หรือการเติบโตเป็นผู้ใหญ่คือการเผชิญหน้ากับความตายครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ว่ากับอะไรก็ตาม

เรายังจำวันที่เพื่อนสี่ขาจากโลกนี้ไปได้ดี ว่าจินตนาการน่ากลัวกว่าความจริงมากนัก

ความตายของสัตว์เลี้ยงแท้จริงเงียบเชียบ ไม่มีเสียงใด และที่เรายังคงร้องไห้เมื่อนึกถึง เป็นเพราะกลัวเหลือเกินว่าจะลืมสัมผัสของขนนุ่มฟูหรือหนามเล็กแหลมในวันที่ไม่ร้องไห้อีกแล้ว กับคำถามที่ติดค้างในใจว่า เราจะเก็บเกี่ยวประสบการณ์ชีวิตโดยไม่ลืมทุกส่วนประกอบของคนที่ตายไปแล้วได้ยังไง

ยอร์ช-สรศาสตร์ วิเศษสินธุ์ แห่ง Gluta Story เป็นคนที่น่าจะรู้เรื่องนี้ดีที่สุดในตอนนี้

ในระยะเวลา 2 ปี ยอร์ชสูญเสีย ‘จัมโบ้’ โกลเดนรีทรีฟเวอร์ผู้ชื่นชอบทะเล ‘กลูต้า’ หมาพันทางแสนสวยผู้เป็นจุดกำเนิดของเพจ และเพื่อนซี้ของมันอย่าง ‘กอลลั่ม’ ที่กลับดาวไปไม่กี่สัปดาห์ก่อน

Gluta Story เริ่มเป็นที่รู้จักจากการนำเสนอเรื่องราวของหมาพันทางอย่างเรียบง่ายในห้องพักนักศึกษาขนาด 20 ตารางเมตร เป็นครีเอเตอร์สัตว์เลี้ยงยุคแรกตั้งแต่เว็บไซต์พันทิป เรื่อยมาจนครอบคลุมทุกโซเชียลมีเดีย และสร้างปรากฏการณ์ใน Pet Expo Thailand ปีล่าสุดที่คนต่อแถวซื้อของยาวเหยียดจนต้องขอขยายบูท

นอกจากจะเป็นพ่อหมาที่ปลุกปั้นลูก ๆ จนโด่งดังระดับ 2 ล้านซับฯ ยอร์ชในอีกบทบาทยังเป็นผู้กำกับโฆษณาที่คร่ำหวอดมากเรื่องการกำกับสัตว์เลี้ยงได้อยู่หมัด อย่างงาน KFC Bone Tie หรือ West At Its Best ของ Central Westville ไม่ใช่แค่เทคนิคการหลอกล่อหรือมีไอเดียโดดเด่นกว่าใคร แต่เพราะเขาให้ความสำคัญกับสัตว์มากกว่าตัวเองเสมอ

วันนี้ยอร์ชคลี่ยิ้มกว้างเมื่อพูดถึงลูกทั้ง 3 ที่จากไป หัวเราะให้กับบทสนทนาเคลือบน้ำตาบางจังหวะ โดยมี เจ้าเบต้า โกลเดนรีทรีฟเวอร์ตัวใหม่ที่ยอร์ชพามาให้เรารู้จักก่อนใครคอยเล่นซนอยู่ไม่ห่าง

หลายคนบอกว่าเขามูฟออนได้ไว เราเองก็เห็นด้วย แต่นั่นเป็นวิธีการมูฟอินความทรงจำเก่า ๆ เหล่านั้นเข้ามาอยู่ในหัวใจเพื่อก้าวเดินต่อไปต่างหาก

บทความนี้จึงไม่ได้ถูกเขียนอย่างนักเขียนหรือแฟนเพจ Gluta Story แต่ถูกเขียนในฐานะแม่ของเจ้าหนูแกสบี้ 2 ตัว และเม่นแคระตัวจิ๋วที่กลายเป็นปุ๋ยให้ต้นไม้ใหญ่ได้งอกงาม

นัก_กำกับ_สัตว์

เราเพิ่งดูคลิปที่ยอร์ชเอาเบต้าเข้าบ้าน คุณบอกว่าหลังจากกลูต้ากับจัมโบ้เสียไปแล้วบ้านเงียบลง ทั้งที่มีหมาหลายตัว อะไรที่ขาดหายหายไป

ความวุ่นวายครับ เรารับเลี้ยงหมาจัดเต็ม 7 – 8 ตัวมาตั้งแต่สมัยเรียนจบ แล้วมีหมาไซซ์ใหญ่อย่างจัมโบ้ที่เวลาเดินต้องข้าม ต้องหลบ เป็นความเคยชิน พอกลูต้ากับจัมโบ้ไม่อยู่ บวกกับหลาย ๆ ตัวเริ่มแก่ลง เขาก็จะอยู่ในพื้นที่ของตัวเอง แล้วเราชอบความรู้สึกของการมีจัมโบ้อยู่ในบ้าน มันเป็นตัวผู้ตัวหนึ่งที่เราจะชมว่า เห้ย หล่อ แล้วก็จะบ้ายอ กระดิกหางไปมา เลยตัดสินใจรับเบต้ามา

การมีเบต้าเข้ามาเติมพลังงานอะไรให้บ้านบ้าง

เติมเยอะมากเลยครับ เติมล้นเกินด้วยครับ (หัวเราะ) เบต้าเหมือน Power Bank ของทุกคนในบ้าน ตัวผมเองหรือแฟนเพจ Gluta Story จะเป็นคนไวต่อความรู้สึก เสียใจก็จะเสียใจมาก ดีใจก็จะซาบซึ้งมาก แต่ไอ้นี่มันง่ายมาก โกลเดนรีทรีฟเวอร์มีพลังบวกตลอดเวลา ถ้าเป็น MBTI เขาก็ตัว E นำหน้า เป็นเหมือนคนที่ง่าย ๆ ไม่คิดเล็กคิดน้อยดี 

ทำไม Gluta Story ถึงต้องอธิบายเรื่องการรับเลี้ยงหมาพันธุ์กับทุกคน

ผมเคยช่วยหมาจรจัด เป็นกระบอกเสียงให้เขา อยู่เคียงข้างเขาตลอดเวลา ผมเป็นคนเซนสิทีฟ ส่วน ส้ม (ศุภารัตน์ ปัจฉิมะ) ภรรยาผม เป็นคนจิตใจเมตตามาก ส้มอยากช่วยทุกตัวเลย แต่เราจะคุยกันว่าบางครั้งก็ช่วยทุกตัวไม่ได้หรอก ฉะนั้น ช่วยเท่าที่ไหว และเราก็ไม่เคยคิดจะเป็นอาสาสมัคร เราอยากทำสื่อเพื่อเปลี่ยนความคิดของคนที่มองว่าหมาพันทางสกปรกว่าน่ารักและขี้อ้อนไม่แพ้กัน 

พอวันหนึ่งที่มาเลี้ยงหมาพันธุ์ ก็รู้แหละว่าจะมีคนจำนวนหนึ่งรู้สึกเหมือนผมเปลี่ยนจุดยืน แต่จริง ๆ แล้วผมว่าไม่ควรมีเส้นแบ่ง อย่าไปมองว่าพันธุ์ไหนอยู่ต่ำหรืออยู่สูง จุดยืนของผมคือการบอกว่าหมาทุกตัวเท่ากัน ตอนเบต้าเข้ามาก็ไม่ได้อยู่สูงกว่าตัวอื่น ทุกตัวเท่าเทียมกันหมดไม่ว่าจะพันธุ์ไหน

เห็นว่าก่อนผันตัวมาเป็นครีเอเตอร์ คุณก็เคยชิมลางในวงการครีเอทีฟโฆษณามาแล้ว 

ใช่ครับ ผมเป็นเด็กที่ตามหาความฝันเหมือนทุกคน ตอนเด็ก ๆ เคยอ่าน Dek-D.com ที่มีบอกว่าอาร์ตไดเรกเตอร์ทำหน้าที่อะไร กราฟิกดีไซเนอร์ทำหน้าที่อะไร ผู้กำกับทำหน้าที่อะไร ผมอ่านแล้วสนุกกับการทำโฆษณามาก ตาลุกวาว ใจเต้น แต่ไม่รู้จะไปตำแหน่งไหน เลยเริ่มทำทุก ๆ หน้าที่เลยตั้งแต่ ม.5 สมัครไปทำงานร้าน Photo Book ร้านอิงก์เจ็ต พอโตขึ้นมาก็สมัครเวิร์กช็อปโฆษณา ทั้ง B.A.D Student Workshop, Ogilvy Art-di Workshop ลองฝึกงานเป็นตากล้อง แล้วทุกอย่างก็ค่อย ๆ ตกผลึก จนได้ทำหน้าที่ผู้กำกับโฆษณาตอนใกล้จะเรียนจบ

ผู้กำกับหนังโฆษณาที่ชอบใช้สัตว์เป็นนักแสดงนำแตกต่างจากผู้กำกับคนอื่นยังไง

เอาจริงผมกำกับคนไม่ดีเท่าหมาด้วยซ้ำ (หัวเราะ) เวลาถ่ายคนทีไรผมพยายามเอาคนที่เล่นเก่ง จะได้ไม่ต้องกำกับการแสดงมาก แต่กับหมาเนี่ย รู้สึกว่า โห ถนัดมากครับ 

ของคนเราใช้วิธีการบรีฟ ของหมาต้องหลอกล่อ เราคาดหวังผลงานก็จริงแหละ แต่ก็ต้องให้ความเคารพในตัวสัตว์สูงมากด้วย เพราะเขาไม่รู้ว่ากำลังเป็นนักแสดง ต้องไม่คิดว่าเป็นการทำงานกับหมา แต่เป็นการเล่นสนุกกัน  

เราต้องรู้ว่าหมาตัวนี้ได้กี่เทค ไม่งั้นมันจะเริ่มลิ้นห้อย หลังลิ้นห้อยจะลิ้นม่วง หลังจากนั้นอาจจะ Heatstroke ได้ ถ้าหูแพนซ้ายไปนิดหนึ่งแปลว่าเขากำลังระแวง ต้องรู้ภาษากาย บางคนถ่ายหมาลิ้นห้อยแล้วมาตัดเล่าเรื่อง ผมจะรู้เลยว่ามันรู้สึกไม่ดี ถ้าเห็นว่าเขาเริ่มไม่ไหวแล้วก็ต้องรู้จักพอ

ผมไม่รู้ว่าตัวเองกำกับสัตว์ได้ดีไหม แต่ผมเป็นคนหนึ่งที่ให้สัตว์อยู่เหนือตัวเอง เวลาออกกองทุกคนจะต้องรักสัตว์ ห้ามมีคนไม่รักสัตว์เลย 

เงื่อนไขหนึ่งในโพสต์รับสมัครงานของคุณระบุว่า ควรจะต้องเป็นคนที่คิดงานจากธรรมชาติของหมาแมวได้ หมายความว่าอะไร

คอนเทนต์ทุกอย่างขับเคลื่อนจากการที่หมาแมว เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ฉะนั้น ครีเอทีฟที่พยายามป้อนความคิดสร้างสรรค์ใส่เข้าไปโดยไม่รู้จักหมาแมวมันทำแบบนั้นไม่ได้ เราต้องศึกษาจากตัวตนที่แท้จริงของพวกเขา ทีมทุกคนจึงเหมือนเป็นตัวแทนของผมที่ทำงานจากความรักสัตว์

ช่วง 2 – 3 ปีที่ผ่านมามีอินฟลูเอนเซอร์สี่ขาหน้าใหม่เกิดขึ้นมาเยอะมาก ทำยังไงให้คนทั้งประเทศรักหมาคุณเหมือนเป็นสัตว์เลี้ยงของตัวเองได้

ทำให้ทุกคนได้ใช้เวลากับหมาของเราให้ได้มากที่สุดผ่านสื่อออนไลน์ ให้เขารู้สึกหลงรักตัวนี้เป็นพิเศษ เป็นเรื่องของการใช้ประสบการณ์ร่วมกันและเกิดเป็นความผูกพันขึ้นมา

คาแรกเตอร์ของหมาสำคัญนะครับ ถึงแม้ ‘สนิม’ จะไม่ได้มีข้อดีทุกอย่าง แต่คนกลับหลงรัก ซึ่งผมมองมากไปกว่านั้นอีก คือเรื่อง Creative Content, Production Value คนดูจะได้รับอะไร เราจะเปลี่ยนความคิดเขาได้ไหม คอนเทนต์ที่ปล่อยไปจะสร้างแรงบันดาลใจอะไรได้บ้าง เราไม่ได้โชว์ความน่ารักเพียงอย่างเดียว แต่จะนำเสนอแนวคิดด้วย นี่เป็นจุดแข็งของเรา

นอกจากเพจของคุณจะมีผู้ติดตามกว่า 2 ล้านคน กลุ่ม Gluta Story Club ในเฟซบุ๊กก็มีสมาชิกเกือบ 3 แสนคน มันเกิดขึ้นได้ยังไง

ตอนนั้นเฟซบุ๊กเริ่มมีฟังก์ชันกรุ๊ป เวลามีอะไรมาใหม่ ๆ เราก็พยายามเข้าไปเป็นเจ้าแรก ๆ อีกอย่างคือผมไม่ได้อยากเห็นแค่หมาตัวเอง ผมอยากเห็นสัตว์เลี้ยงของทุกคน ซึ่งหมาแฟนเพจก็คือคาแรกเตอร์เยอะมากเลยนะ กรุ๊ป Gluta Story Club เลยทำมาเพื่อให้คนมาอวดหมากัน

พวกเราหยัดยืนด้วยความเมตตาและ Empathy เพราะคนที่รับเลี้ยงหมาพันทางเขามองข้ามหลาย ๆ อย่าง เขามองข้ามตัวเองไปแล้ว 

บางทีกราฟชีวิตขึ้น บางทีก็ลง เวลาที่เราแย่ที่สุดแล้วไม่มีใครเห็น ผู้คนเหล่านี้อยู่กับเราตลอด ตอนที่ผมเศร้าเสียใจกับการจากไปของกลูต้า กอลลั่ม แฟนเพจก็เอาหมาแมวมาให้ผมดูเยอะ ๆ บอกว่า พี่ยอร์ชเติมหมาเลย เพราะเขารู้ว่าผมชอบเล่นกับหมาแมวไม่เลือกอยู่แล้ว (หัวเราะ)

น่าสนใจว่าทิศทางของ Gluta Story จะเป็นยังไงต่อในวันที่ไม่มีทั้งกลูต้าและกอลลั่มอีกแล้ว

ล่าสุดไป Pet Expo Thailand 2024 เป็นปีแรกที่กลูต้ากับกอลลั่มไม่มา แต่คนก็ยังต่อแถวกันยาวเหยียดเพื่อมาซื้อของและให้กำลังใจพวกเรา ผมเลยรู้สึกว่าความรักของพวกเขาไม่ได้อยู่แค่หมาแล้ว แต่มาอยู่ที่คนและทีมงานด้วย

A Story of Yorch

ถ้าเปรียบสัตว์เป็นลูก คุณเป็นพ่อแม่แบบไหน

ถ้าผมเป็นพ่อเหรอ ผมคงเป็นพ่อที่ให้เขาได้ทำสิ่งที่อยากทำ คอยดูเพชรในตัวเขาว่าจะโตมาเป็นคนแบบไหน แล้วค่อย ๆ ดึงข้อดีของเขาออกมา ไม่พยายามเอาความคิด ความผิดหวังของเราไปใส่ให้เขา

ทุกคนคิดว่าสนิมเนี่ยปั้นให้เป็นคาแรกเตอร์ปั่น ๆ รึเปล่า ไม่ใช่นะครับ เขาเป็นแบบนั้นจริง ๆ ผมพยายามสังเกตแล้วก็เอามาเล่าเป็นเรื่องให้ทุกคนเห็น สังเกตกลูต้าว่าอยู่กับดอกไม้แล้วน่ารัก สังเกตกอลลั่มว่าเวลาเหลือบตามันตลก อย่างเบต้าตอนนี้ก็กำลังอยู่ในช่วงสังเกตพฤติกรรมว่าจะออกมาแบบไหน ช่วงนี้ชอบส่องกระจกเป็นพิเศษ ติดหล่อ เวลาเรียกสุดหล่อก็จะหัน จะหลงตัวเองนิดหนึ่ง (หัวเราะ)

ส่วนส้มน่าจะเป็นแม่ที่ไม่ตามใจเท่าผม เป็นคนที่ดึงสติทั้งพ่อและลูก คอยบอกว่าทำแบบนี้ทำไมเดี๋ยวลูกนิสัยไม่ดี

ถ้ามองว่าเราเป็นพ่อแม่หมา คิดว่าหมามองเราเป็นพ่อแม่ไหม

อาจจะเป็นคนรับใช้ เป็นไปได้นะผมว่า (หัวเราะ)

เขาน่าจะคิดว่าเราเป็นพ่อนะ แต่ละตัวเขาก็จะมองพ่อแตกต่างกัน อย่างสนิมไม่รู้ว่าเขามองผมเป็นพ่อรึเปล่า แต่มอง แวว (พี่เลี้ยง) เป็นแม่แน่ ๆ เบต้ามองส้มเป็นแม่ ‘เมิร์ล’ เนี่ยมองผมเป็นพ่อแน่นอน 

หน้าที่ของผมทุกวันนี้ผมไม่ได้เลี้ยงหมานะ ผมเป็นคนให้ความรักกับทุก ๆ ตัว ทุก ๆ วัน ทุก ๆ เช้า ทุก ๆ เย็น ลูกชิ้นเป็นไงบ้างลูก พ่อรักหนูนะ ลูกชิ้นก็ยกมือสวัสดี เรียกนวล นวลก็กระดิกหาง มนุษย์ไม่ใช่แค่อยากเติมหมาเติมแมวอย่างเดียวหรอก พวกเขาก็อยากเติมคนเหมือนกัน อยากใกล้ชิด อยากอยู่ใกล้ ๆ เราเหมือนกัน

การเป็นคนที่มีความสัมพันธ์กับสัตว์ดี ทำให้รักษาความสัมพันธ์กับคนในชีวิตได้ดีด้วยไหม

สำหรับผมไม่เกี่ยวเลย ผมบริหารหมาง่ายกว่ามาก มันไม่ได้ซับซ้อนเท่ามนุษย์ รักคือรัก ไม่ชอบคือเมินหน้า แต่มนุษย์มีจิตวิทยามากกว่านั้น บางคนอาจจะมองว่าคนง่ายกว่าก็ได้ แต่ตัวผมเองยังไม่เก่งพอที่จะจัดการกับความลึกซึ้งของคน

ทุกวันนี้ผมเข้าหาคนภายนอกไม่เก่งเลย เป็นทุกข์กับคน เมื่อไหร่ที่คนรู้สึกไม่พอใจ ผมจะรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเองง่ายมาก ซึ่งผมก็พยายามศึกษาและเรียนรู้ พยายามอย่าซาบซึ้งไปกับทุก ๆ เรื่อง ไม่งั้นหัวใจของเราจะไม่มีกำแพงป้องกัน แต่เข้าหาหมาในซอยเนี่ยมั่นใจมาก ทุกตัวจะต้องกระดิกหางให้ผมแน่นอน 

บ้านของคุณอยู่ในลิสต์ที่ The Cloud อยากสัมภาษณ์ลงคอลัมน์บ้านเพราะออกแบบมาเพื่อสัตว์เลี้ยง มีอะไรอีกที่คุณคิดถึงหมาเป็นอันดับแรกในชีวิต

ผมคิดถึงหมาเป็นอันดับแรกหมดเลยครับ 

การมีบ้านหลังแรกก็ทำเพื่อกลูต้า การมีรถตอนเรียนจบก็เพราะว่ากลูต้าไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลย ได้ไปแต่รอบมหาลัย เลยอยากจะพาเขาออกเดินทางไกล ๆ ผมต้องทำหนังสือขายมาดาวน์รถเพื่อพากลูต้านั่งรถเที่ยวทั่วประเทศ ตอนทำบ้าน ห้องนอนก็ต้องอยู่ข้างล่าง เวลาหมาแก่จะได้ไม่ต้องขึ้นลงบันได เดี๋ยวเจ็บสะโพก หรือเลือกซื้อโซฟายกพื้น เพราะเวลาฟ้าร้องจะได้มุดเข้าไปแอบ 

คุณรับมือกับความแก่ชราของหมาหลาย ๆ ตัวได้ยังไง

ความแก่ชราในสายตาของผมแบบสัตย์จริงเลยนะ คือความน่ารัก

ถ้ารู้จักหมาแก่จะรู้เลยว่ามันโก๊ะ มีกลิ่นหมาแก่ มีความงก ๆ เงิ่น ๆ แล้วมันจะช้าลง น่ารักน่าเอ็นดูแบบที่ตอนแรกผมก็ไม่เข้าใจ จนกระทั่งพอกลูต้าเริ่มแก่ มันยิ่งรักเจ้าของมากขึ้น เพียงแต่ว่ากายหยาบของเขาจะเป็นแบบนั้น แล้วหมาแก่ก็มาพร้อมกับการดูแล ต้องคอยเช็ดอึ เช็ดฉี่ เหมือนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง

หลังการสูญเสีย คุณไม่อยากได้ยินคำถามไหนมากที่สุด

เป็นอะไรถึงเสีย ? พอพูดแล้วมันเกิดภาพ ซึ่งภาพนั้นไม่ดีกับเรา เพราะการสูญเสียหนึ่งครั้งต้องเยียวยาตัวเองมาก ต้องดึงสติ บางคนบอกว่าเราฟื้นฟูได้ไวแต่ก็ยังเสียใจอยู่ จะถ่ายรูปเศร้า ๆ ลงก็กลัวจะทำให้คนเขาหดหู่รึเปล่า คำที่ช่วยเราได้มาก ๆ คือคำที่เป็นกำลังใจ เช่น เป็นกำลังใจให้นะ เขาจะอยู่ในใจเราตลอด

เวลาหมาจากไป คุณเป็นคนที่ทิ้งหรือเก็บไว้ดู 

เก็บไว้ ผมจะมีโซนของเขาที่มีกระดูกตั้งอยู่ มีดอกไม้ มีรูปถ่าย มีของเล่นที่เขาเคยกัดหรือรูปวาดที่แฟนเพจวาดให้ รอให้จิตใจเข้มแข็ง บอกให้รู้ว่าเราอยู่ตรงนี้ เราอยู่ด้วยกัน

ไม่คิดว่าการทำสิ่งนั้นจะทำให้เราไม่มูฟออนเหรอ

ไม่เลย ตอนมีหมาใหม่ก็คุยด้วย เอ้ย กลูต้า เบต้าเป็นน้องใหม่นะลูก พูดลอย ๆ กับเขา

ผมอยากยืดเวลาให้เขามีอายุยืนกว่านี้ แต่ความจริงเราทำไม่ได้หรอก แต่เราให้เวลาเขาได้ ยิ่งเขาอายุสั้น เราก็ยิ่งต้องให้เวลาเขาเยอะ ผมทำแบบนั้นมาเสมอ แต่ก็พบว่ามันไม่พออยู่ดี พอถึงเวลาต้องจากไป ผมก็ทำได้แค่จัดการตัวเอง ต้องมานั่งฝึกสมาธิ ไม่ให้เราหลุดลอยไป 

เวลาสูญเสียเราจะชอบบิลด์ตัวเอง ฟังเพลงเศร้า ดูรูปเก่า ๆ อันนี้โคตรแย่เลยนะ ทำแบบนี้ซ้ำ ๆ เหมือนบีบหัวใจให้เละไปเรื่อย ๆ สมองจะคิดแต่เรื่องตอนจากกัน จนลืมคิดเรื่องดี ๆ ที่ผ่านมา 

สิ่งที่ผมทำอยู่คือเราต้องยอมรับ ทำสมาธิอยู่กับลมหายใจ พยายามให้เวลากับหมาปัจจุบันทุก ๆ ตัว มองข้อดีว่าที่ผ่านมามีอะไรบ้าง อย่างน้อยเรายังได้ไปเที่ยวด้วยกันนะ 

แล้วผมก็ไม่ได้มูฟออนหรอก แต่มูฟอินให้เขามาอยู่ในใจเรา อยู่ข้างในใจเลย

เชื่อในแนวคิดเรื่องสัตว์เลี้ยงกลับดาวหรือพวกมันจะไปรอเราที่สะพานสายรุ้งไหม

เคยได้ยิน แต่ผมก็คิดอยู่ว่าหน้าตาเป็นยังไงนะ แล้วก็คิดว่ากลูต้า กอลลั่ม จัมโบ้ จะรอพวกเราที่สะพานสายรุ้งไหม

อาจจะไม่ 

จัมโบ้อาจจะนอนตุยอยู่ที่ใดที่หนึ่ง กอลลั่มอาจจะกำลังเฝ้าอาหารเทวดา ส่วนกลูต้าอาจจะลั้นลากับสนามหญ้าบนสวรรค์ ซึ่งเป็นที่ที่เขาชอบที่สุด

คนชอบพูดกันว่า สัตว์เลี้ยงเป็นเหมือนครูของชีวิต พวกมันสอนอะไรคุณบ้างทั้งในเรื่องชีวิตและความรัก

สอนเยอะมากเลย หมาทำให้ทุกอย่างดูง่าย เหมือนเป็นอินโฟกราฟิกของชุดข้อมูลอีกทีหนึ่ง หมาทำให้ผมคิดว่าในขณะที่มีชีวิตอยู่ได้มอบความรักให้ทุก ๆ คนหรือยัง

เวลาฝึกหมาจะมี Food Drive จะเอาอาหาร กับ Play Drive จะเอาลูกบอล แต่สำหรับผม หมามี Love Drive เขาขับเคลื่อนด้วยความรัก ทำให้รู้สึกว่าจริง ๆ แล้วมนุษย์ก็ไม่ต่างกันหรอก เราเองก็ขับเคลื่อนด้วยความรักเหมือนกัน เพราะชีวิตโคตรสั้นเลย หมาทำให้ผมรู้สึกแบบนั้น

หมาเป็นเหตุผลที่ให้คุณกับส้มตัดสินใจแต่งงานกันด้วยไหม

ใช่ ตอนจดทะเบียนสมรสน่าจะเป็นภาพถ่ายที่มีความหมายกับผมที่สุดแล้วครับ กลูต้ากับกอลลั่มยังอยู่แล้วเซลฟี่ด้วยกัน ผมดีใจมากที่ได้ถ่ายรูปนั้นมา

เห็นคลิปที่ส้มทำของขวัญเป็นรูปวาดพวกคุณกับหมาทุกตัวในบ้านมาเซอร์ไพรส์ แล้วคุณก็ร้องไห้ออกมา

ผมไม่คาดคิดเลยว่าส้มจะทำ ผมร้องไห้เพราะเป็นภาพที่อยากให้เกิดขึ้นในงานแต่งงาน เป็นความเรียบง่าย มีคนรู้จักไม่กี่คน เมื่อก่อนอยากให้มีหมาครบทุกตัวเลย แต่ปัจจุบันก็เอาเท่าที่มีอยู่นี่แหละ แล้วก็ถ่ายรูปครอบครัวด้วยกัน 

พอเห็นแล้วความรู้สึกมันพรั่งพรูออกมาพร้อมกันทั้งหมด ทั้งเสียใจและยินดี

@glutastory

ผมถูกส้มเซอร์ไพรส์ #GlutaStory @Mindmelodyworld

♬ มีเธอ – Whal & Dolph
คุณถูกถามในหลายบทสัมภาษณ์ว่าถ้าไม่เจอกลูต้าชีวิตนี้จะเป็นยังไง แต่ความจริงแล้วส้มเป็นคนตัดสินใจว่าจะเลี้ยงกลูต้า 

ใช่ 

แล้วถ้าไม่เจอส้ม ชีวิตนี้จะเป็นยังไง

โห ชีวิตผมก็อาจจะคล้าย ๆ เบต้า เดินส่ายไปมา หาของกินอยู่ครับ (หัวเราะ)

Writer

ชลลดา โภคะอุดมทรัพย์

ชลลดา โภคะอุดมทรัพย์

นักอยากเขียน บ้านอยู่ชานเมือง ไม่ชอบชื่อเล่นที่แม่ตั้งให้ มีคติประจำใจว่าอย่าเชื่ออะไรจนกว่าหมอบีจะทัก รักการดูหนังและเล่นกับแมว

Photographer

Avatar

ผลาณุสนธิ์ ผดุงทศ

ช่างภาพที่โตมาจากเมืองทอง รักแมว ชอบฤดูฝน และฝันอยากไปดูบอลที่แมนเชสเตอร์