบ้านจริง ๆ ที่มีคนอาศัยอยู่ หน้าต่างเรียบ ๆ ที่เจ้าของบ้านเปิดรับอากาศอุ่นตอนตรู่ หน้าต่างบ้านที่ตากผ้าเช็ดครัว หน้าต่างเรียบ ๆ ที่แฝงเส้นสายและทรงกราฟิก หน้าต่างที่พอดูก็จะสัมผัสได้เลยว่าไม่เคยถูกเปิดมาเนิ่นนาน เจ้าของบ้านคงกลัวฝุ่น 

แล้วถ้าหน้าต่างเปรียบเสมือนดวงตาอย่างผมว่า มันจะหลับตาปุ๋ยแบบนี้อยู่ตลอดเลยหรือ จะว่าไป หลับแบบนี้ก็น่ารักดีของมัน ผมไม่ขอให้เปลี่ยนแปลงอะไรหรอก อ้อ หน้าต่างห้องครัวหรือร้านอาหาร ผมก็ชอบนะ 

น่าแปลกที่หลายอาคารที่มีคนพลุกพล่านและวุ่นวายอยู่ภายใน พอถ่ายภาพหน้าต่างออกมาแล้ว กลับพบว่ามันสงบและเหงาอย่างประหลาด ราวกับเป็นดวงตาที่เรียบนิ่ง เฝ้ามองพวกเราเดินไปมา ใช้ชีวิตตามหาสิ่งหลงใหลอย่างคุ้นชินไม่ยินดียินร้าย มันเข้าใจความเป็นไปของโลก

แต่บางครั้งผมก็รู้สึกว่าหน้าต่างพวกนั้นขยิบตาและมองผมที่กำลังถือกล้องตัวโต พยายามโฟกัสพวกมันอยู่อย่างคนคุ้นเคย แม้ว่าเราจะเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก พิลึกจริง

Writer & Photographer

ก้องเกียรติ สำอางศรี

เภสัชกร ถ่ายภาพทุกวัน ชาร์จแบตกล้องถ่ายรูปทุกคืน พกกล้องไปด้วยทุกที่ ชอบกาแฟและการทำอาหารเช้าทานเอง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load