‘แสงอาทิตย์ยังคงอยู่ (II)’ เป็นบันทึกภาพถ่ายในชีวิตประจำวันในช่วงเวลาหนึ่งของฉัน โดยพัฒนามาจากผลงาน ‘แสงอาทิตย์ยังคงอยู่ (I)’ ผลงานที่ฉันสร้างสรรค์ในครั้งนี้เป็นการเริ่มต้นขยายขอบเขตความเข้าใจเกี่ยวกับแสงอาทิตย์ ซึ่งการมีอยู่ของมันทำให้ฉันมีความหวัง

ฉันได้ทำความเข้าใจความสัมพันธ์อันหลากหลาย ที่ทำให้เกิดทั้งความรู้สึกสบายใจเหมือนมีแสงอาทิตย์คอยเยียวยา ความรู้สึกหดหู่ใจเหมือนโดนเงามืดของแสงกลืนกิน และการไม่รู้สึกถึงอะไรจนเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง ทั้งหมดเป็นผลมาจากสถานการณ์และสิ่งแวดล้อมรอบตัวที่ฉันตั้งใจพาตัวเองไป รวมถึงปล่อยให้สถานการณ์พาให้ไปพบเจอกับความสัมพันธ์นั้นเอง 

หากลองขยายมุมมองให้กว้างขึ้น แสงอาทิตย์นอกจากเป็นความหวัง ก็ยังมีเงาเป็นอีกด้านของความสว่าง มีช่วงเวลากลางคืนที่ผู้คนพักผ่อน มีบางเวลาที่ฉันใช้ชีวิตอยู่ในความมืด แสงเปลี่ยนผ่านจากสิ่งหนึ่งไปสู่สิ่งหนึ่ง ท้ายที่สุดแล้ว แสงอาจไม่ได้สะท้อนความหวัง จนทำให้ฉันยึดติดอยู่กับการไขว่คว้ามันมาเพียงแค่อย่างเดียว แต่ได้สะท้อนมุมมองในแบบอื่น ๆ ที่ทำให้ฉันเดินไปข้างหน้า พร้อมหันหลังกลับไปมอง และแสงยังช่วยสร้างความเข้าใจเรื่องการมีชีวิตอยู่มากขึ้น

ฉันเล่าเรื่องความรู้สึกที่ได้เผชิญในตอนนั้นผ่านชุดภาพถ่าย บันทึกห้วงความทรงจำหนึ่ง โดยไล่เรียงเป็นเส้นของความรู้สึกที่ไร้จุดจบ

Writer & Photographer

Avatar

ศิริน ม่วงมัน

เรียนจบ Creative Photography ม.เชียงใหม่ ชอบแมว ชอบสีเขียว ชอบเฝ้าดูและเก็บบันทึกความเป็นไปของโลก

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

รูปถ่าย Fuji Everyday ชุดนี้ คงเป็นรูปฟูจิที่ดิบและจริงที่สุดในโลกชุดหนึ่ง เพราะไม่ได้ถูกตกแต่งด้วยแอพพลิเคชันใดๆ ไม่ได้จัดฉาก ไม่ได้ถ่ายด้วยกล้องระดับโปร คุณฟูจิถึงออกมายืนตระหง่านพร้อมหลังคาบ้านกับเสาไฟฟ้า มุมที่ยืนถ่ายก็เป็นจุดตามสะดวกคือ หลังบ้าน เวลาถ่ายก็เป็นฤกษ์สะดวกคือ ตอนตื่นนอน มันคงเป็นความโชคดีในชีวิตที่ซื้อบ้านแล้วเขาแถมวิวภูเขาไฟแห่งชาติมาให้ด้วย ฟูจิซัง ภูเขาไฟที่คนทั่วโลกข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อหวังจะได้พบปะครั้งหนึ่งในชีวิต เมื่อมันเป็นของมีค่าที่มาอยู่ใกล้ตัว ใกล้จนเห็นได้ทุกวันๆ มันก็อาจเป็นการทำให้เรารู้สึกว่า สิ่งมีค่านั้นกลายเป็นของธรรมดาจนมองข้ามคุณค่านั้นไป คงเหมือนเรามองข้ามคุณค่าของคนใกล้ตัว อย่างพ่อแม่ พี่น้อง คนรัก เพียงเพราะมันใกล้จนไม่ได้อยู่ในสายตา ใกล้จนเราละเลย แต่ถ้ามันหายไป มันคงเป็นวันที่เราสำนึกถึงคุณค่า แต่ทว่ามันก็อาจจะสายไปแล้ว ฟูจิซังยังตั้งอยู่ที่เดิม เพิ่มเติมคือหิมะขาวโพลนบนหัวค่อยๆ ละลายหายไปเมื่ออากาศเริ่มร้อน แต่ไม่ว่าจะหัวขาวหรือหัวดำ ไม่ว่าจะเป็นวันที่มีเมฆมาบังจนมองไม่เห็น ยังไงเราก็จะยังคงยิ้มให้กันทุกเช้าเพื่อเริ่มวันใหม่ ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันนะคุณฟูจิ

Writer & Photographer

Avatar

ปองทิพย์ วนิชชากร

แม่บ้านไทย-ญี่ปุ่น-ลาดพร้าว รักจะ slow life เลยชอบ write slow slow

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load