งานชิ้นนี้เกิดจากผมชอบได้ยินอยู่เสมอว่า ร้านโชห่วยเดี๋ยวนี้อยู่ไม่รอดแล้ว แต่ทุกครั้งที่ผมได้เดินไปในที่ต่างๆ ผมได้พบว่าร้านโชห่วยก็ยังมีให้เห็นอยู่มากมายตามชุมชน ผมเลยคิดว่า หรือจริงๆ แล้วคนส่วนมากไม่ได้สนใจมันมากกว่า ทำให้เราไม่เห็นร้านพวกนี้อยู่ในสายตา รวมถึงการที่มีร้านสะดวกซื้อเพิ่มขึ้นมามากมาย ทำให้ใครๆ ก็คงคิดว่าร้านพวกนี้คงอยู่ไม่รอด แต่ในความเป็นจริงแล้ว ร้านเหล่านี้แทบจะมีอยู่ทุกที่

ความยากของการทำงานชิ้นนี้ คือร้านเหล่านี้ไม่ได้มีปักหมุดอยู่ใน Google Maps ให้เราเดินเข้าไปหาได้ง่ายๆ จึงต้องใช้การเดินสำรวจไปเรื่อยๆ งานชิ้นนี้จึงเป็นการเดินด้วยระยะทางกว่า 100 กิโลเมตร ผมได้พบร้านโชห่วยที่ซ่อนอยู่มากกว่าร้อยร้านรอบเกาะรัตนโกสินทร์ และอีกร้อยกว่าร้านย่านบางรัก ผมได้เจอกับผู้คนมากมายแม้จะอยู่ในช่วง COVID-19 ระบาดก็ตาม ร้านส่วนใหญ่พ่อค้า แม่ค้า ก็น่ารักมากๆ ทำให้เราได้เห็นว่าร้านโชห่วยก็เป็นเหมือนเพื่อนบ้านมากกว่าร้านค้าปลีกเสียอีก

อีกสิ่งหนึ่งที่ได้เห็นตลอดการทำงาน คงจะเป็นความไม่สมบูรณ์ของถนนหนทาง และสภาพแวดล้อมของกรุงเทพฯ บางร้านอยู่ในชุมชนที่แคบจนไม่สามารถถ่ายให้เห็นเต็มหน้าร้าน บางร้านอยู่ติดริมถนนใหญ่ มีผู้คนสัญจรผ่านไปมามากมาย ส่วนบางซอยก็มีร้านโชห่วยถึง 3 ร้าน แม้จะอยู่ในซอยระยะสั้นๆ ก็ตาม

ในความเป็นจริงแล้ว ร้านโชห่วยไม่ได้หายไปไหนเลย เราเพียงแค่ต้องมองให้เห็นเท่านั้นเอง งานชิ้นนี้ทำให้ผมได้เริ่มมองเห็นร้านค้าเล็กๆ เพิ่มมากขึ้น และอาจจะทำให้ใครก็ตามที่ได้ดูงานชิ้นนี้ เริ่มมองเห็นไปพร้อมกับผมเช่นกัน

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย(แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์เรามีของขวัญส่งให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

ปวรุตม์ งามเอกอุดมพงศ์

นักศึกษาถ่ายภาพที่กำลังตามหาแนวทางของตัวเอง ผ่านมุมมอง ผ่านการคิด และ ดู

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

Night Wander เป็นคอลเลกชันภาพถ่ายเชิงศิลปะของ ‘ครอบครัวชานเมือง’ ในสหรัฐฯ และเป็นวิวัฒนาการต่อเนื่องจากคอลเลกชันก่อนหน้านี้ของฉันเมื่อช่วงปีที่ผ่านมา ซึ่งเป็นการถ่ายภาพ ‘บ้านชานเมือง’ บริเวณอ่าวซานฟรานซิสโก

Night Wander เปรียบเสมือนสื่อกลางให้ฉันได้แสดงความรู้สึกอดกลั้นจากการอยู่ห่างไกลบ้านและครอบครัว ความรู้สึกนี้ได้เกิดขึ้นตั้งแต่ฉันย้ายมาอาศัยอยู่ที่สหรัฐอเมริกา ในคืนหนึ่งที่ฉันเดินเล่นในพื้นที่ชานเมืองบริเวณใกล้ๆ ที่อาศัยอยู่ ฉันสัมผัสถึงความว่างเปล่าอย่างน่าประหลาด รู้สึกถึงความอ้างว้างเมื่อเดินผ่านบ้านแต่ละหลัง ครอบครัวแต่ละครอบครัว และพบเห็นวัฒนธรรมของชาวอเมริกันผ่านสีสันและรายละเอียดของสภาพแวดล้อมในเวลากลางคืน

ชุดภาพถ่ายนี้จึงเป็นการขยายความคิดและมีเป้าหมายหลัก คือสร้างความรู้สึกปรารถนาและแปลกแยกจากสิ่งที่เผชิญ ภาพถ่ายบุคคลในบ้านชานเมืองของสหรัฐฯ เป็นการเซ็ตถ่ายภาพผ่านหน้าต่างหรือประตูจากภายนอกของบ้าน จับภาพกิจกรรมทั่วไปของมนุษย์ เช่น การดูทีวี อ่านหนังสือ หรือทำงานต่างๆ ความรู้สึกเหล่านี้บรรยายอารมณ์ความแตกต่างและไร้ตัวตนของฉัน รวมถึงการอยู่ห่างไกลจากบุคคลที่รัก และความแตกต่างของสังคมและวัฒนธรรมที่เป็นอยู่

*บุคคลในภาพถ่ายเป็นนายแบบและนางแบบสำหรับงานชุดนี้โดยเฉพาะ*

 

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย (แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ Facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay’

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะมีสมุดน่ารัก จาก The Cloud ส่งไปให้นะ

Writer & Photographer

มินตรา วงศ์บรรใจ

ช่างภาพอิสระ อาศัยอยู่ในจังหวัดลำปางกับพ่อแม่และหมาอีก 2 ตัว ผลงานส่วนใหญ่จะใช้แสงเงากับโทนสีเป็นหลัก ได้รับแรงบันดาลใจและแนวคิดจากสิ่งต่างๆ รอบตัว มีความพยายามอย่างมากในการสื่อสารเรื่องราวและเล่าเรื่องอย่างเงียบๆ ผ่านภาพถ่าย Instagram : mintrawaldo / Website: mintrawongbanchai.com

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load