27 ธันวาคม 2562
25.33 K

“เมื่อเช้านี้ ทิม คุก ซีอีโอของ Apple มาที่นี่ด้วย”

ออ-อริศรา จักรธรานนท์ หนึ่งในผู้ก่อตั้งบริษัทสถาปนิกชื่อ Onion และเจ้าของโปรเจกต์ Samyan CO-OP ทักทายกับเราในบ่ายวันนั้น ซึ่งแน่นอนว่าไม่ทัน ทิม คุก ที่กลับไปแล้วช่วงก่อนเที่ยง

Samyan CO-OP ห้องสมุดเข้าฟรี 24 ชม. แห่งใหม่ที่จะเป็นได้ทั้งคาเฟ่และที่นั่งทำงาน

Samyan CO-OP คือ Co-Learning Space ตั้งอยู่ในสามย่านมิตรทาวน์ ที่อริศราและทีมร่วมกันสร้างขึ้นจากโจทย์ 3 ข้อ คือ พื้นที่เรียนรู้สำหรับนักเรียนนักศึกษาและคนทั่วไป ไม่เก็บค่าบริการ และเปิดตลอด 24 ชั่วโมง เธอตีความผ่านการสำรวจพฤติกรรมของนักเรียนนักศึกษาที่ชอบออกมานั่งทำงานหรืออ่านหนังสือนอกบ้าน ออกแบบ Co-Learning Space ที่มีพื้นที่อ่านหนังสือหลายรูปแบบ

บรรยากาศ คือสิ่งที่ทุกคนมองหาจากพื้นที่ที่สามสำหรับการอ่านหนังสือและทำงาน ถ้าเดินเข้ามาที่นี่ จะสัมผัสได้ว่ามีลักษณะเป็นกันเองกว่าห้องสมุดทั่วไปที่เรารู้จัก เธอนำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอได้รู้จากแบบสำรวจ มาออกแบบการใช้งานที่น่าจะตรงใจผู้ใช้งาน มีมุมนั่งหลายแบบ โต๊ะนั่งพื้น ที่นั่งหันหน้าออกหน้าต่าง โซฟาติดผนัง ไปจนถึงห้องประชุมสีดำน่าเกรงขาม และจุดเด่นคือหน้าต่างบานใหญ่รับแสงที่ทำให้บรรยากาศในนี้เปลี่ยนไปตลอดวัน แต่ Samyan CO-OP ไม่ได้ตั้งใจจะเป็นแค่พื้นที่ให้คนมาใช้งานและกลับไป แต่ออกแบบเพื่อสร้างพื้นที่ที่เอื้อต่อการเรียนรู้ 

Samyan CO-OP ห้องสมุดเข้าฟรี 24 ชม. แห่งใหม่ที่จะเป็นได้ทั้งคาเฟ่และที่นั่งทำงาน
Samyan CO-OP ห้องสมุดเข้าฟรี 24 ชม. แห่งใหม่ที่จะเป็นได้ทั้งคาเฟ่และที่นั่งทำงาน

และแม้จะมาไม่ทันเจอ ทิม คุก ในตอนสาย แต่เราก็ไม่เสียดายเท่าไหร่หรอก เพราะอริศราบอกว่า…

ช่วงเย็นคือเวลาที่สวยที่สุดของที่นี่

พื้นที่ฟรีตลอด 24 ชั่วโมง 

“โจทย์ตั้งต้นของ Samyan CO-OP คือพื้นที่สำหรับนักเรียนฟรียี่สิบสี่ชั่วโมง โดยที่ยังไม่รู้ว่าจะออกมาในรูปแบบไหน เพราะมันก็เป็นได้หลายแบบ คาเฟ่ก็ได้ Co-Working Space ก็ได้ ถ้าเป็นเรื่องเทคโนโลยีทันสมัยก็อาจจะเป็น Media Library หรือจะเป็น Public Working Area เหมือนใต้ตึกคณะตามมหาวิทยาลัย แล้วที่ตรงนี้จะเป็นอะไรล่ะ

“เราเริ่มจากแบ่งฟังก์ชันที่อยากจะมีเป็นสี่อย่าง หนึ่ง ที่อ่านหนังสือคนเดียว (Focus) สอง ที่นั่งอ่านหนังสือเป็นกลุ่ม (Collaborate) สาม ที่พบปะผู้คน (Socialize) และสุดท้าย ที่เรียนรู้ (Learn) สำหรับจัดงานแบบ TED Talks หรืออะไรอย่างนั้น”

คำถามต่อมาคือ จะใช้พื้นที่ยังไง และแต่ละฟังก์ชันจะมีสัดส่วนเท่าไหร่ 

Samyan CO-OP ห้องสมุดเข้าฟรี 24 ชม. แห่งใหม่ที่จะเป็นได้ทั้งคาเฟ่และที่นั่งทำงาน

“ถ้าทำเป็นห้องสมุด ส่วนที่นั่งอ่านหนังสือคนเดียวจะเยอะ ส่วนอื่นจะเล็กลง ถ้าเป็นศูนย์กลางการเรียนรู้ ส่วนที่เป็น Learn ก็จะเยอะ มีที่จัดเสวนา สัมมนาต่างๆ ถ้าเป็นคาเฟ่ ส่วนที่ไว้เข้าสังคมก็มากหน่อย สัดส่วนของฟังก์ชันจะให้คาแรกเตอร์ของพื้นที่ที่ไม่เหมือนกัน”

อริศราตีโจทย์นี้ผ่านการสำรวจความคิดเห็นของเด็กนักเรียนและนิสิตนักศึกษา เริ่มจากคำถามง่ายๆ อย่างเขาชอบอ่านหนังสือหรือทำงานนอกบ้านไหม 

“คำตอบมันน่าตกใจมาก เพราะเกือบครึ่งหนึ่งชอบทำงานอ่านหนังสือนอกบ้าน ซึ่งนั่นคือสามปีที่แล้วนะ ตอนสำรวจคิดว่าอย่างเก่งก็ไม่เกินสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ไม่คิดว่าจะครึ่งๆ ทีแรกเข้าใจว่าอาจจะเป็นเด็กหอ อยู่หอไม่มีที่ ไม่สะดวก แต่ไม่ใช่ เด็กทั่วไปนี่แหละ”

“แล้วเขาให้เหตุผลว่าอะไร?”

Samyan CO-OP ห้องสมุดเข้าฟรี 24 ชม. แห่งใหม่ที่จะเป็นได้ทั้งคาเฟ่และที่นั่งทำงาน

“มีเยอะเลย อันดับหนึ่งคือ เปลี่ยนบรรยากาศ อยู่บ้านแล้วหลับ อ่านที่เดิมๆ ไม่มีสมาธิ เรื่องถัดมาก็มีนัดเจอเพื่อน เรื่องสิ่งอำนวยความสะดวก ซึ่งก็เป็นเรื่องรองต่อจากบรรยากาศ”

ในท้ายที่สุด Samyan CO-OP จึงออกมาในรูปแบบคล้ายกับห้องสมุดที่สุด โดยมีพื้นที่สำหรับอ่านหนังสือเยอะ เพราะตั้งใจอยากให้เป็นพื้นที่ที่คนมานั่งทำงานหรืออ่านหนังสือ

อาคาร 5 หลังใน 1 สเปซ

Samyan CO-OP ในตอนแรกคือพื้นที่ 2 ชั้นของตึก

“พอเป็นพื้นที่ที่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง เรื่องความปลอดภัยเป็นสิ่งสำคัญ เราเลยอยากให้ทุกที่ในนี้สามารถมองเห็นกันได้หมด ดังนั้น ถ้าเป็นสองชั้น คนข้างล่างก็จะไม่เห็นคนข้างบน เลยรื้อออกให้รวมกันเป็นชั้นเดียว แล้วทำเป็นอาคารห้าหลัง วิธีนี้ปลอดภัยที่สุดเพราะมองเห็นกันหมด แล้วเราออกแบบตามรีเสิร์ชหมดเลย ปกติไม่เคยทำตามนะ (หัวเราะ) แต่ครั้งนี้เราอยากรู้ว่าถ้าลองทำตามรีเสิร์ชดูจะเป็นยังไง”

Samyan CO-OP ห้องสมุดเข้าฟรี 24 ชม. แห่งใหม่ที่จะเป็นได้ทั้งคาเฟ่และที่นั่งทำงาน

เมื่อรีเสิร์ชบอกว่าคนออกมาทำงานนอกบ้านเพราะอยากเปลี่ยนบรรยากาศ อริศราและทีมจึงใส่ใจทุกรายละเอียด เช่น เลือกใช้ที่นั่งหลายๆ แบบ ทั้งโซฟา เก้าอี้ และการนั่งพื้น เพื่อจะทำให้ที่นี่ไม่เหมือนอยู่บ้าน และการมาที่นี่ในวันนี้ก็จะไม่เหมือนที่มาเมื่อวานหรือวันก่อนด้วยเช่นกัน

Samyan CO-OP ห้องสมุดเข้าฟรี 24 ชม. แห่งใหม่ที่จะเป็นได้ทั้งคาเฟ่และที่นั่งทำงาน

“เราแบ่งเป็นโซน เพราะสมาธิของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ไม่ใช่ว่าต้องนั่งเงียบๆ แล้วจะมีสมาธิ คนที่ชอบนั่งในที่เสียงดังๆ ก็มี อาคารห้าหลังนี้จึงแบ่งตามฟังก์ชัน เราเอาห้องที่เงียบที่สุดไปไว้ตรงกลาง ต่างจากที่อื่นที่เขาจะเก็บห้องนี้ไว้หลบๆ อยากให้ส่วนตัว เพราะจากการสำรวจพบว่า คนที่ออกมาทำงานนอกบ้านเขาไม่แคร์ว่าใครจะมอง ไม่รู้สึกเขิน พาร์ตของการเรียนรู้เราทำเป็นขั้นบันได ข้างบนเป็นห้องใหญ่สำหรับเลกเชอร์ ทาสีฟ้าที่ตอนแรกเราอยากใช้สีเขียวมิ้นต์ แต่ทีมวิศวกรกลัวจะหวานไป ข้างล่างเป็นร้านกาแฟ นอกจากนี้ก็มีส่วนของห้องประชุมสามห้อง ใช้สีขาว เทา ดำ สีเข้มจะช่วยให้บรรยากาศซีเรียสกว่าสีอ่อน มีส่วนที่เป็นห้องเลกเชอร์ส่วนตัว แล้วก็มีพื้นที่สำหรับคนที่ต้องการความเงียบจริงๆ เป็นห้องเดี่ยว กับ Skyreading Zone โต๊ะอ่านหนังสือที่มองเห็นวิว แล้วพอมันเปิดตลอดเวลา เราก็เลยเพิ่มฟังก์ชันพวกตู้กดน้ำ ขนม มีบริการน้ำร้อนให้ต้มมาม่า (ยิ้ม)”

Samyan CO-OP ห้องสมุดเข้าฟรี 24 ชม. แห่งใหม่ที่จะเป็นได้ทั้งคาเฟ่และที่นั่งทำงาน
Samyan CO-OP ห้องสมุดเข้าฟรี 24 ชม. แห่งใหม่ที่จะเป็นได้ทั้งคาเฟ่และที่นั่งทำงาน

เรียนรู้ผ่านงานออกแบบ

สิ่งที่ยากที่สุดของ Samyan CO-OP คือรายละเอียดยิบย่อยที่ไม่ต้องสังเกตก็พอจะเดาได้ ไม่ว่าจะเป็นอาคาร 5 หลังที่มีฟังก์ชันแตกต่างกัน ห้องเล็กห้องน้อยในมุมต่างๆ ที่มีโจทย์ว่าต้องมองเห็นถึงกัน บันไดนอกอาคารที่ตั้งใจให้เห็นการเคลื่อนไหวของคนตลอดเวลา รวมถึงการจัดการกับการเคลื่อนไหวของคนที่จะมาใช้พื้นที่แห่งนี้ ทางเดินที่ไม่แคบจนเดินไม่สะดวก และไม่กว้างจนสิ้นเปลืองพื้นที่ กลายเป็นว่าทุกตารางนิ้วของพื้นที่นี้ออกแบบมาเพื่อการใช้งานทั้งหมด

“ที่ทำงานในอุดมคติของเราต้องโปร่ง โล่ง สว่าง ด้วยความที่มันเปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง เราเลยพยายามเปิดหน้าต่างให้มากที่สุด ให้มีแสงธรรมชาติ จะได้รู้ด้วยว่ามาทำงาน มาอ่านหนังสือ ใช้เวลาไปนานเท่าไหร่แล้ว หรือถ้าสังเกตจะมีนาฬิกาใหญ่ๆ อยู่ตรงทางเข้าด้วย ซึ่งเป็นความตั้งใจของเรา”

นอกจากความโปร่ง​และความหลากหลายของฟังก์ชันการใช้งานแล้ว สิ่งที่ทำให้ที่นี่พิเศษกว่า Co-Working Space ที่อื่นคือ ความเป็นกันเอง

Samyan CO-OP ห้องสมุดเข้าฟรี 24 ชม. แห่งใหม่ที่จะเป็นได้ทั้งคาเฟ่และที่นั่งทำงาน

“มันไม่เหมือนการเข้าห้องสมุดที่จะทางการ เกร็ง เราคิดว่าพอเดินเข้ามาที่นี่มันรู้สึกเป็นกันเองกว่า อาจจะเพราะเราออกแบบให้คาเฟ่อยู่ข้างหน้า และการใช้สีฟ้ากับอาคารแรกที่คนจะเห็น มันทำให้ที่นี่อยู่กึ่งกลางระหว่างคาเฟ่กับห้องสมุด”

หลังจากเปิดมาได้ 3 เดือน อริศราเข้ามาสังเกตการณ์เป็นระยะ ได้เห็นขาประจำของ Samyan CO-OP หลายคน และทำให้เธอได้เรียนรู้ว่า นอกจากเด็กสมัยใหม่จะชอบอ่านหนังสือหรือทำงานนอกบ้านแล้ว ยังอยู่ดึกดื่นจนข้ามคืนเลยไปอีกวันด้วย

Samyan CO-OP ห้องสมุดเข้าฟรี 24 ชม. แห่งใหม่ที่จะเป็นได้ทั้งคาเฟ่และที่นั่งทำงาน
Samyan CO-OP ห้องสมุดเข้าฟรี 24 ชม. แห่งใหม่ที่จะเป็นได้ทั้งคาเฟ่และที่นั่งทำงาน

“เขาอ่านหนังสือกันแบบข้ามคืนแล้วไม่กลับบ้าน วันแรกที่เปิดก็มีเด็กมาพร้อมไอแพด โน๊ตบุ๊ก มีเสื้อหนาว จะมีคนเดิมๆ อยู่ที่นี่ตลอดเวลา ไม่กลับบ้าน เราเลยไปถามว่าอยู่หอเหรอ เขาตอบว่า เปล่า อยู่บ้าน แต่อยู่บ้านแล้วหลับ อ่านแล้วง่วงก็ไปที่เตียง ไปที่เตียงก็ต้องนอน เลยมาอ่านที่นี่แทน (หัวเราะ) เคยสงสัยนะว่าทำไมเด็กขยันขนาดนี้ นี่อ่านจริงๆ เหรอ หรือจริงๆ มานั่งเล่นเกม แต่เปล่า เขาอ่านจริงๆ”

พื้นที่สาธารณะสำหรับทุกคน

ความเป็นกันเองที่อริศราพูดถึง แสดงอยู่บนกระดานเขียนความในใจขนาดใหญ่ในพื้นที่แห่งนี้ มีทั้งการตัดพ้อขอค่าขนมเพิ่ม ถ้อยคำขอกำลังใจช่วงสอบ เหมือนสมัยก่อนที่เรานิยมเขียนโต้ตอบกันหลังประตูห้องน้ำ 

ความเป็นกันเองที่ว่า ยังรวมไปถึงการที่นักเรียนนักศึกษาที่เข้ามาใช้ช่วยกันเป็นครูใหญ่ คอยสอดส่องดูแลว่ามีใครเสียงดังในห้องเงียบ หรือใครจองโต๊ะแล้วหายไปนาน 

ตั้งแต่ Samyan CO-OP เปิดตัว นอกจากเด็กวัยเรียนที่เข้ามาใช้พื้นที่ ก็ยังมีผู้ใหญ่จากทั้งภาครัฐและเอกชนมาดูเป็นตัวอย่าง เพราะแปลกใจที่เด็กสมัยใหม่ต้องการพื้นที่แบบนี้

“เราอยากให้ทำพื้นที่แบบนี้เยอะๆ เด็กจะได้มีที่ไป ยิ่งอยู่ในห้างยิ่งดี จะได้มีทางเลือก ดีกับเด็ก ดีกับห้างด้วย ได้มีคนมาเยอะๆ เด็กก็จะได้มีที่อ่านหนังสือ ถ้าไม่อยากอยู่บ้านก็ไม่ต้องไปเสียเงิน ไม่ต้องไปนั่งในที่ที่ไม่ปลอดภัย บริษัทเราก็มีโปรเจกต์พื้นที่แบบนี้อีกอันนึง แต่ไม่ได้อยู่กลางเมือง ถ้าสามารถมีแบบนี้ได้ทุกมุมเมืองก็ดีเนอะ”

“จะได้มีที่อื่นนั่งทำงานนอกจากใต้คณะบ้าง”

“ใช่ ใต้คณะยุงกัด (หัวเราะ)”

Samyan CO-OP ห้องสมุดเข้าฟรี 24 ชม. แห่งใหม่ที่จะเป็นได้ทั้งคาเฟ่และที่นั่งทำงาน

Writer

พิมพ์อร นทกุล

บัญชีบัณฑิตที่พบว่าตัวเองรักหมามากกว่าคน

Photographer

ธีรพันธ์ ลีลาวรรณสุข

ช่างภาพ นักออกแบบกราฟิก นัก(หัด)เขียน โปรดิวเซอร์และผู้ดำเนินรายการพอดแคสต์ และอื่นๆอีกมากมายแล้วแต่ว่าไปเจออะไรน่าทำ IG : cteerapan

Share Location

รวมสถานที่สวยและดีที่อยากชวนคุณแวะเวียนไปช่วงวันหยุด

“ถ้าคนอกหักเดินเข้าร้านกาแฟ คุณจะเสิร์ฟเมนูอะไรให้เขา” เราถามบาริสต้า

“เราเดินไปหยิบเบียร์มาให้ก่อนเลย” เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม เผยความทะเล้นของชายหนุ่ม นี่เป็นเหตุการณ์จริงที่เคยเกิดขึ้นที่นี่ ในวันหม่นเทาที่หัวใจไม่อาจซ่อมแซมได้ด้วยเครื่องดื่มมีคาเฟอีน 

บาริสต้าคนที่ว่า คือ พูน-รัชนนท์ เทพบุตร, ส่วนที่นี่คือ ‘Poonypoonycoffee

Poonypoonycoffee ร้านกาแฟในบ้านย่านสุทธิสารของบาริสต้าไทยในเมลเบิร์นที่เป็นขวัญใจคนทั้งซอย

ความสนุกฉบับย่อส่วนก่อนเข้าสู่เนื้อหา ขอเล่าสู่คุณฟังแบบกระชับ พูนเป็นบาริสต้าย่างเข้าปีที่ 11 ถ้าถอยหลังกลับไป 3 ปีก่อน เขาเปิดร้านกาแฟเล็ก ๆ ท้ายซอยบ้านท่ามกลางสถานการณ์โควิด-19 ถ้าถอยหลังกลับไป 6 ปีก่อน เขาเป็นบาริสต้า (และเคยเปิดร้านกาแฟ) ในเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย ถ้าถอยหลังกลับไปอีก 8 ปีก่อน เขาเพิ่งตบเท้าเข้าสู่วงการกาแฟและบาริสต้าในร้านย่านกรุงเทพฯ 

ลูกบ้าของพูนก็ดีเดือด เขาตัดสินใจเปิด Poonypoonycoffee ภายในระยะเวลาเพียง 7 วัน ขนาดที่ว่าเครื่องบด เครื่องชงกาแฟ ยันข้าวของตกแต่งร้าน ล้วนเป็นของที่ยืมเพื่อนและคุณแม่มาทั้งหมด!

ไม่เว้นแม้แต่การตั้งชื่อร้าน ที่เขาได้ยินเสียงแว่วผ่านหูมาจากร้านกิน-ดื่มยามดึก 

วันนี้พูนพาร้านกาแฟท้ายซอยของเขาเดินทางเข้าสู่ปีที่ 3 จากร้านจิ๋ว ๆ ก็ขยับขยายชวนเพื่อนวัยโจ๋ มาปล่อยของเจ๋ง ๆ ด้วยกัน รับรองว่าแจ๋วทั้งกาแฟ ขนม และอาหาร ฉบับยกออสเตรเลียมาไว้ที่สุทธิสาร

Poonypoonycoffee ร้านกาแฟในบ้านย่านสุทธิสารของบาริสต้าไทยในเมลเบิร์นที่เป็นขวัญใจคนทั้งซอย

เรากำลังเสิร์ฟรสชาติชีวิตของบาริสต้าบ้าพลังวัย 34 – บางวันขมขื่น บางคืนเปรี้ยวซ่า 

ขอให้คุณดื่มด่ำเรื่องราวแก้วนี้อย่างมีความสุข เพราะชีวิตพูนครบรสเหมือนมิติกาแฟ

จิบแรก

“เราเริ่มจากศูนย์จริง ๆ ใช้โต๊ะสนามกางเป็นบาร์กาแฟ เรายืนอีกฝั่ง ลูกค้ายืนอีกฝั่ง”

พูนเล่าถึงวันแรกของการเป็นเจ้าของร้านกาแฟขนาดเล็กมากที่ขายแค่กาแฟดริปและโคลด์บรูว์ ก่อนโรคระบาดจะพลิกชีวิต เขากำลังจะเป็น Head Barista ที่ Code Black Coffee เมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย

“จำลูกค้าคนแรกได้ไหม” เราชวนเขาทบทวนถึงวันแรกหลังตัดสินใจเปิดมินิบาร์กาแฟ

“พี่สาว” เขาตอบทันที “แต่พี่สาวเราไม่กินกาแฟนะ ลูกค้าเจ้าแรกของร้านคือคนทั้งซอย (ซอยสบายใจ แยก 4) เพราะซอยนี้เราโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก รู้จักกันหมด เขาเลยกลายเป็นลูกค้า”

ซอยสบายใจ แยก 4 ส่งออกลูกหลานไปเมืองนอกหลายบ้าน มีทั้งเกาหลี ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย ฯลฯ พูนเป็นคนแรก ๆ ที่กลับมา พอรวมตัวกันอีกครั้งเหมือนได้นั่งแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมโดยไม่ต้องเดินทาง

Poonypoonycoffee ร้านกาแฟในบ้านย่านสุทธิสารของบาริสต้าไทยในเมลเบิร์นที่เป็นขวัญใจคนทั้งซอย

เพียง 1 ขวบปี Poonypoonycoffee ก็มีหน้าร้านอยู่ในบ้านเช่าบริเวณท้ายซอย ห่างจากบ้านของเขาเพียงไม่กี่ก้าวเดิน พูนเก็บหอมรอมริบ ค่อย ๆ ซื้อเครื่องปรับอากาศ ซื้อไฟ ซื้อเครื่องบดกาแฟ ซื้อของตกแต่งเป็นของตัวเอง แถมขายทุกอย่างที่พอจะขายได้ ไม่เว้นแม้แต่ขนมถุงในความทรงจำ

“เราหาเงินสุดฤทธิ์ เอาหมด ขนมถุง 10 บาทก็ขาย มีโมนาลิซ่ายืนขายอยู่” เขาชี้ให้ดู

ร้านกาแฟแห่งนี้ตกแต่งสนุกดี ล้วนเป็นของสะสมของเจ้าบ้าน มีตั้งแต่ตุ๊กตาจิ๋วบนคานไม้ บางตัวก็แอบอยู่ตามซอก ตามมุม บนชั้นวางแก้วก็มีแก้วสกรีนลายหญิงสาวสวมเสื้อผ้าน้อยชิ้น มีโมเดลชายหนุ่มโป๊เปลือยจนเห็นจู๋ และสารพัดข้าวของที่ไม่คาดคิดว่าจะอวดโฉมอยู่ในร้านกาแฟแห่งนี้

จริง ๆ เป็นความตั้งใจ พูนอยากให้ร้านเป็นเสมือนบ้านที่เจอเขาได้เสมอหลังบาร์กาแฟ บรรยากาศอบอุ่น เป็นกันเองจนเกิดบทสนทนาขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ และแวะเวียนมาได้บ่อยตามใจต้องการ

Poonypoonycoffee ร้านกาแฟในบ้านย่านสุทธิสารของบาริสต้าไทยในเมลเบิร์นที่เป็นขวัญใจคนทั้งซอย
Poonypoonycoffee ร้านกาแฟในบ้านย่านสุทธิสารของบาริสต้าไทยในเมลเบิร์นที่เป็นขวัญใจคนทั้งซอย

ยุคแรกของร้านกาแฟ พูนอยากนำเสนอกาแฟคลาสสิกฉบับออสเตรเลีย อย่างเอสเปรสโซ่ ลองแบล็ก แฟลตไวต์ คาปูชิโน่ ฯลฯ เขาเฟ้นหาเมล็ดกาแฟไทยที่มีรสชาติใกล้เคียงกับเมล็ดกาแฟที่เมลเบิร์นที่สุด พูนบอกว่าคนออสเตรเลียไม่ดื่มกาแฟเปรี้ยว เน้นดื่มกาแฟรสชาติหนัก ๆ ขม ๆ จนเขาเจอเมล็ดกาแฟจากดอยปางขอนของรุ่นพี่ที่รู้จัก ก็โป๊ะเชะ! แต่เมื่อเปิดทำการจนเข้าที่เข้าทาง บาริสต้าหนุ่มก็ยังต้องปรับตัว เรียนรู้ไปพร้อม ๆ กับพฤติกรรมการดื่มกาแฟของคนไทยซึ่งต่างจากคนที่นู่นโดยสิ้นเชิง

เราชวนพูนแบ่งปันประสบการณ์ในฐานะผู้คลุกคลีกับวงการกาแฟออสเตรเลียมา 6 ปี

“พฤติกรรมการดื่มกาแฟของคนไทยกับคนออสเตรเลียต่างกันยังไง” เราสงสัย

“คนออสเตรเลียกินกาแฟแทนน้ำ” เขาเปรย “เขากินกาแฟเพื่อใช้ชีวิต 1 คนกินกาแฟประมาณ 4 – 5 แก้ว กินตั้งแต่ 7 โมงเช้ายันเลิกงานกลับบ้าน เราไปเรียนภาษาอังกฤษ 3 เดือนแรก เขามีวิชาสอนเข้าร้านกาแฟสำหรับคนต่างชาติเลยนะ ว่าต้องทำอะไรบ้าง ทักทายใครบ้าง มีเมนูอะไรบ้าง

“ในมุมของคนทำงานด้านบริการก็ต้องเรียนรู้พวกนี้ด้วยเหมือนกัน จนถึงการรับลูกค้าและบริการลูกค้า เพราะร้านกาแฟไม่ใช่แค่ร้านกาแฟ แต่ร้านกาแฟคือโรงแรมที่ขายเฉพาะกาแฟ เมื่อลูกค้าเข้ามา เราต้องดูแลเขาประดุจครอบครัว และเสิร์ฟกาแฟแก้วที่ดีที่สุดให้กับเขา” พูนบอกสิ่งที่เขายึดถือตลอดมา

“ส่วนคนไทยยังขาดความเข้าใจเรื่องกาแฟ เช่น คนไทยเคยเข้าใจว่ากาแฟขมเท่ากับอร่อย หรือกาแฟเปรี้ยวเท่ากับไม่อร่อย ซึ่งความเข้าใจแบบนั้นตอนนี้ดีขึ้นแล้ว อีกอย่างเราพยายามแชร์ข้อมูลที่ถูกต้องเกี่ยวกับกาแฟให้ลูกค้า เรามองว่าเรื่องกาแฟยังไปได้อีกไกลมากในประเทศไทย”

Poonypoonycoffee ร้านกาแฟในบ้านย่านสุทธิสารของบาริสต้าไทยในเมลเบิร์นที่เป็นขวัญใจคนทั้งซอย

กาแฟที่ดีในนิยามของบาริสต้าวัย 34 คนนี้เป็นแบบไหน เราคิดเผื่อว่าคุณสงสัยเหมือนกัน

“กาแฟที่ดี คือ กาแฟที่มีครบทุกมิติ เวลาสกัดกาแฟออกมา 1 แก้ว ใน 1 จิบต้องมีทุกรสชาติ ตั้งแต่เปรี้ยว เค็ม หวาน ขม บาริสต้าควรทำสิ่งนี้ออกมาให้ลูกค้าดื่มและให้ความรู้กับเขาด้วย” 

มีข้อมูลอีกอย่างที่บาริสต้าจากเมลเบิร์นเล่าให้เราฟัง และเราอยากให้เขาเล่าให้คุณฟังเอง

“การเปิดร้านกาแฟของคนเมลเบิร์น จะเป็นร้านกาแฟที่ปรับตัวให้เข้ากับพื้นที่ที่มี เช่น พูนนี่เปิดร้านกาแฟในตึกเก่า พูนนี่จะไม่เปลี่ยนร้าน แต่ปรับตัวให้เข้ากับบริบทพื้นที่เดิม พื้นไม้เดิม ๆ อิฐแดงเดิม ๆ ให้ความสำคัญกับเครื่องชงกาแฟและเมล็ดกาแฟมากกว่า ที่สำคัญ ต้องเป็นมิตรกับร้านกาแฟข้างเคียง

“เป็นมิตรที่ดีเลยนะ เช่น นมหมดก็เดินไปยืมร้านข้าง ๆ บางทีก็อัปเดตเทรนด์กาแฟกัน ไปออกอีเวนต์หรือแฮงก์เอาต์ด้วยกัน เพราะทุกคนช่วยกันชูให้วงการกาแฟบ้านเขาพัฒนา คงไม่ใช่คู่แข่ง สุดท้ายแล้วสไตล์อาหารหรือกาแฟที่ทำออกมาแต่ละร้านไม่เหมือนกัน เราบังคับให้ใครมาชอบร้านเราไม่ได้ เราเชื่อว่าเราทำดีที่สุดในมุมของเรา ถ้าใครบังเอิญชอบก็ถือเป็นกำไร” พูนปันความเห็นที่เคยประสบ

ขอตีโค้งยูเทิร์นกลับมาที่เรื่องราวของร้าน Poonypoonycoffee ย่านสุทธิสาร ที่เริ่มต้นจากศูนย์ จนเข้าสู่ปีที่ 3 ของการเดินทาง กัปตันพูนมีเพื่อนร่วมเดินทางด้วยกันแล้ว! ร้านจิ๋วกำลังขยายความเจ๋งแจ๋ว 

Poonypoonycoffee ร้านกาแฟในบ้านย่านสุทธิสารของบาริสต้าไทยในเมลเบิร์นที่เป็นขวัญใจคนทั้งซอย

พูนชวนรุ่นน้องที่เก่งกาจด้านอาหารและขนมมาติดเกาะด้วยกัน (มาทำร้านด้วยกัน) เพราะรสมือดี สมัยอยู่ออสเตรเลียก็ทำอาหารกินด้วยกันบ่อย ๆ พอเชฟแลนดิ้งที่ร้าน พูนนี่พูนนี่ก็ขอเสิร์ฟอาหารสไตล์ออสซี่ในบ้านท้ายซอยย่านสุทธิสาร เป็นอาหารทานง่าย ๆ ปราศจากโมโนโซเดียมกลูตาเมต

“มีเมนูหนึ่งเราประทับใจมาก ชื่อว่า Poonny Breaky น้องเขาคิดมาให้ เพราะแม่งดันจำได้ว่าเราชอบกินอะไรเป็นมื้อเช้า ก็มีมะเขือเทศ เห็ด เบคอน ไข่ 2 ฟอง และขนมปัง ดันรู้อีกว่าเราชอบกินกล้วย ก็มี Banana Bread ส่วนเมนูแบบคนออสเตรเลียก็มีพวก Salmon on Toast, Avocado on Toast”

พูนสาธยายเมนูอร่อยที่เข้ามาเติมเต็มบ้านกาแฟหลังนี้ ไม่นานนักก็มีขนมมาเสิร์ฟถึงโต๊ะไม้ตัวยาวที่เคยเป็นโต๊ะทำงานของคุณแม่มาก่อน คงไม่ต้องบอกว่าขนมอบอร่อยจนต้องยกนิ้วโป้ง 2 นิ้ว ประทับใจครัวซองต์ทานคู่กับแยมสตรอว์เบอร์รีโฮมเมดมาก กระซิบเลยว่ามีขนมอบและขนมเค้กเพียบ! 

นอกจากเครื่องดื่มสำหรับสายคาเฟอีน พูนยังคิดเมนูไทยประดิษฐ์ หยิบผลไม้มาทำเครื่องดื่มเพิ่มความสดชื่น เป็นการสร้างเมนูใหม่จากวัตถุดิบต้นทุนที่มีอยู่แล้ว อย่าง Yakuza Sour ที่เขาได้แรงบันดาลใจจากเครื่องดื่มมัทฉะผสมยูสุในร้านอาหารญี่ปุ่น สมัยยังใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศออสเตรเลีย

ร้านกาแฟและอาหารฉบับออสเตรเลียในบ้านท้ายซอยย่านสุทธิสาร ที่อยากให้ความรู้ด้านกาแฟแบบถูกต้องกับนักดื่มทุกคน

ขอเปิดประตูความน่ารักมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งด้วยเมนู Babychino ที่เราเพิ่งเคยได้ยินครั้งแรก พูนบอกว่าเป็นเมนูซิกเนเจอร์ของ Poonypoonycoffee มันคือฟองนมที่ถูกปั้นแต่งให้เป็นสารพัดสิ่งที่ลูกค้าต้องการ

“มันเป็นเมนูที่คนชอบมาก แต่เราขี้เกียจทำ” เจ้าของร้านตอบด้วยรอยยิ้มยียวน

“จริง ๆ เมนูนี้เป็นเมนูของเด็ก ตอนเราทำงานที่เมลเบิร์น เวลาเด็กไปร้านกาแฟกับพ่อแม่ก็อยากสั่งคาปูชิโน่เหมือนพ่อ แต่เด็กกินกาแฟไม่ได้ ก็เลยเกิดเมนู Babychino ขึ้น ด้วยความที่เราเรียนศิลปะมา ก็พอจะปั้นฟองนมเป็นรูปต่าง ๆ ได้ ทำให้เด็ก ๆ ติดใจ และเราเริ่มมีชื่อเสียงจากการทำลาเต้อาร์ตอยู่แล้ว เจ้าของร้านเลยให้เรามาประจำที่ร้านเขาทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เด็ก ๆ ก็จะบอกว่า ‘อยากกินหมี’ (ทำเสียงสดใส) เราเป็นขวัญใจเด็ก เพราะพูนนี่จะปั้นหมีให้ แล้วก็แถมคุกกี้ให้ด้วย เด็กกรี๊ดกว่าเดิม”

“ถ้าวันไหนพูนนี่ขี้เกียจทำเมนู Babychino จะบอกลูกค้าว่าอะไร” เราโยนคำถามยียวน

“นมหมด” เขาหัวเราะ เราก็หัวเราะ เพราะคงไม่มีใครเชื่อ “ที่เราทำเมนู Babychino เก่ง เพราะเราใช้เวลาปีกว่าในการศึกษาเรื่องนม ตั้งแต่พันธุ์วัว โปรตีนในนมแต่ละยี่ห้อ อุณหภูมิที่เหมาะในการตีฟองนม ถ้าอุณหภูมิต่างกันฟองนมจะออกมาเป็นยังไง จนถึงการทดลองปั้นและทดลองวางในแก้วกาแฟ”

ร้านกาแฟและอาหารฉบับออสเตรเลียในบ้านท้ายซอยย่านสุทธิสาร ที่อยากให้ความรู้ด้านกาแฟแบบถูกต้องกับนักดื่มทุกคน
ร้านกาแฟและอาหารฉบับออสเตรเลียในบ้านท้ายซอยย่านสุทธิสาร ที่อยากให้ความรู้ด้านกาแฟแบบถูกต้องกับนักดื่มทุกคน

“อาชีพบาริสต้าคือการสื่อสาร เหมือนบาร์เทนเดอร์ เราเป็นคนชอบคุย ชอบถาม อยากกินอะไร ชอบแบบไหน ลองเปลี่ยนมากินเมนูนี้มั้ย ถ้าคิดไม่ออกช่วยคิดให้ มันเป็นเสน่ห์ของร้านนะ เหมือนเราได้ดูแลลูกค้าอย่างใกล้ชิด ไม่ใช่ลูกค้าสั่ง บาริสต้าจิ้ม ๆ กด ๆ จ่ายเงิน เอามาเสิร์ฟแล้วแยกย้าย ซึ่งแบบนี้เราไม่ชอบและไม่อยากเป็นแบบนั้นด้วย การทำงานที่ออสเตรเลีย ทำให้เราเรียนรู้ว่ากาแฟก็คือกาแฟ คนที่นั่นไม่ได้ต้องการความพิเศษ บางทีแค่ต้องการเพื่อนคุยในระยะเวลาสั้น ๆ แค่นั้นด้วยซ้ำ

“การที่เราพูดอะไรบางอย่างออกไป อาจทำให้เขามีความสุขทั้งวันเลยก็ได้ มีครั้งหนึ่งเราเจอลูกค้าหน้าบึ้ง เราเลยทำกาแฟที่มีรูปผู้หญิงนั่งอ้าขาเสิร์ฟให้เขา เขาวิ่งมากอดเราเลย Today I feel so blue, you made my day. เขาหัวเราะออกมาจากที่นั่งหน้าเครียด” พูนบำบัดผู้คนด้วยพลังงานดีในตัวเขา 

ระหว่างสนทนา พูนคุยกับน้องบาริสต้าฝึกหัดด้วยภาษากาแฟ ไม่นานนักกาแฟร้อนสีดำเข้มส่งกลิ่นหอมก็ตั้งตรงหน้าของเขา พูนยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ เราปล่อยให้เขาละเลียดรสชาติเพียงครู่

“ทำไมถึงเลือกดื่มเมนูร้อนตอนนี้” เราถามเขาพลางมองออกไปเห็นแดดจ้าของกรุงเทพฯ 

“เราต้องการดื่มอะไรร้อน ๆ เพราะเหมือนมีอะไรติดตรงคอ ต้องการเครื่องดื่มลงไปลวกคอที่ไม่ใช่น้ำร้อนเปล่า ๆ อีกอย่างน้องกำลังอยากฝึกทำกาแฟ เขาก็มาฝึกกับเรา เพราะอยากไปช่วยร้านของเพื่อนในอนาคต” พูนตอบคำถาม แถมเขายังบอกอีกว่า แค่ฟังเสียงจากเครื่องกาแฟก็รู้แล้วว่าบาริสต้าฝึกหัดคนนี้ทำผิดหรือถูก แม้กระทั่งเสียงตีฟองนมก็ด้วย! ยกตำแหน่งหูอัจฉริยะนัมเบอร์วันให้เขาเลย 

ร้านกาแฟและอาหารฉบับออสเตรเลียในบ้านท้ายซอยย่านสุทธิสาร ที่อยากให้ความรู้ด้านกาแฟแบบถูกต้องกับนักดื่มทุกคน

“เมนูที่คุณเพิ่งดื่ม เรียกว่า Long Black ใช่มั้ย” เราวกกลับไปแก้วเดิม 

“ใช่ เข้มข้น มันมีอะไรหลาย ๆ อย่างในความเรียบง่ายของกาแฟแก้วนี้ มีทั้งน้ำเปล่า มีทั้งความเค็ม มีทั้งความกร่อย เวลาดื่มเข้าไปจะรู้สึกเหมือนดื่มน้ำบ๊วย แน่น หอมกลิ่นถั่วและช็อกโกแลต ซึ่งชีวิตเราขมเหมือน Long Black เลย เคยเปิดร้านกาแฟที่เมลเบิร์น ล้มละลาย จนเหลือเงินแค่ 3 ดอลลาร์ฯ” 

พูนกำลังชวนจิบกาแฟแก้วที่ขมที่สุดในชีวิตของเขา (เราคิดว่าอย่างนั้น)

“เปิดนานเท่าไหร่” เราถามทันที หลังจากได้ยินและสิ้นประโยค ‘ล้มละลาย’

“เดือนเดียว หมุนเงินไม่พอ เพราะใช้เงินเก็บตัวเอง” แล้วที่บ้านคุณรู้เรื่องนี้ไหม เราถามต่อ

“รู้ตื้น ๆ วันนั้นเราตัดสินใจโทรหาแม่ พูดไม่ออก ถ้าพูดคงน้ำตาแตก ก็เลยกดวาง ตอนนั้นเราเหลือเงินแค่ 3 เหรียญฯ ซื้ออาหารกินยังไม่ได้เลย เลยไปขอข้าวจากร้านที่เราเคยทำงานพาร์ตไทม์

“เราบอกเพื่อนว่า My business failed, no money. นี่เป็นอีกหนึ่งรสชาติในชีวิตเรา” 

เราไม่แน่ใจว่ารสชาติสุดท้ายที่ทิ้งไว้ในปากจะหวานหรือขม คงมีแต่เขาที่รู้คำตอบของรสชาติชีวิตแก้วนี้ แต่เราชื่นชมความกล้าได้กล้าเสียของพูน ไม่เช่นนั้นเขาคงพูดได้ไม่เต็มปากว่า ‘ชีวิตมันขม’

วางแก้ว

พูนวางแก้วกาแฟสีขาวลงบนโต๊ะ น้ำร้อนสีดำพร่องพอสมควร เขาพาเรากลับไปที่จุดเริ่มต้นของเด็กชายพูนนี่ เด็กนักเรียนจากโรงเรียนราชินี ผู้มีความถนัดด้านดนตรีและสนใจการปั่นจักรยาน

“เราเล่นคลาริเน็ตมา 13 ปี พอต้องตัดสินใจเรียนต่อ ก็รู้ตัวเองว่า เล่นดนตรีตลอดชีวิตแม่งไส้แห้ง เลยไปเรียนกราฟิกดีไซเนอร์ที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เรียนจบก็ทำงานแอนิเมเตอร์ที่ช่อง 9 อยู่ 1 ปี”

สุดท้ายพูนตัดสินใจลาออกจากงานประจำ เส้นทางชีวิตโต๋เต๋พาเขามานั่งชนแก้วเครื่องดื่มสีอำพันกับเจ้าของร้านกาแฟ (ขายจักรยานด้วย) ในกรุงเทพฯ คุยไปคุยมา พูนถูกชักชวนให้เป็นบาริสต้าในร้านกาแฟร้านนั้น ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติ แต่ทักษะภาษาอังกฤษพูนอยู่ในระดับ Snake Snake Fish Fish 

ร้านกาแฟและอาหารฉบับออสเตรเลียในบ้านท้ายซอยย่านสุทธิสาร ที่อยากให้ความรู้ด้านกาแฟแบบถูกต้องกับนักดื่มทุกคน

“เราตัดสินใจไปเรียนต่อภาษาที่เมืองนอก เพราะดูหนังเรื่อง The Secret Life of Walter Mitty มีประโยคที่ว่า

“To see the world, things dangerous to come to, to see behind walls, draw closer, to find each other, and to feel. That is the purpose of life. พอดูจบ นั่งมองตัวเอง กูทำอะไรอยู่วะเนี่ย”

“วันที่คุณตัดสินใจบินเดี่ยวไปเมลเบิร์น อายุเท่าไหร่” – เราถาม

“25” เขาตอบทันที “เราอยากเห็นโลก เราไม่เคยคิดจะออกต่างประเทศด้วยซ้ำ เคยออกไปแข่งดนตรีระดับโลก แล้วก็กลับ ตอนนั้นขอวีซ่า 6 เดือน กะเปลี่ยนชีวิตเลย พออยู่ได้ 3 เดือนก็เจอตัวเอง”

“เราเจอธาตุแท้ของตัวเอง” เขาย้ำ “เจอรสชาติชีวิตที่แท้จริง”

“เรารู้สึกว่าหนังเรื่อง The Secret Life of Walter Mitty ทำให้เราอยากไปเผชิญโลก พอเราไปเผชิญโลก มันทำให้เราเจอทั้งชีวิตของเรา เราเคยเช่ารถขับรอบเมือง เคยขับรถไปแคมป์ปิ้งคนเดียว เคยโดนตำรวจจับ สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ทำในไทยแล้วจะได้รับความเป็นห่วงจากพ่อแม่ แต่ที่นั่นมันอิสระ เราดูแลตัวเองได้

“ตลอด 6 ปี สิ่งที่เราได้กลับมาคือ ชีวิตของเราจริง ๆ” พูนยอมรับด้วยรอยยิ้ม

จิบสุดท้าย

หลังเรียนจบด้านกราฟิกดีไซเนอร์และเชฟที่เมลเบิร์น พูนเดินสายเข้าวงการกาแฟ เริ่มจากบาริสต้าร้าน Manchester Press ในโรงพิมพ์เก่า ร้าน Hamodava Cafe คาเฟ่ของรัฐบาลที่เปิดให้อาสาสมัครมาเสิร์ฟกาแฟ 0 เหรียญฯ ให้กับคนทั่วไปและคนไร้บ้าน ร้าน No. 19 ที่เจ้าของเป็นคนอิตาเลียน ร้าน Lights In The Attic Cafe ร้าน The Crux and Co. และ ร้าน Code Black Coffee ที่เขากำลังจะรับตำแหน่งเป็น Head Barista แต่ด้วยสถานการณ์โลก ทำให้เขากลับบ้าน มาเปิด Poonypoonycoffee ร้านกาแฟท้ายซอยที่อบอุ่นที่สุดในซอยสบายใจ

“พอเปิดร้านเข้าปีที่ 3 ร้านเรามีความเป็นไทยมากขึ้น เพราะพยายามปรับตัวกับความเป็นไทย เราอยากให้ลูกค้ามาที่ร้านแล้วได้ความรู้เรื่องกาแฟกลับไป มาแลกเปลี่ยนกาแฟหรือรสชาติกับเราก็ได้ เราคุยกับเขาได้ตั้งแต่ที่มาที่ไปของเมนูยันหลักวิทยาศาสตร์ เราชอบเจอคน ชอบเจอเพื่อนใหม่ ๆ 

“จากที่เราเคยชงกาแฟไปวัน ๆ ทุกวันนี้ ทุกช็อตที่สกัดออกมา เราอยากทำให้ดีที่สุด เพราะเราเห็นคุณค่าตั้งแต่ต้นน้ำ ตลอด 11 ปี เราเรียนรู้เยอะ การบริการลูกค้าทำให้เราแคร์คนมากขึ้น

“สิ่งที่สำคัญที่สุด เราเรียนรู้ที่จะรู้จักตัวเองในการทำธุรกิจ ถ้าเราชอบอะไร แล้วทำสิ่งนั้นซ้ำไปเรื่อย ๆ คนจะมองเห็น และมันตอกย้ำว่าเราทำสิ่งนั้นได้ดีจริง ๆ จากตอนแรกคิดว่าบาริสต้ามันเท่ เขาสวมผ้ากันเปื้อนยีนส์ เราอยากใส่ ก็เลยสมัครงานในร้านกาแฟ แต่ตอนนี้ไม่มีความรู้สึกเท่แบบนั้นแล้ว

“แต่เราพร้อมที่จะทำกาแฟให้คนดื่มแล้วรู้สึกฟังก์ชันที่สุด แล้วก็ทำให้ลูกค้าประทับใจทุกครั้งที่เขาตั้งใจมาหาเรา เราว่าการที่ร้านกาแฟร้านหนึ่งจะอยู่ได้นาน มันต้องมีชีวิตคนทำอยู่ในนั้น

“ตอนนี้ที่ Poonypoonycoffee มีจิตวิญญาณของเรากับกลิ่นกาแฟ” นี่คือจิบสุดท้ายของกาแฟแก้วนี้

ร้านกาแฟและอาหารฉบับออสเตรเลียในบ้านท้ายซอยย่านสุทธิสาร ที่อยากให้ความรู้ด้านกาแฟแบบถูกต้องกับนักดื่มทุกคน

Poonypoonycoffee

ที่ตั้ง : 85 ซอยสบายใจ แยก 4 แขวงสามเสนนอก เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร (แผนที่)

วัน-เวลาทำการ : เปิดบริการทุกวันจันทร์-ศุกร์ (ยกเว้นวันพุธ) เวลา 09.00 – 17.00 น. วันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 10.00 – 17.00 น.

โทรศัพท์ : 09 8799 8331

Facebook : Poonypoonycoffee

Instagram : poonypoonycoffee

Writer

สุทธิดา อุ่นจิต

กรุงเทพฯ - เชียงใหม่ สู่ ลาดพร้าว - สุขุมวิท , พูดภาษาพม่าได้นิดหน่อย เป็นนักสะสมกระเป๋าผ้า ชอบหวานน้อยแต่มักได้หวานมาก

Photographer

ผลาณุสนธิ์ ผดุงทศ

ช่างภาพที่โตมาจากเมืองทอง รักแมว ชอบฤดูฝน และฝันอยากไปดูบอลที่แมนเชสเตอร์

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load