งานชิ้นนี้เกิดจากผมชอบได้ยินอยู่เสมอว่า ร้านโชห่วยเดี๋ยวนี้อยู่ไม่รอดแล้ว แต่ทุกครั้งที่ผมได้เดินไปในที่ต่างๆ ผมได้พบว่าร้านโชห่วยก็ยังมีให้เห็นอยู่มากมายตามชุมชน ผมเลยคิดว่า หรือจริงๆ แล้วคนส่วนมากไม่ได้สนใจมันมากกว่า ทำให้เราไม่เห็นร้านพวกนี้อยู่ในสายตา รวมถึงการที่มีร้านสะดวกซื้อเพิ่มขึ้นมามากมาย ทำให้ใครๆ ก็คงคิดว่าร้านพวกนี้คงอยู่ไม่รอด แต่ในความเป็นจริงแล้ว ร้านเหล่านี้แทบจะมีอยู่ทุกที่

ความยากของการทำงานชิ้นนี้ คือร้านเหล่านี้ไม่ได้มีปักหมุดอยู่ใน Google Maps ให้เราเดินเข้าไปหาได้ง่ายๆ จึงต้องใช้การเดินสำรวจไปเรื่อยๆ งานชิ้นนี้จึงเป็นการเดินด้วยระยะทางกว่า 100 กิโลเมตร ผมได้พบร้านโชห่วยที่ซ่อนอยู่มากกว่าร้อยร้านรอบเกาะรัตนโกสินทร์ และอีกร้อยกว่าร้านย่านบางรัก ผมได้เจอกับผู้คนมากมายแม้จะอยู่ในช่วง COVID-19 ระบาดก็ตาม ร้านส่วนใหญ่พ่อค้า แม่ค้า ก็น่ารักมากๆ ทำให้เราได้เห็นว่าร้านโชห่วยก็เป็นเหมือนเพื่อนบ้านมากกว่าร้านค้าปลีกเสียอีก

อีกสิ่งหนึ่งที่ได้เห็นตลอดการทำงาน คงจะเป็นความไม่สมบูรณ์ของถนนหนทาง และสภาพแวดล้อมของกรุงเทพฯ บางร้านอยู่ในชุมชนที่แคบจนไม่สามารถถ่ายให้เห็นเต็มหน้าร้าน บางร้านอยู่ติดริมถนนใหญ่ มีผู้คนสัญจรผ่านไปมามากมาย ส่วนบางซอยก็มีร้านโชห่วยถึง 3 ร้าน แม้จะอยู่ในซอยระยะสั้นๆ ก็ตาม

ในความเป็นจริงแล้ว ร้านโชห่วยไม่ได้หายไปไหนเลย เราเพียงแค่ต้องมองให้เห็นเท่านั้นเอง งานชิ้นนี้ทำให้ผมได้เริ่มมองเห็นร้านค้าเล็กๆ เพิ่มมากขึ้น และอาจจะทำให้ใครก็ตามที่ได้ดูงานชิ้นนี้ เริ่มมองเห็นไปพร้อมกับผมเช่นกัน

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย(แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์เรามีของขวัญส่งให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

ปวรุตม์ งามเอกอุดมพงศ์

นักศึกษาถ่ายภาพที่กำลังตามหาแนวทางของตัวเอง ผ่านมุมมอง ผ่านการคิด และ ดู

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

14 มิถุนายน 2565
2.43 K

The Cloud x สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล (depa)

สตรีทฟู้ด คือเอกลักษณ์หนึ่งของกรุงเทพมหานครที่นักท่องเที่ยวชื่นชอบ เช่นเดียวกับคนไทยอย่างผม ซึ่งผมมักเดินไปตามท้องถนน เพื่อลิ้มรสความสุขผ่านอาหารรูปแบบต่าง ๆ

ในวันนี้ ผมขอพาทุกท่านไปชมสตรีทฟู้ดใน กทม. 2 พื้นที่ ได้แก่ ย่านสีลมและสามย่าน สำหรับย่านสีลมในตอนกลางวัน ผมเดินชมถนนคอนแวนต์ในช่วงกลางวันยาวไปจนถึงช่วงกลางคืน ย่านนี้เต็มไปด้วยร้านค้าที่เน้นอาหารการกิน โดยเป็นเขตผ่อนผันที่มีการจัดสรรพื้นที่ไว้อย่างชัดเจน

สำหรับสามย่าน เดิมในช่วงกลางคืนมีร้านขายสตรีทฟู้ดหลายร้าน ที่เปิดต้อนรับบรรดาผู้คนหลังเลิกงาน นิสิตที่เลิกเรียนแล้ว รวมถึงผู้ที่มาทำบุญในวัดหัวลำโพงหรือมูลนิธิร่วมกตัญญูด้วย แต่ปัจจุบันพื้นที่บริเวณนี้ถูกห้ามขายเป็นที่เรียบร้อย หลงเหลือเพียงรถเข็นเล็ก ๆ อยู่บ้าง กับร้านค้าที่หลบเข้าไปขายในซอยข้างวัดหัวลำโพง หรือปากทางเข้าวัด

ซึ่งสตรีทฟู้ดก็ยังมีประเด็นโต้แย้งเรื่องความสะอาด ความเป็นระเบียบเรียบร้อย และความสะดวกในการใช้ทางเดินเท้าของประชาชน โดยที่ผ่านมาทาง กทม. ได้ดำเนินการเรื่องดังกล่าวในหลายพื้นที่ ทั้งเรื่องการจัดระเบียบและการยกเลิกการขาย ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าคิดว่า จุดสมดุลของเรื่องนี้อยู่ที่ใด เราจะยังคงรักษาเอกลักษณ์ของ กทม. ไว้ และสร้างความเป็นระเบียบเรียบร้อยของทางเท้าไปพร้อมกันได้หรือไม่

ขณะนี้ชาวกรุงเทพมหานครได้ผู้ว่าฯ คนใหม่แล้ว ผู้เขียนตั้งตารอชมทิศทางและอนาคตของสตรีทฟู้ดใน กทม. ว่าจะเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางใด จะคงอยู่หรือค่อย ๆ จางหายไป

แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้ผู้เขียนหิวแล้ว ขอไปหาสตรีทฟู้ดอร่อย ๆ สักร้านรองท้องก่อนนะครับ

The Cloud Golden Week คือแคมเปญสนุก ๆ ที่ทีมงานก้อนเมฆขอประกาศลาพักร้อน 1 สัปดาห์ เนื่องในโอกาสฉลอง The Cloud ครบ 5 ปี เราเลยเปิดรับวัยอิสระ อายุ 50 ปีขึ้นไป ทั้งนักเขียน ช่างภาพ และผู้ดำเนินรายการพอดแคสต์ เข้ามาประจำการแทนใน The Cloud Golden Week ขอเรียกว่าเป็นการรวมพลังวัยอิสระมา ‘เล่าเรื่อง’ ในฉบับของตนเองผ่านสื่อดิจิทัลบนก้อนเมฆ เพราะเราเชื่อว่า ‘ประสบการณ์’ ของวัยอิสระคือเรื่องราวอันมีค่า เราเชื่อในศักยภาพของมนุษย์ อายุที่เพิ่มขึ้นเป็นเพียงตัวเลข ไม่ใช่ข้อจำกัดของการเรียนรู้

แคมเปญนี้เราร่วมกับ สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล (depa) เพื่อส่งต่อแรงบันดาลใจให้วัยอิสระกล้ากระโจนเข้าหาประสบการณ์ใหม่ ๆ ออกมาพูดคุยกับเพื่อนวัยเดียวกัน พร้อมแบ่งปันเรื่องราวอันเปี่ยมด้วยคุณค่า เพื่อเติมฟืนไฟให้กาย-ใจสดใสร่าเริง

นี่เป็นครั้งแรกที่ทีมงาน The Cloud มีสมาชิกอายุรวมกันมากกว่า 1,300 ปี!

Writer & Photographer

ชาญณรงค์ ธีระโรจนารัตน์

สนใจและเริ่มถ่ายภาพด้วย Canon AE-1 ตอนเรียน ม.4 กลับมาถ่ายรูปจริงจังอีกครั้งปี 2546 ชื่นชอบการถ่ายรูปเล่าเรื่องตอนไปเที่ยว และการถ่ายแนวแคนดิด ปัจจุบันใช้กล้อง Sony A7M3 เพราะกล้องดิจิทัลตัวแรกคือ Minolta Dimage Z1

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load