ผมเป็นคนชอบกินก๋วยเตี๋ยว และร้านก๋วยเตี๋ยวที่ชอบไปกินนั้นก็มักจะติดกระเบื้องสีสันต่างๆ ภายในร้าน ไม่รู้ด้วยก๋วยเตี๋ยวที่ถูกปาก อาม่าที่นั่งในร้าน หรือการตกแต่งทำให้เกิดเป็นความผูกพันอะไรบางอย่างกับกระเบื้องที่ติดในร้าน

พอโตขึ้นก็มีโอกาสเดินทางก็ไปตามดูตึกเก่าๆ ในไทเปหรือมาเก๊าที่ใช้กระเบื้องติดตกแต่งภายนอกอาคารจนหลงรักแผ่นกระเบื้องพวกนี้ จนมารู้เอาว่าโปรตุเกสเหมือนจะเป็นหนึ่งในต้นกำเนิดการเอาแผ่นกระเบื้องสีสันสดใสมาติดประดับภายนอกอาคาร ผมเลยได้แต่ฝันอยากไปเยือนเมืองกระเบื้องแห่งนี้อยู่นาน จนเมื่อมีโอกาสได้เดินทางไปตามฝัน ก็ได้เห็นผู้คนอาศัยอยู่ในเมืองที่แวดล้อมไปด้วยพื้นผิวของเหล่ากระเบื้องพอร์ซเลนมากมายหลากหลายรูปแบบและแพทเทิร์นเหล่านี้ และก็ไม่พลาดที่จะบันทึกเอาชีวิตภายใต้พื้นผิวกระเบื้องเหล่านี้กลับมา

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย(แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์เรามีของขวัญส่งให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

ธีรพันธ์ ลีลาวรรณสุข

ช่างภาพ นักออกแบบกราฟิก นัก(หัด)เขียน โปรดิวเซอร์และผู้ดำเนินรายการพอดแคสต์ และอื่นๆอีกมากมายแล้วแต่ว่าไปเจออะไรน่าทำ IG : cteerapan

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

พอเห็นรถบรรทุกสีสันและลวดลายสะดุดตาที่วิ่งไปมาบนถนนในปากีสถานแล้ว นอกจากจะประทับใจจนอดยกกล้องขึ้นมาบันทึกภาพไม่ได้ ในใจก็ยังอยากรู้เรื่องราวของศิลปะแปลกตาเหล่านี้ที่เรียกว่า Truck Art ว่าเป็นมาอย่างไร เพราะนึกเสมอว่า ศิลปวัฒนธรรมคงไม่ได้ตั้งอยู่ลอย ๆ แต่ทุกอย่างมีรากเหง้า มีเรื่องราวบอกเล่าอยู่เสมอ 

การบันทึกภาพครั้งนี้ นำพาผมไปสู่เรื่องราวของคนขับรถชาวปากีสถานที่ร่าเริงและเป็นมิตร เล่าเรื่องของเขาผ่านภาพต่าง ๆ ที่วาดไว้ข้างรถ ตั้งแต่ไอดอลจากวงการบันเทิง ไอดอลทางการเมือง ภาพหมู่บ้านเกิดไว้มองยามเดินทางไกล ภาพคนในครอบครัวที่คอยให้กำลังใจยามเหนื่อยล้า ไปจนถึงชีวิตของศิลปินรุ่นเก๋าที่สร้างสรรค์งานศิลปะหลายสิบปี 

แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์และความภาคภูมิใจ นำไปสู่อาหารพื้นเมืองที่มีสีสันรสชาติจัดจ้าน ไม่ต่างไปจากลวดลายสีสันบนรถบรรทุกเหล่านั้น ตลอดจนเห็นความคล้ายคลึงกับสีสันของผู้คนเขากับบ้านเรา เช่น เรือกอและ รถบรรทุกสมัยก่อน หรือฉากลิเกพื้นบ้าน เพลงลูกทุ่งที่จัดจ้านจริงใจเช่นกัน

ด้วยหน้าที่ ผมได้เดินทางไปหลายที่ทั่วโลก พบปะกับผู้คนหลากหลายวัฒนธรรม การทำความรู้จักคนเหล่านั้นล้วนแต่เป็นเรื่องราวที่น่าสนใจ เรื่องราวของผู้คนที่เล่าผ่านคำพูด บทสนทนาในวงอาหารพื้นเมือง สีสันบนเครื่องแต่งกาย เครื่องประดับ เสียงเพลงการเต้นรำ เหล่านี้ทำให้เราเข้าใจเขามากขึ้น เช่นเดียวกับที่เขาก็เข้าใจเรามากขึ้นด้วยเช่นกัน หลายครั้งช่วยลบเลือนอคติในใจ หลายครั้งก็เห็นความเชื่อมโยงของกันและกันบนดินแดนห่างไกล บ่อยครั้งเห็นความเป็นมิตรแม้ไม่เข้าใจภาษาพูด ในที่สุดก็อาจทำให้เราเข้าใจถึงความเป็นมนุษย์ของกันและกันมากขึ้นไม่ว่าจะอยู่แห่งหนไหน

Writer & Photographer

จักรกฤดิ กระจายวงศ์

เป็นนักการทูต ลูกครู (ที่เชื่อว่า) งานการทูตไม่ได้เหมือนในละคร แต่เป็นงานที่ต้องออกไปร่วมทุกสุขกับคน เข้าถึงใจคน จึงจะเข้าใจเขา เข้าใจความต้องการเขา จึงทำงานได้ถูกต้อง ผมชอบการเดินทาง และถ่ายภาพ

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load