The Cloud X PONY

เราต่างบอกกันปากต่อปากว่าให้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก แต่ในชีวิตจริงใช่ว่าทุกคนจะค้นพบสิ่งนั้น

ยังไม่นับว่าเมื่อค้นพบแล้วสิ่งนั้นจะหล่อเลี้ยงปากท้องได้จริงหรือไม่

บอล-กันตพัฒน์ สิริเกียรติยศ ซึ่งเป็นหนึ่งในอีกคนสำคัญที่ขับเคลื่อนวงการสตรีทแฟชั่นในเมืองไทยมาตั้งแต่วันแรกๆ บอกกับผมว่า เขาก็เป็นอีกคนที่ตอนวัยเด็กไม่มีความฝัน

มันคงเชื่อได้ง่ายกว่านี้ถ้าผมไม่บังเอิญรู้เห็นสิ่งที่เขาทำ และพบว่าเขามีแพสชันในวงการที่อยู่อาศัย ชอบสตรีทแฟชั่นเขาก็ก่อตั้งร้าน SneakaVilla แบรนด์สตรีทแฟชั่นเบอร์แรกๆ ในประเทศไทย

แต่เมื่อได้นั่งคุยกับเขา ผมจึงเริ่มเข้าใจว่าอะไรทำให้เขามาถึงจุดนี้ ทั้งที่ออกตัวว่าตัวเองโตมาโดยไม่รู้ว่าอยากเป็นอะไรด้วยซ้ำ

บางทีอาจต้องขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้ความไม่รู้พัดพาให้เขาบินไปไกลถึงนิวยอร์ก

ดินแดนเสรีภาพ, Sneaka Villa, สตรีทแฟชั่น, บอล Sneaka Villa, ดินแดนเสรีภาพ, Sneaka Villa, สตรีทแฟชั่น, บอล Sneaka Villa,

Chapter 1

“เราไม่มีความฝันเลย”

บอลบอกแบบนั้นกับผมในบ่ายวันหนึ่งเมื่อผมชวนให้เขาย้อนมองตัวเองในวัยเด็ก

“ตอนเรียนมาก็เรียนมั่วๆ ซั่วๆ จบช่างยนต์ ตกกิจกรรมทุกเทอม ไม่เคยเข้าแถวเคารพธงชาติ แต่รู้ว่าตัวเองชอบเล่นสเก็ตบอร์ดกับชอบทำงานทางด้านคอมพิวเตอร์ เราได้คอมพิวเตอร์เครื่องแรกตอนอายุ 15 เราประกอบคอมฯ เอง ลงซอฟต์แวร์เอง ระหว่างที่เล่นสเก็ตบอร์ดเราก็ทำเว็บไซต์สเก็ตบอร์ดไปด้วย แล้วตอนนั้นเราก็อยากไปสหรัฐอเมริกา เพราะโลเคชันนั้นมันคือสถานที่ที่โปรสเก็ตที่เราชอบไปเล่นแล้วเขาถ่ายวิดีโอ คือเราดูวิดีโอมาตลอด ก็คิดว่าถ้าเราได้ไปเล่นที่นั่นมันจะสุดยอดมาก คือตอนนั้นเรายังเด็กก็คิดแบบเด็กๆ

“ตอนนั้นความฝันที่สนุกที่สุดและเราก็อยากจะทำคือเล่นสเก็ตบอร์ด แม้เราจะหาตัวเองไม่เจอแต่เรารู้ว่าเราชอบเล่นสเก็ตบอร์ด เราก็อยากไปให้สุด”

แล้วความคิดแบบเด็กๆ ก็ทำให้เขาตัดสินใจเดินทางไปเรียนภาษาที่สหรัฐอเมริกาในขณะที่อายุ 18 ปี แต่คล้ายโชคชะตาเล่นตลก เขาตัดสินใจจากบ้านเกิดไปเรียนต่อที่สหรัฐอเมริกาด้วยความฝันอยากเล่นสเก็ตบอร์ด แต่เมื่อไปถึงชีวิตกลับแทบไม่ได้เฉียดเข้าใกล้ลานสเก็ต

“ไปถึงไม่ได้เล่นเลย” ชายหนุ่มหัวเราะเมื่อเล่าถึงวันวาน “บ้านที่พักอยู่ไกลจากเมือง ไกลจากที่เล่นสเก็ตบอร์ด นั่งรถเป็นชั่วโมง เราเลยขอเปลี่ยนแผน สิ่งแรกที่เราควรโฟกัสคือเรียนภาษา ให้โต้ตอบกับคนอื่นได้ก่อนแล้วเดี๋ยวอย่างอื่นค่อยตามมา”

ดินแดนเสรีภาพ, Sneaka Villa, สตรีทแฟชั่น, บอล Sneaka Villa, ดินแดนเสรีภาพ, Sneaka Villa, สตรีทแฟชั่น, บอล Sneaka Villa,

Chapter 2

แม้ชีวิตที่ดินแดนแห่งเสรีภาพของเขาจะไม่ได้เข้าใกล้ลานสเก็ต แต่ชีวิตของเขาที่นั่นก็ได้ซึมซับวัฒนธรรมอื่นๆ มาแทน ซึ่งสิ่งเหล่านั้นหล่อหลอมให้เขาเป็นเขาทุกวันนี้ นั่นคือวัฒนธรรมฮิปฮอป

“เราเป็นคนชอบเพลงฮิปฮอป ตอนสมัยเล่นสเก็ตก็จะดูแต่โปรที่เขาเปิดเพลงประกอบเป็นฮิปฮอป แต่งตัวเป็นฮิปฮอป เพราะฉะนั้น เทคนิคในการเรียนภาษาของเราคือเรียนจากหนังที่เป็นฮิปฮอป อยากจะเรียนรู้ศัพท์สแลง แม้เราจะไม่ได้เล่นสเก็ตเลย แต่มาอินทางด้านการเป็นดีเจแทน เริ่มแต่งเพลงแรพ เริ่มโปรดิวซ์เพลง”

และวัฒนธรรมฮิปฮอปนั่นเองที่เริ่มหล่อหลอมรสนิยมทางด้านแฟชั่นให้กับเขา ก่อนที่คำว่าสตรีทแฟชั่นจะถือกำเนิดขึ้นบนโลก

“จริงๆ คำว่าสตรีทแฟชั่นถ้านับปีที่มันเเกิดขึ้น เราว่ามันน่าจะประมาณปี 2004 ก่อนหน้านั้นมันยังไม่มีคำนี้ มันเป็นฮิปฮอป สเก็ตบอร์ด แต่สตรีทแฟชั่นมันคือการขบถของการผสมผสาน เด็กสเก็ตหรือเด็กฮิปฮอปเขาชอบอะไรที่ไม่เหมือนใคร เขาพยายามทำตัวให้แตกต่าง

“สตรีทแฟชั่นมันมีความขบถ เหมือนคนอื่นแต่งตัวเรียบหรู ใส่สูท แต่คนที่เล่นสเก็ตใส่เสื้อยืด กางเกงยีนส์โคร่งหน่อยเพราะว่าเขาต้องฉีกขา พอวัฒนธรรมเหล่านี้ได้รับการยอมรับในระดับหนึ่ง คนทั่วไปหันมาสวมมาใส่ด้วย มันก็เลยกลายเป็นเหมือนแฟชั่นหนึ่งที่คนเริ่มบัญญัติคำว่า สตรีทแฟชั่น แต่ความจริงลึกๆ มันมาจากพวกฮิปฮอป เด็กสเก็ตบอร์ด”

ดินแดนเสรีภาพ, Sneaka Villa, สตรีทแฟชั่น, บอล Sneaka Villa,

ดินแดนเสรีภาพ, Sneaka Villa, สตรีทแฟชั่น, บอล Sneaka Villa,

ชายหนุ่มบอกว่าหนึ่งในสิ่งที่เป็นจุดเด่นของนิวยอร์กคือการเปิดรับทุกวัฒนธรรม subculture ในไทยผู้คนอาจมองด้วยสายตาไม่เข้าใจ แต่ที่นั่นผู้คนเปิดกว้าง

ซึ่งแน่นอนว่านั่นคือเหตุผลที่เมล็ดพันธุ์แห่งความคิดสร้างสรรค์เติบโตงอกงาม

“ที่นั่นเราเจอเด็กเล่นสเก็ตบอร์ดเยอะมาก ซึ่งความจริงสเก็ตบอร์ดมันเป็นกีฬาเอ็กซ์ตรีมที่นิชมากๆ เป็นกีฬาของคนที่รักจะเจ็บตัว เป็นกีฬาที่ท้าทาย ต้องเป็นคนที่มีเคมีอะไรบางอย่างถึงจะชอบ แต่พอไปที่นั่นเรารู้สึกว่ามันเปิด เราเห็นพ่อแม่สนับสนุนให้ลูกเล่นสเก็ตบอร์ด ไปที่สวนสาธารณะเราเห็นพ่อแม่พาลูกมาเล่นสเก็ต เรารู้สึกว่า เออ ว่ะ ประเทศนี้มันเปิด เรารู้สึกว่าคนที่นั่นเขาจริงจังกับทุกวัฒนธรรม

“ส่วนตัวคิดว่านิวยอร์กเป็นเมืองที่มีความหลากหลาย มีคนหลากหลายเชื้อชาติมารวมตัวกัน ซึ่งทุกคนเขาก็ใฝ่ฝันอยากจะโดดเด่นออกมา ทุกคนเลยไม่อยากที่จะทำตัวตามกัน ทุกคนจะมีทางของตัวเอง ศิลปินแต่ละคนจะมีสไตล์ชัดเจน แล้วการที่อยู่นิวยอร์กต้องทำตัวเองให้โดดเด่นขึ้นมา เราก็จะเห็นคาแรกเตอร์ของเขาชัด ยกตัวอย่างกราฟิตี้เขาก็พยายามจะแสดงออกตัวเองออกไปเยอะ ในซับเวย์ ตามตึกรามบ้านช่อง เราก็จะเห็นชัดเจนมากขึ้น

“แล้วนิวยอร์กเป็นเมืองแห่งโอกาส มีคนที่พร้อมจะยอมรับศิลปะแบบแปลกๆ หรือมุมมองแปลกๆ มีศิลปินเยอะ คนที่ชื่นชอบศิลปะเยอะ อาร์ตดีลเลอร์ก็เยอะ แล้วการแต่งตัวที่นั่นมันกว้างมาก สมมติเราอยู่เมืองไทย ทุกวันนี้เราไปที่สยาม เราเห็นคนแต่งตัวที่เป็นสตรีท มันก็จะเหมือนกันไปหมดเลย แต่ที่นั่น ถ้าเราไปเดิน แม้กระทั่งย่านโซโหซึ่งเป็นย่านที่คล้ายสยาม จะเห็นว่าสไตล์การแต่งตัวมันก็จะไม่ซ้ำกัน เพราะว่าคาแรกเตอร์ของคนที่นั่นเขาแต่งตัวไม่ใช่เพราะอยากจะตามใคร เขาแต่งตัวตามไลฟ์สไตล์ของตัวเอง

“เทรนด์ของเขาคือเป็นตัวของตัวเอง” ชายหนุ่มสรุป

ดินแดนเสรีภาพ, Sneaka Villa, สตรีทแฟชั่น, บอล Sneaka Villa, ดินแดนเสรีภาพ, Sneaka Villa, สตรีทแฟชั่น, บอล Sneaka Villa,

Chapter 3

ชีวิตของชายหนุ่มที่สหรัฐอเมริกา หลักๆ เขาใช้ชีวิตอยู่ใน 2 เมือง

หนึ่งคือ ฟิลาเดลเฟีย ซึ่งเป็นเมืองที่เขาศึกษาและพักอาศัย สองคือ นิวยอร์ก เมืองที่เขามักไปใช้ชีวิตเมื่อมีวันว่าง

“ด้วยความที่เราเพื่อนไม่เยอะ ทุกวันที่มีเวลาว่างเราจะต้องเข้าเมือง เพื่อที่จะไปเดินเยี่ยมร้านแผ่นเสียง ร้านเสื้อผ้าฮิปฮอป ร้านรองเท้าสนีกเกอร์ เราไปอัพเดต เพราะเมื่อก่อนมันไม่มีทางอินเทอร์เน็ต แล้วช่วงปลายๆ ก่อนจะกลับ เราเริ่มรู้ตัว เราเริ่มชัดเจนว่าเราอินกับฮิปฮอปมาก เราชอบเสื้อผ้าฮิปฮอปมาก เราชอบสนีกเกอร์มาก แล้วพอกลับมามันก็เป็นช่วงคาบเกี่ยวที่เทรนด์ของฮิปฮอปมันกำลังเทิร์นไปเป็นสตรีทแฟชั่นที่เขาเรียกกันในทุกวันนี้”

แล้วเมื่อเขากลับมายังบ้านเกิดหลังซึมซับ subculture ที่นิวยอร์ก SneakaVilla จึงถือกำเนิดขึ้น และถือเป็นหนึ่งในหมุดหมายสำคัญของวงการสตรีทแฟชั่นไทย

“ตอนนั้นเทคโนโลยีการสั่งซื้อของออนไลน์ยังไม่เป็นที่นิยม ยังไม่ค่อยมีใครกล้าสั่งสินค้าจากที่นั่น แล้วพอเพื่อนๆ เห็นรองเท้าที่เราซื้อจากที่นั่น ที่เราใส่ ก็อยากได้บ้าง แต่ไม่รู้จะซื้อที่ไหน เราก็คิดว่าเราอาจจะต้องเปิดร้าน และเราอยากทำแบรนด์เสื้อผ้าที่มาซัพพอร์ตสนีกเกอร์ด้วย เพราะตอนนั้นมันยังไม่ค่อยมีแบรนด์ไทยที่เป็นสตรีทแฟชั่น เราก็เลยคิดว่าถ้าอย่างนั้นเราทำร้านดีกว่า นั่นคือจุดกำเนิด

“สิ่งที่ได้รับจากการไปอยู่อเมริกา ได้ไปนิวยอร์ก คือเห็นได้ชัดว่าเรื่องของไลฟ์สไตล์กับเรื่องของการกล้าที่จะเป็นผู้นำทางด้านแฟชั่น แล้วก็ตัวตนของเราที่ชัดเจนมากขึ้น ทุกวันนี้ก็ยังคิดนะว่าถ้าเราไม่ได้ไปอเมริกา ไม่ได้ไปนิวยอร์กวันนั้น มันคงไม่ได้หล่อหลอมให้เราชัดเจนขนาดนี้ ที่นั่นทำให้เรารู้ว่าอนาคตเราอยากจะเป็นอะไร เราอยากจะทำอะไร เราชอบอะไร

“คืออยู่เมืองไทยมันมีกรอบเยอะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของสังคม เรื่องของครอบครัว เรื่องของสายตาคนอื่น เรื่องของรัฐบาลไม่เปิดใจหรือเปิดรับให้กับคนที่กล้าทำอะไรแตกต่างมากมายนัก การได้ไปที่นั่นมันเหมือนเราได้ไปเห็นภาพใหญ่แล้วมองกลับมาที่ตัวเองชัดเจนขึ้น อย่างวงการสนีกเกอร์หรือฮิปฮอปที่เราชอบ เราสามารถซึบซับตรงนั้นแล้วกลับมาผลักดันให้คนในประเทศไทยที่เขามีความคิดหรือความชอบใกล้เคียงกับเราสามารถรวมกันเป็นกลุ่มเป็นก้อนได้ชัดเจนมากขึ้น”

แน่นอนว่า ใครที่ตามติดวงการสตรีทแฟชั่นมาตั้งแต่วันแรกๆ ย่อมเห็นด้วยว่าสิ่งที่เขาพูดได้สะท้อนผ่านสิ่งที่ SneakaVilla ได้ทำตั้งแต่วันแรกๆ ที่ถือกำเนิด

ดินแดนเสรีภาพ, Sneaka Villa, สตรีทแฟชั่น, บอล Sneaka Villa,

Writer

จิรเดช โอภาสพันธ์วงศ์

อดีตบรรณาธิการบทสัมภาษณ์ The Cloud และเจ้าของนามปากกา jirabell เขียนหนังสือมาแล้ว 5 เล่มชื่อ เราไม่ได้อยู่คนเดียวอยู่คนเดียว, ความทรงจำอยู่ที่ไหน ความคิดถึงอยู่ที่นั่น, Lonely Land ดินแดนเดียวดาย, The Fairy Tale of Underfox และ รักเขาเท่าทะเล

Photographer

ณัฎฐาจิตรา ชินารมย์รัตน์

ช่างภาพที่ชอบการแต่งตัว อยู่กับเสียงเพลงและหลงรักในความทรงจำ

Talk of The Cloud

บทสัมภาษณ์คนคุ้นหน้าในแง่มุมที่อาจไม่คุ้นนัก

เสียดายที่ที่ว่าการอำเภอปิดทำการในวันสุดสัปดาห์ จุดนัดพบของเราและ นัท-ณัฏฐ์ กิจจริต จึงไม่ได้เป็นที่หน้าอำเภออย่างที่ตั้งใจ*

หากนำผลงานโฆษณาปีนี้ของนัทมาเรียงต่อกัน คุณจะได้หนังรักขนาดยาวหนึ่งเรื่องพอดิบพอดี

แต่เดี๋ยวก่อน นั่นไม่ใช่เพราะพระเอกหนุ่มวัย 24 ปีคนนี้มีผลงานมาตลอดชีวิตการแสดง แต่จากผลงานหนังโฆษณาที่มีความยาวมากกว่า 10 นาที 2 เรื่อง และซีรีส์โฆษณาที่มีความยาวขนาด 4 ตอนอีก 1 เรื่อง ทำให้เราอดสงสัยไม่ได้ว่าหนุ่มสถาปัตย์คนนี้มีอะไรน่าสนใจ

สืบสาวราวเรื่องก็พบว่า นัทไม่ใช่นักแสดงหน้าใหม่ในวงการ เขาผ่านงานซิตคอม ละคร กับทางค่ายใหญ่มาก่อน บทสนทนาด้านล่างจึงเต็มไปด้วยการเรียนรู้และค้นหาความภูมิใจในตัวเอง ก่อนกลับมาในสู่เส้นทางนักแสดงอิสระ

จากนักแสดงหนุ่มน้อยหน้าใส กลายเป็นพระเอกหนังโฆษณาที่มีฝีมือน่าจับตามอง ได้ทำงานร่วมกับผู้กำกับอย่าง โต้ง-บรรจง ปิสัญธนะกูล ในหนังโฆษณา Heartbeat…จังหวะจะรัก ของ Central 70 Years, มอร์-วสุพล เกรียงประภากิจ ในหนังโฆษณา RiAeDo ของ Eversense Thailand และ อั๋น-วุฒิศักดิ์ อนรรฆพร ในซีรีส์โฆษณาชุด CAN The Series ของ KTC

นัท - ณัฏฐ์ กิจจริต
นัท - ณัฏฐ์ กิจจริต

บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมเราต้องแนะนำเขาให้คุณรู้จัก สิ่งเดียวที่พอจะบอกได้คือ อย่าเผลอไปสบตาเขาเข้าละกัน

*หมายเหตุ: สำหรับเด็กและเยาวชนที่เกิดหลัง พ.ศ. 2535 ‘นัดพบหน้าอำเภอ’ เป็นเพลงของราชินีลูกทุ่ง พุ่มพวง ดวงจันทร์ ที่มีเนื้อหาบรรยายถึงการตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า จึงเอ่ยปากชวนพ่อหนุ่มไปจดทะเบียนสมรสกันที่อำเภอ

นัท - ณัฏฐ์ กิจจริต

ช่วงหลังมานี้เห็นคุณในหนังโฆษณาเยอะเลย

จริงๆ ผมเข้าวงการมาสักพักแล้ว ช่วงที่หายไป 1 ปี ไปเรียนการแสดงเพิ่มเติม การได้เจอครูและกลุ่มเพื่อนเรียนการแสดงเป็นอีกหนึ่งจุดเปลี่ยนที่สำคัญ ทุกคนเหมือนคนบ้ามาก เต็มไปด้วยพลัง จริงจัง ทำการบ้าน ตีความบทบาทที่ได้รับแล้วโทรมาซ้อมบทเวลาตี 1 ตี 2 ก็ทำให้ผมค่อยๆ ชอบและเริ่มภูมิใจในสิ่งที่ทำเรื่อยๆ ชอบที่ได้อยู่ในแวดล้อมของคนที่ชอบและทำอะไรบางอย่างจริงจัง

เมื่อก่อนผมไม่ค่อยชอบตัวเองในพาร์ตการแสดงเท่าไหร่

แล้วไปพบเจออะไรถึงทำให้กลับมาทำสิ่งนี้อีกครั้ง

หลังจากเรียนการแสดง ผมเลิกคิดถึงปัจจัยอื่นๆ ผมมองการแสดงเป็นแค่งาน เมื่อเสร็จจากงานเราก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ยอมรับว่าก่อนหน้านี้คิดเยอะ คิดว่าชีวิตประจำวันจะเปลี่ยนไหม มันมีความคาดหวังแปลกๆ เต็มไปหมด ซึ่งสุดท้ายก็ส่งผลกับตัวเราเอง จริงๆ อาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้ ที่มีโอกาสทำงานมาแล้วบ้างแม้ไม่ได้เป็นที่รู้จักมากนัก

ได้อะไรจากการเรียนการแสดงบ้าง

ครูจะพูดอยู่เสมอว่าถ้าซื่อสัตย์ต่ออาชีพ อาชีพจะให้เราเอง ทำให้เราเลิกคิดถึงสิ่งที่อยู่ไกลออกไป ได้บทมาก็ตีความและทำให้เต็มที่ นอกนั้นก็เป็นเรื่องเทคนิคการแสดง ได้วิธีการเข้าหาซีนต่อซีน วิธีการเข้าหาเรื่อง กับงานของ 70 ปี ห้างเซ็นทรัล ผมก็ใช้วิธีนี้

ในผลงานล่าสุด CAN The Series ด้วยเรื่องที่ดูเป็นเนื้อหาเข้าใจยาก แต่ด้วยองค์ประกอบทั้งหมดดี ทำให้งานนี้สนุกและน่าสนใจมากสำหรับเรา พี่อั๋น (ผู้กำกับ) ช่วยตีความ จริงๆ แล้วบทบาทที่ได้รับเป็นชีวิตจริงของ พี่แดง-ชาญกิจ ชำนิวิกัยพงศ์ ผู้กำกับภาพในกองถ่าย ซึ่งพี่แดงเป็นคนที่มีแพสชันเรื่องปลาวาฬมาก เมื่อว่างจากการถ่าย ผมก็จะคอยถามพี่แดงเรื่องความรู้เกี่ยวกับปลาวาฬ ‘ปลาวาฬกินอะไรพี่’ ‘อ๋อ ปลาวาฬกินปลากะตัก’ หรือการออกเรือทะเลเป็นวันๆ เพื่อถ่ายภาพแค่ 4 วินาที เป็น 4 วินาทีที่จดจำไปตลอด เรื่องเล็กๆ เหล่านี้ก็ทำให้เราเข้าใจตัวละครมากขึ้น

ก็เลยทำให้งานราบรื่น

คิดว่าเป็นเพราะโชคดีที่เจอทีมงานที่มีพลังในการทำงานสูงมาก ผมเคยมีปัญหาเรื่องการร้องไห้ในซีน ก่อนหน้านี้ปัญหาจะถูกแก้โดยทีมงานเลือกเปลี่ยนซีนนี้ออก แต่การทำงานในช่วงหลังมานี้ต่างไปจากเดิม ใน CAN The Series พี่อั๋นบิลด์อารมณ์ในซีนร้องไห้อยู่นานมาก จะมาแล้วๆ แต่ไม่ได้เสียทีจนจะถอดใจ ผมหันกลับไปเห็นทีมงานทุกคนที่ตั้งใจรอ รอด้วยพลังงานที่บอกว่ารอได้ พอไม่มีบรรยากาศกดดัน อยู่ๆ ผมก็ร้องไห้ออกมา เป็นการร้องไห้ครั้งแรกในชีวิตการแสดง

สมมติถ่ายๆ อยู่ ผู้กำกับสั่ง ‘พี่ว่า…’ คือเขามักทำให้มากกว่าหรือไปให้มากกว่าที่เตรียมตัวไว้ เพื่อให้ซีนมันพิเศษขึ้น อย่างการรับส่งสั้นๆ ระหว่างตัวละคร ผู้กำกับเขาจะมีเซนส์ให้เรื่องออกมาดี มีรายละเอียดเล็กๆ ที่ไม่ได้อยู่ในบทและไม่ได้ต่างจากบท ทำให้งานออกมาสมบูรณ์

พอได้ทำงานร่วมกับคนเจ๋งๆ ที่มีพลังในการทำงานสูงๆ ยิ่งทำให้เราอยากทำงานในส่วนของเราให้ดี

นัท - ณัฏฐ์ กิจจริต
นัท - ณัฏฐ์ กิจจริต

บทบาทอื่นๆ ที่อยากแสดง

จริงๆ ผมอยากลองทำทุกอย่างที่ได้รับโอกาส แต่ก็ต้องดูปัจจัยหลายๆ อย่าง อยากลองบทที่สนุกๆ ได้ทดลอง ได้ทำอะไรหลุดๆ ไปเลย แบบนักแสดงฮอลลีวู้ดที่ต้องเพิ่มหรือลดน้ำหนักเร็วๆ หรือไปเป็นคนไร้บ้านเพื่อให้เข้าถึงบทบาทที่ได้รับ จริงๆ ผมไม่ได้เป็นคนเก่งขนาดนั้น แต่ก็อยากลองบทบาทที่มีเวลาให้ผมได้ทำงานกับตัวละครเยอะๆ ให้เวลาเตรียมตัวเพื่อทำให้ตัวละครมีมิติ

ชอบคำว่าทำงานกับตัวละคร

เป็นการใช้วิธีแทนค่าเพื่อให้ได้ความรู้ที่ต้องการ สมมติในบทคือกล้องพัง แต่เราไม่อินเรื่องกล้อง ดังนั้นเราจะแทนค่ากล้องด้วยสิ่งใด จะมีแบบฝึกหัดการแสดงอยู่ (หัวเราะ) สมมติในเรื่องมีฉากที่เราไปช่วยปลาวาฬไม่ทัน ปลาวาฬเกยตื้นตายหลายตัว ฉากนั้นผมคิดถึงหมาที่บ้าน ว่าถ้าหมาตายด้วยความผิดของเราที่ปล่อยให้มันวิ่งเล่นจนรถชน ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจะค่อยๆ ต่อยอดไปจนถึงจุดอารมณ์ที่ต้องการ จากนั้นจะเป็นหน้าที่ของบทพูด

สนุกจัง ขอตัวอย่างแบบฝึกหัดเพิ่มอีกได้มั้ย

นึกก่อนนะ ส่วนใหญ่จะเป็นวิธีการรับมือที่แตกต่างกันไป จริงๆ บทบาทที่ผมได้รับก็ไม่ได้มากมายขนาดนั้น พยายามทำตามที่ครูสอน ทำความเข้าใจเรื่องพื้นหลังตัวละคร เข้าใจความต้องการของซีนนั้น เราต้องรู้ว่าตัวละครเข้าไปในซีนนี้เพื่ออะไร ถ้าไม่ได้ความต้องการนั้นจะมีวิธีการใดบ้างที่เกิดขึ้น แต่ถ้าไม่ได้เป็นซีนที่มีความหมายอะไรมากมายผู้กำกับก็จะไม่กำหนดวิธีการ

วิธีการในที่นี้หมายถึง ผมเข้าไปในซีนนี้เพื่อบอกกับแม่ว่าผมจะออกไปข้างนอก ความต้องการของตัวละครแม่อาจจะต้องการให้เราไปหรือไม่ไป ถ้าความต้องการคือให้เราไปเราก็ไป แต่ถ้าความต้องการคือไม่ให้เราไป จะเกิด conflict ขึ้นในฉากนี้ วิธีการที่เราจะไปคืออะไรบ้าง เราอาจจะโมโหใส่ ซึ่งวิธีการเหล่านี้จะเป็นไปตามพื้นหลังนิสัยตัวละคร โดยมีผลมาจากการกระทำของตัวละครรอบข้าง เชื่อมโยงกันและกันทั้งหมด ซึ่งพอทำงานศึกษาความเชื่อมโยงเหล่านี้เรียบร้อย เราก็ต้องลืมเพื่อเข้าหาในฉากใหม่

กับบทพูดยาวๆ ที่ไหลลื่นนี่เป็นเพราะตัวตนนัทเป็นคนแบบนั้นอยู่แล้ว หรือเป็นวิธีการในการแสดง

ส่วนใหญ่ผมใช้วิธีแขวนเกี่ยวกับตัวละครที่เข้าฉากด้วยกัน ฟังให้มากๆ ว่าเขาจะส่งคำพูดอะไรออกมา อาจจะฟังดูตลกแต่เป็นเรื่องจริง มีคนเคยบอกว่าบทมีไว้จำเพื่อลืม ท่องให้ขึ้นใจไปเลย พอเข้าฉากแล้วให้ใช้วิธีการฟัง ถ้าเขาไม่พูดบทนี้ หรือไม่รู้สึกว่าต้องพูดคำนั้น ก็ไม่ต้องพูดออกมา ที่เจอบ่อยเลยคือ จะมีเหตุการณ์ที่ในประโยคคำพูดเดียวกัน แต่แค่เว้นวรรคหรือโทนเสียงต่างกันก็ทำให้ความหมายแตกต่างกัน

ผมก็ไม่ได้ใหม่แล้วนะ แค่ว่ามีความเข้าใจมากขึ้นตามลำดับ ตัวจริงผมโคตรธรรมดาเลยนะ เป็นคนทั่วไปสุดๆ เพื่อนที่มหาวิทยาลัยไม่มีใครสนใจกับความเป็นดาราเลย ล้อเลียนด้วยซ้ำไป ซึ่งผมชอบมากนะ มันเป็นรายละเอียดเล็กๆ ในชีวิตที่ผมอยากเก็บไว้ไม่อยากให้งานในวงการมาเปลี่ยน ก่อนหน้านี้ผมกลัวว่างานและชีวิตมันจะมารวมกันหมด

ฟังดูคุณสนุกกับงานแสดงไม่น้อยนะ มองอนาคตในวงการแสดงยังไงบ้าง

ผมมองงานแสดงเป็นงานอดิเรก แต่ไม่ได้ทำเหมือนเป็นงานอดิเรก ผมจริงจังกับทุกอย่าง

นัท - ณัฏฐ์ กิจจริต
นัท - ณัฏฐ์ กิจจริต
นัท - ณัฏฐ์ กิจจริต

แสดงว่าจะเห็นคุณในบทบาทสถาปนิก

เหตุผลที่เลือกเรียนสถาปัตย์เป็นเรื่องตรงกลางระหว่างการขีดเขียนวาดรูปที่เราชอบ และเป็นวิชาชีพที่เราสนใจ แต่ความชอบและความภูมิใจที่เกิดเกิดขึ้นระหว่างทาง เหมือนกับเรื่องการแสดง เมื่อเริ่มถึงจุดที่บอกตัวเองว่า เออ เราก็ทำได้ หรือมีโอกาสร่วมงานกับคนที่เจ๋งๆ เริ่มมีคนพูดถึง เริ่มจำงานของเราได้ ผมก็รู้สึกคิดไม่ผิดที่เลือก

คุณมีลายเซ็นที่มักจะใส่ลงไปในงานออกแบบบ้างมั้ย

ผมชอบเรื่องเส้น สาย ลาย ในพื้นที่ ชอบอะไรที่เป็นรูปทรงสมมาตร ชอบองค์ประกอบที่นิ่งแต่มีความซับซ้อนในนั้น เรื่องลายเซ็นและสไตล์งานตอนนี้ก็ยังพูดไม่ได้ (เขิน) ผมแค่รู้สึกว่าชอบหาอะไรในงานสถาปัตย์ ชอบเรื่องสัดส่วนที่ดี

ขอเดาว่าหนึ่งในสถาปนิกไอดอลของคุณคือ Tadao Ando

ใช่ๆ ชอบมากๆ งานเขาจะเป็นคอนกรีตหนักๆ อีกคนที่มากๆ คือ Richard Meier (ริชาร์ด ไมเออร์) งานของริชาร์ด ไมเออร์ ทุกงานจะเป็นสีขาว หรือคลาสสิกสุดๆ ก็จะเป็น Peter Zumthor (เพเทอร์ ซุมทอร์) อันนี้ทึ่งมาก เขาสร้างโครงไม้ขึ้นมาแล้วเทคอนกรีตเกิดเป็นโครงสร้างอาคาร จากนั้นเผาไม้ทั้งหมดจนเกิดเป็นพื้นผิวสัมผัส เขาเป็นคนที่เล่นกับความรู้สึกของคนได้โหดมากผ่านรายละเอียดเฉพาะตัว

ได้ยินว่าเรียนปีสุดท้ายแล้ว ขอฟังคอนเซปต์ thesis สักหน่อยสิ

thesis ที่ทำตอนนี้เป็นเรื่องตรงกลางระหว่างงานสถาปัตย์กับงานแสดง ออกแบบสถานที่สำหรับหนังไทย ซึ่งผมเรียกเองว่าเป็น Cinematic Architecture คือทำอย่างไรให้สถาปัตยกรรมจะชูความเป็นหนังไทยออกมา โดยทั่วไปหนังไทยดีๆ จะถูกให้ค่ารองจากหนังต่างประเทศ หรือไม่ก็ถูกซ่อนตัวหรือจำกัดรอบฉาย จะดีกว่าไหมถ้ามีพื้นที่ที่ฉายหนังไทยทั้งเก่าและใหม่ เป็นพื้นที่แลกเปลี่ยนความรู้ แสดงเบื้องหลังการทำงานในทุกตำแหน่งสาขาที่เกี่ยวข้องในพื้นที่ที่เชื่อมต่อกับโรงฉาย และเป็นที่ให้นายทุนได้เจอหนังไทยดีๆ ที่น่าสนับสนุน

คำถามสุดท้ายแล้ว คุณอยากให้คนจดจำคุณแบบไหน

ไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยนะ

ผมอยากให้คนจดจำเราแบบนี้แหละ ว่า ‘ตอนแรกโคตรติ๋มเลยว่ะ แต่ว่ามันก็โตขึ้นนี่หว่า’

นัท - ณัฏฐ์ กิจจริต
ขอบคุณสถานที่
ร้าน Maggio Living สุขุมวิท 101/2
www.maggioliving.com

Writer

นภษร ศรีวิลาศ

อดีตนักเรียนเศรษฐศาสตร์ผู้วิ่งเล่นในแวดวงตลาดทุน หน่วยงานสนับสนุนกิจการเพื่อสังคม และงานสายแบรนดิ้งเพื่อความยั่งยืน หลงรักการลองเสื้อคอลเลกชันใหม่ของ COS MUJI Marimekko BEAMS และมีเพจชื่อ น้องนอนในห้องลองเสื้อ

Photographer

มณีนุช บุญเรือง

ช่างภาพสาวประจำ The Cloud เป็นคนเชียงใหม่ ชอบแดดยามเช้า การเดินทาง และอเมริกาโน่ร้อนไม่น้ำตาล

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load