งานชิ้นนี้เกิดจากผมชอบได้ยินอยู่เสมอว่า ร้านโชห่วยเดี๋ยวนี้อยู่ไม่รอดแล้ว แต่ทุกครั้งที่ผมได้เดินไปในที่ต่างๆ ผมได้พบว่าร้านโชห่วยก็ยังมีให้เห็นอยู่มากมายตามชุมชน ผมเลยคิดว่า หรือจริงๆ แล้วคนส่วนมากไม่ได้สนใจมันมากกว่า ทำให้เราไม่เห็นร้านพวกนี้อยู่ในสายตา รวมถึงการที่มีร้านสะดวกซื้อเพิ่มขึ้นมามากมาย ทำให้ใครๆ ก็คงคิดว่าร้านพวกนี้คงอยู่ไม่รอด แต่ในความเป็นจริงแล้ว ร้านเหล่านี้แทบจะมีอยู่ทุกที่

ความยากของการทำงานชิ้นนี้ คือร้านเหล่านี้ไม่ได้มีปักหมุดอยู่ใน Google Maps ให้เราเดินเข้าไปหาได้ง่ายๆ จึงต้องใช้การเดินสำรวจไปเรื่อยๆ งานชิ้นนี้จึงเป็นการเดินด้วยระยะทางกว่า 100 กิโลเมตร ผมได้พบร้านโชห่วยที่ซ่อนอยู่มากกว่าร้อยร้านรอบเกาะรัตนโกสินทร์ และอีกร้อยกว่าร้านย่านบางรัก ผมได้เจอกับผู้คนมากมายแม้จะอยู่ในช่วง COVID-19 ระบาดก็ตาม ร้านส่วนใหญ่พ่อค้า แม่ค้า ก็น่ารักมากๆ ทำให้เราได้เห็นว่าร้านโชห่วยก็เป็นเหมือนเพื่อนบ้านมากกว่าร้านค้าปลีกเสียอีก

อีกสิ่งหนึ่งที่ได้เห็นตลอดการทำงาน คงจะเป็นความไม่สมบูรณ์ของถนนหนทาง และสภาพแวดล้อมของกรุงเทพฯ บางร้านอยู่ในชุมชนที่แคบจนไม่สามารถถ่ายให้เห็นเต็มหน้าร้าน บางร้านอยู่ติดริมถนนใหญ่ มีผู้คนสัญจรผ่านไปมามากมาย ส่วนบางซอยก็มีร้านโชห่วยถึง 3 ร้าน แม้จะอยู่ในซอยระยะสั้นๆ ก็ตาม

ในความเป็นจริงแล้ว ร้านโชห่วยไม่ได้หายไปไหนเลย เราเพียงแค่ต้องมองให้เห็นเท่านั้นเอง งานชิ้นนี้ทำให้ผมได้เริ่มมองเห็นร้านค้าเล็กๆ เพิ่มมากขึ้น และอาจจะทำให้ใครก็ตามที่ได้ดูงานชิ้นนี้ เริ่มมองเห็นไปพร้อมกับผมเช่นกัน

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย(แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์เรามีของขวัญส่งให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

ปวรุตม์ งามเอกอุดมพงศ์

นักศึกษาถ่ายภาพที่กำลังตามหาแนวทางของตัวเอง ผ่านมุมมอง ผ่านการคิด และ ดู

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

เรขาคณิตเป็นจุดเริ่มต้นของมิติที่เราสัมผัส มองเห็นได้ด้วยตา โดยเริ่มจากจุด เส้น ระนาบ จนกลายเป็นรูปทรง และเกิดเป็นพื้นที่ว่างหรือ Space ขึ้น ซึ่งในชีวิตประจำวันของทุกคนได้มีโอกาสเข้าไปปฏิสัมพันธ์กับที่ว่างเรขาคณิตเหล่านั้นอย่างคุ้นเคย แต่ด้วยสถานการณ์หรือหน้าที่บางอย่าง รวมถึงเราไม่สามารถมองเห็นตัวเองได้ในขณะที่อยู่ในพื้นที่เหล่านั้น ทำให้อาจมองข้ามความงามในที่ว่าง หรือผู้คนอื่น ๆที่อยู่ในนั้นไป 

ผมเป็นคนหนึ่งที่ชอบสังเกตเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างชีวิตของผู้คนในที่ว่างต่าง ๆ โดยเฉพาะที่ว่างที่มีความเป็นเรขาคณิต เพราะผมจะเห็นความชัดเจนของชีวิตในอารมณ์ต่าง ๆ ถ้าดูแล้วเปรียบเสมือนคลื่นความถี่หลายรูปแบบ มีเร็วบ้าง ช้าบ้าง ซึ่งมีทั้งความแตกต่างตรงข้าม กับที่ว่างเรขาคณิตที่ดูเรียบง่าย หยุดนิ่ง แต่ในบางเวลาคลื่นชีวิตก็สงบนิ่งกลมกลืนกับที่ว่างเหล่านั้น และทุกครั้งที่มีชีวิตเข้าไปในพื้นที่นั้น ทำให้แพตเทิร์นรูปแบบเรขาคณิตดูคล้ายว่ามีจิตวิญญาณ อาจเป็นเพราะได้รับการถ่ายทอดคลื่นความถี่จากชีวิตผู้คนที่เข้าไปใช้งานในพื้นที่ว่างนั่นเอง

ภาพถ่ายชุดนี้จึงได้ถ่ายทอดความงามของห้วงเวลาความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนกับที่ว่างในรูปทรงเรขาคณิต ที่เราอาจมองไม่เห็นหรือหลงลืมไปแล้ว นำกลับมาเล่าเรื่องใหม่ ให้รู้สึกถึงความลึกซึ้งในการเข้าไปใช้พื้นที่ หรือพิจารณาความงดงามช่วงชีวิตต่าง ๆ ที่อยู่ในนั้น เห็นช่วงชีวิตและอารมณ์ของคนชัดเจนมากขึ้น เมื่อมองดูมิติของเรขาคณิตที่สวยงาม

Writer & Photographer

ทีป์ชลิต จุฬารัตน์

สถาปนิกที่มองการถ่ายภาพเป็นงานออกแบบและศิลปะ ชอบญี่ปุ่น มีของเล่น กับแมวชื่อ ‘กามี่’

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load