พลพัฒน์ อัศวะประภา หรือ หมู อาซาว่า เป็นเจ้าของแบรนด์เสื้อผ้าสตรีเรียบโก้ นักออกแบบผู้อยู่เบื้องหลังชุดประกวดให้สาวงามตัวแทนประเทศ กูรูแฟชั่นผู้ทรงอิทธิพลในหน้าหนังสือ เมนเทอร์ผู้เข้มงวดในรายการประกวดสุดยอดนายแบบ เป็นเจ้าของร้านอาหาร เป็น Personal Stylist คนแรกของห้างสรรพสินค้า

พลพัฒน์เริ่มตัดเย็บชุดครั้งแรกเมื่ออายุ 13 ปี

บินไปเมืองจีนเพื่อเลือกซื้อเสื้อผ้ามาดัดแปลงทำชุดขายเมื่ออายุ 17 ปี 

มีชีวิตอยู่ในกรอบสังคมที่ดีจนกระทั่งวันที่อ่านหนังสือเรื่อง พันธุ์หมาบ้า ของ ชาติ กอบจิตติ และดูซีรีส์เรื่อง Fame (1982) จนเฝ้าฝันชีวิตที่จะได้เรียนศิลปะและทำทุกอย่างตามใจ 

หลังเรียนจบจากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พลพัฒน์เริ่มต้นทำงานในสายโฆษณา ก่อนไปเรียนต่อเรื่องธุรกิจในสถาบันที่ติดอันดับ 1 ใน 20 มหาวิทยาลัยด้านการบริหารที่ดีที่สุดในโลกยุคนั้น เพื่อกลับไปช่วยงานที่บ้าน 

พลพัฒน์ในวัย 25 ปี ขอทำตามความฝันเล็กๆ ด้วยการสอบเข้าเรียนโรงเรียนศิลปะในนิวยอร์กแม้ไม่มีพื้นฐานการวาดภาพ เพราะไม่ได้คิดว่าจะมาทำเล่นๆ งานของพลพัฒน์เข้าตา Marc Jacobs จนได้ฝึกงาน ก่อนจะได้ร่วมงานกับแบรนด์ดังของอิตาลีอย่าง Max Mara

พลพัฒน์ใช้ชีวิตอยู่ที่สหรัฐอเมริการวมทั้งสิ้น 11 ปี จากแผนเดิมที่ตั้งใจไปเรียนเพียง 2 ปี

พลพัฒน์ ก่อตั้งแบรนด์ ASAVA ในวัย 37 ปี ซึ่งเป็นตัวเลขที่ไม่น้อยหากเทียบกับธุรกิจแฟชั่นแบรนด์อื่น เขากลายเป็นปรากฏการณ์ มีคนพูดถึงงานของ ASAVA พอๆ กับชื่อของหมู อาซาว่า

หมู พลพัฒน์ อัศวะประภา ASAVA จากคนวาดรูปไม่เป็น ได้เรียนแฟชั่น กระทั่งแบรนด์ดังบินมาขอที่บ้านไปทำงานด้วย

บทสนทนาระหว่างเรา เกิดขึ้นในบ่ายวันหนึ่งที่ห้องทำงานของพลพัฒน์ บนชั้น 4 สำนักงานใหญ่ สุขุมวิท 45 ท่าทีสบายๆ ตัดสลับเรื่องราวสมัยปฐมบทก่อนเป็น ASAVA ในวันนี้ เต็มไปด้วยข้อคิดที่แม้ไม่ได้อยู่วงการแฟชั่น หรืออยากริเริ่มธุรกิจของตัวเอง ก็สนุกกับแผนการตามฝันอันเข้มงวด ตัวอย่างของการมีวินัยพร้อมๆ ความเพียรพยายาม และจิตใจที่อยากให้คนรอบข้างมีความสุข 

พลพัฒน์ เป็นคนรักงานที่พยายามรักษาสมดุลชีวิตด้วยใจที่เป็นสุข ปัจจุบัน ASAVA Group เป็นเจ้าของแบรนด์เสื้อผ้า 5 แบรนด์ ได้แก่ ASAVA, ASV, WHITE ASAVA, Uniform by ASAVA และ MOO และร้านอาหาร 2 ร้าน ได้แก่ SAVA Dining และ Co Limited 

เรื่องใหญ่ๆ ที่เราพบ และเป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จในชีวิตของพลพัฒน์ คือเขาเป็นคนไม่ชอบเหมือนใคร ยอมไม่ได้หรอกหากสิ่งที่ทำไม่โดดเด่นและแตกต่าง

และถ้าคุณคิดจะตามเขาล่ะก็ ขอเตือนไว้ก่อนเลยว่า มันไม่หมู

หมู พลพัฒน์ อัศวะประภา ASAVA จากคนวาดรูปไม่เป็น ได้เรียนแฟชั่น กระทั่งแบรนด์ดังบินมาขอที่บ้านไปทำงานด้วย

จุดเริ่มต้นของความหลงใหลเสื้อผ้าของเด็กชายพลพัฒน์ตอนอายุ 13 เป็นยังไง

ตอนอายุสิบสามยังไม่รู้จักคำว่าหลงใหล แค่รู้สึกว่าชอบ โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนฯ ในยุคเรามีวิชาการฝีมือ โจทย์คือตัดเย็บชุดนอน จำได้เลยว่าเป็นผ้า Stripe ลายทางซึ่งเราก็ยังใช้ผ้าลายนี้ในคอลเลกชันปัจจุบัน ตอนนั้นไปเลือกซื้อผ้าที่ร้านเฮี้ยงหยูฮวด ตรงแยกอโศก มาตัดเย็บใส่รายละเอียดและทำมากกว่าที่ครูบอก คนอื่นส่งการบ้านเป็นเสื้อเย็บเสร็จ แต่เราเรียกเพื่อนมาใส่ให้ครูดู อยากให้ครูเห็นรายละเอียดเวลาที่เสื้อสวมอยู่บนร่างกายแล้วสวยกว่ายังไง ถือเป็นแฟชั่นโชว์ครั้งแรกในชีวิต หลังจากนั้นก็ลองทำเสื้อผ้าเครื่องประดับขายที่ร้านของลูกพี่ลูกน้อง ไปซื้อโซ่จากตลาดเสือป่ามาทำกำไล พอประมาณมอหกก็เริ่มไปเมืองจีน ไปดูเสื้อผ้าซื้อเสื้อผ้ามาเปลี่ยนกระดุมเปลี่ยนแบบฝากขายร้านที่สยามสแควร์

ทำเพราะชอบออกแบบหรือเพราะมีหัวด้านการค้าขาย

อาจจะเป็นเพราะโตมาในครอบครัวที่ทำธุรกิจซึ่งไม่ได้ทั้งสนับสนุนหรือปิดกั้น เราเองที่รู้สึกว่าน่าจะทำได้ เขาก็ปล่อยให้ลองเรียนรู้ พอยิ่งทำความรู้จักก็แน่ใจว่านี่คือสิ่งที่ชอบ

ชอบอะไร

เริ่มรู้สึกชอบแฟชั่น สี่สิบปีก่อนยังไม่มีคำว่าอุตสาหกรรมแฟชั่นหรือธุรกิจแฟชั่นเลย แต่มีคำว่าห้องเสื้อ ดีไซเนอร์ ช่างเสื้อ แฟชั่นเป็นเรื่องของคนกลุ่มเล็กๆ ไกลตัวผู้คนมาก เท่าที่พอจะมีก็คือกลุ่มนักเรียนออกแบบจากประเทศตะวันตกที่กลับมาเปิดร้านที่ชาญอิสระ 1 มี Greyhound, ธีระพันธ์, ดวงใจบิส, องอาจ นิรมล, เธียเตอร์ เป็นตึกที่เก๋ที่สุดในเวลานั้น เรายังเรียนอยู่มัธยม ขอพ่อแม่ซื้อเสื้อแบรนด์ธีระพันธ์ ของพี่ป้อม (ธีระพันธ์ วรรณรัตน์) ตัวละสามพันบาท ซึ่งเมื่อสามสิบกว่าปีก่อนถือว่าแพงมาก (เน้นเสียง) 

ไปหาเงินจากที่ไหนมาซื้อเสื้อผ้าตัวละ 3,000 บาท

ที่บ้านทำธุรกิจขายรถโตโยต้าและรถเลกซัส ทุกคนในบ้านทำงานสายธุรกิจ พี่ชายและพี่สาวเป็นนักเศรษฐศาสตร์ ขณะที่เราเริ่มรู้ตัวว่าชอบแฟชั่น เรานิยามแฟชั่นเป็นความตื่นเต้น หวือหวา โดดเด่นเก๋ไก๋ไม่เหมือนใครในคนรุ่นเดียวกัน และเราก็เริ่มอ่านหนังสือ ลลนา อ่าน Vogue ซึ่งหาซื้อยากมาก ต้องไปซื้อที่ราชดำริเล่มละร้อยกว่าบาท ถ้าอยากซื้อเล่มเก่าต้องไปซื้อที่จตุจักร 

สำหรับเรา แฟชั่นเหมือนโลกอีกใบ ทำให้เราเริ่มรู้จักดนตรี เพลงแจ๊ส รู้จักศิลปิน รู้จักชาติ กอบจิตติ โลกของเราเปลี่ยนไปหลังจากอ่านหนังสือเรื่อง พันธุ์หมาบ้า เราได้เห็นชีวิตในรั้วศิลปากร พูดถึงความไม่อยู่ในร่องในรอย ชีวิตที่ขบถอย่างศิลปิน จากที่เคยคิดว่าทุกอย่างในชีวิตเป็นไปตามแบบแผนที่ใครวางไว้ เรียนหนังสือแล้วโตขึ้นมาเป็นนักธุรกิจ ซึ่งคนในครอบครัวทุกคนคนรอบตัวเป็นแบบนี้ทั้งนั้น ทุกคนมีธุรกิจของตัวเอง ทุกคนเรียนบัญชี จุฬาฯ แล้วต่อ MBA กลับมาบริหารที่บ้าน ซึ่งช่วงนั้นเราแอบฝันว่าอยากเรียนศิลปากรมาก เริ่มคิดถึงการเป็นตัวของตัวเอง แต่ก็รู้ว่าสุดท้ายคงเป็นไปไม่ได้

ทำไมถึงคิดว่าเป็นไปไม่ได้

ตั้งแต่เกิดมา ทุกคนรอบตัวเรามีชีวิตรูปแบบเดียวกันหมดเลย การเลือกเรียนต่อก็เช่นกัน ถ้าไม่ใช่คณะเศรษฐศาสตร์ บัญชี ก็ต้องรัฐศาสตร์ หรือสาขาวิชาที่บริหารต่อได้ ความคิดที่อยากเป็นลูกที่ดีทำให้ลึกๆ แล้ว เรายอมรับว่าความฝันที่อยากเรียนออกแบบหรืองานสายศิลปะ ไม่ใช่สิ่งที่ครอบครัวจะยินยอม ช่วงนั้นเราดูซีรีส์เรื่อง Fame เป็นชีวิตในโรงเรียนศิลปะที่นิวยอร์ก ก็ตั้งธงในใจว่า ชีวิตหนึ่งอยากจะไปนิวยอร์กให้ได้

แต่สุดท้ายคุณก็เข้าไปเรียนที่คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คุณมีวิธีบอกที่บ้านยังไง

ตอนนั้นนิเทศศาสตร์เป็นคณะที่ดังมาก ทั้งมีคะแนนสอบเข้าสูงที่สุดในประเทศ เด็กหัวกะทิทุกคนถ้าไม่เรียนหมอหรือวิศวะ ก็จะมาเรียนนิเทศฯ เป็นยุคที่งานโฆษณาเฟื่องฟู ไม่ว่าจะภาพยนตร์ ผู้กำกับ กราฟิก เราไม่ใช่คนเรียนเก่ง แต่เมื่อสิ่งนี้ใกล้เคียงความฝัน เราจึงไปคุยกับพ่อแม่ว่า พี่ชายพี่สาวเรียนบัญชีและเศรษฐศาสตร์ไปแล้ว น่าจะมีคนรู้เรื่องการตลาด โฆษณาและประชาสัมพันธ์ จะได้ช่วยงานที่บ้านได้ครบ ครอบครัวก็สนใจ เราเป็นคนทำอะไรทำจริง ก่อนสอบก็เรียนพิเศษและทำข้อสอบย้อนหลังเป็นสิบๆ ปี เห็นโจทย์แล้วเฉลยคำตอบได้หมด แต่วิชาเลขไม่ทำเลยนะ เข้าไปกา ค ควายอย่างเดียว แต่วิชาอื่นทำได้หมด ออกมาจากห้องสอบรู้เลยว่าสอบติดแน่

เราเลือกภาควิชาวาทวิทยาและสื่อสารการแสดงเพราะไม่มีใครเลือกเรียนเลย ตั้งแต่เปิดภาคนี้จนถึงรุ่นเรามีคนเรียนสามถึงสี่คน รุ่นก่อนหน้าเราคือครูลิลลี่ (กิจมาโนชญ์ โรจนทรัพย์) คนส่วนใหญ่ในคณะเลือกเรียนโฆษณาประชาสัมพันธ์ หนังสือพิมพ์ วิทยุโทรทัศน์ ภาพยนตร์บ้าง แต่วาทวิทยาฯ คือศูนย์ ตอนแรกเรียนคนเดียว หลังๆ มีเพื่อนตามมาเรียนด้วย เรียนเกี่ยวกับโครงสร้างการพูด การเขียนสุนทรพจน์ให้นายกหรือผู้ไกล่เกลี่ยในศาล เลยไม่ค่อยมีใครอยากเรียน

อุตส่าห์ขอพ่อแม่จนเข้าไปเรียนได้ ทำไมเลือกเรียนภาคที่คนไม่ค่อยเลือก

เราเป็นคนไม่ชอบเหมือนใคร รู้สึกว่าเรียนคนเดียวก็ดี อยากทำอะไรก็ทำได้ จัดตารางเรียนวันอังคารถึงวันพฤหัสบดี เวลาที่เหลือไปลงเรียนการละครที่คณะอักษรศาสตร์ จนเด็กอักษรฯ ทุกคนถือว่าเราเรียนอักษรฯ เรียนกับครูสดใส พันธุมโกมล, ครูแอ๋ว-อรชุมา ยุทธวงศ์, ครูช่าง-ชลประคัลภ์ จันทร์เรือง, ครูบรูซ แกสตัน, ครูนพมาส ศิริกายะ ได้เล่นละครอักษรฯ แทบทุกเรื่อง เล่นกับพี่ต๊งเหน่ง (รัดเกล้า อามระดิษ) พี่หอย (เสนาหอย-เกียรติศักดิ์ อุดมนาค) พี่แอ๊ด (ไชยวัฒน์ อนุตระกูลชัย) 

คนทั่วไปยื่นเรียนจบด้วยหน่วยกิตร้อยสี่สิบกว่าเครดิต ของเรามีร้อยหกสิบกว่าเครดิต เท่ากับจบเกินคนอื่นไปหนึ่งเทอม 

เรียนรู้อะไรจากการเรียนละครบ้าง

เป็นอีกศาสตร์หนึ่งที่ทำให้เราค้นพบตัวเอง สื่อสารการแสดงของนิเทศศาสตร์เป็นการแสดงเพื่อวิทยุและโทรทัศน์ แต่ศิลปะการแสดงของอักษรศาสตร์เป็นเรื่องจิตวิทยา การรู้จักตัวตน การเข้าไปค้นพบตัวเอง รู้อารมณ์ของตัวเอง ตอนนั้นเรายังเป็นเด็ก ยังไม่ค้นพบตัวเอง เหมือนเราหลุดเข้าไปในโลกที่มันน่าค้นหา เข้าไปในซอกของจิตใจ รู้ความซับซ้อนของอารมณ์ตัวเอง

หมู พลพัฒน์ อัศวะประภา ASAVA จากคนวาดรูปไม่เป็น ได้เรียนแฟชั่น กระทั่งแบรนด์ดังบินมาขอที่บ้านไปทำงานด้วย
หมู พลพัฒน์ อัศวะประภา ASAVA จากคนวาดรูปไม่เป็น ได้เรียนแฟชั่น กระทั่งแบรนด์ดังบินมาขอที่บ้านไปทำงานด้วย

หลังเรียนจบ ได้กลับไปช่วยทำประชาสัมพันธ์ให้ที่บ้านตามที่บอกหรือเปล่า

เปล่า เราได้งานในบริษัทโฆษณา Lintas ซึ่งเป็นบริษัทโฆษณาที่ใหญ่ที่สุดในไทยตอนนั้น ได้เงินเดือนเยอะที่สุดในรุ่น สอบวิชาสุดท้ายวันพฤหัสบดี วันจันทร์ก็ไปเริ่มงานเป็น AE ซึ่งโดยปกติ Lintas รับเฉพาะเด็กปริญญาโทจากต่างประเทศเพราะใช้ภาษาอังกฤษในการทำงานเป็นหลัก แต่ตั้งแต่วันแรกที่ฝึกงาน เราก็สื่อสารประชุมงานกับพวกเขาได้อย่างไม่เขิน 

ทำงานได้เก้าเดือน ที่บ้านก็ส่งไปเรียน Strategic Management ที่ Peter F. Drucker Graduate School of Management ของ Claremont Graduate University ที่ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นมหาวิทยาลัยที่เชี่ยวชาญด้านการบริหารธุรกิจรถยนต์โดยตรง ซึ่ง Peter F. Drucker เจ้าของหลักสูตรเป็นผู้ทรงอิทธิพลในวงการนี้ เขาพยากรณ์หรืออ่านเกมอุตสาหกรรมนี้ได้ขาดที่สุด

จากคนโฆษณา คุณปรับตัวให้เข้ากับวิชาบริหารและการจัดการยังไง เพราะได้ยินว่าเรียนจนได้เกียรตินิยม

พวกเราเด็กเอเชียพื้นฐานค่อนข้างแน่น อีกอย่างเราไม่ต้องเหนื่อยเท่าเด็กฝรั่งที่เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย วันๆ เราอยู่แต่ในห้องสมุด

สมัยอยู่ประเทศไทย เราอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ไม่ได้มีต้นแบบของความคิดเป็อย่างอิสระ และคำจำกัดความของคำว่าความสำเร็จ ความเป็นลูกที่ดี การเป็นคนดี ดูเหมือนจะใกล้เคียงกันไปหมด ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะออกจากกรอบเหล่านั้น ชีวิตที่ลอสแอนเจลิสเหมือนนกที่เริ่มออกจากรัง ได้สัมผัสอิสระ รู้จักตัวตนมากขึ้น แต่กับเรื่องเรียนต้องพยายามอย่างมาก ต้องรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับรถยนต์ ทำทีสิสเรื่องตลาดรถยนต์ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งที่บ้านมีข้อมูลพร้อมทุกอย่างเพราะเป็นดีลเลอร์ของโตโยต้า เราเริ่มคิดอย่างจริงจังว่าจะกลับไปทำงานขายรถที่บ้าน หรือลองทำอย่างอื่น

ความฝันที่อยากมีชีวิตเหมือนในหนังเรื่อง Fame ล่ะ หายไปไหนแล้ว

ช่วงที่กลับไทยมาทำทีสิสเรื่องตลาดรถยนต์ เรากลับไปที่คณะนิเทศฯ ตั้งใจปรึกษาผู้ใหญ่เรื่องหาที่เรียนวาดภาพจริงจัง พี่โต (ม.ล.จิราธร จิรประวัติ) ซึ่งนั่งอยู่กับรองคณบดีพอดีก็เอ่ยปากว่าจะสอนให้เพราะถูกชะตา วันรุ่งขึ้นเราก็ไปเรียนวาดภาพที่วังบ้านหม้อ เรียนทุกวันเป็นเวลาหกสัปดาห์ จากคนที่วาดรูปไม่เป็น เส้นตรงก็ยังเขียนไม่ได้ พับกระดาษให้เป็นจุดๆ แล้วลากเส้นยังทำไม่ได้เพราะเป็นคนใจร้อนมาก จิตแตกซ่านไม่มีสมาธิ ฝึกจนทำพอร์ตโฟลิโอ เสร็จแล้วบินไปยื่นสมัครเรียนแฟชั่นที่ Parsons School of Design ในนิวยอร์ก เราขายบ้าน ขายรถที่ลอสแอนเจลิส แล้วแบกกระเป๋าสองใบไปนิวยอร์กเลย เป็นครั้งแรกที่หายจากบ้านไม่ติดต่อนานถึงหนึ่งเดือน แต่พ่อแม่ก็รู้ว่ายังไม่ตายแน่ เพราะบัตรเครดิตส่งแจ้งรายการใช้จ่ายไปที่บ้าน

ตอนนั้นเอาความมั่นใจมาจากไหน

ไม่ได้เอามาจากไหนเลย เรียนวาดรูปแค่หกสัปดาห์ มีแค่พอร์ตงานที่หน้าตาไม่เหมือนใคร อายุยี่สิบห้าแล้ว เลยไม่ได้คิดหน้าคิดหลัง นอกจากคิดว่าอยากพาตัวเองไปอยู่ใกล้ตรงไหน ก็พยายามเดินเข้าไปให้ใกล้มากที่สุด ตอนแรกคิดจะไปเรียนเพื่อเป็นของขวัญให้ตัวเองหลังจากทำหน้าที่ของลูกเสร็จ

ชีวิตปีครึ่งที่โรงเรียนศิลปะในนิวยอร์กเป็นยังไงบ้าง

สนุกมาก ทุกอย่างที่นั่นเหมือนในซีรีส์ที่ดู เพื่อนทุกคนก็สุด เป็นช่วงที่ใช้ชีวิตคุ้มค่ามาก เราต้องยอมรับว่านิวยอร์กเหมือนศิลปากร x 1,000 เราสัมผัสได้ว่าเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยความฝัน กว่าที่ทุกคนจะมาถึงจุดนี้ได้ทุกคนเข้มงวดกับความฝันของตัวเอง เราซึ่งอยู่ท่ามกลางพลังเหล่านั้นก็ยิ่งฮึกเหิม เป็นเชื้อเพลิงชั้นดี เรารู้สึกอยู่ในที่ที่ควรอยู่ ทุกอย่างถูกต้องไปหมด มีละครให้ดู มีแกลเลอรี่ให้ไป มีพิพิธภัณฑ์ให้เรียนรู้ ทุกสิ่งที่ชอบอยู่ที่นี่หมดเลย เหมือนเราเกิดมาเพื่อสิ่งนี้

แต่งตัวเต็มที่มาก ทำผมสีน้ำเงิน บางวันแต่งตัวเป็นนักสืบ บางวันเป็นมนุษย์กบ บางวันแต่งเป็นหมอ เหมือนคนบ้าทุกวัน สนุกมาก มีแฟนคลับที่รถไฟใต้ดินรอดูเราทุกวันว่าจะแต่งตัวยังไง วันหนึ่งเขาก็มาทักว่าเราทำงานอะไร เพราะเห็นเราเป็นปีๆ แล้วเราเป็นใครเหรอ เราก็บอกว่าเป็นนักเรียนแฟชั่น บางวันขึ้นแท็กซี่เขายังไม่กล้ารับเลย

เทียบกับตอนอายุ 13 ที่จัดแฟชั่นโชว์ชุดนอนส่งครู พอได้อยู่ในบรรยากาศโรงเรียนแฟชั่นจริงๆ งานส่งครูของคุณไปไกลที่สุดแค่ไหน

งานเราจะบ้าคลั่งประมาณหนึ่ง ไม่เคยส่งงานเป็นกระดาษเลย ทุกอย่างมีคอนเซปต์ มีเรื่อง เพราะเราคิดเยอะแถมอายุมากกว่าเพื่อนนักเรียนรุ่นเดียวกัน เคยทำชุดเกราะส่งเป็นกล่องให้ค่อยๆ เปิดทีละชิ้น เคยทำชุดจากตุ๊กตาเด็กวินเทจและเสื้อผ้ายุควิกตอเรียแล้วจัดเป็นเมืองตุ๊กตา ซึ่งครูค่อนข้างงงกับงานของเรา

วิธีคิดเหล่านี้มาจากไหน ในเมื่อไม่ได้เรียนมาด้านนี้มาตั้งแต่แรก

อาจเป็นเพราะชอบอ่านหนังสือ แล้วก็ชอบปะติดปะต่อเรื่องราว เราดู เราเห็น เราสะสม เราฝันมาตั้งแต่เด็กเลยทำให้มีของเยอะ เวลาทำอะไรเราจะเป็นตัวของตัวเอง เราให้ความสำคัญกับความแตกต่าง

แต่ละวันสำหรับเราไม่ใช่แค่ไปเรียน มันคือความฝัน ไม่ใช่เรื่องที่เราจะมาทำเล่นๆ ในเมื่อเราเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่เรารักและจะนำมาประกอบอาชีพ ถ้าเราทำแล้วมันไม่โดดเด่น เราก็จะอยู่ในระดับเดียวกับคนอื่นๆ ในห้องเรียน เราทนไม่ได้ถ้าส่งงานไปส่งแล้วเกาะกลุ่มอยู่ตรงกลาง งานมันต้องเด้ง ครูเห็นแล้วต้องอยากรู้ที่มา

หมู พลพัฒน์ อัศวะประภา ASAVA จากคนวาดรูปไม่เป็น ได้เรียนแฟชั่น กระทั่งแบรนด์ดังบินมาขอที่บ้านไปทำงานด้วย

มีครั้งไหนบ้างมั้ยที่คิดว่าจะเด่นเด้ง แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น

มี เราทำคอลเลกชันตุ๊กตาวินเทจแล้วครูไม่เข้าใจ บอกว่าเหมือนเอาเสื้อเด็กอ่อนมาทำ ใครจะไปใส่เสื้อผ้าแบบนี้ ผ่านไปหนึ่งปี Miu Miu ทำออกมาขายแล้วก็ดังมาก เราเรียนจบแล้วแต่ยังกลับไปที่โรงเรียนตั้งใจเอาทีสิสที่เคยส่งให้ครูคนเดิมดู เพื่อบอกว่าอย่ามาตัดสินนะ เมื่อก่อนเป็นคนแรงมากเพราะว่าเราก็ตั้งใจทำการบ้านมาส่งเขาสุดๆ เหมือนกัน

ทำขนาดนี้ คงต้องเข้าตาแมวมองที่ไหนบ้าง

งานชิ้นสุดท้ายที่ทำ อาจารย์ส่งไปให้ Marc Jacobs ดู ก็เลยได้ฝึกงานที่ Marc Jacobs ตอนนั้น Marc Jacobs ยังเป็นบริษัทเล็กๆ ขนาดยี่สิบคน แต่ละวันมีดาราดังๆ แวะเวียนมา ซึ่งเราไม่คิดว่าชีวิตจะก้าวมาถึงตรงนั้นเลย ทุกอย่างสนุกไปหมด นี่คือชีวิตของเรา ยังไงก็ไม่กลับไปไทย ทำงานได้เจ็ดถึงแปดเดือนพ่อแม่ก็บินมาตามให้กลับ ถ้ายังอยากอยู่ต่อจะไม่ส่งเงินให้ ซึ่งตอนนั้นเป็นเด็กฝึกงานได้ค่าแรงชั่วโมงละสี่เหรียญห้าสิบ ใช้ชีวิตด้วยเงินเท่านี้ไม่พอแน่ 

จากที่เคยอยู่อพาร์ตเมนต์เก๋กลางเมืองย่านโซโห มีบ้านติดกับร้าน DEAN & DELUCA

จะแวะซื้อผักและขนมปังแต่ครั้งก็ติดหรูต้องซื้อ DEAN & DELUCA ในที่สุดต้องย้ายบ้านไปย่านที่ถูกลงแต่สวยงามไม่แพ้กัน 

จากนั้นตัดสินใจขอทำงานที่ Marc Jacobs เพียงครึ่งวัน เพื่อมีเวลารับงานพิเศษอื่นๆ ซึ่งเราไม่เคยต้องเสิร์ฟอาหารเลยเพราะเป็นคนเพื่อนเยอะ รู้จักคนเยอะ พีอาร์ ดีไซเนอร์ คนไหนอยากให้ไปช่วยงานอะไรก็ไป บางวันทำงานวันละสามถึงสี่งาน พอเริ่มมีเงินเดือนถึงจะไม่สูงมากแต่ก็พอประคองตัวเองได้ เราก็กลับมาเที่ยวเตร่ใช้ชีวิตเฮฮา

เรื่องนี้เล่ากี่ทีก็สนุก บ้านที่อยู่ชอบโดนตัดน้ำตัดไฟถึงขั้นต้องจุดเทียนเพราะรู้สึกว่าจ่ายค่าไฟเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เสื้อสเวตเตอร์ของ Prada ซีซั่นนี้ถ้าหมดแล้วหมดเลย เราก็เลยเลือก Prada ไว้ก่อน ตอนทำงานแต่งตัวสวยแต่แอบไปกินข้าวในซอกตึกที่กรรมกรชอบกินเพราะไม่มีเงิน ยอมรับว่าติดสวย ติดเที่ยว ติดซื้อของ

ตอนไหนที่เริ่มเข้าใกล้วงการแฟชั่นมากขึ้น

ช่วงทำงานเป็นฟรีแลนซ์ให้ Max Mara ได้จัดของที่ตู้โชว์หน้าร้าน ซึ่งเล่นใหญ่มากเพราะอยากให้ออกมาสวยที่สุด ผลงานจึงไปเตะตาผู้จัดการร้าน เขาก็ไปบอกผู้บังคับบัญชาให้รับเราเป็นพนักงานประจำ ทำหน้าที่ดูแล Window ของร้านทั่วอเมริกา จากนั้นผู้ใหญ่ก็ให้โอกาสแนะนำเรากับดีไซเนอร์เจ้าของแบรนด์ Max Mara ที่มิลานบินมาเจอเรา บอกให้รับเราไปฝึกงานที่มิลานเพราะทำอะไรให้แบรนด์ได้อีกเยอะ

ชีวิตช่วงนั้นสนุกมาก ได้เรียนรู้ทุกวัน อยู่นิวยอร์กสี่สัปดาห์ อยู่มิลานสองสัปดาห์ พอไปอยู่มิลานก็ยิ่งเป็นคนแฟชั่นเต็มขั้น ตอนนั้นชีวิตเริ่มดีขึ้นมาก มีเลขาฯ มีออฟฟิศส่วนตัวที่นิวยอร์ก บริษัทจะยื่นขอสัญชาติอเมริกันให้โดยเจ้านายบินมาที่ไทยเพื่อคุยกับพ่อแม่ด้วยตัวเอง เขาบอกพวกท่านว่า เราเป็นทรัพยากรที่มีคุณค่าของนิวยอร์ก เป็นพลเมืองแฟชั่น อยากให้เราย้ายมาอยู่นิวยอร์ก

คิดว่าเป็นเพราะคุณสมบัติข้อไหนที่ทำให้เจอกับโอกาสและจังหวะชีวิตแบบนี้

ทุกอย่างที่เราได้มา มาจากสิ่งที่เราทำแล้วมีคนมองเห็นคุณค่าและเสนอสิ่งต่างๆ ให้โดยที่เราไม่เคยร้องของานใคร ณ เวลานั้นเราไม่ได้คิดอะไร ไม่เคยคิดอะไร เราแค่สนุก แล้วก็อยากทำอะไรให้ดีที่สุด เราโชคดีกว่าคนอื่นตรงที่ต่อให้เราไม่เหลือเงินเลยสักบาท ซึ่งก็เป็นบ่อย หากเราโทรหาพ่อ เขาจะโอนให้เราทันที รู้ตัวเองลึกๆ ว่าไม่มีวันอดตายหรอก แต่เราก็มีทิฐิ ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ จะไม่โทรไปรบกวนที่บ้านเลย และที่ไม่มีเงินไม่ใช่เพราะอะไร คือเราใช้เงินเก่ง เป็นช่วงชีวิตที่เราอยากเห็นทุกอย่าง ถ้าใครหรือหนังสือเล่มไหนเขียนว่าคนเก๋ๆ ต้องไปที่ใดในนิวยอร์ก เราก็จะไปทันที

ที่ใช้ชีวิตสนุกเต็มที่เพราะรู้ดีว่านี่เป็นเวลาเดียวที่จะทำได้หรือเปล่า

เป็นไปได้ เรารู้สึกว่าความฝันนี้มีวันหมดอายุจึงตักตวงเต็มที่ ไม่รู้ว่านี่คือการต้องยอมจำนนหรือเปล่า ใจมันมีความดื้อแพ่งอยู่ข้างใน คิดว่าถึงจะกลับเมืองไทย ฉันก็คงไม่ขายรถ ก็เลยมีความรู้สึกว่า ณ เวลาที่ตักตวงได้เราก็ต้องทำให้เต็มที่ เพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าในสังคมการทำงานเราโดดเด่นแพ้ใคร

หมู พลพัฒน์ อัศวะประภา ASAVA จากคนวาดรูปไม่เป็น ได้เรียนแฟชั่น กระทั่งแบรนด์ดังบินมาขอที่บ้านไปทำงานด้วย

ไปๆ มาๆ คุณอยู่อเมริกา 11 ปี และสุดท้ายก็ต้องกลับไทย

ที่บ้านขอร้องเพราะคุณพ่อป่วย ธุรกิจต้องการคนเสริมทัพ ก็เลยกลับมาเป็น CEO อยู่สองปี

อะไรคือความยากของการกลับมารับช่วงต่อธุรกิจซึ่งคุณหนีมาตลอด

ตอนนั้นไม่เด็กแล้วด้วย อายุสามสิบกว่าปีแล้ว เราคิดว่าสิ่งสำคัญของการบริหารคือหัวใจที่สร้างมวลพลังให้ทุกคน คนทำงานด้วยกันเขาดูออกว่าผู้บริหารมีใจหรือไม่มี อย่างแบรนด์ ASAVA กว่าจะเป็นปึกแผ่นอย่างวันนี้ เราใช้เวลาและพลังพิสูจน์ความมุ่งมั่นให้ทีมทุกคนเห็น เราอยากทำให้องค์กรนี้มั่นคง ไม่ใช่เพื่อตัวเราเอง แต่เพื่อทุกคนที่ทำงานกับเราจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้น ความจริงจังจริงใจนี้แกล้งทำกันไม่ได้

คุณผ่านช่วงเวลา 2 ปีนั้นมาได้ยังไง

ณ เวลานั้นครอบครัวต้องการเรา ที่ผ่านมาเราได้รับมาเยอะมากพอแล้ว คงต้องลองทำดูก่อน ได้ไม่ได้อีกเรื่องหนึ่ง ระหว่างนั้นเป็นช่วงที่อินเทอร์เน็ตกำลังมา เราเองก็โตขึ้นและคิดว่าภูมิศาสตร์ไม่ได้มีผลต่อการสร้างงาน ถ้ามีความมุ่งมั่น ตั้งใจ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนในโลก คุณจะทำมันได้ ไม่สำคัญว่าจะต้องอยู่นิวยอร์ก จิตมุ่งที่มุ่งมั่นกับใจที่อยากไปจะทำให้ทุกสิ่งมีหนทาง เหมือนที่ฝรั่งเขาชอบบอกว่า Where there’s a will, there’s a way! 

ช่วงกลับมาทำงานที่บ้าน เรารับเป็น Personal Stylist ให้กับสยามพารากอนที่เพิ่งเปิดด้วย งานของเราคือแนะนำการแต่งตัว การเลือกซื้อเพชร ซื้อนาฬิกา ซึ่งเคยทำมาก่อนสมัยอยู่อเมริกา

ทำงานผู้บริหารธุรกิจรถยนต์ ไปพร้อมๆ กับเป็นที่ปรึกษาเรื่องสไตล์?

ใช่ ระหว่างนั้นเริ่มหาข้อมูลตั้งต้นแบรนด์ของตัวเองไปด้วย เรามีเพื่อนพ้องในวงการแฟชั่นเพราะตอนอยู่นิวยอร์ก ทำงานพิเศษเป็นผู้ประสานงานแฟชั่น สมัยที่นิตยสารยังเฟื่องฟู หนังสือทุกเล่มต้องมาถ่ายที่นิวยอร์ก ใครจะไปจะมาที่ไหนต้องขอให้เราติดต่อ จึงมีโอกาสรู้จักกับนิตยสารแฟชั่นทุกสำนักและเขียนคอลัมน์บ้าง พอทำแบรนด์ก็มีโอกาสทำแฟชั่นโชว์กับ ELLE จนเป็นที่รู้จัก

ใช้เวลา 1 ปีเตรียมความพร้อม และเปิดตัวครั้งแรกในปี 2008 ตอนนั้นมีโจทย์ว่าอยากเป็นแบรนด์แบบไหน

ตอนที่ตั้งแบรนด์เราเริ่มกันสี่คนในห้องเก็บของ ซึ่งตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา เรามี Max Mara เป็นโรงเรียนสอนให้คิดทำทุกอย่างเป็นระบบ จัดการอย่างเป็นวิทยาศาสตร์ มีคณิตศาสตร์เข้ามาเกี่ยว ตั้งแต่การเลือกผ้า การวาง Serial Number เพื่อรู้ว่าชุดนั้นผลิตปีไหน คอลเลกชันอะไร สีและลักษณะเนื้อผ้าเป็นแบบไหน การวางโครงสร้างของคอลเลกชัน คิดว่าจะต้องมีเสื้อกระโปรงอย่างละกี่ตัว ใช้ผ้ากี่ชนิด จากนั้นวางแผนการขายเป็นกลุ่ม เราสร้างงานกันแบบนี้ตั้งแต่วันแรกที่ทำแบรนด์ เพราะเราไม่ใช่ห้องเสื้อ

ASAVA เป็นแบรนด์ที่พูดถึง Urban Sophisticated และ Realistic เราชอบความเรียบโก้อย่างผู้หญิงนิวยอร์ก คนที่จะแต่งตัวด้วยเสื้อสีขาวกับกระโปรงพลีทสีดำ เช้าเป็นผู้บริหารไปประชุมงาน เย็นวิ่งเข้าไปดูงานในแกลเลอรี่ เป็นผู้หญิงฉลาด ไม่หวือหวา เป็นตัวของตัวเอง เราชอบเสื้อผ้าสไตล์นี้ แต่กลับมาเมืองไทยแล้วไม่มีเลย

อะไรทำให้เสื้อผ้าขายหมดเกลี้ยงตั้งแต่คอลเลกชันแรก

ขายหมดอยู่แล้วเพราะเดือนหนึ่งทำเสื้อผ้าได้ยี่สิบตัว มีช่างอยู่เพียงสองคนทำงานในห้องเก็บของใต้หลังคา มีคนมาเข้าแถวรอซื้อตั้งแต่ห้องทำงานยังก่อสร้างอยู่ ซึ่งคงเป็นเพราะจังหวะเวลาและความไม่เหมือนใคร เรารู้สึกฮึกเหิมเพราะหลายสื่อพูดถึง ยกให้เราเป็นปรากฏการณ์ใหม่ของวงการแฟชั่น ขณะที่เราแค่อยากทำเสื้อผ้าให้สวย

ผู้ทรงอิทธิผลวงการแฟชั่นไทย หมู พลพัฒน์ อัศวะประภา ปฐมบท ASAVA กับชีวิตที่เจ้านายจาก Max Mara เคยบอกว่า เป็นทรัพยากรที่มีคุณค่าของนิวยอร์ก

ไม่ได้คิดอยากจะรวยจากการขายเสื้อผ้า?

ไม่เลย คิดแค่ว่าอยากทำเสื้อผ้าให้สวยที่สุด นี่คือความฝัน คือตัวตนที่แท้จริงของเรา พอย้อนกลับไปมอง ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เราก็อาจจะเปลี่ยนวิธีการตัดเย็บเสื้อที่ดีขึ้น ใช้เทคนิคที่ดีขึ้น แต่ความชอบยังเหมือนเดิม ซึ่งก็มีช่วงที่เปลี่ยนไปอยู่พักหนึ่ง ช่วงนั้นสมการในหัวมันเปลี่ยน เราเริ่มเอายอดขายเป็นตัวตั้ง ทำให้เสื้อผ้าเป๋ไปอยู่พักหนึ่ง

เกิดอะไรขึ้น

จากเสื้อเดือนละยี่สิบตัว ก็มาเป็นเดือนละร้อยตัว พันตัว ย้ายจากห้องเก็บของมาเช่าบ้านอยู่ จากบ้านมาเป็นทาวน์เฮาส์ จากทาวน์เฮาส์หนึ่งหลัง มาเป็นทาวน์เฮาส์สองหลัง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก จากหนึ่งร้านก็เพิ่มขึ้น เต็มกรุงเทพฯ ไปหมด ขนาดเปิดแบรนด์ตอนที่ไม่ใช่เด็กแล้ว แต่เพราะความลำพองว่าทุกคนอยากได้ของของเรา ชื่อเสียงก็มาเร็ว ทำอะไรคนก็ชื่นชม จนกระทั้งมันเจ๊ง อยู่ดีๆ ตัวแดงมหาศาล มีผ้าค้างสต็อกสี่สิบถึงห้าสิบล้าน มีเสื้ออยู่ในโกดังสองหมื่นตัว พ่อแม่ยื่นคำขาดว่าให้ปิดแบรนด์แต่เราไม่ยอม

ตอนนั้นเจอไหมว่าเราพลาดอะไร ตรงไหน

พลาดไปหมด เราลำพองคิดว่าทุกคนอยากได้เสื้อของเรา เลยผลิตเยอะขึ้น เพิ่มแบบ เพิ่มสี สะสมสต็อกกลายมาเป็นดินพอกหางหมู บวกกับเจอวิกฤตการณ์ทางการเมือง กระแสหลายๆ อย่างเปลี่ยน มีแบรนด์ใหม่ๆ เข้ามา เสื้อเรียบๆ ของเรากลายเป็นชุดครูไหวใจร้าย เราก็เลยเปลี่ยนแบบเสื้อบ้าง ทำให้มันโป๊ขึ้น สนุกขึ้น ซึ่งไม่ใช่ตัวเราเลย ลูกค้าเดิมก็งง จากที่เคยเป็นคุณนายฉลาดกลายเป็นอย่างอื่น ยิ่งทำให้ยอดขายลดลงเรื่อยๆ เราที่ไม่ได้สติก็เมามายสารพัด จนสุดท้ายกลับมานั่งทบทวนว่า เรามีความสุขกับเสื้อผ้าที่ทำแค่ไหน ก็เลยรื้อแบรนด์ใหม่ และปิดร้านสาขาแรกที่พารากอนเพราะเป็นรูรั่วที่ใช้เงินเยอะที่สุด

ใช้เวลานานแค่ไหนกว่ากลับมาตั้งหลักได้อีกครั้ง

ไม่นาน ช่วงที่ธุรกิจมีตัวแดงเยอะๆ เราก็เริ่มค้นหาตัวเองใหม่ หลังจากเริ่มศึกษาพุทธศาสนาสักพักสติก็กลับมา เปลี่ยนไลฟ์สไตล์ชีวิตใหม่ เลิกเที่ยว หยุดดื่ม ไม่เจอใคร ไม่ออกไปสังสรรค์ คิดว่าจะออกจากทางตันตรงนี้ยังไง 

ถามว่าเสียใจมั้ย ณ เวลานั้นก็เสียใจ แต่เมื่อมองย้อนกลับไป บริษัทเรามีความเชื่อว่า Less is more ซึ่งก็คือ การปล่อยวาง การตัดสินใจปิดร้านครั้งนั้น เป็นสิ่งที่มีคุณค่าที่สุดในชีวิตครั้งหนึ่ง ทำให้เราเรียนรู้การลดอัตตาลง สอนให้เรารู้จักว่าเมื่ออะไรที่เรายึดไว้แล้วเป็นทุกข์ก็ต้องปล่อย เพราะเมื่อเราปล่อยมือ เราก็จะไปทำอย่างอื่นได้ สร้างความเป็นไปได้ใหม่ๆ ให้กับสิ่งที่ควรจะเป็น ทั้งลื่นไหล งอกงามและเจริญเติบโต จริงๆ คือการมีสติ คือการมองชีวิตด้วยตรรกะ ตรรกะที่อธิบายเชิงเหตุผล และเมื่อเชื่อว่าปลายทางมีคำตอบ มีทางออก ก็ค่อยๆ แก้ ค่อยๆ สางทีละปม

ปมไหนคือปมแรก และปมไหนยากที่สุด

ตัวเอง น่าจะเป็นเรื่องที่ยากที่สุด ธุรกิจก็ด้วย งานบริหารที่เคยปิดตาจนเรื้อรังก็ค่อยๆ สะสาง ขณะที่กลับมาคิดว่าความงามแบบไหนที่เราเชื่อ ผู้หญิงแบบไหนที่เราอยากแต่งตัวให้ ผู้หญิงแบบไหนเป็นผู้หญิงในอุดมคติของเรา จึงเกิดเป็นคำว่า Intelligence ที่แปลว่ามีปัญญา และคำว่า Authentic ที่แปลว่าแท้จริง ขึ้นมา เป็นแก่นของแบรนด์และการสร้างงานต่อๆ ไป 

ผู้ทรงอิทธิผลวงการแฟชั่นไทย หมู พลพัฒน์ อัศวะประภา ปฐมบท ASAVA กับชีวิตที่เจ้านายจาก Max Mara เคยบอกว่า เป็นทรัพยากรที่มีคุณค่าของนิวยอร์ก

ทุกวันนี้คุณตื่นเช้ามาทำงานด้วยพลังหรือความคิดแบบไหน

คนชอบถามถึงแพสชัน แต่เราไม่เชื่อเรื่องนั้นเพราะคิดว่ามันเป็นกับดักที่ใหญ่มาก เราเชื่อในวินัย เชื่อในความเพียร เพราะทำให้ล้มแล้วลุกได้เร็วกว่า แต่ก็ไม่ได้หมายความเราจะไม่เจ็บ มันเจ็บเหมือนเดิม เจ็บเท่ากัน แต่เราจะรู้สึกว่าเดี๋ยวฉันก็ดีขึ้น วิ่งใหม่ได้ วิ่งต่อไปได้อีก ทุกคนที่ประสบความสำเร็จในชีวิต เขาไม่ได้มีแพสชัน เขามีความเพียรเป็นสิ่งสำคัญ

วินัยเรื่องไหนที่คุณยังคงทำอยู่เป็นกิจวัตรประจำวัน

เราก็ยังเป็นคนเดิม ยังสนุกกับสิ่งที่ทำ เพราะไม่ได้รู้สึกว่านี่คือแบรนด์ แต่นี่มันคือชีวิต 

และเมื่อเรารู้ว่านี่คือชีวิต ทุกอย่างที่ทำก็จะมีความสำคัญไปหมดทุกอย่าง การจะเลือกสิ่งหนึ่งสิ่งใด ไม่ว่าจะเป็นสบู่ล้างมือ ผ้าเช็ดเท้า กระดาษชำระ ทุกอย่างมีความหมายกับเรา เพราะเราตั้งใจแล้วว่าจะอยู่กับมันไปจนตาย เพราะฉะนั้นการจะเลือกดอกไม้สักดอก ต้นไม้สักต้น สำหรับเรานั้นล้วนสำคัญ

อะไรคือนิยามชีวิตที่ประสบความสำเร็จของคุณ

คนเราให้ความสำคัญกับความสำเร็จที่อยู่ไกลตัวเกินไป สำหรับเราความสำเร็จในอนาคต คือผลลัพธ์ของความสำเร็จที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน แค่เราอาบน้ำ แปรงฟัน ตื่นมาทำงาน ตรงต่อเวลา ทำงานในวันนี้ให้ดีที่สุด มันก็คือหนึ่งจุด พอเราทำอีกหนึ่งจุด จุดต่างๆ เหล่านี้มันก็ก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาเอง ถ้าเรามองความสำเร็จว่ามันคืออนุสาวรีย์ที่อยู่ไกลตัว เราก็ไปถึงยาก มันทั้งเหนื่อยและกระเสือกกระสน ทำให้ชีวิตเราไม่มีความสุข วันนี้เราเชื่ออย่างแท้จริงว่าความสำเร็จนั้นอยู่ใกล้ตัว ถ้าเรารู้วิธีบริหารจัดการมัน ไม่มีใครที่ไม่ประสบความสำเร็จในชีวิต เพียงแต่วันนี้คุณให้ค่าคำว่าความประสบความสำเร็จในชีวิตอยู่ตรงไหน

เราไม่อยากให้คนบูชาความสำเร็จขนาดนั้น คนชอบ Hollywood ความสำเร็จกัน แต่มันไม่มีหรอก ในทุกความสำเร็จก็ยังมีความทุกข์ ยังมีสิ่งที่ต้องปรับตัว แก้ไข 

หมู พลพัฒน์ อัศวะประภา ASAVA จากคนวาดรูปไม่เป็น ได้เรียนแฟชั่น กระทั่งแบรนด์ดังบินมาขอที่บ้านไปทำงานด้วย

คุณมีคำแนะนำยังไง เวลาที่เด็กรุ่นใหม่มองความสำเร็จเป็นชื่อเสียงการยอมรับหรือผลตอบรับทางธุรกิจ

เราเชื่อในความออร์แกนิก ความเป็นธรรมชาติค่อยเป็นค่อยไป ทุกอย่างมีกระบวนการของมัน มีกระบวนการเรียนรู้ กระบวนลองผิด-ถูก พอลองถูกแล้ว ณ เวลานี้ แต่อาจจะผิดในอนาคต ไม่มีอะไรถาวร ทุกอย่างมันเป็นชั่วคราวไปหมด อย่าไปยึดติดกับคำว่าประสบความสำเร็จหรือไม่ประสบความสำเร็จ สุดท้ายมันไม่ได้มีความหมายกับชีวิตเรามากมาย

คำชมและคำวิจารณ์ ในวันนี้ส่งผลต่อชีวิตคุณแค่ไหน

ห้าถึงหกปีหลังมานี้รับกับคำวิพากษ์วิจารณ์ได้ดีกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย อายุเราก็มากแล้ว คำชมที่ดีก็เก็บไว้เป็นกำลังใจแต่ไม่ได้เอามาสร้างอัตตาให้ตัวเอง ทำให้เราอยากสร้างงานดีๆ ต่อไป โดยไม่ได้คิดว่าเราเลิศกว่าคนอื่น ขณะที่คำติก็มีประโยชน์ เรารู้สึกว่าถ้าเราอยากเป็นมนุษย์ที่ร่วมสมัย เราก็ต้องฟังคนอื่น ต้องรู้ว่าคนที่เขาอยู่ร่วมสมัยเดียวกับเรา เขาคิดถึงเรายังไง แต่ก็ต้องรู้จักประเมินเพราะไม่ใช่ทุกคนจะหวังดีกับเราหมด และไม่ใช่ทุกคนจะมองเห็นว่าอะไรคือจุดมุ่งหมายในชีวิตเรา บางอย่างเราอาจจะคิดเร็วไปก่อนคนอื่น ซึ่งเขาอาจจะมองหรือตัดสินว่าอันนี้ใช่ไม่ใช่ ตัวเราที่มีสติและรู้เหตุและผลในสิ่งที่ทำเท่านั้นเป็นคนตัดสิน

เคยได้ยินว่าตัวตนของคนอยู่เหนือแฟชั่น

สำหรับเรา คำว่าแฟชั่นคือสิ่งสมมติที่หมุนเวียนไปตามยุคสมัย ขณะที่ตัวตนหรือคาแรกเตอร์คือสัจจะของความเป็นคนหนึ่งคน ที่ชอบหรือไม่ชอบอะไร ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปสิ่งนี้จะยังคงอยู่ว่าคนๆ นี้เป็นแบบนี้ เป็นที่จดจำได้มากกว่า น่าสนใจกว่า เวลาที่มีคนพูดถึง เขาไม่ได้นึกถึงแฟชั่นของเรา แต่เขาพูดถึงตัวตน ซึ่งเราเชื่อว่าทุกคนมีเอกลักษณ์ของตัวเอง

สำคัญคือการยอมรับและซื่อสัตย์ต่อตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง ไม่ว่าใครก็อยากจะอยู่กับคนที่สัมผัสได้ รู้สึกเป็นหมู่มวลเดียวกัน เราอาจจะไม่ใช่เป็นคนมวลหมู่เดียวกับคนทุกคน แต่คนเราจะดึงดูดคนที่มีความคิดเหมือนกัน มีความเชื่อมุมมองเหมือนกัน มีค่านิยมการใช้ชีวิตเหมือนกัน คนที่ซื้อเสื้อผ้าเราก็จะมีค่านิยมแบบนี้ ชอบเสื้อผ้าแบบนี้ ซึ่งก็จะเกาะกลุ่มกัน สุดท้ายแล้ว เชื้อชาติ ศาสนา ก็อาจจะไม่มีความสำคัญเท่ารสนิยมหรือเอกลักษณ์ของแต่ละคนก็ได้

การพบเจอคนหมู่มวลเดียวกันสำคัญแค่ไหน

สำคัญมาก

จะได้ไม่รู้สึกว่าโดดเดี่ยว 

ถูกต้อง สุดท้ายแล้วคนใส่เสื้อเราจะเป็นคนอิหร่าน คนอเมริกา ไม่สำคัญเลย แต่ว่าเขาพูดจาภาษาเดียวกับเรา นอกจากเขาจะใส่เสื้อผ้าเรา เขาอาจจะชอบดูหนังเรื่องเดียวกับเรา ฟังเพลงแนวเดียวกับเรา เป็นเราอีกคนในอีกร่างหนึ่ง สุดท้ายแล้วมนุษย์เราถูกแบ่งกลุ่มก้อนกันด้วยวิธีคิดมากกว่า 

มาถึงตอนนี้ที่ชีวิตไม่มีแค่ตัวเราเหมือนแต่ก่อน คุณสร้างสมดุลระหว่างงาน ครอบครัว และชีวิตอื่นๆ อย่างไร

ไม่ว่ายังไงครอบครัวก็ยังสำคัญที่สุด แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเราเป็นคนบ้างาน สำคัญคือพยายามจะสร้างสมดุล ซึ่งถ้าเราเริ่มจากจิตที่เป็นสุข อยู่กับใครก็พยายามทำให้เขามีความสุข อยู่กับพ่อแม่ อยู่กับลูกก็ให้เขามีความสุข อยู่ในองค์กรก็ทำให้เขามีความสุข เราว่ามันเริ่มจากสิ่งที่เป็นสุข ถามว่าแบ่งเวลาอย่างไร มันแบ่งยาก เพราะงานมันเยอะตลอดเวลา แต่ก็พยายามจะใช้ทุกเวลาให้มันมีความหมายที่สุด ถามว่ามันได้ดั่งใจหรือเปล่า มันไม่ได้หรอก ไม่มีหรอกที่จะทำทุกอย่างในโลกให้ได้ดั่งใจ

ผู้ทรงอิทธิผลวงการแฟชั่นไทย หมู พลพัฒน์ อัศวะประภา ปฐมบท ASAVA กับชีวิตที่เจ้านายจาก Max Mara เคยบอกว่า เป็นทรัพยากรที่มีคุณค่าของนิวยอร์ก

Writer

นภษร ศรีวิลาศ

อดีตนักเรียนเศรษฐศาสตร์ผู้วิ่งเล่นในแวดวงตลาดทุน หน่วยงานสนับสนุนกิจการเพื่อสังคม และงานสายแบรนดิ้งเพื่อความยั่งยืน หลงรักการลองเสื้อคอลเลกชันใหม่ของ COS MUJI Marimekko BEAMS และมีเพจชื่อ น้องนอนในห้องลองเสื้อ

Photographer

ธีรพันธ์ ลีลาวรรณสุข

ช่างภาพ นักออกแบบกราฟิก นัก(หัด)เขียน โปรดิวเซอร์และผู้ดำเนินรายการพอดแคสต์ และอื่นๆอีกมากมายแล้วแต่ว่าไปเจออะไรน่าทำ IG : cteerapan

Cloud of Thoughts

บทสัมภาษณ์ขนาดยาวว่าด้วยเรื่องราวชีวิตและความคิดอันมีพลัง

นอกจากต้นไม้และหม้อทอดไร้น้ำมัน ก็คงเป็นการลงทุนนี่แหละ ที่มีคนแห่กันเข้าสู่วงการเยอะเป็นประวัติการณ์ในช่วงโควิด-19 ซึ่งเราเห็นกันได้จากปรากฏการณ์จองหุ้น PTTOR และกระแสที่ใครๆ ก็ซื้อ Cryptocurrency (และใจหายใจคว่ำราวกับนั่งรถไฟเหาะ)

การลงทุนในกองทุนรวม เป็นอีกอย่างที่คนสนใจกันเยอะมาก สถานการณ์นี้ช่วยส่งให้ FINNOMENA แพลตฟอร์มซื้อขายกองทุนกลายเป็นที่พูดถึง และเป็นที่รักของนักลงทุนด้วยความรวดเร็ว

ทีแรกผมคิดว่า FINNOMENA คือสื่อที่ทำเนื้อหาด้านการลงทุน เพราะเขาเล่าเรื่องการลงทุนได้สนุกและมีเสน่ห์ ทั้งผ่านตัวหนังสือ เสียง และวิดีโอ ไลฟ์รายวันก็ทำให้เราเห็นว่า ผู้ชมของพวกเขาแน่นหนาและน่ารักมาก

แต่จริงๆ แล้ว FINNOMENA คือสตาร์ทอัพด้านฟินเทค ทีมงานเกือบทั้งหมดในจำนวนร่วม 200 คน เป็นคนสายเทค ไม่ใช่นักลงทุน

ถ้าไม่เคยรู้จัก ผมขอแนะนำ FINNOMENA ด้วยตัวเลขชุดนี้

ตอนนี้มีคนเปิดบัญชีซื้อกองทุนกับ FINNOMENA กว่า 100,000 คน

ถ้านับเป็นจำนวนเงิน รอบครึ่งปีที่ผ่านมา ยอดเงินลงทุนขยับจาก 14,000 ล้านบาท เป็น 32,000 ล้านบาท หรือเพิ่มขึ้น 90 เปอร์เซ็นต์

ช่วงโควิด-19 มีคนหลายสาขาอาชีพศึกษาเรื่องการลงทุนจนช่ำชอง แล้วมาทำงานเป็นที่ปรึกษาด้านการลงทุนให้กับลูกค้าของ FINNOMENA เกือบ 2,000 คน

รายการ Morning Brief รวมทุกข่าวสารเพื่อการลงทุน และให้คำแนะนำเรื่องกองทุน มียอดผู้ชมราว 20,000 คน เกินหน้ารายการวิเคราะห์การลงทุนของสื่อออนไลน์อื่น บางวันก็มากกว่ารายการข่าวช่องดังด้วยซ้ำ

เนื้อหาของ FINNOMENA ในทุกช่องทางเข้าถึงคนแบบออร์แกนิกเดือนละกว่า 100,000,000 Reach

ผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จนี้คือ เจษฎา สุขทิศ CEO แบงค์-ชยนนท์ รักกาญจนันท์ และ กิ๊ก-กสิณ สุธรรมนัส ผู้ร่วมก่อตั้ง

เจษฎารู้ตัวว่าชอบการลงทุนตั้งแต่ ม.ต้น หลังจากนั้นชีวิตเขาก็ไม่เคยวอกแวกไปทางอื่น

เขาเรียนจบปริญญาตรีจากคณะเศรษฐศาสตร์ ม.ธรรมศาสตร์ แล้วเริ่มทำงานในสายการลงทุนตอนอายุ 20 ปี แล้วเติบโตแบบก้าวกระโดด เขารับตำแหน่งผู้จัดการกองทุนด้วยวัย 23 ปี แล้วก็นั่งเก้าอี้ CIO (Chief Investment Officer) ที่ CIMB-Principal ซึ่งเป็นตำแหน่งสูงสุดของสายอาชีพนี้ตอนอายุ 30 ปี

เจษฎารักการสื่อสารเรื่องการลงทุนมาตั้งแต่วัยหนุ่ม เขาใช้นามปากกา FunTalk เขียนเรื่องการลงทุนผ่านคอลัมน์ในหนังสือพิมพ์ เปิดเว็บไซต์ Fundmanagertalk.com ของตัวเอง พอมีเฟซบุ๊กก็เปิดเพจ ซึ่งช่วงหนึ่งถือเป็นเพจการลงทุนที่มีคนติดตามมากที่สุดในประเทศ

เมื่อ 6 ปีก่อน ตอนอายุ 34 ปี เขาตัดสินใจลาออกมาทำสตาร์ทอัพของตัวเองที่ชื่อ FINNOMENA แปลว่า ปรากฏการณ์ทางการเงิน

วันนี้ก็ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นจริงๆ

เจษฎา สุขทิศ ผู้ปั้น FINNOMENA สตาร์ทอัพฟินเทคด้วยหัวใจ จนทำยอดได้เกิน 32,000 ล้านบาท

ในรอบ 6 เดือนที่ผ่านมา ตัวเลขคนซื้อกองทุนผ่าน FINNOMENA เพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว ตัวเลขนี้บอกอะไรเราบ้าง

ผมทำเรื่องการลงทุนมายี่สิบปีแล้ว ทำอยู่อย่างเดียว เมื่อก่อนคนลงทุนน้อยมาก คนไทยที่มีรายได้มีอยู่สามสิบสามล้านคน ซื้อสลากกินแบ่งฯ ประมาณสิบห้าล้านคน หรือครึ่งหนึ่ง ก่อนโควิดมีพอร์ตลงทุนในหุ้นที่ยังแอคทีฟไม่ถึงล้านคน ซื้อกองทุนรวมล้านกว่าคน คิดเป็นห้าเปอร์เซ็นต์ของผู้มีรายได้ แต่ถ้าอเมริกาคือตัวเลขจะสูงถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนมาเลเซียประมาณยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์

พอเกิดโควิดก็มีการเปลี่ยนผ่านสู่ New Normal สู่ Post-pandemic World ซึ่งเกิดขึ้นในโลกของการลงทุนด้วย Wealth Management กลายเป็นส้มหล่น คนอยู่บ้านเยอะ คนรู้สึกไม่มั่นคง ถ้าโลกเลวร้ายขนาดนี้ ฉันต้องหารายได้เพิ่ม แหล่งรายได้ที่สองก็สำคัญขึ้นมา คนเลยสนใจลงทุนจริงจัง

สุดท้าย แรงกระตุ้นที่อยู่ในยีนของมนุษย์หลักๆ มีสองอย่าง คือความรัก กับ เงิน สถิติอาชญากรรมทั่วโลกอันดับสองคือเรื่องชู้สาว สิ่งที่ทำให้คนฆ่ากันตายมากที่สุดในโลกคือเงิน เงินจึงเป็นสิ่งกระตุ้นที่รุนแรงที่สุดในใจมนุษย์อยู่แล้ว คนอยากรวยก็เสพเนื้อหาเกี่ยวกับการลงทุนเยอะขึ้นมากๆ ผมจัดไลฟ์เมื่อหกปีก่อน คนดูหลักร้อย เดี๋ยวนี้สองหมื่น ด้วยการเข้ามาเปลี่ยนพฤติกรรมของโควิด การ Disrupt ต่างๆ และแรงกระตุ้นจากข้างในของคน ทำให้ช่วงนี้คนสนใจลงทุนเยอะมาก

นักลงทุนหน้าใหม่กลุ่มไหนที่คุณสนใจเป็นพิเศษ

เข้ามากันทุกช่วงอายุเลย คนอายุเยอะๆ ก็เพราะกิจการถูกกระทบ เอาเงินมาลงทุนดีกว่า ช่วงสองสามปีที่ผ่านมาราคาหุ้นบริษัทเทคโนโลยีเติบโตมหาศาล ลงทุนแล้วก็ประสบความสำเร็จ พอสำเร็จก็บอกต่อ เลยไหลกันเข้า

กลุ่มที่น่าสนใจคือ น้องๆ รุ่นใหม่ Cryptocurrency ใช้เวลาสั้นมาก ปีสองปีมีนักลงทุนล้านกว่าคนแล้ว เท่ากับที่กองทุนใช้เวลายี่สิบปี เด็กปีสามปีสี่เดี๋ยวนี้มี Crypto Wallet กันหมดแล้ว นี่เป็นอีกกระแส แต่ก็มีกฎหมายน่ารักๆ เกี่ยวกับการลงทุนที่ผมไม่ค่อยเข้าใจ เขาบอกว่าจะซื้อกองทุนรวมได้ต้องอายุยี่สิบปีขึ้นไป เด็กเรียนเรื่องการเงินตั้งแต่มัธยม สุดท้ายก็ต้องเก็บเงินในบัญชีเงินฝาก ดอกเบี้ยศูนย์จุดกว่าๆ เปอร์เซ็นต์ ไปเรื่อยๆ จริงๆ ม.3 ม.4 ควรลงทุนพอร์ตง่ายๆ ได้แล้ว เก็บเงินค่าขนมร้อยบาท ก็ควรลงทุนได้

พอกระแส Cryptocurrency มา ก็ส่งผลบวกไปหาตัวอื่น ทำให้คนอยากลงทุนมากขึ้น ต้นปีที่ผ่านมา PTTOR เปิดให้จองหุ้น เกิดกระแสแบบที่ไม่เคยเกิดมาก่อนในประเทศไทย คือมีจำนวนคนจอง ถ้าผมจำไม่ผิดแปดแสนคน แทบจะเท่าบัญชีหุ้นทั้งประเทศ หลายคนที่จองก็ไม่มีบัญชีหุ้น จองๆ ไปก่อน แล้วค่อยเปิดบัญชีหุ้น พอมีกองทุนอะไรใหม่ๆ คนก็สนใจตามๆ กัน ผมทำกองทุนก็ได้รับกระแสนี้ด้วย น้องๆ หลายคนลงคริปโตฯ แล้วรู้สึกว่ามันเสี่ยงเกินไป ถ้าจะหมดข้ามคืนก็หมดเลย พอกดดูเจอ FINNOMENA มีเนื้อหาลงทุนด้วย ยากดีเว้ย ศึกษากันเถอะ ก็เกิดเป็นกระแสแบบนี้ครับ

ตำแหน่งสุดท้ายของคุณก่อนลาออกมาทำ FINNOMENA คือ CIO ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของสายอาชีพนี้ และเป็นความฝันของคุณมาตลอด อะไรทำให้ยอมทิ้งมาทำสตาร์ทอัพ

ผมเคยคิดว่าจะเกษียณด้วยการเป็น Fund Manager จริงๆ นะ เพราะมันโอเคแล้ว มั่นคง ผมก็ทำมาสิบห้าปี จนเมื่อหกปีก่อน ผมเห็นความเปลี่ยนแปลง สาขาของธนาคารเริ่มปิดตัวลง อีกอย่างคนต่างประเทศถึงกับมาดูงานที่เมืองไทย ว่าทำไมผลิตภัณฑ์การลงทุนถึงขายผ่านสาขาธนาคาร แทนที่จะขายผ่านบริษัทแบบที่ปรึกษาการลงทุน ผมเห็น Mega Trend ที่กำลังเปลี่ยน ผมเชื่อว่าเทรนด์ของการจัดจำหน่ายผลิตภัณฑ์การลงทุนจะเปลี่ยนจากสาขาธนาคารไปสู่บริษัทที่ปรึกษา แล้วก็เริ่มเป็นแบบนั้นจริงๆ ช่วงโควิดภาพรวมของอุตสาหกรรมบริหารเงินลงทุนติดลบนะ แต่ธุรกิจของ FINNOMENA โตประมาณหนึ่งเท่าตัว แสดงว่าสิ่งที่เราเชื่อมันเป็นแบบนั้นจริงๆ

คุณชอบอะไรในอาชีพผู้จัดการกองทุน

ข้อดีอย่างหนึ่งคือ เราต้องกำหนดมุมมองต่อธุรกิจตลอดเวลาว่า ธุรกิจไหนจะเป็นขาขึ้น หุ้นของบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ฯ มีเกือบพันบริษัท ถ้าผมอยากรู้ว่า ธุรกิจธนาคารเป็นยังไงก็นัด คุณกรรณิกา ชลิตอาภรณ์ คุยในฐานะนักลงทุนสถาบันได้ อยากรู้ว่าธุรกิจค้าปลีกเป็นยังไง ผมก็นัด คุณก่อศักดิ์ ไชยรัศมีศักดิ์ คุย ผมทำได้เพราะผมซื้อหุ้นบริษัทเขาทีละมากๆ เป็นหลักร้อยล้าน พันล้าน เวลาผมอยากเจอเขา เขาก็อยากให้เจอ ผมเลยได้คุยกับคนเก่งๆ ระดับประเทศ ได้ฟังความคิดเขา

ผู้บริหารในดวงใจของผมท่านหนึ่งคือ คุณพิทักษ์ รัชกิจประการ เจ้าของปั๊ม PT โอ้โห ฟังทีไรขนลุกทุกที เราก็มีมุมมองว่า Mega Trend คืออะไร เราจะทำ FINNOMENA ด้วยความเชื่อในเทรนด์อะไร ในโอกาสนั้น อะไรคือจุดแข็งของเราที่คนอื่นไม่มี เราจะไปทำสิ่งนั้น ถ้าถามว่า ทำไมถึงกล้า ก็เพราะมั่นใจจากความรู้ จากมุมมองที่เราเชื่อว่าเป็นโมเดลธุรกิจที่แข็งแรง

เจษฎา สุขทิศ ผู้ปั้น FINNOMENA สตาร์ทอัพฟินเทคด้วยหัวใจ จนทำยอดได้เกิน 32,000 ล้านบาท

ขออนุมัติภรรยาลาออกยากไหม

ตอนนั้นอายุสามสิบสี่ ก็คุยกับแฟน ยากนะ ต้นทุนค่าเสียโอกาสมันเยอะไง กว่าจะพาตัวเองขึ้นมาถึงตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่ด้านการลงทุน เงินเดือนเยอะกว่าตอนนี้อีก มีห้องทำงานมองออกไปเห็นตึกสวยๆ มีคนขับรถ มีเลขาฯ ในขณะที่บ้านก็ต้องผ่อน ลูกอ่อนๆ สามคน ถ้าออกมาคือต้องใช้เงินเก็บตัวเอง โชคดีที่ผมซื้อกองทุนตั้งแต่ยังเด็ก เงินเก็บก็โตหลายเท่าตัวเหมือนกัน ตอนออกมาก็คิดว่าอยู่ได้สักสองสามปี ไม่ถึงกับทำให้ครอบครัวลำบาก ไปคุยกับผู้ใหญ่ในวงการธนาคาร เขาว่าถ้าอยากกลับมาเอางานดีๆ ของโลกมนุษย์เงินเดือน สักสองปียังกลับมาได้ เขายังไม่ลืมเธอหรอก แต่ถ้าเลยสองปีไม่ต้องกลับมาแล้ว ไม่มีคนรู้จักแล้ว

แฟนเห็นหน้าผมแบบอยากมาก เขารู้นิสัยผมไง เวลาผมเจอฉันทะ อิคิไก แพสชัน จะเรียกอะไรก็แล้วแต่ มันจะเป็นแบบนี้ทุกทีเลย จนช่วงหลังผมสงบลงเยอะ เพราะพาร์ตเนอร์ผมเขาสอนผมทำสมาธิ ผมเป็นคริสต์ แต่ไปบวชมาแล้วนะ ไปอยู่วัด หลวงพ่อปราโมทย์ (ปราโมทย์ ปาโมชฺโช) วิธีคิดก็เปลี่ยนไป เริ่มแก่แล้วด้วยมั้ง ตอนนั้นตื่นเต้นมากๆ แฟนก็เลยให้ทำ

จำวันสุดท้ายที่ทำงานได้ไหม

แรงกระตุ้นอย่างหนึ่งของผมคือหนังสือเรื่อง Dare to do ของ คุณกรณ์ จาติกวณิช เรื่องการเมืองผมไม่ได้อยู่ฝั่งไหนนะ ช่วงทวิตเตอร์มาปีแรก ผมก็ทวีตคุยกับคุณกรณ์ คุณสุทธิชัย หยุ่น ตลอด เราก็ปลื้มนะ รัฐมนตรีคลังมาตอบเราได้ไง ในหนังสือของคุณกรณ์เล่าเรื่องกบห้าตัวที่ตัดสินใจกระโดดลงน้ำเพื่อหาชีวิตแบบใหม่ พอตัดสินใจแล้ว สุดท้ายบนขอนไม้ก็ยังมีกบห้าตัวเหมือนเดิม เพราะไม่ลงมือทำสักที ผมอ่านแล้วก็ เฮ้ย ไม่ได้แล้ว อ่านประวัติของ เมย์ After You (กุลพัชร์ กนกวัฒนาวรรณ) บอย ท่าพระจันทร์ หมูทอดเจ๊จง ก็ยิ่งฮึกเหิม เอาวะ กูต้องลงมือทำแล้ว กระโดดแม่งเลย

ผมทำงานวันสุดท้าย 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2015 วันนั้นคุณกรณ์จัดงานเปิดตัวหนังสือที่โรงแรมดุสิตฯ พอดี พอผมเก็บของใส่กล่อง ถอดหัวโขนแล้ว ผมก็ไปงาน เจอคุณกรณ์ตัวเป็นๆ ครั้งแรก ผมแนะนำตัวว่า ผม FundTalk ที่ทวีตคุยกัน ผมอ่าน Dare to do แล้วลาออกเลย เขาถามว่า ก่อนหน้านี้ทำอะไร ผมบอกว่า เป็น CIO อยู่ที่ CIMB Principal เขาถามว่า แล้วลาออกมาทำไมเนี่ย ก็ผมอ่านหนังสือพี่ กบมันต้องกระโดดลงน้ำไม่ใช่เหรอ คุณกรณ์บอก ชิบหายแล้ว ถ้าไปแล้วไม่รุ่งไม่เกี่ยวกับพี่นะ (หัวเราะ) ผมคิดในใจว่า อ้าว กูลาออกมาแล้วนะเว้ย (หัวเราะ)

สรุปคือ แรงกระตุ้นที่ทำให้ผมทำ FINNOMENA คือ หนังสือเล่มหนึ่ง บวกมุมมอง และความเป็นมนุษย์ที่ขับเคลื่อนด้วยแพสชัน ก็จับพลัดจับผลูมาครับ

พอถอดหัวโขน ทิ้งเงินเดือนเยอะๆ แล้ว ชีวิตเป็นยังไงบ้าง

ผู้จัดการกองทุนดูเป็นอาชีพที่หรูหรา แต่ผมเชื่อว่า มันคือหัวโขนทั้งนั้น มนุษย์เราก็มีสองแขน สองขาเหมือนกันหมด ก่อนลาออก ผมดูแลเงินแสนล้าน ซึ่งไม่ใช่เงินผม เป็นเงินนักลงทุน เอาเงินคนโน้นคนนี้มารวมกัน เลยเป็นกองทุนรวม แล้วผมก็บริหาร พอดูแลเงินเยอะๆ ธนาคารต่างประเทศอย่างโกลด์แมนแซคส์ (Goldman Sachs) หรือเมอร์ริล ลินช์ (Merrill Lynch) ก็เข้ามาหาเรา ตอนผมเป็น CIO ผมเคยกินอาหารอย่างดี บิลออกมาทั้งโต๊ะมื้อละแสน ซึ่งผมไม่ได้จ่ายนะ

ตอนมาทำ FINNOMENA ใหม่ๆ ออฟฟิศอยู่ตรงข้ามสีลมคอมเพล็กซ์ จำได้เลยว่าเวลานั้นต้องประหยัด เงินเดือนตัวเองหมื่นห้า เราต้องเขียมไว้ ปกติเรากินข้าวแกงมื้อละสี่สิบบาท หรูสุดก็ฮะจิบังชามละร้อย มีวันหนึ่ง ตอนเย็นก่อนจัดไลฟ์ ผมข้ามถนนมากับพี่แบงค์ คู่หูของผม เหนื่อยจังเลยว่ะ หาอะไรดีๆ กินหน่อยไหม เรายืนดูโปรโมชันหน้าหมูเกาหลี 359 บาท แล้วก็คุยกันนานมากว่าแพงไปไหมวะ เป็นภาพที่ผมจำได้แม่นเลย

ทำไมคุณถึงทำแต่กองทุน

ผมเปรียบแบบนี้ ถ้าเป็นคริปโตฯ คือน้ำเดือด หุ้นเป็นน้ำร้อน กองทุนเป็นน้ำอุ่น ฝากแบงค์เป็นน้ำเย็น ผมเคยอยู่มาหลายอุณหภูมิแล้ว ผมเลือกที่จะอยู่น้ำอุ่น ไม่อยากไปเล่นกับความโลภของคนมากเกินไป มันน่าเบื่อ ถ้าอยู่น้ำร้อน วิธีทำคอนเทนต์จะเป็นอีกแบบเลย ซื้อหุ้นตัวนี้เดี๋ยวจะขึ้น เดี๋ยวจะรวย ได้ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ในสามเดือน มันมีวิธีพูดแบบนี้ ส่วนใหญ่วัยรุ่นชอบน้ำเดือดๆ แต่ก็ต้องมีที่สำหรับน้ำอุ่นแบบที่อยู่แล้วพอดีๆ

ตอนผมอายุยี่สิบกับสี่สิบก็มีวิธีคิดที่เปลี่ยนไปเยอะ ผมเลือกน้ำอุ่น ลงเงินไปแล้ว อยากตื่นเช้ามาไม่ต้องทนฟังคนด่าเยอะๆ (หัวเราะ) หวังผลตอบแทนปีละแปดเปอร์เซ็นต์ สิบเปอร์เซ็นต์ สิบปีเงินขึ้นเท่าตัว ไม่ใช่เดือนหนึ่งเงินขึ้นเท่าตัว มันคนละเกมกัน อย่าลืมว่าทำธุรกิจแบบนี้ต้องรับผิดชอบเงินของคนเยอะมากๆ แล้วยิ่งเขาเชื่อเรา มันอาจจะเป็นเงินเก็บทั้งหมดของเขา ผมเลือกที่จะไม่ให้ผลตอบแทนเยอะเกินไป ไม่เสี่ยงเกินไป กองทุนเป็นแบบนั้น กองทุนมีขนาดห้าหกล้านล้านบาท ถือว่าใหญ่ประมาณหนึ่งในสามของฐานเงินฝากของประเทศเลยนะ ใหญ่มาก

เจษฎา สุขทิศ ผู้ปั้น FINNOMENA สตาร์ทอัพฟินเทคด้วยหัวใจ จนทำยอดได้เกิน 32,000 ล้านบาท

อดีตนายกสมาคมฟินเทคประเทศไทยรุ่นแรกอย่างคุณ วางแผนการทำฟินเทคของตัวเองแบบไหน

ผมได้เจอผู้ประกอบการเยอะ ทั้งรุ่นผม รุ่นใหม่ หลายคนมีฝันแต่ไม่เคลียร์ คิดว่าเราจะทำอะไรก็ได้ แต่ชีวิตจริงไม่ได้สวยหรูแบบนั้น หลายคนมีไอดอลเป็น มาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก (Mark Zuckerberg) เป็น สตีฟ จอบส์ (Steve Jobs) เป็น เจฟฟ์ เบโซส์ (Jeff Bezos) เลยมีแนวคิดแบบ Change The World เยอะมาก แต่ตอนนี้ซาลงแล้วนะ แนวคิดแบบนี้ถ้าจะทำให้สำเร็จต้องมีเส้นทางเดินที่ชัดเจน แล้วมีสิ่งที่เรียกว่า Unfair Advantage จริงๆ

ถ้าเป็นศัพท์ของ ไมเคิล พอร์เตอร์ (Michael Porter) โปรเฟสเซอร์ฮาร์วาร์ดที่รัฐบาลไทยเคยจ้างมาพูดชั่วโมงละล้าน เขาใช้คำว่า Durable Comparative Advantage ไม่ใช่ว่าทำอะไรก็ได้บนโลกใบนี้ ถ้ามีโอกาสสูงที่เราทำได้ดีกว่าคนอื่นค่อยทำ นี่เป็นสิ่งที่ต้องเติมเข้าไปในจิตวิญญาณของผู้ประกอบการรุ่นใหม่เลยครับ

อะไรทำให้บริษัทที่ไม่มีใครรู้จัก ขายสินค้าที่น่าเชื่อถืออย่างกองทุนแข่งกับธนาคารได้

พฤติกรรมการรับคุณค่า (Value) ของคนเปลี่ยนไป เมื่อก่อนเวลาคนจะใช้บริการ Wealth Managemnet เขาคาดหวังสิทธิพิเศษ ได้สมาชิกฟิตเนสฟรี ได้ส่วนลด แต่ตอนนี้เริ่มเห็นคุณค่าของสิ่งที่ผมขอเรียกว่า Value Creation Content มากขึ้น

ในช่วงโควิดนี้ผมพยายามปรับ Work-life Balance ของชีวิต สิ่งหนึ่งที่ผมทำคือ อยากมีเวลาเล่นกับลูกสามคน ผมเลยหัดเล่นเกม ปกติผมไม่เล่นเลยนะ พอเล่นแล้วก็ติด ก็ดูสตรีมเกม เมื่อก่อนผมคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระมาก ใครจะมานั่งดูเกมเมอร์สตรีมเกมวะ แต่พอผมเล่นเกมสแลมดังก์ต้องฝึกทำท่าโน้นท่านี้ มันต้องไปดูเกมเมอร์เก่งๆ ทำ พอดูไปเยอะๆ ผมก็เริ่มเติมตังค์ในเกม แบบไม่ไหวแล้ว ผมต้องเก่งกว่านี้จะได้ชนะลูกได้ การเติมตังค์เนี่ยเติมผ่านแอปฯ อะไรก็ได้ แต่ผมเลือกซื้อคูปองผ่าน Boysick Channel เพราะผมดูเขาไปสิบกว่าชั่วโมง จนเป็นแฟนคลับเขา ผมได้ Value Creation Content จาก Boysick ผมมีทางเลือกระหว่างจ่ายเงินเติมเกมให้ Google กับลำบากหน่อยไปซื้อโค้ดโอนเงินผ่านแอปฯ ธนาคาร แต่ผมยอมลำบากเพื่ออุดหนุน Boysick

FINNOMENA ทำแบบนั้น เราทำเนื้อหาด้วยวิธีคิดที่ต่าง ทำเนื้อหาที่ให้คุณค่ากับคน หวังว่าคุณค่าที่ให้ไปคนจะรู้สึกซาบซึ้ง ถ้าเขารู้ว่า FINNOMENA ทำอะไรที่เกี่ยวข้อง เขาจะมาอุดหนุนเราเอง

เจษฎา สุขทิศ ผู้ปั้น FINNOMENA สตาร์ทอัพฟินเทคด้วยหัวใจ จนทำยอดได้เกิน 32,000 ล้านบาท

อะไรทำให้ยอดชมรายการ Morning Brief ของคุณแซงหน้าทุกสื่อธุรกิจ บางวันแซงรายการข่าวดังๆ ด้วยซ้ำ

ต้องให้เครดิตพี่แบงค์ เป็นคนที่บ้าการทำเนื้อหามากๆ ผมว่าเหตุผลหนึ่งคือ ค่ายอื่นเขาอาจจะมีธนาคารหรือบริษัทหลักทรัพย์เป็นสปอนเซอร์ให้ทุกเดือน ก็มีเนื้อหาของธนาคารนั้นมาเต็มเลย ไปเชิญคนของธนาคารนั้นมาขายของ แต่ FINNOMENA ไม่ได้คิดกับเนื้อหาแบบนั้น เราคิดว่าจะทำเนื้อหายังไงให้คนชอบที่สุด เวลาไลฟ์ผมก็จะขำๆ ให้ลูกเตรียมมุกให้บ้าง เนื้อหาการเงินก็ฟังยากอยู่แล้ว ทำยังไงให้สนุก พอคนให้ค่ากับเนื้อหา ผสมกับ Mega Trend และช่องทางการจัดจำหน่ายที่เปลี่ยนไป บวกกับโมเดลการทำธุรกิจของเรา ก็เป็นโอกาสให้ FINNOMENA เติบโตขึ้นมาได้

อะไรทำให้คนเชื่อใจ FINNOMENA จนคนเอาเงินมาลงทุนด้วยสามหมื่นกว่าล้านบาท

หนึ่ง เราเป็นมิตรกับทุก บลจ. เพราะเราช่วยเอากองทุนเขามาขาย พอเรามีขนาดใหญ่ประมาณหนึ่งเขาก็แฮปปี้กับเรา แล้วเราก็ไม่ได้เป็น บลจ. หรือคู่แข่งเขาด้วย

สอง เราเป็นกลาง ตอนผมอยู่ บลจ. ที่มีบริษัทแม่เป็นแบงก์ ก็มีทำสื่อบ้าง เวลาเขียนก็ต้องเชียร์แบงก์ตัวเอง จะบอกว่ากองทุนของคู่แข่งดีก็ไม่ได้ แต่พออยู่ FINNOMENA ผมแนะนำได้ทุกที่

อีกเรื่อง เป็นเรื่องง่ายๆ ที่มีความหมายจริงๆ นะ ตอนอยู่ในโลกเก่าของผม ผมแนะนำให้คนขายออกไม่ค่อยได้ ถ้าคนขายกองทุนออกกันหมด เดี๋ยวกองทุนปิด พอเราเป็นกลาง หลักในการแนะนำการลงทุนของเรามีข้อเดียวคือ เลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับนักลงทุน ไม่ต้องสนใจเป้า กล้าแนะนำให้ขาย ไม่กลัวกองทุนมีปัญหา นักลงทุนที่อยู่กับเรานานๆ จะรู้ว่า ที่นี่มันตั้งใจเลือกจริงเว้ย พอบอกให้ขาย มันก็เอาจริงเว้ย

ตอนประกาศให้นักลงทุนเทขาย ผู้จัดการกองทุนเขาไม่โทรมาด่าคุณเหรอ

เวลา FINNOMENA เข้าไปลงทุนในกองทุน ถ้ากองแม่เขามีหมื่นล้าน ผมจะเข้าไม่เกินสามพันล้าน เวลาแนะนำให้ขาย ผมให้ขายหมดนะ ขายจนซีอีโอ บลจ. โทรมาบอกว่าใจเย็นๆ นะ ผมก็บอกว่า พี่ ผมเช็กแล้ว ผมขายไม่กระทบพี่นะ ตอนนี้ลูกค้าผมกำไรเยอะแล้ว ขอเอาเงินออกก่อน เดี๋ยวผมกลับเข้ามาใหม่นะพี่ เขาก็โอเค พี่พวกนี้เจ้านายเก่าผมทั้งนั้นเลย

เวลาเจอคนที่อยากลงทุนแต่ไม่อยากหาข้อมูล ให้บอกมาเลยว่าให้ซื้ออะไร คุณจะตอบเขายังไง

การลงทุนเป็นความสัมพันธ์ของ ความรู้ กับ ผลตอบแทน ยิ่งคุณรู้ลึก รู้จริงมากเท่าไหร่ ก็จะให้ผลตอบแทนที่ดีขึ้น เวลาคนถามว่าซื้ออะไรดี ผมก็บอกได้นะ แต่สุดท้ายคุณก็จะเฟล ถ้ายังลงทุนโดยการฟังว่าซื้ออะไรดี ผมอยากให้คุณลงทุนด้วยการเข้าไปรู้จริงๆ ว่ามันคืออะไร ผมลงทุนก็ไม่ใช่ว่า ไม่ขาดทุนนะ ขาดทุนเป็นปกติ แต่ผมรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่

กลไกในการประคับประคองต่อเงินลงทุนของเราจะเปลี่ยนแปลงไป เมื่อระดับความรู้ของเราเพิ่มขึ้น ผมถึงเคี่ยวเข็ญคนที่มาดูไลฟ์แบบเข้มมาก ใครดูวันจันทร์กับพฤหัสนี่มึนตึ้บแน่นอน เพราะมันยากมาก ผมยังบอกทีมงานเลยว่ายากไปไหมวะ เอาขนาดนี้เลยเหรอ พอถามคนดูว่ายากไปไหม คนก็พิมพ์มาว่า เดี๋ยวไปดูซ้ำ ขอสไลด์ด้วย จนกลายเป็นนักเรียนกันหมด มุมหนึ่งก็ภูมิใจนะ มนุษย์เราก็อยากมีประโยชน์ ใจเราจะฟูๆ เวลาทำสไลด์ยากๆ แล้วคนบ่น อยากให้อธิบายใหม่ ผมจะรู้สึกว่าเรามีประโยชน์

ชายหนุ่มผู้ทิ้งความมั่นคงไปทำสิ่งที่เขาเชื่อว่าจะเปลี่ยนโลกการลงทุน จนเกิด FINNOMENA แพลตฟอร์มการลงทุนที่มีคนใช้บริการกว่าแสนคน

เวลา FINNOMENA ส่งสัญญาณ Tactical Call ให้เข้าลงทุนในกองไหนสักกองเพื่อเก็งกำไร มีเงินเข้ามาสักเท่าไหร่

ประมาณพันล้านบาท

แค่เด้งข้อความกับเขียนบทความสั้นๆ ก็มีเงินเข้ามาพันล้านบาทภายในไม่กี่ชั่วโมง แสดงว่ามุมมองของ FINNOMENA มีอิทธิพลต่อนักลงทุนมากเลยนะ

ตอนตั้ง FINNOMENA ใหม่ๆ ผมคุยกับพี่แบงค์ ผมขอเล่าประวัติพี่แบงค์หน่อยนะ เราอยู่ในวงการเดียวกันมาสิบห้าปี เขาอายุมากกว่าผมหกเดือน แต่ผมเรียกเขาว่าพี่ด้วยความเคารพ เมื่อก่อนเขาใช้ชื่อ Mr.Messenger อยู่ในห้องสินธรที่ Pantip ผมเป็นแฟนคลับเขา ผมชอบเขียนมาตั้งแต่ยังไม่มีบล็อก ไม่มีเฟซบุ๊ก ผมเขียนลงหนังสือพิมพ์ ผู้จัดการ กรุงเทพธุรกิจ พี่แบงค์เขียน Pantip ผมสร้างเฟซบุ๊กเพจให้พี่แบงค์ เพราะเฮียแกโลว์เทคเหลือเกิน ผมบอกว่าสร้างเพจชื่อ Sinthorn ให้แล้ว ลองหัดใช้ แล้วเอาไปทำต่อ ทำทวิตเตอร์ให้เขาด้วยนะ แป๊บเดียวเอง ทวิตเตอร์ เฟซบุ๊กของเขามีคนตามมากว่าผมประมาณห้าเท่า เขาเกิดมาเพื่อเป็นนักเขียน เมื่อกี้เราคุยถึงไหนนะ

Tactical Call

ผมเคยคุยกับพี่แบงค์เมื่อหกปีที่แล้วว่า ถ้าเรากำหนดมุมมองไปเรื่อยๆ ตั้งใจทำให้ดี แล้ววันหนึ่งไลฟ์เราคนสนใจทั้งวงการ คนแห่ลงทุนตามที่เราแนะนำ มันคงฟินพิลึกนะ ตอนนี้มันชักจะเริ่มมีผลแล้วนะ ผมได้ยินว่า พวก RM (Relationship Manager) ตามธนาคารที่มีกันเป็นร้อยๆ พันๆ คน เขาดู Morning Brief กันหมด ตามดูไลฟ์ของเราตลอด หน่วยวิเคราะห์ของธนาคารก็ดู

คุณพูดอยู่เสมอว่า รายได้ของ FINNOMENA ไม่ได้เก็บจากผู้ลงทุน แต่ได้เปอร์เซ็นต์จาก บลจ.

ใช่ครับ เป็นรายได้ทั้งหมดเลย เพระว่าผมไม่ได้ชาร์ตจากลูกค้า

ถามจริงๆ เนื้อหาที่คุณแนะนำกองทุนต่างๆ ทั้งบทความและในรายการ ไม่มี Advertorial ที่ บลจ. มาจ่ายเงินจ้างให้เชียร์เลยหรือ

ก่อนหน้านี้ไม่มีเลย เป็นศูนย์ครับ แต่หลังๆ เราลองทำแบบนี้ พฤติกรรมการเสพข้อมูลของคน เขาไม่ได้อยากฟัง FINNOMENA อย่างเดียว เขาอยากฟัง Branded Content ด้วย แล้วก็เริ่มมี บลจ. ติดต่อมาว่าอยากแนะนำกองทุนนี้ พร้อมจะจ่ายเงินให้ ก่อนหน้านี้ผมไม่รับเลย แต่ตอนหลังผมรับ แต่ต้องลงเนื้อหาในนามแบรนด์นะ เช่น ผู้เขียนคือ บลจ. A ไม่ใช่ FINNOMENA ผมเป็นสื่อให้ เป็นผู้ดำเนินรายการให้ คุณเอาผู้เชี่ยวชาญมาพูดในนาม บลจ. ซึ่งผมจะไม่เชียร์ ถ้ามีคนถามว่า กองที่เขียนถึงในเว็บ คุณชอบหรือเปล่า ผมก็จะพูดตรงๆ ว่า ผมไม่ได้ชอบหรือชอบ นี่คือข้อตกลงกับทุก บลจ. ผมขอมีอิสระในการคอมเมนต์

ชายหนุ่มผู้ทิ้งความมั่นคงไปทำสิ่งที่เขาเชื่อว่าจะเปลี่ยนโลกการลงทุน จนเกิด FINNOMENA แพลตฟอร์มการลงทุนที่มีคนใช้บริการกว่าแสนคน

ตอนนี้คุณทำงานในบทบาทไหนเยอะสุด ผู้บริหาร ผู้จัดการกองทุน หรือสื่อมวลชน

น่าจะเป็นเหมือนที่ปรึกษา เป็นโค้ชให้ทีมงานครับ ตอนนี้ขยายทีมกว่าสองร้อยคนแล้ว ตอนเป็นพนักงานประจำ ผมต้องบริหารคนสักสามสิบคน เป็นสายเดียวกันคือ ผู้จัดการกองทุน นักวิเคราะห์การลงทุน แต่ปัจจุบันค่อนข้างท้าทายกว่า หลักคิดของผมคือ ให้ความสำคัญกับทีมงานอันดับหนึ่ง ลูกค้าอันดับสอง แล้วค่อยผู้ถือหุ้นอันดับสาม ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงเป็นผู้ถือหุ้นอันดับหนึ่ง เพราะผู้ถือหุ้นปลดเราได้

ตอนนี้ทีมงานอันดับหนึ่ง เพราะถ้าทีมทำงานด้วยความรัก จะทุ่มเทร้อยเปอร์เซ็นต์ สุดท้ายคุณค่าก็จะไปถึงลูกค้าหรือนักลงทุน พอลูกค้าแฮปปี้ ก็ซื้อเราเยอะ บริษัทก็รายได้ดี กำไรดี ผู้ถือหุ้นก็แฮปปี้ เป็นทอดๆ เราทำงานกับคนหลายกลุ่ม ต้องจัดลำดับให้ดีๆ

แต่ส่วนตัวลึกๆ ผมก็ยังชอบทำงานแบบนักวิเคราะห์มากกว่า ผมเขียนบทความหรือจัดพอร์ตการลงทุนให้ลูกค้าได้ทั้งวัน สนุกกว่าเยอะ แต่โดยบทบาทตอนนี้ต้องทำงานบริหารเป็นโค้ช เป็นที่ปรึกษา คงต้องเป็นแบบนี้อีกพักใหญ่

ดูแลลูกทีมที่เป็นคนสายเทคยากไหม

คนรุ่นใหม่ซึ่งเก่งกว่าเรามากๆ เขาต้องการความเป็นเจ้าของ ต้องการเป้าหมาย แต่ไม่ต้องการให้บอกว่าทำยังไง วิธีการเขาจะไปโซโล่เอง คนรุ่นใหม่ไม่ชอบกลไกการ Approve ผมไม่มีการ Approve แต่ตกลงกันว่า แต่ละส่วน แต่ละทีม แต่ละโปรเจกต์ กติกาคืออะไร เป้าหมายคืออะไร กรอบที่เขาไปได้สุดแค่นี้นะ ถ้ายังอยู่ใน Sandbox นี้ลุยไปเลย แต่ถ้าเลยจุดนี้ไป ต้องมาคุยกัน มันจะไม่ได้อย่างที่เราถูกใจทั้งหมด แต่ถ้าจัดการดีๆ มันจะอะเมซิ่งมาก หลายอย่างที่เกิดที่ FINNOMENA วันนี้ ไม่ได้มาจากไอเดียผม บางอย่างผมก็ไม่เห็นด้วย แต่ถ้าเราเลือกทางนี้แล้ว ก็ต้องปล่อยให้เป็นไป แรกๆ ก็ทุกข์หน่อย ดูไม่ได้ดั่งใจเลย สักพักก็ดีเหมือนกันนะ

คุณเคยให้สัมภาษณ์ว่าดูข้อมูลบริษัทต่างๆ ดูราคาหุ้นได้ทั้งวันทั้งคืน มันสนุกตรงไหน

ผมชอบอ่านข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทว่า เจ็ดร้อยบริษัทตอนนี้เขาทำอะไรอยู่ ขยายธุรกิจยังไง เหมือนคนโรคจิตนิดๆ คือ เวลาดูบริษัทประกาศงบการเงิน เหมือนลุ้นหวย ผมมีในใจว่าบริษัทนี้ต้องกำไรดีแน่ๆ เพราะกำลังทำสิ่งนี้อยู่ มั่นใจว่าต้องดีกว่าที่ตลาดคาด พอออกมาดีกว่าจริงๆ ฟินว่ะ อะไรแบบนี้

ทำไมคุณถึงชอบเล่าเรื่องการลงทุน

มันเป็นการเติมเต็มตัวเอง เขียนแล้วรู้สึกมีประโยชน์ รู้สึกได้รับการยอมรับตามทฤษฎี Maslow ผมอินกับอาชีพผู้จัดการกองทุนมาก FundTalk มาจาก Fund Manager Talk ผมมีเว็บไซต์ fundmanagertalk.com วันนี้ก็ยังอยู่นะ เป็นเว็บไซต์ยุคแรกๆ เลย ช่วงหนึ่งเฟซบุ๊กเพจของผมมียอดคนตามและ Engagement สูงที่สุดในหมวดการเงินการลงทุน แต่พอมีคนทำเยอะๆ ก็แซงผมไปกันหมดแล้ว (หัวเราะ) 

ยุคหนึ่ง Fund Manager เป็นอาชีพที่หลายคนใฝ่ฝันอยากเป็น พื้นฐานมาจากตรงนั้น Fund Manager ก็เลยมา Talk ผมว่าตัวเองมีทักษะเล่าเรื่องยากๆ ให้เข้าใจง่าย เขียนเรื่องยากๆ ให้อ่านรู้เรื่อง พอทำแล้วก็ได้โปรโมตอาชีพตัวเอง ได้เติมเต็ม ง่ายๆ ก็คือ อยากให้คนรู้จัก แต่พอมองย้อนกลับไป การเขียนของผมมีผลต่ออาชีพ ต่ออะไรหลายๆ อย่างของเรา พาเราไปเจอคนเยอะมากๆ

ชายหนุ่มผู้ทิ้งความมั่นคงไปทำสิ่งที่เขาเชื่อว่าจะเปลี่ยนโลกการลงทุน จนเกิด FINNOMENA แพลตฟอร์มการลงทุนที่มีคนใช้บริการกว่าแสนคน
ชายหนุ่มผู้ทิ้งความมั่นคงไปทำสิ่งที่เขาเชื่อว่าจะเปลี่ยนโลกการลงทุน จนเกิด FINNOMENA แพลตฟอร์มการลงทุนที่มีคนใช้บริการกว่าแสนคน

คุณเติบโตในเส้นทางสายอาชีพเร็วมาก เคยได้รางวัลนักเศรษฐศาสตร์ดาวรุ่งจากธรรมศาสตร์ แล้วก็ขึ้นถึงตำแหน่งสูงสุดของสายผู้จัดการกองทุนตอนอายุ 30 นิดๆ อะไรทำให้คุณโตเร็วขนาดนี้

ผมชอบงาน Fund Manager มาก พอชอบเราก็เปลี่ยนความชอบเป็นความเชี่ยวชาญ เพราะเราทำไปได้เรื่อยๆ ผมอ่านข้อมูลการลงทุนเหมือนอ่านนิยาย ผมอยู่กับมันได้ทั้งวัน แล้วแรงเราก็เยอะเลยทำงานที่ถีบตัวเองได้ไว ผมเริ่มทำงานตอนอายุยี่สิบ ทำงานถึงสี่ทุ่มทุกวัน แล้วก็เรียนปริญญาโทไปด้วย สอบ CFA (Chartered Financial Analyst) ไปด้วย หนึ่งเลเวลต้องอ่านหนังสือแปดเล่ม ผมทำทุกอย่างพร้อมกัน ถ้าถามว่าอะไรทำให้โตเร็ว ก็เพราะผมมีเป้าหมายที่ชัดมาก นั่นคือความโชคดีอันดับหนึ่ง แล้วก็น่าจะเป็นคนที่กิเลสหนามาก อยากได้ อยากมี อยากเป็น ทะเยอทะยานสูง ก็เลยทำทุกอย่างเหมือนกินเอ็มร้อยห้าสิบตลอดเวลา ผมไม่ใช่คนเรียนเก่งนะ จบปริญญาตรีเกรด 2.9 พอเป้าหมายชัด มีแรงฮึด อึดดี ก็เลยพุ่งๆๆ ชนเป้าหมายอย่างเดียว

การไปถึงเป้าหมายเร็ว มีข้อเสียไหม

นั่นคือจุดที่ผมเสียใจ ผมทำงานมาครบยี่สิบปีพอดี พอมองย้อนกลับไป ผมคงย้อนกลับไปเรียน ม.ปลาย สักสามปี ไม่ต้องรีบไขว่คว้าอะไรเร็วขนาดนี้ ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมาผมแลกอะไรไปเยอะเหมือนกัน ไม่มีอะไรที่เราได้มาฟรีๆ ตอนยี่สิบลุยแหลก จนถึงวันนี้ผมยังไม่เคยหยุดเลยนะ ถ้าผมลาออกจากงานทีนึงวันศุกร์ ผมเริ่มที่ใหม่วันจันทร์เลย ไม่เคยหยุด ไม่เคยปิดเทอม

ถ้าโทรหาตัวเองสมัยเรียนมหาวิทยาลัยได้นาทีนึงอยากบอกอะไร

กินเหล้าให้น้อยๆ หน่อย เดี๋ยวแก่แล้วไม่มีแรง ตอนเด็กๆ ผมเที่ยวหนักมาก ออกไปเที่ยวสองทุ่ม กลับถึงหอที่ธรรมศาสตร์รังสิตตีห้า หลับในห้องเรียนทุกวัน แล้วก็อยากจะบอกตัวเองตอนทำงานใหม่ๆ ว่า การที่เรามีแรงขับแบบนั้น ทำงานหักโหมแบบนั้น มันต้องแลกด้วยอะไรหลายๆ ในชีวิตนะ ช่วงที่ผมถีบตัวเองจัดๆ เพื่อนที่คบกันมาสมัยเด็กๆ ผมไม่คุยเลยนะ เหมือนเราไปเจออะไรบางอย่างที่อยากทำ เราก็สลัดทุกอย่างออกหมด ไม่มีเวลาให้ใครเลย เราอินของเราอยู่คนเดียว เพื่อนๆ เรียกผมว่า เจ็ทเดี๋ยวโทรกลับ ซึ่งผมก็ไม่เคยโทรกลับเลยด้วย ใครชวนไปไหนก็เดี๋ยวโทรกลับ แล้วหายไปเลย เพื่อนๆ ก็ค่อยๆ เลิกคบไปเยอะเหมือนกัน

มาถึงวันนี้ก็เสียดายนะ เรียน ม.ปลาย ก็เรียนแค่สองปีจบ มันไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ อายุยี่สิบก็เริ่มทำงานแล้ว รีบจังเลย ปกติเขาเป็น Fund Manager กันตอนอายุสามสิบ ผมยี่สิบสามก็เป็นแล้ว การได้เป็นเร็วมันตอบสนองความทะเยอทะยานของตัวเอง แต่บางครั้งการได้เป็น ได้มี ในสิ่งที่อยาก ก็ไม่ได้สนุกขนาดนั้น

Writer

ทรงกลด บางยี่ขัน

ตำแหน่งบรรณาธิการโดยอาชีพ เป็นนักเดินทางมือสมัครเล่น แบ่งเวลาไปสอนหนังสือโดยสมัครใจ และชอบจัดทริปให้คนสมัครไป

Photographer

เธียรสิน สุวรรณรังสิกุล

ผู้ที่หาความสุขจากสิ่งรอบๆ ตัว

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load