23 มิถุนายน 2561
35 K

กล่องสี่เหลี่ยมหลังคาหน้าจั่ว มีประตู มีหน้าต่าง มีต้นไม้ใหญ่ข้างๆ และพ่อแม่ลูกยืนเรียงพร้อมใบหน้าเปื้อนสุข นี่คือบ้านและความสุขสามัญในวัยเยาว์ที่เราเฝ้าฝันถึง

แต่เมื่อเราเติบโตขึ้น เก็บสะสมประสบการณ์ ความทรงจำ และเรื่องราว ผ่านกาลเวลาจนกลายเป็นเราในทุกวันนี้ ทุกคนมีเรื่องราว และเรื่องราวเหล่านั้นคือเสน่ห์ของความเป็นตัวเองที่ไม่เหมือนใคร ภาพของบ้านและความสุขที่เราเคยวาดไว้ในวัยเยาว์นั้นยังเป็นภาพเดิมอยู่ไหม

ทุกคนมีเรื่องราว และเรื่องราวเหล่านั้นคือความหมายของคำว่า ‘บ้าน’ ที่ไม่เหมือนใคร ซึ่งสะท้อนผ่านการใช้ชีวิต แรงบันดาลใจ ความเป็นตัวตน และความสุข ของแต่ละคน

และต่อไปนี้คือคน 3 คน กับบ้าน 3 หลัง ซึ่งตอกย้ำว่าเราสามารถเลือกอยู่แบบที่เราอยากอยู่ได้

หลังที่ 1

ห้องเช่าย่านคลาสสิกที่ตกแต่งด้วยตัวเองในสไตล์ Industrial Loft ของ อ๋อง-วุฒิกร เอกรัตนสมภพ
แห่ง Visionary Studio

บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น

บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น

เขียวหวาน น้องหมาตัวเล็กสุดแสบและ อ๋อง-วุฒิกร เอกรัตนสมภพ แห่ง Visionary Studio เปิดประตูต้อนรับเราเข้าสู่ ‘บ้าน’ ในอพาร์ตเมนต์ย่านราชวัตรที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ห่างไกลจากประโยค “เป็นห้องที่เช่าเขาอยู่นะครับ” ชายเจ้าของบ้านออกตัวกับเราตั้งแต่ก้าวแรกของการมาเยี่ยมเยียน ในทุกๆ พื้นที่เต็มไปด้วยข้าวของชิ้นน้อยชิ้นใหญ่ที่ถูกจับวางอย่างเป็นระเบียบ เฟอร์นิเจอร์ และการตกแต่งห้องในสไตล์ Industrial Loft

บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น

Building dream house

ตอนเด็กๆ เราอยู่บ้านแล้วไม่มีพื้นที่เป็นของตัวเอง เคยร้องอยากทำห้องส่วนตัว พยายามตื๊อจนพ่อยอมตอกไม้กั้นห้องให้ แต่ก็ไม่เชิงเป็นห้องซะทีเดียว เพราะต้องแบ่งห้องกันกับน้องสาว จนเริ่มโตย้ายมาเข้าเรียนมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ ก็ไม่ได้อยู่หอพัก แต่อยู่บ้านหลังใหญ่ที่แชร์ร่วมกันกับเพื่อนและรุ่นพี่อีกหลายคน เพราะฉะนั้น ตั้งแต่เด็กจนเรียนมหาวิทยาลัยศิลปากรจบ เรายังไม่เคยมีพื้นที่ส่วนตัวจริงๆ จังๆ เลยสักครั้ง พอถึงวัยทำงาน เราก็เริ่มเก็บเงินเพื่อหาซื้อคอนโดมิเนียม แต่เมื่อเทียบกับงบประมาณที่มีอยู่จำกัด มันแทบจะซื้อห้องแบบที่เราชอบไม่ได้เลย ตอนนั้นเราก็คิดว่าจะเอาอย่างไรกับชีวิตต่อไปดี จนกระทั่งได้มาเจออพาร์ตเมนต์นี้ เนื่องจากเราทำงานโฆษณา ทำให้ได้เจอโลเคชันแปลกๆ ใหม่ๆ เยอะ มีอยู่คืนหนึ่งเราต้องมาขนพร็อพตอนกลางดึกที่นี่ ซึ่งแม้จะมืดมองไม่ค่อยเห็นอะไรก็ตาม แต่ก็รู้สึกถูกชะตากับที่นี่ไปแล้ว

วันต่อมาเราเลยโทรศัพท์หาเพื่อนที่เป็นสไตลิสต์ซึ่งอาศัยอยู่ที่นี่ว่าเราอยากเข้ามาดูที่พัก ด้วยความบังเอิญซึ่งถือว่าโชคดีสุดๆ จังหวะนั้นมีชาวต่างชาติย้ายออกพอดี 1 ห้อง หลังจากมาสำรวจสถานที่ตอนกลางวัน ทำให้ได้พบว่าที่นี่ตอบโจทย์ที่สุดตั้งแต่มองหาที่พักมาเลย อาคารมีความคลาสสิก มีสระว่ายน้ำ แปลนห้องที่เราจะเช่าต่อจากชาวต่างชาติก็เป็นสเปซแบบที่เราอยากได้มานาน เลยวางมัดจำห้องวันนั้นเลย เพราะโอกาสที่จะได้ห้องนี้มันยากมาก และแน่นอนล่ะว่าเช่าอยู่ที่นี่ คนส่วนใหญ่จะบอกว่าเสียดายเช่าเดือนละหมื่นกว่าบาท เอาเงินค่าเช่านี้ไปซื้อคอนโดมิเนียมดีกว่าไหม เราก็นั่งบวกลบคูณหารดู ถ้าเราอยู่ที่นี่ 10 ปี เราจะเสียเงินค่าเช่าทั้งหมด 1 ล้านบาท ซึ่งจริงๆ 1 ล้านบาทในยุคนี้มันแทบจะทำอะไรไม่ได้เลยกับอสังหาริมทรัพย์ ผมยอมทิ้ง 1 ล้านบาทกับ 10 ปีในพื้นที่ที่ผมชอบ ซึ่งตอนนี้ก็เข้าปีที่ 8 แล้วนับตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่

บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น

อีกสิ่งหนึ่งคือเรื่องโลเคชัน ที่นี่คือย่านราชวัตร มีความคลาสสิกด้วยรูปแบบของสถาปัตยกรรมโดยรอบ มีตึกเก่า ตลาดเก่า สำนักงานราชการ และด้วยความที่ใกล้วัง ทำให้ย่านนี้สร้างได้เฉพาะตึกที่สูงไม่มากนัก ไม่บดบังทัศนียภาพ และเป็นจุดกึ่งกลางการใช้ชีวิตของเราพอดี จะกลับไปศิลปากรก็ได้ ไปฝั่งธนบุรีก็ใกล้ จะไปจตุจักร ลาดพร้าว ก็ใกล้ จะไปทำงานที่ออฟฟิศที่สีลมก็ใกล้ สภาพแวดล้อมจึงถือว่าลงตัวพอดี”

บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น

Happiness is all around

ปัญหาสุดคลาสสิกของคนที่อยู่ห้องเช่าคือ แนวคิดที่ว่าเราควรแตะต้องวุ่นวายกับผนังและโครงสร้างให้น้อยที่สุด ซึ่งก็คงเป็นความโชคดีของผมด้วยที่เจ้าของห้องนี้เขาไม่ได้จุกจิกจู้จี้เลย และเขาเลือกที่จะตามใจคนอยู่ เราแค่คุยกันถึงจุดเริ่มต้นและตอนจบ แต่ช่วงเวลาระหว่างกลางมันเป็นช่วงเวลาในการอยู่อาศัยของเรา ดังนั้น ตอนที่เริ่มปรับปรุง ต่อเติม ส่วนต่างๆ ในห้อง เราก็มีวิธีสื่อสารกับเจ้าของห้องในแบบของเรา อย่างครัวตรงนี้เดิมมันเป็นผนังโล่งๆ สีฟ้าพาสเทล ซึ่งเต็มไปด้วยร่องรอยการใช้งาน เป็นคราบเลอะเต็มผนัง อยากรื้อทำใหม่ เราก็ทำ Reference ให้เจ้าของห้องดูเลย เหมือนทำ Pre-production ชิ้นหนึ่งให้ลูกค้าดู แจกแจงเขาอย่างละเอียดว่าจะทำอะไรบ้าง เริ่มจากจะรื้อผนัง จากนั้นก่ออิฐมอญขึ้นมาใหม่ ฉาบปูนเปลือยทับ แล้วตอนเราย้ายออกจะทาสีกลับไปเป็นแบบเดิมให้นะ ก็เหมือนเราช่วยดูแลให้ห้องเขาอยู่ในสภาพสมบูรณ์มากขึ้น

บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น

บ้านในฝันของเราสมัยเด็กๆ คือบ้านหลังใหญ่ มี 2 ชั้น มีหมา มีที่จอดรถ แต่เมื่อเราโตขึ้น สิ่งต่างๆ ก็เปลี่ยนแปลงไปตามวัย ความฝันก็เช่นกัน กับบ้านหลังนี้เราพยายามใส่ความเป็นตัวเราเข้าไปให้มากที่สุด เราโชคดีที่เรารู้ตัวเองตั้งแต่เด็ก รู้ว่าอยากเรียนอะไร อยากทำงานอะไร เราก็มุ่งไปในเส้นทางนั้น การแต่งบ้านก็เหมือนกัน เมื่อเรารู้ว่าเราชอบแบบไหน และเราก็มุ่งไปทางนั้น เราชอบข้าวของแปลกตา มีเรื่องราว ชอบของที่มีตำหนิ ของที่ไม่ต้องราคาแพงก็ได้ แต่มองแล้วสวย เท่ ซึ่งในสายตาคนเรียนอาร์ตแบบเรา ทุกอย่างมันทำให้มีดีไซน์ได้หมด แต่เราต้องจับจุดให้เจอ อาจจะด้วยวัสดุ เทกซ์เจอร์หรือสี หากเราจับถูกจุดของไม่สวยก็ทำให้สวยได้ ไม่ต้องแปลกใจที่บ้านนี้มีข้าวของเยอะ เพราะเวลาเราออกเดินทางไปในที่ต่างๆ เวลาเจออะไรที่เป็นตัวเรา เราก็อยากหยิบจับกลับมาไว้ในบ้านเรา ดังนั้น ทุกอย่างในบ้านหลังนี้คือตัวเราทั้งสิ้น

“เราผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากของชีวิตมาแล้ว ช่วงก่อตั้งบริษัท สร้างเนื้อสร้างตัว ทำงานทุกวันไม่มีวันหยุด ปูพื้นฐานการใช้ชีวิตในทุกๆ ด้าน จนตอนนี้เริ่มอยู่ตัว ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางและตอบโจทย์ไลฟ์สไตล์ของตัวเองทั้งหมด ทั้งการทำงานและใช้ชีวิต รักหมาก็ได้เลี้ยงหมา รักดนตรีก็ได้เล่นดนตรี รักต้นไม้ก็ได้ปลูกต้นไม้ และที่สำคัญที่สุดคือได้ทำงานที่เรารักและภาคภูมิใจ ทำให้ในทุกวันของชีวิตคือความสุขในแบบของเรา”

หลังที่ 2

บ้านริมทางรถไฟในตลาดยิปซีเก่าแบบสแกนดิเนเวียผสมผสานญี่ปุ่นของ ปุ๊-อิศเรศ จันทรวดี
แห่ง The Attic Diary Cafe

บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น

เสียงฉึกฉักของวิ่งไฟที่วิ่งผ่านหน้าบ้านไปในระยะไม่กี่สิบเมตร กลิ่นดินกลิ่นหญ้าและสายลมที่พัดโชยอ่อนๆ ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในทุ่งหญ้าที่ไหนสักแห่ง ทั้งที่ความจริงเราอยู่ในบ้านไม้สไตล์สแกนดิเนเวียผสมผสานญี่ปุ่นขนาดกะทัดรัดย่านบางซ่อน

หลังเดินผ่านประตูบ้าน เราก็นั่งลงสนทนาเรื่องความจริงแท้ของชีวิตกับ ปุ๊-อิศเรศ จัทรวดี เจ้าของบ้านและร้านอาหารชื่อ The Attic Diary Café แห่งนี้ต่างหาก

บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น

Building dream house

“เราเคยเป็นคนหนึ่งที่มีทุกอย่าง ทั้งหน้าที่การงาน ชีวิตและครอบครัวที่ดีสมบูรณ์พร้อม จนเมื่อถึงวันหนึ่งเราเลือกที่จะละทิ้งสิ่งเหล่านั้นเพื่อออกเดินทางสู่เส้นทางสายใหม่ เลือกที่จะปลีกวิเวกเพื่อมาใช้ชีวิตอย่างสันโดษ เมื่อโจทย์ชีวิตเปลี่ยนไป มันก็เป็นหน้าที่ของสติปัญญาของเราที่ต้องขบคิดหาทางออกให้กับเส้นทางที่เราเลือกเดิน

“ที่นี่คือชุมทางสยามยิปซี ซึ่งแต่ก่อนเป็นตลาดขายของที่มีร้านรวงอยู่เยอะมาก แต่ค่อยๆ เลิกกิจการไปทีละร้านจนตอนนี้เหลือแค่เรา ซึ่งมีร้านขายเสื้อผ้าอยู่ที่นี่มาแต่แรก จนทุกวันนี้ก็ยังขายได้ทั้งขายส่งและมีลูกค้ามาซื้อที่ร้าน เราเลยไม่ได้เดือดร้อนกับการที่คนค่อยๆ ทยอยย้ายกันออกไป กลับรู้สึกถึงความเงียบสงบในมุมหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในกรุงเทพฯ เลยไปขอเช่าพื้นที่เพื่อสร้างบ้าน บ้านของเราหลังนี้จึงสร้างภายใต้โจทย์ที่เรียบง่าย นั่นคือเป็นบ้านที่เราอยู่ตัวคนเดียวและสามารถเป็นสถานที่ประกอบอาชีพได้ด้วย โดยใส่ส่วนผสมความเป็นตัวเองลงไป

“อะไรหลายๆ อย่างที่เคยอยากทำแต่ยังไม่มีโอกาส ไม่มีเวลาหรือจังหวะให้ได้ทำ ก็ทำมันเสียในบ้านหลังนี้ อย่างเช่นห้องทดลองต้นไม้ เพราะเราเป็นคนชอบปลูกต้นไม้ มีหลังคาบ้านที่เราสามารถปีนขึ้นไปนั่ง นอน คิดเรื่องต่างๆ เวลาเครียดหรืออยากอยู่คนเดียว มีที่วางเฟอร์นิเจอร์วินเทจที่เราสะสมมาทั้งชีวิต มีโฮมเธียเตอร์ไว้ให้เราเสพความบันเทิง มีแท่นบูชาเล็กๆ ให้เราได้กราบไหว้ ทำชีวิตให้มันน้อยลง ทำตามตัวเอง ไม่ต้องทำตามใครๆ หรือทำเพื่อหวังให้ใครมาชื่นชม เพราะนี่คือบ้านของเรา เราคือคนที่อยู่ที่นี่ 24 ชั่วโมง ไม่มีใครจะมารู้ดีไปกว่าเราได้

บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น

คอนเซ็ปต์หลักคือความเป็นสแกนดิเนเวียที่จะแสดงออกมาผ่านวัสดุและการออกแบบส่วนต่างๆ ภายในบ้าน ไม้ที่ใช้ในบ้านหลังนี้ผมสั่งมาจากประเทศฟินแลนด์ มาย้อมเป็นสีที่เราอยากได้ โดยใส่กิมมิกด้านฟังก์ชันที่หลากหลายในการใช้งานแบบบ้านญี่ปุ่นด้วยข้อกำจัดด้านพื้นที่ซึ่งมีขนาดเพียง 9 x 6 เมตร เริ่มจากวัดของชิ้นใหญ่ๆ ที่เราต้องใส่ไว้ในบ้านอย่างรถยนต์ ระยะเปิดประตูแค่ไหน ระยะจากเพดานแค่ไหน จากนั้นก็วางเสาเลย ถ้ามองดีๆ คุณจะเห็นว่าบ้านหลังนี้เป็นรูปทรงโรงนา เพดานสูง โปร่ง มองจากข้างนอกอาจจะเหมือนบ้านฝรั่ง แต่ถ้าเดินเข้ามาข้างใน จริงๆ แล้วทรอปิคอลมาก เพราะเต็มไปด้วยต้นไม้เมืองร้อนที่ผมทดลองปลูกไว้ในเต็มบ้านไปหมด”

บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น

Happiness is all around

“จากเมื่อก่อนเราเป็นผู้กำกับที่สั่งคนนู้นคนนี้ทำงาน ชีวิตเคลื่อนที่เร็วมาก จนมาทุกวันนี้ทุกอย่างชะลอช้าลง ทำให้การใช้ชีวิตในแต่ละวันมันอิ่มเอม เราปล่อยให้เวลาไหลผ่านอย่างค่อยเป็นค่อยไป นอกจากร้านเสื้อผ้าที่อยู่ติดกับตัวบ้าน เรายังเปิดบ้านเป็นร้านอาหารเล็กๆ ในโจทย์ Chef’s Table ขึ้นมา คุณเข้ามานั่งกินอาหารฝีมือเรา ซึมซับบรรยากาศการใช้ชีวิตในบ้านของเรา แต่ต้องจองก่อน เพราะเราจะซื้อวัตถุดิบเท่าที่ลูกค้าบอกเมนูล่วงหน้าไว้เท่านั้น โดยเป็นต้นตำหรับอาหารไทยจากคุณยายซึ่งเคยอยู่ในวังสมัยรัชกาลที่ 6 เราเองช่วยคุณยายในครัวมาตั้งแต่เล็กๆ เป็นความรู้ที่ซึมซับเข้ามาโดยที่เราไม่รู้ตัว ทุกวันนี้บางทีที่ทำบางเมนูยังได้ยินคำพูดคุณยายดังก้องอยู่ในโสตประสาท

ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เราไม่รู้สึกเหมือนว่าตัวเองอยู่กรุงเทพฯ เลย แม้ว่าออกจากบ้านขึ้นทางด่วนไปไม่กี่นาทีก็ถึงทองหล่อ แต่มันสุขสงบด้วยบรรยากาศ มีรถไฟผ่านหน้าบ้าน ตื่นเช้าก็ได้ยินเสียงนกร้อง ไก่ขัน กลางคืนฝนตกก็ได้ยินเสียงกบเขียดร้องระงมไปหมด คืนไหนโชคดีจะได้เห็นหิ่งห้อยบินโฉบบ้านไปมา ไม่เห็นการจราจรใดๆ ไม่เห็นรถยนต์ เห็นเพียงแค่ธรรมชาติและตัวเราเท่านั้น คนที่ไม่เคยมีก็อยากได้ อยากเป็น อยากมี แต่แท้จริงแล้วเมื่อคุณได้มันมา ชีวิตมันก็เท่านั้น ทุกอย่างมันเป็นแค่สิ่งที่สวยงามฉาบฉวย สุดท้ายแล้วคนเราก็ต้องกลับคืนสู่ธรรมชาติ

บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น

“เราอยากปลีกวิเวกออกไปอยู่ในป่าเลยด้วยซ้ำ แต่เรายังมีภาระหน้าที่ มีความจำเป็นที่ยังต้องอยู่ใกล้กรุงเทพฯ อยู่ เลยตีโจทย์ว่าจะอยู่ในกรุงเทพฯ แบบไหนจึงจะเป็นแบบที่เรามีความสุขตามอัตภาพที่เรามีได้ดีที่สุด คำตอบคือบ้านหลังนี้ ที่ทุกสิ่งทุกอย่างถูกหล่อหลอมจนกลายเป็นเส้นทางในการดำเนินชีวิตที่เราเลือกจะก้าวเดิน”

หลังที่ 3

บ้านดินทำมือแบบเรียบง่ายที่ซ่อนตัวอยู่กลางกรุงของ แพร-ฉัตรพร นิลธรรมชาติ แห่งแบรนด์ RE+PAIR

บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น

เดินหลบความจอแจความวุ่นวายของถนนรัชโยธินเข้ามาในซอยไม่กี่นาที เราก็พบกับบ้านเปื้อนดินสีเหลืองสดใสของ แพร-ฉัตรพร นิลธรรมชาติ แห่งแบรนด์ RE+PAIR

บ้านดินทำมือสองชั้นหลังนี้เป็นทั้งที่นอน ที่ทำงาน และที่ใช้ชีวิต ข้างๆ คือแปลงปลูกผักสวนครัว ถัดไปหน่อยเป็นฟาร์มไส้เดือนที่ย่อส่วนให้เหลือแค่กล่องซ้อนกันไม่กี่ชั้น ในพื้นที่ไม่กี่ตารางวานี้คือชีวิตของเธอคนนี้

ส่วนเธออยากอยู่อย่างไร ชีวิตต้องการอะไร คือสิ่งที่เราได้คุยกับเธอ

บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น

Building dream house

“เราเป็นเด็กกรุงเทพฯ ที่อยู่ในเมืองมาตลอดชีวิต จนกระทั่งได้ไปเรียนมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้พบรูปแบบการใช้ชีวิตและวัฒนธรรมที่เราไม่เคยเห็น สิ่งเหล่านั้นค่อยๆ เปลี่ยนตัวตนของเราไปทีละน้อยจนกลายเป็นตัวเราอย่างทุกวันนี้ จากกินข้าวตามร้านที่สยาม เมื่อมาอยู่เชียงใหม่ เวลาพักเที่ยงเพียงชั่วโมงเดียวก็นานพอที่เราจะไปซื้อส้มตำหลังมหาวิทยาลัย แล้วขี่มอเตอร์ไซค์ขึ้นไปกินริมน้ำตกห้วยแก้ว กินเสร็จก็กลับลงมาเข้าเรียนได้อย่างสบายๆ ไปเรียนไม่ต้องโหนรถไฟฟ้าฝ่ารถติดไปนะ แค่เดินหรือขี่จักรยานไปก็ถึงแล้ว ชีวิตมันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จนกระทั่งเรียนจบเราก็ต้องกลับลงมาใช้ชีวิตที่กรุงเทพฯ เริ่มหางานประจำทำ และปรับตัวเรื่องการใช้ชีวิตอีกรอบ (หัวเราะ) ที่เชียงใหม่เราแทบจะไม่ดูเวลา อยากไปไหนก็ไปได้ ชีวิตมีทางเลือกมากมาย กลับมาอยู่กรุงเทพฯ เราเป็นตัวเองแค่ครึ่งเดียว อีกครึ่งหนึ่งเราต้องเป็นไปตามสังคมที่ตีกรอบให้เราทำ

“เราเริ่มทำแบรนด์ซึ่งต่อยอดมาจากวิทยานิพนธ์ เป็นการนำขยะมารีไซเคิลเป็นผลิตภัณฑ์ ตอนนั้นถือว่าประสบความสำเร็จอย่างมาก ได้ส่งออกนอก ได้ไปจัดนิทรรศการที่ต่างประเทศ ช่วงนั้นเราฟู่ฟ่ามากเพราะหาเงินได้เยอะ แต่งตัวเป็นนักออกแบบเท่ๆ มีสื่อมวลชนให้ความสนใจ จนถึงจุดหนึ่งเราได้รับออร์เดอร์มา 3,000 ชิ้น แต่เรารู้สึกว่าเราทำไม่ได้ มันไม่ใช่ตัวตนของเราอีกต่อไปแล้ว เราเริ่มซื้อขวดมาทำ เราไม่ได้ใช้ขยะในการทำผลิตภัณฑ์ของเราอีกแล้ว มันไม่ใช่คอนเซปต์เดิมที่เราเคยคิดไว้ คำว่า Eco ที่แปะไว้บนของๆ เรามันเป็นแค่การตลาดแล้วนี่หว่า เรากลายเป็นคนที่ทำของขายเพื่อเงินแล้วนำเงินไปแลกของที่เราอยากได้ เราเลยกลับมาตั้งต้นคิดว่าแล้วถ้าไม่มีเงินล่ะ เราจะอยู่อย่างไร

บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น

“เราจึงไปเข้าคอร์สสอนการใช้ชีวิตแบบพึ่งพาตัวเองของพี่โจน จันได ชื่อคอร์สเอาจริง! ข้างล่างเขียนว่าอยู่ได้โดยไม่ใช้เงิน ตอนนั้นเราคิดเลยว่า แม่ง จะบ้าหรอวะ จะอยู่ได้อย่างไรโดยไม่ใช้เงิน แต่ตลอด 21 วันในคอร์สนี้แหละที่เปลี่ยนชีวิตเราอีกครั้ง ชีวิตคนเราต้องการแค่ปัจจัยสี่ อาหารเราก็ปลูกกินเอง ยารักษาโรคคือสมุนไพร เสื้อผ้าเราไม่ต้องซื้อเพิ่มถ้าไม่จำเป็น เพราะเราก็ตัวเท่าเดิม และสิ่งที่ใหญ่ที่สุดคือบ้าน คนเราเก็บเงินทั้งชีวิตเพราะอยากมีบ้านเป็นของตัวเอง เขาเลยมาสอนการทำบ้านด้วยดินและสองมือ”

บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น

Happiness is all around

“บ้านที่เราอยู่มาตั้งแต่เด็กสะท้อนบุคลิกและตัวตนของแม่เรา ซึ่งไม่ชอบสวน ไม่ชอบดิน เพราะดูแลลำบาก มันเลยเป็นบ้านที่ไม่ค่อยมีตัวตนของเราอยู่เลย ที่ผ่านมาเราคิดมาโดยตลอดว่าสุดท้ายเราต้องไปอยู่เชียงใหม่ เพราะตัวตนของเรามาจากที่นั่น สังคมเราก็อยู่ที่นั่น เรามองเห็นแต่ข้อจำกัดที่ทำให้เราอยู่กรุงเทพฯ ไม่ได้ จนหลังจาก 21 วันในคอร์สเอาจริง! เรากลับมาถึงกรุงเทพฯ และคิดว่าต้องสร้างเลย บ้านดินที่สร้างจากสองมือเราเอง ไม่อย่างนั้นไม่ได้อยู่สักที พอเราประกาศว่าเราจะเริ่มทำบ้านดินในกรุงเทพฯ เพื่อนๆ ที่ไปเรียนในคอร์สนี้ด้วยกันจึงสนใจ ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นคนกรุงเทพฯ ทั้งนั้น  บ้านหลังนี้ก็เลยเป็นพื้นที่ทดลองของทุกคน เราว่ามันเป็นบ้านดินที่โคตรไม่เนี้ยบที่สุดแล้วในประเทศไทย (หัวเราะ)

“ถ้าจะเรียกว่าบ้านดินที่หลังนี้เป็นบ้านในฝันได้หรือเปล่า ณ เวลานี้ก็คงได้นะ เพราะจริงๆ แล้วความฝันของเรามันเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ แต่มันก็สะท้อนบุคลิกและตัวตนของเราออกมาได้ทั้งหมด เราสร้างมันขึ้นมาเองด้วยสองมือ ออกแบบเอง ทำเองทุกอย่าง คนเรามันไม่รู้จักพอ อยากได้อยากมีไปเรื่อย ตัวเราเองก็พยายามที่จะพออยู่เหมือนกัน รู้สึกว่าตอนนี้เราตัดกิเลสไปได้เยอะพอสมควรจากแต่ก่อน เพราะพอเรามาวิถีนี้ รายได้เราน้อยลงกว่าแต่ก่อนมาก เราเลยคิดว่าถ้าเรารายได้น้อยลง เราก็ต้องตัดรายจ่าย เราก็ต้องตัดความอยากทิ้งเสีย พูดง่ายๆ ก็คือปรับตัวให้เข้ากับความเป็นไปได้

“เราเคยอ้างว่าชีวิตในแบบของเรา บ้านในฝันของเราต้องอยู่ที่เชียงใหม่ แต่จริงๆ แล้วถ้าเราหยุดอ้าง แล้วมองหาความเป็นไปได้ภายใต้ข้อกำจัด เราก็สามารถทำทุกที่ให้เป็นที่ในฝันของเราได้”

บ้านพิเศษ 3 หลังของคน 3 คนที่ตอกย้ำว่าชีวิตอยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น

ทุกคนล้วนมีข้อจำกัดในการใช้ชีวิตด้วยกันทั้งนั้น อย่าให้ความฝันในการสร้างความสุขจากการได้อยู่ในที่ๆ เราอยากอยู่ถูกจำกัดด้วยคำว่าเป็นไปไม่ได้

‘อยากอยู่แบบไหนได้อยู่แบบนั้น’ ด้วยบริการออกแบบตกแต่งภายในบ้านครบวงจร แบบไม่จำกัดสไตล์จาก SB Interior Team ที่พร้อมช่วยเหลือเรื่องการออกแบบ และเลือกสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อตอบโจทย์ทุกความต้องการ

ตั้งแต่การช่วยคิดคอนเซ็ปต์ดีไซน์ มองหาเฟอร์นิเจอร์ที่ใช่ ไปจนถึงการออกแบบที่ตอบโจทย์การใช้ชีวิตของเรา สามารถติดต่อใช้บริการ SB Interior Team ได้ที่ SB Design Square ทุกสาขาใกล้บ้านโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย  หรือดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ www.sbdesignsquare.com

Writer

มิ่งขวัญ รัตนคช

อดีต Urban Designer ผู้รักการเดินทางสำรวจโลกกว้าง สนใจงานออกแบบเชิงพฤติกรรมมนุษย์ และยุทธศาสตร์การพัฒนาประเทศ เชื่อว่าทุกการเปลี่ยนแปลงเริ่มต้นจากน้ำหยดเล็กที่ไหลมารวมกัน

Photographer

มณีนุช บุญเรือง

ช่างภาพสาวประจำ The Cloud เป็นคนเชียงใหม่ ชอบแดดยามเช้า การเดินทาง และอเมริกาโน่ร้อนไม่น้ำตาล

Scoop

ความเคลื่อนไหวสร้างสรรค์และน่าจับตาจากหลากวงการที่เราอยากให้คุณรู้

“หมาน้อยมี 2 ความหมายครับ ความหมายแรกคือใบหมาน้อย เป็นใบไม้ที่ภาคกลางเรียกว่า ใบเขมา ภูมิปัญญาอีสานใช้คั้นกับน้ำทำเป็นวุ้น กินเป็นยาเย็น ส่วนอีกความหมายหนึ่ง หมาน้อยเป็นสมญานามเรียกลูกชายผม” น้ำเสียงของ เชฟหนุ่ม-วีระวัฒน์ ตริยเสนวรรธน์ เจือรอยยิ้ม ขณะอธิบายความลึกซึ้งเบื้องหลังผลงานล่าสุดในนาม ‘หมาน้อยฟู้ดแล็บ’ ที่ร่วมมือกับเชฟชาวแคนาดา Kurtis Hetland เชฟหนุ่มยืนยันว่าโปรเจกต์นี้ไม่ได้เดินรอยตามซาหมวยแอนด์ซันส์ เป็นธุรกิจอาหารที่ไม่ใช่ร้านอาหาร แต่ทำอย่างอื่นที่แตกต่าง

“มันคือ Food Lab ที่ทำ Research and Development โดยเฉพาะเลย หมาน้อยเกิดจากเราอยากนำเสนอรสชาติที่แตกต่างของวัตถุดิบท้องถิ่นอีสาน อย่างอาหารหมักดองในวันนี้ ซึ่งถ้าทำให้คนเข้าใจในวงกว้างได้ ถ้ามีผลตอบรับด้านธุรกิจ สิ่งเหล่านี้จะทำให้เราทำโปรดักต์ต่าง ๆ ได้หลากหลาย พวกองค์ความรู้ก็ส่งต่อให้ร้านอาหารไฟน์ไดนิ่งเอย โรงเรียนสอนทำอาหารเอย หรืออยู่ในชุมชนก็ได้เช่นกัน วันหนึ่งถ้าเราคิดค้นอะไรที่ปุถุชนเข้าใจง่าย เอาไปหยอดใส่อะไรก็อร่อย แบบนี้ก็เป็นโปรดักต์เช่นกัน” 

เชฟอธิบายโมเดลธุรกิจจากวัตถุดิบอีสานให้เข้าใจง่าย ตามเป้าหมายเพื่อให้วัตถุดิบอีสานละแวกบ้านมีมูลค่ามากขึ้น และเก็บรักษาภูมิปัญญาที่ส่งต่อกันปากต่อปาก ซึ่งนับวันจะจางหายไกลตัวไปเรื่อย ๆ 

“ถ้าคนเรายังกังวลปัญหาปากท้องอยู่ การตระหนักเรื่องพวกนี้ค่อนข้างยากครับ ถ้ามันย้อนกลับไปสร้างรายได้ให้คนได้เลย การอนุรักษ์ทางอ้อมจะเกิดขึ้นเอง” ผู้ประกอบการชาวอีสานเล่าวิธีแก้ปัญหาด้วยระบบธุรกิจ ซึ่งเขาออกแบบให้ไม่สร้างสูตรอาหาร เพราะเชื่อว่าน่าจะทวีความซับซ้อนต่อการเข้าใจวัตถุดิบ แต่เน้นสร้างรสชาติใหม่ด้วยเครื่องปรุงท้องถิ่นสารพัด

รสชาติใหม่ของอีสาน

เมื่อตกลงปลงใจสร้างฟู้ดแล็บด้วยกัน เชฟหนุ่มและเชฟหนุ่มกว่าอย่างเชฟเคอร์ติส มีข้อตกลงร่วมกันว่า 

หนึ่ง หมาน้อยจะทำงานกับวัตถุดิบอีสานและสร้างรสชาติใหม่

สอง เทคนิคที่ใช้เป็นหมักดอง แบบใหม่ก็ดี แบบเก่าก็ดี แต่ไม่เก่าซะทีเดียว 

ตรงนี้เชฟหนุ่มอธิบายเพิ่มเติมว่าของเก่าที่ดีมีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องทำซ้ำเดิม แต่จะพลิกแพลงหาความเป็นไปได้ใหม่ สมมติทำปลาร้า ของดั้งเดิมอร่อยอยู่แล้วก็ไม่ไปทำแข่ง แต่อาจจะเอาปลาไป Cold Smoke ก่อนหมัก เป็นต้น 

สาม หมาน้อยจะทดลองค้นคว้าอาหารสุดโต่งอย่างไรก็ได้ แต่ต้องมีรากเหง้า เพื่อให้คนกินเชื่อมโยงเข้าใจที่มาอาหารได้ง่าย 

“สมมติเราสร้างรสชาติใหม่ได้แล้ว คำถามถัดไปคือ แล้วเราจะเอาไปทำอะไรวะ อร่อยเราจะเท่ากับอร่อยเขาไหม อยากจะหาความเป็นไปได้จากรสชาติที่เราสร้างขึ้น ดังนั้น เราจึงค้นคว้าทดลองเยอะมากเพื่อให้คนทั่วไปเข้าใจงานที่ออกมา” 

ไอเดียหลัก ๆ สร้างสรรค์เก๋ไก๋ทั้งหลายมาจากเชฟเคอร์ติส ส่วนตัวเชฟหนุ่มเองเป็นคนคอยตบภาพรวมให้เข้าที่ และแนะนำรสชาติที่ถูกปากคนไทยให้แก่เชฟชาวแคนาดา

“ความแตกต่างของเราคือความหนุ่มและความแก่ครับ” เชฟหนุ่มผู้สูงวัยกว่าเอ่ยพลางหัวเราะลั่น “เขาเป็นเชฟรุ่นใหม่ไฟแรง ความคิดอ่านสดใหม่ และจัดได้ว่าเป็นเนิร์ดที่ลุ่มหลงเสพติดอาหารคนหนึ่งเลย”

เชฟเคอร์ติสเคยทำงานที่ Inua ร้านอาหารของอดีตเชฟร้าน Noma ร้านอาหารไฟน์ไดนิ่งอันดับหนึ่งของโลก เคอร์ติสเป็นเชฟสายหมักดอง อาหารของเขารสชาติเรียบง่าย ต่างจากรสอาหารไทยที่ต้องกลมกล่อมครบรส การร่วมมือกันระหว่างเชฟต่างเชื้อชาติ วัฒนธรรม วัย และประสบการณ์ จึงทำให้เกิดการต่อยอดใหม่ให้วงการอาหารอีสานไทย

'หมาน้อยฟู้ดแล็บ' การตามหารสใหม่ของอีสาน โดยเชฟลูกอีสานกับเชฟฝรั่งนักหมักระดับโลก

Exploring Isaan Flavor

เชฟหนุ่มและเชฟเคอร์ติส ลองใช้ผลลัพธ์ที่ได้จากฟู้ดแล็บแปรเปลี่ยนเป็นเครื่องปรุงกับส่วนผสมในกระบวนการปรุง จัดเป็นมื้ออาหารที่ได้แรงบันดาลใจจากอาหารอีสานและอาหารหลากหลายสัญชาติ 

อาหารมื้อนี้ราวกับจัดขึ้นเพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่า รสวัตถุดิบของอีสานอยู่กับอาหารได้หลากหลายชนิด และกลายเป็นรสอร่อยแบบสากลได้ และต้องการทำให้รสใหม่ ๆ ที่ค้นพบกลายเป็นรสใหม่ที่คนกินชื่นชอบ และเข้าใจ

เต้าหู้ถั่วดินกับซุปใส

ซุปมิโสะที่หมาน้อยฟู้ดแล็บใช้เวลาทำ 2 เดือน นำมาทำเป็นซุปใส กินคู่กับถั่วดินต้ม ให้ความสดชื่นจากก้านผักชี กินกับเต้าหู้นิ่ม

'หมาน้อยฟู้ดแล็บ' การตามหารสใหม่ของอีสาน โดยเชฟลูกอีสานกับเชฟฝรั่งนักหมักระดับโลก

ทาโก้บักมี่

อีสานผสมเม็กซิกัน ใช้เทคนิคเดียวกันกับที่เม็กซิกันทำแป้งตอติญ่าที่ใช้ด่างในการทำ เชฟนำเม็ดขนุนมาต้มกับน้ำขี้เถ้าจนนุ่ม ล้าง แล้วปอกเปลือก ปั่น ผสมแป้งให้มันเกาะตัวกัน จะได้เป็นแผ่นแป้งตอติญ่าเม็ดขนุน 

โมเล่หรือแกง ใช้ขนุนสุก ขนุนอ่อนย่างไฟเบา ๆ ไปเรื่อย ๆ ผสมกับซีอิ๊วที่ทำจากเห็ด ทำให้ซีอิ๊วได้ความเค็มความนัวและความเปรี้ยว ทานคู่กับหอมเจียวและพริกดอง

'หมาน้อยฟู้ดแล็บ' การตามหารสใหม่ของอีสาน โดยเชฟลูกอีสานกับเชฟฝรั่งนักหมักระดับโลก

ก้อยไข่มดแดง แกล้มคาเวียร์

โคจิเค้กที่ทำจากข้าวบาเล่ย์ มีซอสทาบาง ๆ ย่างไฟเบา ๆ ให้ตัวโคจิสุก กลิ่นผลไม้ฟรุตตี้จะชัดขึ้น ทำให้เค้กนัวขึ้น จับคู่กับไข่มดแดง ลองเปรียบเทียบกับคาเวียร์โดยการเสิร์ฟมาคู่กัน 

'หมาน้อยฟู้ดแล็บ' การตามหารสใหม่ของอีสาน โดยเชฟลูกอีสานกับเชฟฝรั่งนักหมักระดับโลก

กุ้งแม่น้ำแกงข่า

ต้มข่าที่ปรุงเปรี้ยวแบบไม่ใช้มะนาว หมาน้อยฟู้ดแล็บทำโคจิเยอะมาก และเชฟเคอร์ติสก็เอาโคจิบางส่วนไปทำแบบแลคโตเฟอร์เมนต์ ผลลัพธ์ที่ได้คือความเปรี้ยวนัว เชฟเลยทดลองเอาน้ำแลคโตโคจิที่ได้มาปรุงน้ำต้มข่าแทนน้ำมะนาว 

ในซอสมีน้ำแลคโตโคจิผสมกับกะทิ กับน้ำข่าที่เชฟใช้วิธีคั้นน้ำออกมาแทนการต้มข่าแบบเดิม ผลที่ได้คือความเข้มข้นที่มีมากกว่า และได้สารอาหารครบถ้วน 

ส่วนเนื้อกุ้งจะแช่น้ำชิโอะโคจิก่อนให้นุ่ม ผลลัพธ์ที่ได้คือโคจิจะช่วยให้โปรตีนนุ่ม

และเกลือในชิโอะโคจิจะทำให้เนื้อกุ้งเด้งขึ้นด้วยในคราวเดียวกัน ก่อนเสิร์ฟจะนำไปตุ๋นไฟเบา ๆ ในน้ำแลคโตอีกที ให้ความเค็มและความเปรี้ยว ดึงความหวานของกุ้งออกมา กินกับผักดองต่าง ๆ

'หมาน้อยฟู้ดแล็บ' การตามหารสใหม่ของอีสาน โดยเชฟลูกอีสานกับเชฟฝรั่งนักหมักระดับโลก

แกงเนื้อพริกรมควันกับโดนัททอด

ข้างในใส่เนื้อของ ว. ทวีฟาร์ม ทำเป็นแกงเผ็ด ท็อปด้วยผักหวาน คลุกกับน้ำของพริกที่รมควัน 2 อาทิตย์ กินกับชีสฟักทอง 

'หมาน้อยฟู้ดแล็บ' การตามหารสใหม่ของอีสาน โดยเชฟลูกอีสานกับเชฟฝรั่งนักหมักระดับโลก

หมกปลากับแจ่วผักชีลาว

หมกปลากราย ด้านบนเป็นปลาบู่ปรุงรสด้วยผักชีลาว ขูดด้วยมะกรูดดำทำกระบวนการเดียวกับกระเทียมดอง น้ำแกงเป็นซุปไก่เหมือนซุปไพตันของราเมง แต่ต้มกับขมิ้น ปรุงรสด้วยน้ำชิโอะโคจิเพิ่มความนัว ใส่หอมแดงสับ หยดด้วยน้ำมันผักชีลาว

โปรเจกต์ตามหารสใหม่ของวัตถุดิบอีสานด้วยศาสตร์หมักดอง และแปรผลเป็นเครื่องปรุงรสกับมื้ออาหาร

อกเป็ด น้ำลาบ แนมหม่ำเป็ดกับข้าวเหนียวมันเป็ด

อกเป็ดหมักโมโรมิหรือกากถั่วเหลืองจากการหมักซีอิ๊ว เอามาย่างไฟเบา ๆ เสิร์ฟแบบมีเดียมแรร์ ส่วนซอสข้นจะมีความเผ็ดจากพริกป่นและหอมข้าวคั่ว ให้อารมณ์พริกลาบ 

ส่วนข้าวเหนียว เป็นข้าวเหนียวมันเป็ดที่มีสัมผัสหนึบหนับ มีความมันจากธรรมชาติแบบไม่ได้ใส่น้ำมันลงไปเลย ห่อด้วยผักชุนฉ่ายผัดกับน้ำปลาร้ากับน้ำขึ้นฉ่าย โรยด้วยหม่ำเป็ด ตัดเลี่ยนด้วยลูกไหนดอง

โปรเจกต์ตามหารสใหม่ของวัตถุดิบอีสานด้วยศาสตร์หมักดอง และแปรผลเป็นเครื่องปรุงรสกับมื้ออาหาร

สังขยาอบฟาง 

ส่วนผสมคล้ายสังขยา แต่เชฟใช้ฟางข้าวแห้งใส่เข้าไปด้วย รสคล้ายสังขยาใส่ชาเอิร์ลเกรย์ กินคู่กับใบไชยากรอบ ได้รสขม ๆ มีกลิ่นหอม กินกับลูกหม่อนแช่อิ่ม

โปรเจกต์ตามหารสใหม่ของวัตถุดิบอีสานด้วยศาสตร์หมักดอง และแปรผลเป็นเครื่องปรุงรสกับมื้ออาหาร

Future Food

“สิ่งที่ผมต้องศึกษาทั้งที่ไม่เคยรู้มาก่อนคือเรื่องสตาร์ทอัพ ว่าโปรดักต์พวกนี้ต้องไปอยู่ช่องทางไหนถึงดี ซึ่งปรากฏว่าไปตกช่อง Future Food แล้วผลตอบรับดี 

“ตอนมีงานดีไซน์วีกที่ขอนแก่น เป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักคำว่า Future Food จริง ๆ ซึ่งเขาใช้วัตถุดิบแบบหมาน้อยเลยนะ แต่ใช้ในเชิงอุตสาหกรรม เช่น เอาจิ้งหรีด เอาสาหร่ายน้ำจืดไปทำแป้ง ถามว่าอร่อยไหม ก็แล้วแต่คนแน่นอน คือรสชาติเขาไม่ได้มาก่อน เขาเอาเรื่องคุณค่าสารอาหาร เรื่องโจทย์สิ่งแวดล้อมเป็นตัวตั้ง มันเป็นอีกโลกของอาหารที่เราไม่เคยสนใจมาก่อน พอเราทำแล้วคนกินรู้สึกว่า เฮ้ย ทำงี้แล้วอร่อยได้ด้วยเว้ย มันก็เป็นความหวังเล็ก ๆ ว่าหมาน้อยมีช่องทางไปต่อ” เชฟหนุ่มเล่าโครงการอนาคต

โปรเจกต์ตามหารสใหม่ของวัตถุดิบอีสานด้วยศาสตร์หมักดอง และแปรผลเป็นเครื่องปรุงรสกับมื้ออาหาร
โปรเจกต์ตามหารสใหม่ของวัตถุดิบอีสานด้วยศาสตร์หมักดอง และแปรผลเป็นเครื่องปรุงรสกับมื้ออาหาร

เป้าหมายในอนาคตของหมาน้อย คือร่วมมือกับหน่วยงานมหาวิทยาลัยต่าง ๆ หรือภาครัฐ เพื่อค้นคว้าต่อยอดงานวิจัย และสร้างโปรดักต์ออกมาให้ได้ 

เขามองว่าปลายทางที่ยั่งยืนมาจากธุรกิจที่เลี้ยงตัวเองได้ และทำให้ฟู้ดแล็บนี้ได้ตั้งมั่นกับปณิธาน R&D ไปตลอดรอดฝั่ง 

“Future Food เป็นอีกหนึ่งความหวังของเกษตรกรครับ ตลาดในประเทศไทยยังน้อยมาก แต่หลายประเทศสนใจนำเข้า อย่างญี่ปุ่น เม็กซิโก ซึ่งเม็กซิโกเขาก็กินแมลง เห็นแมลงไทยก็กินได้ไม่เคอะเขิน แถมแมลงและสาหร่ายน้ำจืดยังตกอยู่ในกลุ่ม Super Food ซึ่งได้รับความนิยมในโลกตะวันตก หลายคนที่กินเขามองหาสารอาหาร ไฟเบอร์ทางเลือกให้ร่างกาย เขาก็สนใจ เราเลยอยากทำตลาดในเมืองนอกก่อน

“ประเทศไทยคงต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ เพราะของกินบ้านเราหลากหลายครับ พืชผักและของธรรมชาติมีเยอะ ไม่จำเป็นต้องกินแมลง ซึ่งก็เป็นเรื่องจริงนะ แต่เรามองว่าถ้ามันอร่อย ให้สารอาหาร ก็เป็นอีกทางเลือกที่น่าสนใจให้คนไทย” เชฟหนุ่มตบท้าย จากการชิมอาหารของหมาน้อย ขอยืนยันว่าผลงานรังสรรค์ของทีมงานทั้งสนุกและอร่อย จนน่าจับตามองทั้งอาหารและอนาคตของฟู้ดแล็บมาแรงแห่งภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

Writers

ภัทรียา พัวพงศกร

บรรณาธิการและนักจัดทริปแห่ง The Cloud ที่สนใจตึกเก่า งานคราฟต์ กลิ่น และละครเวทีพอๆ กับการเดินทาง

จิรณรงค์ วงษ์สุนทร

Art Director และนักวาดภาพประกอบ สนใจเรียนรู้เรื่องราวเบื้องหน้าเบื้องหลังของอาหารกับกาแฟ รวบรวมทั้งร้านที่คิดว่าอร่อย และความรู้เรื่องอาหารไว้ที่เพจถนัดหมี และรวมร้านกาแฟที่ชอบไปไว้ใน IG : jiranarong2

Photographer

จิรณรงค์ วงษ์สุนทร

Art Director และนักวาดภาพประกอบ สนใจเรียนรู้เรื่องราวเบื้องหน้าเบื้องหลังของอาหารกับกาแฟ รวบรวมทั้งร้านที่คิดว่าอร่อย และความรู้เรื่องอาหารไว้ที่เพจถนัดหมี และรวมร้านกาแฟที่ชอบไปไว้ใน IG : jiranarong2

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load