งานชิ้นนี้เกิดจากผมชอบได้ยินอยู่เสมอว่า ร้านโชห่วยเดี๋ยวนี้อยู่ไม่รอดแล้ว แต่ทุกครั้งที่ผมได้เดินไปในที่ต่างๆ ผมได้พบว่าร้านโชห่วยก็ยังมีให้เห็นอยู่มากมายตามชุมชน ผมเลยคิดว่า หรือจริงๆ แล้วคนส่วนมากไม่ได้สนใจมันมากกว่า ทำให้เราไม่เห็นร้านพวกนี้อยู่ในสายตา รวมถึงการที่มีร้านสะดวกซื้อเพิ่มขึ้นมามากมาย ทำให้ใครๆ ก็คงคิดว่าร้านพวกนี้คงอยู่ไม่รอด แต่ในความเป็นจริงแล้ว ร้านเหล่านี้แทบจะมีอยู่ทุกที่

ความยากของการทำงานชิ้นนี้ คือร้านเหล่านี้ไม่ได้มีปักหมุดอยู่ใน Google Maps ให้เราเดินเข้าไปหาได้ง่ายๆ จึงต้องใช้การเดินสำรวจไปเรื่อยๆ งานชิ้นนี้จึงเป็นการเดินด้วยระยะทางกว่า 100 กิโลเมตร ผมได้พบร้านโชห่วยที่ซ่อนอยู่มากกว่าร้อยร้านรอบเกาะรัตนโกสินทร์ และอีกร้อยกว่าร้านย่านบางรัก ผมได้เจอกับผู้คนมากมายแม้จะอยู่ในช่วง COVID-19 ระบาดก็ตาม ร้านส่วนใหญ่พ่อค้า แม่ค้า ก็น่ารักมากๆ ทำให้เราได้เห็นว่าร้านโชห่วยก็เป็นเหมือนเพื่อนบ้านมากกว่าร้านค้าปลีกเสียอีก

อีกสิ่งหนึ่งที่ได้เห็นตลอดการทำงาน คงจะเป็นความไม่สมบูรณ์ของถนนหนทาง และสภาพแวดล้อมของกรุงเทพฯ บางร้านอยู่ในชุมชนที่แคบจนไม่สามารถถ่ายให้เห็นเต็มหน้าร้าน บางร้านอยู่ติดริมถนนใหญ่ มีผู้คนสัญจรผ่านไปมามากมาย ส่วนบางซอยก็มีร้านโชห่วยถึง 3 ร้าน แม้จะอยู่ในซอยระยะสั้นๆ ก็ตาม

ในความเป็นจริงแล้ว ร้านโชห่วยไม่ได้หายไปไหนเลย เราเพียงแค่ต้องมองให้เห็นเท่านั้นเอง งานชิ้นนี้ทำให้ผมได้เริ่มมองเห็นร้านค้าเล็กๆ เพิ่มมากขึ้น และอาจจะทำให้ใครก็ตามที่ได้ดูงานชิ้นนี้ เริ่มมองเห็นไปพร้อมกับผมเช่นกัน

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย(แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์เรามีของขวัญส่งให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

ปวรุตม์ งามเอกอุดมพงศ์

นักศึกษาถ่ายภาพที่กำลังตามหาแนวทางของตัวเอง ผ่านมุมมอง ผ่านการคิด และ ดู

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

วันนี้เรามาชวนคุณแม่ๆ มาเล่น Baby Sleeping Art กันนะคะ (แต่พอดีลูกแม่โตเลยวัยเบบี้มาแล้ว ของแม่เลยขอเปลี่ยนเป็น Kid Sleeping Art แทนนะ)

Baby Sleeping Art ที่ญี่ปุ่นเริ่มเล่นกันมาระยะหนึ่งแล้ว ถึงแม้ตอนนี้อาจจะซาๆ ไปบ้าง แต่ก็ยังเป็นที่นิยมอยู่ในหมู่แม่ๆ ทั้งหลาย และยังขยายความออกไปถึงเหล่าสตูดิโอถ่ายรูปเด็กที่เปิดบริการถ่ายรูปให้เด็กน้อยในแนวนี้โดยเฉพาะ

งานศิลปะนี้ถึงแม้ชื่อจะบอกว่า sleeping แต่เบบี้ไม่ sleeping เราก็ถ่ายได้ แต่คงต้องเป็นวัยที่ยังไม่ออกคลานหรือออกเดิน ไม่อย่างนั้นเบบี้จะไม่อยู่นิ่งๆ ให้แม่ถ่ายรูปได้อย่างสงบ

วิธีการขั้นแรกเราต้องเตรียมอุปกรณ์

  • อุปกรณ์สำคัญที่สุดคือ ลูกของเราที่ยังหลับกลางวัน (ลูกคนอื่นอาจจะไม่ค่อยสะดวกนัก)
  • กล้องถ่ายรูป (กล้องมือถือ กล้องอะไรก็จัดไป)
  • เก้าอี้เตี้ยๆ ในกรณีถ่ายจากมุมสูง
  • อุปกรณ์ประกอบฉากขึ้นอยู่กับธีมที่จะถ่าย หาวัสดุในบ้าน ถ้วย ชาม ไห กะละมัง หม้อ ผ้าห่ม ผ้าเช็ดตัว หมอน ตุ๊กตา ของเล่นลูก ไม่แนะนำให้ไปซื้อของมาเพื่อใช้ถ่าย เพราะสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ

ถ้าอยากได้พระจันทร์ก็ให้เอาฝาหม้อกลมๆ มาห่อด้วยผ้าสีเหลือง ดาวก็ใช้คลิปหนีบผ้าวางเป็นวงแฉกๆ ต้นไม้ก็มาจากผ้าห่มสีเขียว โคนต้นไม้ก็ผ้าสีน้ำตาล อะไรที่หาไม่ได้เราก็วาดเอาเองเลยจ้า ตัดเป็นรูป วาดระบายสี จัดวาง ตอนแรกคุณแม่ๆ อาจเริ่มจากภาพธีมง่ายๆ เรียงวางไป พอเริ่มทำบ่อยๆ จะมีความชำนาญ รู้ทางรู้มุม จับอันนั้นมาผสมอันนี้ เกิดไอเดียแปลกๆใหม่ๆ

จากนั้นพอลูกหลับเราก็เริ่มเลยจ้า ถ้าลูกน้อยของคุณแม่หลับง่าย หลับลึก หลับนาน นี่ก็จะสะดวกแม่มาก มีเวลาจัดแต่งฉาก จัดแต่งท่าลูกได้แบบสบายใจ แต่ถ้าหนูน้อยคนไหนตื่นง่าย แตะตัวไม่ได้ ก็จะเป็นความท้าทายของแม่ที่จะต้องทำอัตราเร่ง และอาจจะคิดธีมได้จากตอนที่ลูกผล็อยหลับไปแล้ว เพราะต้องดูว่าลูกหลับท่าไหน เข้าคอนเซปต์อะไร ก็สนุกสนานไปอีกแบบ

ข้อควรระวังคือ เวลาลูกหลับคือเวลาที่เขาจะพักผ่อน เพราะฉะนั้น ต้องรบกวนเขาให้น้อยที่สุด (ขีดเส้นใต้ 3 เส้น) ถ้าวันนี้ทำไม่ได้ไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ยังมี ค่อยทำใหม่ เพราะยังไงลูกก็หลับทุกวันอยู่แล้ว

คุณแม่ๆ ลองเล่นกันดู อาจจะนำลูกๆ มาฟีเจอริ่งเข้าคู่ถ่ายร่วมกันก็ออกจะน่ารักกิ๊บเก๋ไปอีก แล้วอย่าลืมส่งรูปมาแบ่งกันชมความน่ารักด้วยนะคะ

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย (แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ Facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay’

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะมีสมุดน่ารัก จาก The Cloud ส่งไปให้นะ

Writer & Photographer

ปองทิพย์ วนิชชากร

แม่บ้านไทย-ญี่ปุ่น-ลาดพร้าว รักจะ slow life เลยชอบ write slow slow

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load