“เบลล่าใช้ meme รูปตัวเองที่ทำหน้าพี่กิ๊ก สุวัจนี ในโซเชียลหรือไลน์ส่วนตัวบ้างมั้ย”

เราถามบุคคลตรงหน้า ระหว่างที่ช่างภาพสาวของเราขอให้เธอทำหน้าตาคล้าย meme สุดฮอต และเกือบลืมตัวต่อท้ายประโยคคำถามนี้ด้วยคำว่า “..เจ้าคะแม่นาย”

เบลล่าตอบปฏิเสธเสียงใส เพราะเป็นเธอเองที่ได้รับภาพ meme เหล่านั้นแทนความรักจากเพื่อนพ้อง

ย้อนกลับไม่กี่สัปดาห์ก่อน เพียงวันแรกที่ละครออกอากาศ เสียงชื่นชม (และสีลิปสติกแซ่บๆ) ก็เรียกร้องให้เราวางงานที่มี แล้วลงมือพิมพ์คำว่า “ดูย้อนหลัง บุพเพสันนิวาส ตอนที่ 1”

แล้วก็ต้องยอมรับกับตัวเองภายใน 15 นาทีแรกว่า ‘แย่แล้ว ฉันกลายเป็นคนติดละครแล้ว’ 

โชคยังดี ที่เราไม่ใช่คนเดียวที่ติดละครเรื่องนี้ เพราะขนาดเพื่อนนักการธนาคารที่งานรัดตัวสุดๆ ยังสละเวลามาแสดงความคิดเห็นเรื่องสีสไบของแม่หญิงการะเกดกับเรา นั่นแปลว่า การะเกด แกแมสแล้วจริงๆ (อ่านบทสัมภาษณ์ผู้จัดละครถึงวิธีคิดและเบื้องหลังความติดหนึบของละครเรื่องนี้ได้ที่นี่)

เราสนใจการแสดงจ้างร้อยเล่นล้านของ เบลล่า-ราณี แคมเปน เพราะสัมผัสถึงความตั้งใจ ความกล้า และการท้าทายตัวเองด้วยบทบาทในเรื่องนี้ การนัดหมายระหว่างเรากับแม่นายแห่งชาติในวันนี้จึงเกิดขึ้น

ตัดภาพกลับมาที่แม่นายในชุดสีหวานแบบสมัยนิยม

นอกจากเรื่องการทำงานที่ทำให้เราเปลี่ยนภาพจำนางเอกที่เคยเข้าใจใหม่ทั้งหมด เราชวนเบลล่าคุยเรื่องความฝัน ความรัก ความสนใจ ความโชคดี และซีรีส์เกาหลีที่เธอชอบ

แล้วออเจ้าจะไม่แปลกใจว่าทำไมคุณพี่หมื่นทั้งในจอและนอกจอจึงรักแม่นายคนนี้

เบลล่า ราณี

เบลล่าได้เข้าไปอ่านคอมเมนต์ในโซเชียลบ้างมั้ย

อ่านบ้างค่ะ เบลชอบอ่านใน Twitter สนุกมาก ตั้งแต่วันที่ละครออนแอร์ตอนแรก จะเห็นคนแชร์รูปที่ทำหน้าพี่กิ๊กเยอะมาก ใส่คำพูดนู่นนี้ ยิ่งท่านอนที่ทำท่าเบะปากแล้วใส่คำว่าเหลามา ตลกมาก ทำไมครีเอตกันเก่งจัง ยิ่งอ่านยิ่งสนุก แต่ว่าหลังๆ ก็จะอ่านไม่ค่อยทัน แต่ก็มีคนส่งมาให้อ่านตลอด ก็รู้สึกดีใจที่เห็นคนชอบละครเรื่องนี้

ส่วนใหญ่เขาพูดถึงว่ายังไงบ้างคะ เขาชอบอะไรกันบ้าง

มีทั้งเรื่องของคาแรกเตอร์ พูดถึงการะเกดว่า โห แซ่บมาก สะใจมาก ส่วนที่พูดถึงเกศสุรางค์จะบอกว่าไม่คิดว่าเบลล่าจะตลกได้ขนาดนี้ นอกนั้นจะพูดถึงความน่ารัก ความทะเล้น ตอนอยู่กับพี่หมื่น หรือเรื่องพี่หมื่นแร็พ อ่านหมดนะ เวลาอ่านเจอแบบนี้แล้วชื่นใจมากเลย อีกส่วนนึงก็คือเรื่องที่ทำให้คนหันมาสนใจประวัติศาสตร์กันเยอะขึ้น มีเที่ยววัดตามรอยละคร หรือมีน้องๆ เด็กๆ อยากเข้าคณะโบราณคดี เป็นเรื่องที่เราไม่คิดมาก่อนว่าการเป็นส่วนหนึ่งในละครเรื่องนี้จะเป็นแรงบันดาลใจให้ใครหลายคนมากขนาดนี้

ย้อนกลับไปสมัยเรียน เด็กหญิงเบลล่าชอบเรียนวิชาประวัติศาสตร์มากแค่ไหน

ชอบเรียนมาก ประวัติศาสตร์เป็นหนึ่งในวิชาสังคม เพราะเบลเป็นคนชอบอ่านหนังสืออยู่แล้ว พอได้อ่านวิชาสังคมเราจะรู้สึกว่ามันไม่ได้เป็นวิชาการจ๋า เบลก็เลยชอบ แต่ไม่รู้ทำไม วิชานี้ไม่เคยได้เกรดดีนี้เลย แต่จะเกรดดีในวิชาภาษาไทย ภาษาอังกฤษ พอเป็นวิชาสังคม ทำไมคะแนนฉันมันต่ำเตี้ยเรี่ยดินมากขนาดนี้ (หัวเราะ)

การทำงานในละครเรื่อง บุพเพสันนิวาส คุณต้องทำการบ้านหรือเตรียมตัวในส่วนที่เป็นเรื่องประวัติศาสตร์ยังไงบ้าง

ความจริงแล้วทีมงานแนะนำให้ไปหาเอกสารตามหอจดหมายเหตุมาอ่าน แต่ว่าเราไม่ได้มีเวลาขนาดนั้น แต่เบลอ่านนิยายมาแล้วรอบหนึ่งก่อนที่จะมาเล่นเรื่องนี้ พอได้รับบทโทรทัศน์มาก็เหมือนได้ทบทวนอีกรอบนึง เราก็จำได้ เพราะว่าในบทเราจะเป็นคนแม่นเรื่องประวัติศาสตร์มาก จำได้แบบปึ๊บๆๆๆ 

มีเรื่องไหนที่เป็นความรู้ใหม่ๆ หรือทำให้คุณรู้สึกตื่นเต้นกับมันมากๆ มั้ย

เราจะคุ้นๆ กับเรื่องเจ้าพระยาวิชาเยนทร์กับท้าวทองกีบม้า เราจำได้เลยว่าท้าวทองกีบม้าเป็นคนทำขนมไทย ซึ่งเราชอบกิน ทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง แต่เราก็จำยุคไม่ได้ว่าตอนไหน พอได้มาถ่ายทำจริงๆ เราก็ตื่นเต้นไปด้วยที่เราได้มาเจอเรื่องที่เราเคยเรียนในห้องเรียนมาก่อน

เบลล่า ราณี เบลล่า ราณี

นอกจากเรื่องประวัติศาสตร์ คุณยังต้องเตรียมตัวกับเรื่องอะไรอีก

การต้องเล่นเป็น 2 ตัวละคร ตัวละครแรกคือการะเกด เป็นผู้หญิงสมัยอยุธยา มีความร้าย ร้ายแบบอำมหิต มีความยากและใช้พลังงานเยอะ เพราะว่าในใจของตัวละครตัวนี้มีความอยากได้อยากมี ความโกรธ ความเกลียด ใช้อารมณ์ข้างในค่อนข้างเยอะ ส่วนตัวละครเกศสุรางค์จะเป็นผู้หญิงน่ารัก อารมณ์ดี เป็นคนกวนๆ ตลก แต่เมื่อต้องหลุดข้ามภพไปอยู่ในยุคอยุธยา เราก็ต้องใช้จินตนาการค่อนข้างสูง

ก่อนจะเล่นเราต้องเวิร์กช็อป หาตัวละคร หาคาแรกเตอร์ ซึ่งการที่ต้องเล่นเป็นทั้งสองตัวละครยิ่งต้องทำให้คาแรกเตอร์ชัด ทำให้คนเชื่อว่าคนสองคนนี้เป็นคนละคนกันจริงๆ โดยเฉพาะบางฉากที่ต้องแสดงเป็นทั้งสองตัวละครในเวลาใกล้ๆ กัน ซึ่งจะทำให้เราทำงานและจับความรู้สึกของตัวละครได้ง่ายขึ้น แล้วก็ยังมีเรื่องจินตนาการถึงฉากต่างๆ เพราะใช้ CG หรือคอมพิวเตอร์กราฟิกไม่น้อย

ในเรื่องคุณต้องร่วมงานกับนักแสดงรุ่นใหญ่มากมาย คุณได้เรียนรู้อะไรจากพวกเขาบ้าง

ตอนแรกเราก็กลัวผิด กลัวจะทำให้เขาเสียเวลา เราก็จะท่องบทเป๊ะๆๆ ไปเลย พอก่อนเข้าฉากเนี่ย ผู้ใหญ่ก็จะพยายามชวนคุยเล่น ทำให้รีแลกซ์ ให้เราไม่เกร็ง แต่พอ 5 4 3 2 ปุ๊บ มาเป็นตัวละครเลย

5 4 นี่ยังคุยกันอยู่เลยนะ พอ 3 2 เนี่ยเงียบ แล้วก็ต่อบทได้เลย คือเขามีสมาธิกันสูงมาก ทุกคนเตรียมตัวมาดี ทำการบ้านมาดี แม้เราจะเผลอเล่นบ้าง แต่เราจะไม่ลืมบทและทำในสิ่งที่เตรียมมา

การท้าทายตัวเองด้วยบทบาทที่ยากสำคัญกับคุณยังไง

มันก็เหมือนเป็นการฝึกฝนเรา เพราะเราก็อยู่วงการมาสักพัก พอถึงจุดนึงที่เราได้รับบทที่ยากขึ้น ท้าทายขึ้น มันก็เป็นการบังคับให้เราต้องฝึกฝนตัวเอง กระตุ้นให้เราต้องก้าวไปอีกขั้นนึง เราจะต้องเก่งขึ้น และเมื่อโอกาสมาถึง เราก็ต้องเอาอยู่

การได้แสดงในละครเรื่องนี้เป็นเรื่องที่คุ้มมากจริงๆ เราได้ทำทุกอย่าง เป็นทั้งร้าย เป็นทั้ง comedy ข้ามภพข้ามชาติ มีผี มี CG อีก ได้ทำอะไรหลายอย่าง เล่นเรื่องเดียวได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ เยอะมาก

ความคาดหวังจากการทำงานในเรื่องนี้แตกต่างจากงานเรื่องที่ผ่านมายังไงบ้าง

สำหรับตัวเบลเอง เบลไม่ได้ใช้คำว่าคาดหวัง แต่เบลตั้งใจ คือมันยากใช่มั้ยคะ พอมันยาก เรายิ่งต้องตั้งใจ ยิ่งต้องทำการบ้านค่อนข้างเยอะ

แต่ละวันมันก็จะมีการะเกด เกศสุรางค์ การะเกด เกศสุรางค์ เต็ม breakdown คือเบลมีทุกซีน เพราะฉะนั้น เบลทำการบ้านหนักมาก และในแต่ละซีนก็ต้องเป็นธรรมชาติ เช่น เกศสุรางค์เป็นคนตลก บางทีก็ต้องใส่มุกเอง เป็นการปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามสถานการณ์ คุณพี่มองมาแรงมาก พอเราเห็นหน้าเขาเราก็รู้สึกสนุก จะเล่นอีก ใส่เข้าไปอีก ในขณะที่การะเกด เราก็เต็มที่ ต้องปล่อยแสง ใช้คำว่าปล่อยแสงเต็มที่ไม่กั๊กได้เลย

พอต้องสลับบทไปมา มีติดคาแรกเตอร์ไปใช้ในชีวิตประจำวันบ้างมั้ย

ถ้าเป็นการะเกดเนี่ยพอถ่ายเสร็จจะเหนื่อยมาก เหมือนเราใช้พลังข้างในเยอะ เบลต้องคิดอะไรอยู่ในหัวตลอดเวลา ดังนั้นพอเราคัตปุ๊บ เราก็ต้องตัดเลย ไม่งั้นมันทำให้ตัวเราเครียดเกินไปและทำให้เราติดรับพลังงานลบกลับบ้านไปด้วย แต่ถ้าเป็นเกศสุรางค์เนี่ยติดคาแรกเตอร์กลับบ้านไปด้วยได้ อารมณ์ดี ทำให้คนรอบข้างยิ้มมีความสุข

เบลล่า ราณี

ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นมากมายในวันนี้ส่งผลกับคนทำงานยังไงบ้าง

ทำให้เห็นผลของการทำงานอย่างตั้งใจ ทุกอย่างที่ทีมงานทำ ตั้งแต่ทีมงานทำบท ผู้กำกับ ทุกฝ่ายในเรื่อง องค์ประกอบต่างๆ ทั้งฉากและเครื่องแต่งกาย ทุกคนทำงานกันละเอียดมาก กว่าจะเปิดกล้องได้เราเวิร์กช็อปกันค่อนข้างเยอะ เราตั้งใจกันในทุกส่วน เรียกว่าเป็นงานที่ละเอียดและประณีตมากจริงๆ (อ่านเพิ่มเติม: วิธีคิดเบื้องหลัง ‘บุพเพสันนิวาส’ ของ หน่อง อรุโณชา)

สมมติถ้าไม่จำกัดยุคสมัยและเชื้อชาติว่าต้องเป็นอยุธยาในรัชสมัยพระนารายณ์ เบลล่าสุรางค์อยากย้อนอดีตไปอยู่ในร่างใครในยุคไหน

ถ้าคิดสนุกๆ จริงๆ ก็แอบกลัวว่าย้อนอดีตไปแล้วคงพูดกับใครไม่รู้เรื่อง เพราะประวัติศาสตร์ที่เรียนไปก็คืนครูหมดแล้ว จำอะไรไม่ได้เลย ก็จะงงๆ ย้อนอดีตไปอยู่ต่างประเทศไปเลยก็น่าจะสนุก ได้ใส่ชุดพองๆ หรูๆ หน่อย ขอเลือกไปอยู่อังกฤษอะไรแบบนั้น

และถ้าวันนั้นไม่ได้เข้าร่างแม่การะเกด เบลล่าสุรางค์จะอยากสลับวิญญาณไปอยู่ในร่างใครในเรื่อง

คุณพี่หมื่นก็ดูจะทำงานซีเรียสเหลือเกิน จันทร์วาดก็ร้อยมาลัย ไม่ค่อยมีปากมีเสียงเท่าไร เป็นจ้อยละกัน วันๆ ก็อุ้มไก่ ตีไก่ เขาดูอารมณ์ดีมีความสุข ถ้าเป็นผิน แย้ม ก็คงไม่ไหว โดนแม่นายตบ ขอเลือกเป็นจ้อยค่ะ (หัวเราะ)

เบลล่าเคยพูดว่า ‘การเล่นละครคือการศึกษาชีวิตคน’ แล้วบทบาทนางเอกที่ดูเรามักเข้าใจว่าราบเรียบและมีมิติเดียว ช่วยให้คุณศึกษาเรื่องชีวิตยังไงบ้าง

จริงๆ มันคือพื้นฐานของการเป็นคนคิดดีนะคะ ซึ่งความจริงแล้วบทนางเอกสมัยนี้จะไม่ค่อยเป็นนางเอกหรือนางร้ายซะทีเดียว ตัวละครจะค่อนข้างกลม อย่างตัวละครพิมาลาในเรื่อง เพลิงบุญ ก็จะหลุดๆ มีความโกรธ ความไม่มีสติ พูดถึงมนุษย์ที่มีทุกด้าน ไม่มีใครที่จะดีทั้งร้อย

ก่อนจะเล่นเราก็ต้องศึกษาพื้นฐานนิสัย ความคิดความอ่าน ทำความเข้าใจที่มาที่ไปของการกระทำ จากการเลี้ยงดูและฐานะทางบ้านของตัวละครที่เราสวม เพราะการทำงานแต่ละเรื่องใช้เวลาไม่น้อย เราก็ต้องเตรียมตัวเพื่อไม่ให้เสียเวลาผู้กำกับมาคอยบอก เวลาที่ได้เป็นหลายๆ คน เราก็จะได้เรียนรู้ความคิดหลายๆ แบบ

อย่างการะเกดที่ภายนอกทุกอย่างเหมือนจะสวยงามสมบูรณ์แบบ แต่ข้างในของเธอไม่มีความสุข เต็มไปด้วยความอยากเอาชนะ ความคิดที่เป็นพลังลบ จนกระทั่งมาคิดได้ในวันที่สายไป ทำให้เรียนรู้ว่าเราย้อนอดีตหรือแก้ไขสิ่งที่เราทำไปแล้วไม่ได้ ฉะนั้น เราควรจะทำปัจจุบันให้ดีที่สุด หรือการที่เกศสุรางค์คิดว่าตัวเองเป็นคนไม่สวยตลอดเวลา แต่ก็ได้รับความรักจากคนรอบข้าง จากจิตใจที่ดีงามข้างใน การเป็นคนจริงใจและไม่คิดร้ายกับใคร

เบลล่า ราณี เบลล่า ราณี

สมมติถ้าวันนี้ไม่ได้เป็นนักแสดง เคยคิดมั้ยว่าตัวเองตอนนี้ทำอะไรอยู่

ถ้าเป็นตอนเด็กๆ เลยนะ เราอยากเป็นแอร์โฮสเตส เห็นเขาเดินลากกระเป๋าสวยๆ อย่างนี้ ตอนนั้นเราก็ไม่ได้รู้หรอกนะว่าความจริงเขาทำหน้าที่อะไร เหนื่อยแค่ไหน โตขึ้นมาเบลมีเพื่อนที่เป็นแอร์ฯ เยอะ ทุกคนก็จะเล่าความเหนื่อยยากและการนอนไม่เป็นเวลาให้ฟัง

ตอนนั้นรู้แค่ว่าแอร์ได้เที่ยว ก็คิดว่าน่าสนุกดี เพราะถ้าให้ทำงานอยู่นิ่งๆ กับที่หรือทำงานประจำในออฟฟิศคงไม่ใช่ตัวเอง เราชอบเดินทาง ชอบเจอคนใหม่ๆ หน้าที่การงานทุกวันนี้จึงตอบโจทย์มาก ไม่ได้อยู่นิ่งกับที่เลย แม้ว่าจะเป็นกองถ่ายกองเดิม แต่บทบาทที่ได้รับหรือว่าสถานการณ์ที่เราจะต้องเล่นมันเปลี่ยนไปทุกวัน งานเราจึงไม่น่าเบื่อเลย

และถ้าวันหนึ่งต้องรับบทแอร์โฮสเตสอาชีพในฝัน ตัวละครตัวนี้จะเป็นคนยังไง หรือบินประจำใน route ไหน

มันต้องสนุกมากแน่ๆ เราก็คงจะเดินบิดเป็นตัวเอส โหย (นิ่งคิด) คงจะเป็นแอร์โฮสเตสน้องใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงาน รู้สึกว่าฉันสวยมาก มั่นใจในตัวเอง ภูมิใจในอาชีพมาก และก็คงจะบินในเส้นทางยุโรป (หัวเราะ)

เบลล่าเล่นโรแมนติกคอเมดี้มาก็มาก ดราม่าหนักๆ ก็หลายเรื่อง บทบาทที่เปลี่ยนไปส่งผลต่อมุมมองความรักยังไงบ้าง

เข้าใจมุมมองความรักหลายๆ แบบ แต่ก็ไม่ได้เอามาใช้เท่าไรนะคะ สำหรับเบล เบลมองว่าความรักคือความสุขที่เกิดขึ้น ณ ปัจจุบัน ที่เราไม่ต้องไปกำหนดกฎเกณฑ์อะไรมากมาย ถ้าเรามีความรักแล้วเรามีความสุข มันก็ดี เป็นเรื่องที่สวยงาม แต่ถ้าเราคาดหวังมากเกินไป จู้จี้มากเกินไป ก็มีแต่จะทำให้ไม่มีความสุข

แค่มีมัน ยิ้มไปกับมัน มีความสุขกับความรู้สึกนั้น แค่นี้ก็โอเคแล้ว

เป็นธรรมดาของในวงการบันเทิงที่จะถูกพูดถึงเรื่องความรักมากกว่าผลงาน แต่จากที่เรารู้จักเบลล่าในวันนี้ หรือจากความสามารถที่พิสูจน์ด้วยตัวเลขผู้ชม คุณทำให้เราเห็นว่าคุณให้ความสำคัญกับการทำงานมากกว่า

เบลคิดว่านี่เป็นหน้าที่ที่เรากำลังรับผิดชอบอยู่ หน้าที่ที่เราได้รับมอบหมาย แล้วก็เราก็อยากจะทำมันให้ดี เพราะถ้าพูดกันตามตรง เบลก็เข้าวงการมาค่อนข้างช้าถ้าเทียบอายุกับคนอื่นๆ แต่ว่าเบลมีความพร้อมที่จะก้าวมาทำงานอย่างเต็มตัว เพราะเรียนจบตรีแล้ว ในวันที่เริ่มต้นทำงาน เราเหมือนเป็นเด็กใหม่ในวงการ แม้จะอายุไม่เด็กแล้ว เราเชื่อว่าเราต้องตั้งใจทำงาน แค่นั้นเลย เบลไม่ได้มองเปรียบเทียบว่าจะต้องให้น้ำหนักกับอะไรมากกว่ากัน

แต่เบลเป็นคนมีเป้าหมายในชีวิต เมื่อตั้งเป้าหมายในชีวิต นั่นก็คือเบลเลือกแล้วนะว่าเบลจะเข้าวงการ เบลก็อยากจะทำให้มันเต็มที่ เบลก็ตั้งใจ อย่างเรื่องเรียนโท เบลก็อยากเรียนให้จบภายใน 2 ปี เบลอยากเรียนจบพร้อมเพื่อน การเรียนปริญญาโทมันคือความใฝ่ฝัน และมันก็น่าชื่นใจนะเพราะพ่อแม่คงชื่นใจมากๆ ดังนั้น นอกจากสานฝันตัวเองแล้วก็เผื่อในอนาคต เพราะเราก็คงไม่อยู่ตรงนี้ตลอดไป

อะไรทำให้เบลล่าเชื่อและให้ความสำคัญกับเรื่องการเรียนมากขนาดนี้

ครอบครัวจะปลูกฝังเสมอว่าถ้าเรามีความรู้เราสามารถไปทำอะไรก็ได้ มันคือพื้นฐานเลยนะ

เมื่อก่อนเบลก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเราถึงต้องมานั่งจดนั่งท่องอะไรอย่างนี้ พ่อบอกว่ามันก็เหมือนเป็นการฝึกฝนตัวเอง ทฤษฎีที่เรียนในวันนี้อาจจะไม่ได้นำไปใช้จริงในชีวิต แต่ความจริงเป็นเรื่อง mind set ข้างใน ให้เรารู้จักคิดอย่างมีระบบ ทำอะไรเป็นขั้นเป็นตอน เข้าใจแก่นสาร เราว่าความรู้ก็คือแก่นของตัวเรา ในวันที่เราจะเลือกเดินไปทางไหน ไปทำอะไร ก็ย่อมได้

เบลล่า ราณี

เห็นว่าช่วงที่ไม่เล่นละคร เบลล่ามักจะ…

เที่ยว!!! (ตอบทันที)

ใช่ ได้เรียนรู้อะไรจากการเดินทางแต่ละครั้งบ้างคะ

ไม่เชิงเรียนรู้ เป็นการได้พักผ่อนจริงๆ มากกว่า จากความเหนื่อยล้าและความเครียดจากการทำงาน ซึ่งบางทีเราตั้งใจเกินไปบ้าง กดดันตัวเองบ้าง และพอรู้ว่าเครียด เห้ย ตัวเองเล่นไม่ได้เลย ผู้กำกับก็จะบอกว่าเราคิดไปเอง (หัวเราะ) จริงๆ ก็เป็นเพราะพักผ่อนน้อย และทำงานติดๆ กัน เหมือนพลังข้างในมันก็ถูกใช้ไปเยอะ ดังนั้น พอไปเที่ยวปุ๊บ ได้สูดอากาศ ได้ปล่อย ได้ไปเห็นอะไรสวยๆ งามๆ เราก็กลับมามีพลัง

มีความสนใจอื่นๆ ที่คนไม่ค่อยรู้บ้างมั้ย

ตอนนี้เรียนดำน้ำอยู่ค่ะ อยากไปเปิดโลกอีกโลกนึง เพราะทุกคนรอบข้างชอบเล่าความมหัศจรรย์ใต้น้ำให้ฟังตลอด แล้วไปอ่านเจอในหนังสืออะไรจำไม่ได้ เขาบอกว่าการดำน้ำเป็นเหมือนอีกโลกนึงจริงๆ โลกที่เราจะได้สงบและอยู่กับตัวเอง เพราะเราจะอยู่ภายใต้หน้ากากดำน้ำของเราไม่คุยกับใคร เลยตัดสินใจไปเรียนดำน้ำ

แล้วได้ไปออกทริปดำน้ำที่ไหนบ้างแล้วหรือยัง

ยังเลยค่ะ แต่เป็นเป้าหมายของปีนี้เลย ถ้าออกทริปก็คงเป็นที่ไทยก่อน คงยังไม่ไปไกลต่างประเทศ

อะไรคือเรื่องที่โชคดีที่สุดในชีวิตช่วงนี้ ชนิดที่ว่าเอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอม

บุพเพสันนิวาส คือไม่ได้ถึงขั้นเปลี่ยนชีวิต แต่เป็นเรื่องที่ว้าวมากสำหรับเรา เราไม่คิดว่าคนจะชอบมากขนาดนี้ ตอนที่เราเล่นเราก็เต็มที่ ไม่มีคำว่าห่วงสวย ห่วงลุคนางเอก ไม่มีเลย คือทิ้งทุกอย่าง จริงๆ ปกติก็ทิ้งแหละ แต่ก็ไม่เคยได้รับบทบาทที่เต็มที่ขนาดนี้

เบลล่า ราณี เบลล่า ราณี

คำถามนี้ไม่ถามคงไม่ได้ มีติดทำหน้าแบบพี่กิ๊ก สุวัจนี ข้างนอกบ้างมั้ย

ทุกที่ เจอใครทุกคนก็จะขอให้ทำหน้าแบบนี้ แม้กระทั่งไปร้านกาแฟ มีคนมาขอถ่ายรูป ก็ขอให้ทำหน้าพี่กิ๊กหน่อยได้มั้ยคะ คือจะดีหรอคะน้อง ถ่ายรูปพี่สวยๆ ไว้ดีกว่ามั้ยน้า

ได้ข่าวว่าชอบดูซีรีส์เกาหลีมาก

ใช่ค่ะ ชอบมาก

สมมติถ้ามีโปรเจกต์รีเมกเป็นเวอร์ชันไทย เบลล่าอยากให้เรื่องนั้นเป็นเรื่องอะไร

เรื่องไหนดีน้า เราชอบ I’m Sorry, I Love You มาก อาจจะเก่ามากแล้วแต่เราชอบมากๆ ชอบโซจีซบตั้งแต่เรื่องนี้เลย ขอตอบเรื่องนี้แล้วกัน

และถ้า บุพเพสันนิวาส ต้องไปรีเมกเป็นเวอร์ชันเกาหลี อยากให้ดาราคนไหนมาแสดง

อยากให้จอนจีฮยอนมาเล่น เพราะเขาเป็นคนตลกมากและไม่ห่วงสวยเลย เห็นจากหลายๆ เรื่องที่เขาเล่น คิดว่าต้องสนุกแน่ๆ ส่วนคุณพี่หมื่น ก็ต้องขรึมๆ หน่อย อาจจะเป็นโซจีซบ เพราะขรึมก็ได้ ตลกแบบโค้ชชีนิมก็เป็น โอย ละลาย โอ๊ะ นึกออกแล้ว เบลชอบเรื่อง The Legend of The Blue Sea ที่จอนจีฮยอนเล่นมาก (เป็นแฟนตาซีที่นางเอกเป็นนางเงือกข้ามภพข้ามชาติมา) อยากให้ทำเป็นเวอร์ชันไทยเลย ในเรื่องนางเอกดูติ๊งต๊องๆ แบบดีอะ เป็น mind set การติ๊งต๊องอีกระดับ ซึ่งเบลเล่นได้แน่นอนเพราะว่าเรียนดำน้ำแล้ว (หัวเราะ) ต้องรีบไปเรียนให้เก่งๆ เลย

เบลล่า ราณี

ขอบคุณสถานที่
ร้านดอกไม้ Prestige Flowers
Parc 39, Sukhumvit 39
Instagram | prestigeflowers_bkk

Writer

Avatar

นภษร ศรีวิลาศ

อดีตนักเรียนเศรษฐศาสตร์ผู้วิ่งเล่นในแวดวงตลาดทุน หน่วยงานสนับสนุนกิจการเพื่อสังคม และงานสายแบรนดิ้งเพื่อความยั่งยืน หลงรักการลองเสื้อคอลเลกชันใหม่ของ COS MUJI Marimekko BEAMS และมีเพจชื่อ น้องนอนในห้องลองเสื้อ

Photographer

Avatar

มณีนุช บุญเรือง

ช่างภาพสาวประจำ The Cloud เป็นคนเชียงใหม่ ชอบแดดยามเช้า การเดินทาง และอเมริกาโน่ร้อนไม่น้ำตาล

คนคุย

บทสัมภาษณ์คนคุ้นหน้าในแง่มุมที่อาจไม่คุ้นนัก

ตอนนี้ผมกำลังนั่งมือเย็นเฉียบอยู่ในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

ผมเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ตอนเด็กแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมอาการนี้ต้องเกิดขึ้นกับผมเวลาที่ตื่นเต้นหนักๆ ทุกครั้ง และสิ่งที่ทำให้ผมมานั่งมือเย็นเฉียบอยู่ตอนนี้เป็นเพราะผมมีนัดสัมภาษณ์กับ เฌอปราง อารีย์กุล

สำหรับคนที่รู้จัก BNK48 ดีอยู่แล้ว ผมคงไม่ต้องอธิบายเพิ่มเติมว่า เฌอปราง อารีย์กุล คือใคร แต่สำหรับคนที่ยังไม่รู้จักหรือเคยได้ยินมาแค่เพียงผ่านหู ผมขออธิบายแบบกระชับและเข้าใจง่ายๆ

BNK48 คือวงไอดอลเกิร์ลกรุ๊ปไทยหน้าใหม่ที่เกิดขึ้นจากการขยายสาขาของ AKB48 วงไอดอลชื่อดังจากประเทศญี่ปุ่นที่มาในคอนเซปต์ ‘ไอดอลที่คุณไปพบได้’

วิธีการไปพบไอดอลของคุณนั้นมีทั้งการไปที่เธียเตอร์ หรือโรงละครของวงที่เปิดการแสดงให้แฟนๆ สามารถตีตั๋วเข้าไปดูกันเป็นประจำ หรือการไปงานจับมือที่เหล่าแฟนคลับสามารถไปพบ จับมือ และพูดคุย กับสมาชิกที่เราชื่นชอบได้อย่างใกล้ชิด นอกจากนั้นทางวงยังมีระบบต่างๆ ที่ช่วยให้แฟนๆ ได้สนับสนุนไอดอลที่ตัวเองชื่นชอบกันอย่างเต็มที่ รวมไปถึงมีระบบจบการศึกษาซึ่งหมายถึงการลาออกจากวงของสมาชิกเมื่อตนเองรู้สึกอิ่มตัวและพร้อมที่จะก้าวไปยังเป้าหมายอื่นในชีวิตต่อไป โดยทางวงก็จะมีการเปิดออดิชันเพื่อรับสมาชิกใหม่เข้ามาทดแทนอยู่เสมอ

วันนี้ เฌอปราง คือหนึ่งในสมาชิกที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับต้นๆ ของวง BNK48 นั่นเอง

ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมผมถึงรู้เรื่องราวเหล่านี้เป็นอย่างดี เพราะความจริงแล้วผมก็เป็นหนึ่งในแฟนคลับของวงไอดอลวงนี้เหมือนกัน

และไม่ต้องสงสัยอีกเช่นกันว่าทำไมผมถึงได้มือเย็นเฉียบกับการสัมภาษณ์ครั้งนี้

แม้ BNK48 จะมีคอนเซปต์ ‘ไอดอลที่คุณไปพบได้’ แต่โอกาสที่จะได้นั่งคุยกันยาวๆ แบบตัวต่อตัวในระยะประชิดเท่านี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่จะเกิดขึ้นได้ง่ายๆ

เฌอปราง BNK48 เฌอปราง BNK48

1

โอกาสที่มีแค่หนึ่งในหลายพัน

เมื่อถึงเวลานัด เฌอปรางก็เดินเข้ามาในร้านพร้อมกับชุดเสื้อยืดสีขาวสกรีนลาย BNK48 และกระโปรงสีกรมท่าซึ่งเป็นหนึ่งในชุดยูนิฟอร์มประจำวงที่แฟนๆ คุ้นเคย แต่ที่แปลกตาไปบ้างคงเป็นรองเท้ากีฬาสีน้ำเงิน ไม่ใช่รองเท้าผ้าใบสีขาวที่เรามักจะเห็นกันอยู่เป็นประจำ

“เดี๋ยวสัมภาษณ์เสร็จแล้วเฌอต้องไปซ้อมเต้นต่อค่ะ” หญิงสาวจาก BNK48 ตอบเรื่องรองเท้าหลังจากหย่อนตัวลงบนเก้าอี้

“แต่ช่วงนี้พวกเราจะซ้อมกันน้อยลงกว่าช่วงแรกแล้ว จากแต่ก่อนที่ต้องซ้อมทุกวัน ตอนนี้จะเหลือแค่สัปดาห์ละไม่กี่ครั้ง เพราะว่ามันมีกิจกรรมอื่นๆ ที่เราต้องทำมากขึ้น”

กิจกรรมที่ว่ามีทั้งงาน Road Show ที่ออกไปเล่นมินิคอนเสิร์ตให้แฟนๆ ดูกันทุกสัปดาห์ ไลฟ์จาก Digital Live Studio (หรือที่มีชื่อเล่นว่าตู้ปลา) ที่มีให้ดูกันทุกวันผ่านทางเฟซบุ๊ก รายการ BNK48 Show ที่ฉายให้ชมกันทุกเย็นวันอาทิตย์ รวมไปถึงการให้สัมภาษณ์ ออกรายการ และเข้าร่วมงานอีเวนต์อื่นๆ เพื่อกระตุ้นและโปรโมตวงให้เป็นที่รู้จักของคนทั่วไป ซึ่งก็เหมือนจะได้ผลดี เพราะคนรอบตัวของผมตอนนี้ก็เริ่มมีการพูดถึงวง BNK48 แม้จะไม่ใช่คนที่ติดตามวงการไอดอลเกิร์ลกรุ๊ปมาก่อนเลยก็ตาม

“ช่วงนี้วงเราเลยมีอะไรให้ได้ดูกันทุกวัน วันละหลายรายการเลย เอาตามตรงเฌอเองก็พยายามไล่ตามดูนะ แต่มันเยอะมากจนดูไม่ทันเหมือนกัน” เธอหัวเราะออกมาหลังพูดจบ

จากที่สัมผัสด้วยตา เฌอปรางถือเป็นเด็กสาวที่ไม่ว่าใครก็คงพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเหมาะกับการเป็นไอดอลอย่างมาก ไม่ว่าจะด้วยรูปลักษณ์ภายนอก ทักษะการร้องเต้น การวางตัว ความมุ่งมั่น หรือความเปล่งประกายที่ส่งออกมาจากตัวของเธอ ขนาดที่เคยมีสมาชิกวงคนหนึ่งกล่าวไว้ว่า ตอนที่เธอเห็นเฌอปรางในการออดิชันครั้งแรกก็รู้เลยว่าคนคนนี้ต้องออดิชันผ่านแน่ๆ

“แต่ในชีวิตปกติเฌอมีความเป็นไอดอลน้อยมากเลยนะ” เด็กสาวคนที่ว่าตอบสวนทางกับสิ่งที่หลายๆ คนคิด

“ตอนเด็กๆ เฌอเป็นเด็กที่ออกจากบ้านเพื่อไปเรียน เรียนแล้วก็กลับบ้าน แล้วก็ตื่นมาเพื่อออกไปเรียนใหม่ อยู่แค่นั้นเลย คือที่บ้านจะเป็นครอบครัวที่ค่อนข้างประคบประหงมหน่อย เราต้องอยู่ในสายตาเสมอ แล้วทีนี้บ้านเรามันก็อยู่ติดกับโรงเรียนเลยไง พอเลิกเรียนเราก็ไม่ได้มีโอกาสแวะไปไหน อาจจะมีไปเรียนไวโอลินบ้าง ซึ่งที่เรียนก็อยู่แถวบ้านอีกนั่นแหละ ชีวิตเราก็เลยวนอยู่แค่นี้ ไม่เคยจะไปร้องหรือเต้นที่ไหนเลย เรียนเสร็จก็กลับบ้านไปดูการ์ตูน”

และก็เป็นการ์ตูนนั่นเองที่พาให้เฌอปรางได้มารู้จักกับวงไอดอลญี่ปุ่นอย่าง AKB48 จากที่ตอนนั้นทางวงได้มีการสร้างการ์ตูนเกี่ยวกับวงขึ้นมาในชื่อ AKB0048 ซึ่งเฌอปรางก็มีโอกาสได้ดูเช่นกัน

เฌอปราง BNK48

“พอดูแล้วเราก็ได้รู้ว่ามันมีวงของจริงด้วยนะ เฌอก็เลยลองไปติดตามดู จนสุดท้ายก็กลายมาเป็นแฟนคลับของวงจริงๆ” เฌอปรางเล่าความหลังครั้งนั้นให้ผมฟัง “แต่ตอนนั้นเราก็ยังรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่เราไม่น่าจะเป็นได้นะ เราไม่ใช่สายร้องสายเต้น ไม่ได้อยากเป็นนักแสดงด้วย การอยู่บนเวทีตอนนั้นเป็นสิ่งที่เฌอกลัวมาก เราไม่ชอบอยู่ต่อหน้าคนด้วยซ้ำ”

แต่สุดท้ายแล้วชีวิตของเธอก็ต้องเปลี่ยนไป เมื่อ AKB48 ได้ประกาศออกมาว่าจะมีการสร้างวงสาขาอย่าง BNK48 ที่ประเทศไทย

“มันเป็นโอกาสที่มีแค่หนึ่งในหลายพันคนจะได้ทำ” เธอให้เหตุผลในการตัดสินใจเข้าร่วมการออดิชันครั้งนี้ “เฌอมองว่ามีคนอีกหลายร้อยหลายพันที่อยากมาอยู่ตรงนี้ เมื่อเราได้สิทธิ์ที่มาอยู่ตรงนี้แล้วมันก็ไม่เสียหายที่เราจะลอง เรามองเห็นโอกาสที่เขามอบให้เรา ถึงจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงเยอะ แต่มันก็เป็นสิ่งที่คนไม่กี่คนจะได้สัมผัสเหมือนกันนะ”

แม้จะต้องเจอกับความเปลี่ยนแปลงมากมาย แต่เธอก็อยากเข้าใจความรู้สึกไอดอลของเธอให้มากยิ่งขึ้น อยากรู้ว่าสิ่งที่ไอดอลของเธอต้องเจอระหว่างทางนั้นมันคืออะไร และทำไมไอดอลเหล่านั้นถึงเป็นที่ชื่นชอบของใครหลายๆ คนได้

“ถึงจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงเยอะ แต่เฌอคิดว่ามันคุ้มที่เราจะลอง”

และในที่สุดเธอก็ได้มาเป็น 1 ใน 29 สมาชิกรุ่นแรกของวง BNK48

เฌอปราง BNK48

2

วันที่น้ำตาไหลออกมา

“ความรู้สึกตอนงานเปิดตัวครั้งแรกมันเป็นความรู้สึกที่ใหม่มาก ก่อนขึ้นเวทีตอนนั้นจำได้ว่าเสียงคนดังมาก เราก็ โห รู้สึกได้ถึงสายตาของคนเป็นร้อยเป็นพันเค้ากำลังจะจับจ้องมาที่เรานะ เดี๋ยวเราต้องขึ้นไปอยู่ท่ามกลางเสียงเหล่านั้นแล้วนะ ชื่อของเรากำลังจะออกไปนะ ตอนนั้นกดดันแล้วก็ตื่นเต้นมาก เราก็พยายามจัดการตัวเอง บอกตัวเองว่าพออยู่ตรงนั้นแล้วเราต้องทำให้ดี ขึ้นไปต้องพูดในสิ่งที่ตั้งใจไว้ให้ได้” เธอย้อนเล่าถึงวันแรกที่ก้าวขึ้นเวทีในฐานะสมาชิก BNK48

แล้วพอได้เข้ามาเป็นไอดอลจริงๆ แล้ว เราเข้าใจไอดอลของเรามากขึ้นจริงมั้ย-ผมถาม

“เข้าใจมากขึ้นนะ เข้าใจว่าที่เค้าไม่ค่อยอัพอินสตาแกรมให้เราดูมันเป็นเพราะอะไร” ว่าถึงตรงนี้เธอก็หัวเราะ ออกมา “เราเข้าใจได้ว่ามันมีอะไรหลายๆ อย่างที่เค้าต้องทำเหมือนกัน บางทีแค่อัพสเตตัสสั้นๆ ก็ถือว่าเยอะแล้ว

“อีกอย่าง พอเข้ามาอยู่ในวงแล้วที่เซอร์ไพรส์เรามากก็คืองานเบื้องหลังมีอะไรต้องทำมากกว่าที่เคยคิดไว้เยอะเลย อย่างการโฆษณาสินค้าสักตัว เมื่อก่อนเราคิดว่าคงถ่ายกันแป๊บๆ ก็เสร็จ แต่ความจริงเราใช้เวลาเป็นวัน มันไม่ใช่ง่ายๆ หรืออย่างการทำเพลง กว่าจะแต่งเนื้อ กว่าจะซ้อม กว่าจะทำเอ็มวีออกมา ทำให้เรารู้ว่ามันยากกว่าที่คิดมากนะ”

อีกหนึ่งบทบาทที่เธอได้รับมอบหมายนอกจากการเป็นไอดอลนั้นคือการเป็น ‘กัปตัน’ ของวง ตำแหน่งนี้เปรียบเสมือนหัวหน้าห้องที่ต้องคอยดูแลเพื่อนๆ พี่ๆ และน้องๆ ทั้ง 29 ชีวิต

“ก่อนหน้านั้นเราเคยได้รับแต่งตั้งให้เป็นกัปตันชั่วคราวมาแล้ว แต่เรารู้สึกว่าเราไม่ได้ทำได้ดีขนาดนั้น เพราะมีคนมาบอกว่าเราดุ เราเข้มงวดกับน้องมากเกินไป ทั้งที่เราคิดว่าเราก็ลดลงมาแล้วนะ เลยคิดว่ามันคงไม่เหมาะกับเราล่ะมั้ง พอวันเดบิวต์ที่เค้าประกาศชื่อเฌอออกมาเราก็ยังไม่มั่นใจ แต่พอเราเดินออกมาแล้วมีคนตะโกนชื่อเรา มีคนที่คอยให้กำลังใจเราอยู่นะ จากที่เรากำลังดาวน์เพราะคิดว่าทำได้ไม่ดี พอมีคนที่ดีใจไปกับเราไปด้วยเราก็เลยร้องไห้ออกมา”

เฌอปราง BNK48

“ความจริงตอนนี้ในความรู้สึก เฌอยังไม่ค่อยได้ทำอะไรในฐานะกัปตันเลยนะ เพราะตอนนี้วงก็เพิ่งเริ่ม ยังไม่มีเธียเตอร์ ยังไม่ได้มีการซ้อมเพื่อขึ้นแสดงจริงจังขนาดนั้น กิจกรรมต่างๆ ก็ยังมีพี่ๆ ทีมงานคอยดูแลให้อยู่ ที่ได้ทำจริงๆ ก็คงได้เป็นตัวแทนในการพูดอยู่บ้าง เวลาเจอสัมภาษณ์น้องๆ ก็จะส่งมาให้เฌอพูดกันหมดเลย (หัวเราะ) หรือบางทีก็จะมีน้องๆ มาปรึกษาเราบ้าง อย่างบ่อยสุดก็จะเป็นปัญ ชอบส่งมาว่าพี่เฌอเลือกรูปให้หน่อย เอารูปไหนดี อันนี้เนี่ยจะบ่อยสุด (หัวเราะ) แล้วก็มีให้ช่วยแปลภาษาบ้าง หรือบางก็ถามเรื่องการเตรียมตัวหรือข้อมูลของงาน เพราะเฌอจะเป็นคนที่เมมโมรี่ไว้ในหัวได้เลย”

แล้วกัปตันที่ดีในความคิดของเฌอปรางนั้นเป็นแบบไหน-ผมสงสัย

“กัปตันในอุดมคติเป็นอะไรที่อธิบายยากนะ อย่างใน AKB48 ก็มีหลายคนที่มีจุดเด่นแตกต่างกันไป ซึ่งเฌอก็ไม่ได้อยากจะเป็นเหมือนใครหรอก เพราะเฌอก็เป็นตัวของเฌอเอง ตอนนี้เราอยากเรียนรู้ไปก่อนว่าการเป็นผู้นำต้องเป็นยังไง สิ่งที่เราต้องทำจริงๆ คืออะไร”

แม้จะยังไม่รู้ว่ากัปตันนั้นจริงๆ แล้วต้องเป็นอย่างไร แต่สิ่งที่เฌอปรางน่าจะรู้แน่ๆ ก็คือความรู้สึกของเหล่าแฟนคลับ ในฐานะคนที่เคยเป็นแฟนคลับมาก่อนเหมือนกัน

เฌอปราง BNK48

“บางครั้งเราก็เห็นภาพตัวเองซ้อนทับกับพวกเขาอยู่เหมือนกันนะ” เธอเริ่มเล่า “อย่างตอนที่มีแฟนคลับคนนึงเขียนมาเล่าว่าพอเขาเห็นรูปของเฌอรูปนึงแล้วเค้ากรี๊ดมากเลย เราก็นึกย้อนไปถึงตอนที่เราเห็นรูปไอดอลของเราแล้วเราก็กรี๊ดเหมือนกัน มันคงเป็นความรู้สึกเหมือนกับเราในตอนนั้นเนอะ ไม่เคยคิดว่าวันนึงจะเกิดขึ้นกับเราเหมือนกันนะความรู้สึกนี้”

และในทางกลับกันเธอก็ได้รับรู้ความรู้สึกของไอดอลที่มีต่อแฟนคลับในแบบที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน “ตอนที่เป็นแฟนคลับเฌอจะเป็นแฟนคลับประเภทที่ตามอย่างเดียว สนับสนุนไอดอลบ้างตามโอกาส ซื้ออัลบั้ม ซื้อของบ้าง แต่ไม่ได้แสดงตัวตนให้เขารู้ ในโซเชียลฯ เราไม่เคยไปคอมเมนต์อะไรเลย (หัวเราะ) แต่พอมาเจอแฟนคลับของตัวเองหลายๆ แบบ เรากลับรู้สึกว่าเราชอบแฟนคลับที่เขาคอมเมนต์มาหาเราเนอะ เราชอบอ่านเรื่องราวของเขานะ

“แล้วเวลาที่ได้รับจดหมายหรือข้อความตอบกลับมาว่าเราได้ไปเป็นแรงบันดาลใจอะไรสักอย่างให้เขาเราดีใจมากเลยนะ คือปกติได้รับกำลังใจจากคนทั่วไปเราก็โอเคแล้ว แต่พอได้เห็นว่ามีคนที่ชีวิตเค้าติดลบแล้วเค้าลุกขึ้นได้เพราะพวกเรานี่มันสุดยอดมาก มันเป็นสิ่งที่ทำให้เราได้รู้ว่าการเป็นไอดอลจริงๆ แล้วมันไม่ใช่แค่การโด่งดังแล้วขึ้นไปเฉิดฉายอยู่ตรงนั้น แต่มันคือการอินสไปร์ให้กับคนอื่นๆ ด้วย”

แน่นอนว่าแม้จะได้รับดอกไม้จากแฟนๆ มามากแค่ไหน แต่การเปลี่ยนชีวิตมาเป็นบุคคลสาธารณะแบบนี้ก็ต้องมีก้อนหินที่ถูกโยนเข้ามาด้วยเช่นกัน “ปกติเราไม่ชอบการถูกวิพากษ์วิจารณ์เลย ไม่ชอบให้ใครรู้เรื่องส่วนตัวขนาดนั้นด้วย แต่เมื่อเรามาอยู่ตรงนี้แล้วเราก็ต้องพยายามปรับและยอมรับให้ได้ เพราะเราเลือกที่จะมาอยู่ตรงนี้เอง”

“แล้วปกติตามอ่านคอมเมนต์ในโลกออนไลน์บ้างมั้ย” ผมถามต่อ

“อ่านค่ะ ปกติเป็นคนที่ตามอ่านคอมเมนต์ทั้งในเฟซบุ๊กและอินสตาแกรมอยู่แล้ว มันก็มีทั้งด้านบวกด้านลบ ซึ่งเฌอมองว่าข้อติชมพวกนี้มันก็เป็นสิ่งที่เราต้องรับเข้ามา นำไปปรับปรุง แล้วก็ปล่อยวาง คือไม่ไปจมปลักกับมันมากเกินไป เพราะเรารู้ว่าสาเหตุที่ทำให้มันออกมาเป็นแบบนี้จริงๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้น เราก็ยังมีสิ่งที่เราต้องพัฒนาและยังมีหน้าที่ที่รอให้เราทำอยู่อีกมากมาย อาจเป็นเพราะชีวิตเฌอเคยเจอเรื่องเปลี่ยนผันแบบนี้มาสองสามรอบแล้วด้วยมั้ง ซึ่งเราก็ผ่านมันมาได้ แล้วทำไมตรงนี้เราจะผ่านไปไม่ได้”

เฌอปราง BNK48 BNK48

3

นิยามไอดอลของไอดอล

ในฐานะแฟนของ AKB48 เหมือนกัน ผมรู้ดีว่าความน่ากลัวของวงนี้ไม่ได้มีเพียงแค่คอมเมนต์หรือการแข่งขันจากภายนอกเท่านั้น แต่การต้องมาอยู่ในวงที่มีสมาชิกมากมายขนาดนี้ (และสามารถเพิ่มขึ้นได้ตลอดเวลา) แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะเปล่งประกายออกมาได้ หลายๆ คนถูกกลืนหายไปในบรรดาสมาชิกจำนวนมหาศาลนั้น ผมนึกสงสัยว่าเธอเคยกลัวบ้างมั้ย

“ก็กลัวนะคะ” เธอตอบแล้วนิ่งคิดไปสักพัก “คิดว่าทุกคนก็คงกลัวกันหมด แต่มันก็ขึ้นอยู่กับว่าใครจะสามารถสร้างความมั่นใจให้กับตัวเองได้ว่าเราจะไม่หายไป สิ่งที่เราทำได้ก็แค่พยายามทำทุกวันให้ดีที่สุด เมื่อเรามีโจทย์ที่ต้องทำต่อไปเราก็ทำอย่างเต็มที่ ถ้าเขายังเห็นศักยภาพของเรา เราก็ต้องทำต่อไป เพราะงานเป็นสิ่งเดียวที่ยังทำให้เราอยู่ในจุดนี้ได้ ในจุดที่ทำให้ได้เจอกับผู้คน ในจุดที่ยังได้เจอกับแฟนๆ”

“ถ้าอย่างนั้นเป้าหมาย BNK48 ของเฌอปรางคืออะไร”

“ตอนคุยกันเล่นๆ ในวง แต่ละคนก็มีความฝัน มีจุดมุ่งหมายไม่เหมือนกัน แต่ที่เหมือนกันก็คืออยากให้วงเป็นที่รู้จัก ซึ่งก็เหมือนกับเฌอที่อยากจะทำให้ BNK48 เป็นที่รู้จักให้ได้ด้วยการทุ่มความสามารถทั้งหมดที่เฌอมี เวลาให้ทำอะไรเราก็ทำ ทำอะไรได้เราทำหมด เพื่อให้วงมั่นคงในไทยจนสามารถมีงานเข้ามาให้เราทำเรื่อยๆ น้องๆ ยังคงมีงานให้แสดง ฐานแฟนคลับมีมากยิ่งขึ้นและเป็นที่รู้จักแม้แต่ในหมู่คนทั่วไป แบบที่พอพูดถึงวงขึ้นมาแล้วอยากไปดูคอนเสิร์ตกันสักครั้งได้ก็คงดี” จากคำพูดและประกายจากตาของเธอ ผมเชื่อว่าเธอตั้งใจแบบนั้นจริงๆ และเชื่อว่าเธอจะทำมันได้ด้วย

ตอนนี้น้ำแข็งในแก้วช็อกโกแลตเย็นที่ผมสั่งมาตั้งแต่ตอนเริ่มสัมภาษณ์ละลายไปหมดแล้ว ด้วยความเสียดาย ผมเลยจึงดื่มช็อกโกแลตเจือจางในแก้วก่อนจะพาเข้าสู่คำถามเบาๆ ว่า ถ้าให้ตัดเกรดความเป็นไอดอลของตัวเองตอนนี้ คิดว่าตัวเองจะได้เกรดอะไร

“โห นี่เบาแล้วเหรอคะ” เธอถามกลับพร้อมหัวเราะเสียงดัง “ถ้าดูตามนิยามความเป็นไอดอลสำหรับเฌอแล้ว การเป็นอินสไปร์ให้คนอื่นตรงนี้เฌอว่าเราทำได้แล้ว เรามีการออกกำลังกาย ร่างกายเราแข็งแรงขึ้น แม้จะมีป่วยไปบ้างแต่ก็ไม่ถึงกับเข้าโรงพยาบาล ยังโอเค ยังทำงานได้ทุกอย่างที่เขามอบให้ก็คิดว่าใช้ได้อยู่ มีเรื่องร้องเพลงกับเรื่องเต้นนี่แหละที่เรายังพยายามฝึกมากกว่าอย่างอื่นอยู่ เพราะเรารู้สึกว่ายังไม่ดีพอ มันยังไม่ถึงขั้นที่จะดึงดูดหรือทำให้คนอื่นประทับใจในความสามารถด้านนี้ของเราได้

“ส่วนเรื่องนิสัยเฌอว่าเราก็เป็นตัวของเราเองนี่แหละ มีความคิดในแบบที่เราเป็น อาจจะไม่ถูกใจใครไปบ้าง แต่มันก็เป็นอะไรที่เมกเซนส์สำหรับเรานะ” เธอพูดจบแล้วเว้นช่วงไปสักพัก “ถ้าตัดเกรดก็คงให้สัก C+ แล้วกัน”

“C+ เองเหรอ” ผมถามกลับเพื่อความแน่ใจ เพราะเมื่อได้เห็นจากสิ่งที่ทำแล้วผมคิดว่าเธอน่าจะอยู่ในจุดที่สูงกว่านั้น “อะๆ งั้นเป็น B ก็ได้ ให้รางวัลตัวเองหน่อยแล้วกัน” เธอเปลี่ยนคำตอบพร้อมยิ้มกว้างอีกครั้ง “ก็สัก 80 คะแนน เพราะเฌอตัด A ของตัวเองไว้ที่ 90 คะแนน แล้วนี่เป็นแบบอิงเกณฑ์ด้วยนะ เพราะถ้าให้อิงกลุ่มนี่เกรดร่วงระนาวแน่”

หญิงสาวหัวเราะเสียงดังหลังแจกแจงวิธีการตัดเกรดของตัวเองแบบละเอียดยิบ ไม่รู้ว่าการเป็นนักศึกษาภาควิชาเคมีของเธอนั้นมีส่วนให้เธอเป็นคนแบบนี้หรือเปล่า

BNK48

4

วันที่จะได้พูดคำว่าขอบคุณกับทุกคน

“ถ้าให้เปรียบเทียบสมาชิกของวงตอนนี้กับวิชาเคมีที่เรียนเหรอ” เฌอปรางทวนคำถามของผม ขณะที่ผมนั่งรอคำตอบ

“เฌอว่ามันเป็นเหมือนธาตุหลายๆ ชนิดที่ผสมกันอยู่ในโหลแก้วที่ตั้งอยู่ในสภาพแวดล้อมที่กว้างใหญ่อีกทีนึง เทียบง่ายๆ ก็คงเหมือนน้ำสมูทตี้ปั่น บางคนเป็นน้ำเชื่อม เป็นน้ำแข็ง เป็นหลอด เป็นแก้ว พอมารวมตัวกันเป็นรสชาติที่ทุกคนอยากลิ้มลอง ซึ่งความจริงแล้วถ้าเราจับส่วนผสมมามิกซ์ใหม่ เอาสมาชิกที่มีมาจับเป็นกลุ่มแยกกันเราก็จะได้รสชาติที่ต่างออกไปและเปลี่ยนไปได้เรื่อยๆ ซึ่งเราหวังว่าพอทุกคนลองแล้วก็อยากให้ติดตลาดและอยู่ไปยาวๆ ไม่รู้ว่าตอบตรงคำถามรึเปล่า แต่เฌอมองว่ามันเป็นเคมีนะ”

ผู้จัดการของเฌอปรางเดินมาบอกกับผมว่าเรามีเวลาคุยกันอีกประมาณ 5 นาทีก่อนที่เธอจะต้องเดินทางเพื่อไปซ้อมเต้นต่อ ในเวลาช่วงสุดท้ายสั้นๆ นี้ ผมตัดสินใจถามเรื่องราวในอีก 5 ปีข้างหน้า ด้วยความอยากรู้ว่าเธอจะมองเห็นภาพตัวเองยืนอยู่ตรงจุดไหน

“อีก 5 ปีเฌอคงเรียนจบแล้ว และคงยังทำงานอยู่กับวง ตอนนั้นคงมีงานหลายๆ อย่างที่ไม่เคยได้ทำและได้ลองทำ อาจจะมีสมาชิกรุ่นที่ 2 ที่ 3 ตามมา วงเราก็คงใหญ่ขึ้น อาจจะได้เล่นคอนเสิร์ตในที่ใหญ่ๆ จุคนได้เป็นพันๆ และทุกคนก็แฮปปี้กับการที่ได้อยู่ในวง ส่วนเรื่องราวหลังจากนั้นเฌอก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่จุดสูงสุดของเฌอที่เคยคิดไว้ก็คงเป็นการได้มีคอนเสิร์ตจบการศึกษาเป็นของตัวเองสักครั้งก่อนออกจากวง

“แต่ถ้าเอาแบบใกล้ๆ ตอนนี้มีอยู่อย่างนึงที่ยังไม่ได้ทำแต่อยากทำมากก็คืองานจับมือ เรารอคอยที่จะได้เจอเลยนะ เฌอตั้งใจไว้เลยว่าจะพูดขอบคุณกับทุกคนไม่ว่าเขาจะมาพูดเรื่องอะไรกับเราก็ตาม เพราะเขามาหาเรา ยอมมาต่อแถวเพื่อคุยกับเราเลยนะ มันก็คงเป็นความรู้สึกที่แปลกดี ก็คิดเยอะนะว่าวันนั้นเราจะทำอะไรได้บ้าง จะพูดคุยกับเขาได้มากแค่ไหนเพราะเวลามันสั้นมาก แล้วหากเจอคนที่ไม่กล้าพูดอะไรออกมาเราก็คงต้องพูดให้เขานะ พยายามจินตนาการในหัวว่าจะได้เจอคนรูปแบบไหนบ้าง เราตื่นเต้นและอยากให้มาถึงไวๆ

“เพราะมันเป็นวันที่เราจะได้พูดว่าขอบคุณกับทุกคนจริงๆ”

การสัมภาษณ์จบลงตรงนี้ เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ เราต่างบอกลาและแยกจากกัน ไม่รู้เหมือนกันว่ามือของผมกลับมาอุ่นเป็นปกติตั้งแต่เมื่อไหร่

ตอนนี้ผมเริ่มอยากรู้ขึ้นมาแล้วล่ะว่าอาการมือเย็นตอนพบเจอกันมันเกิดจากอะไร และผมคิดว่าความรู้ของนักศึกษาวิทยาศาสตร์อย่างเฌอปรางน่าจะช่วยให้ผมกระจ่างในเรื่องนี้ขึ้นมาได้บ้างไม่มากก็น้อย

ดีเลย เดี๋ยวผมเก็บคำถามนี้ไว้ไปถามเธอที่งานจับมือแล้วกัน ว่าแต่เมื่อถึงตอนนั้น มือผมจะเย็นขึ้นมาอีกครั้งหรือเปล่านะ

BNK48

Writer

Avatar

พีรพิชญ์ ฉั่วสมบูรณ์

นักเขียน, แฟนคลับ AKB48 และเจ้าของเพจ AKBanything ผู้คลั่งไคล้วงนี้มากขนาดต้องเขียนหนังสือออกมาในชื่อว่า 12-4-48

Photographer

Avatar

มณีนุช บุญเรือง

ช่างภาพสาวประจำ The Cloud เป็นคนเชียงใหม่ ชอบแดดยามเช้า การเดินทาง และอเมริกาโน่ร้อนไม่น้ำตาล

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load