The Cloud x การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย

หลายคนบอกว่าจังหวัดเลยเป็นเมืองหนาวสุดในสยาม 

ถึงไม่ใช่ฤดูกาลท่องเที่ยว แต่อากาศของจังหวัดเลยก็อยู่ระดับที่สบายๆ และจะทวีความเย็นยิ่งขึ้นเมื่อล่วงเข้าสู่ช่วงท้ายปี จนกลายเป็นปลายทางของนักเดินทางต่างถิ่น ที่ถวิลหาอากาศเย็นท้าให้ลมไล้ผิวตามยอดภูต่างๆ 

แม้บางปีไม่หนาวที่สุดในประเทศ แต่ก็อยู่ในลิสต์ต้นๆ ของพื้นที่อุณหภูมิต่ำเสมอ

“แต่ปีนี้หนักมากเลยนะ เข้าฤดูฝนแต่กลับยังไม่มีฝน ปกติฤดูหนาวที่นี่จะเริ่มตั้งแต่ตุลาคมถึงพฤศจิกายน อยู่ดีๆ ก็มาหนาวเอาต้นปี เลื่อนมาตั้งแต่ธันวาคม มกราคม แล้วยังหนาวถึงกุมภาพันธ์ ทุกอย่างงงไปหมด ฤดูกาลมันเปลี่ยนไป” 

สัญญาณปัญหาสิ่งแวดล้อมจากปากเจ้าถิ่นอย่าง หนูดี-จิตชนก ต๊ะวิชัย เจ้าของบ้านสาวแห่ง ‘ดินแดน เพียง พอ สุข’ ทำเอาภาพในหัวของเราและคนต่างถิ่นที่วาดฝันภาพเมืองหนาวของอำเภอภูเรือ ชะงักไปชั่วครู่

จะไม่เชื่อก็กระไรอยู่

หนูดีเกิดในอำเภอภูเรือ เล่าเรียนขั้นพื้นฐานที่นี่และจากบ้านเกิดไปเรียนด้านสังคมสงเคราะห์ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ก่อนบัณฑิตสาวจะย้อนเส้นทางเดิมมุ่งตรงมาบ้านเกิดอีกครั้ง เพื่อมาช่วยคุณแม่ดูแลที่พักของครอบครัว เรียกว่าเกือบทั้งชีวิตของเธอต้องอยู่ในเมืองท่องเที่ยวแห่งนี้ ตอนนี้เธอเป็นเกษตรกรที่ต้องพึ่งดินฟ้า นี่คงเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้การเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศและธรรมชาติที่กำลังเกิดขึ้นส่งผลต่อสิ่งที่เธอทำอยู่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“เราจำได้ว่าตอนเด็กเราเห็นแม่คะนิ้งบ่อยมาก จากนั้นก็เริ่มหาย มันไม่หนาวเท่าเดิม เลยเริ่มมีข้อสงสัยกับคำว่า หนาวสุดในสยาม ซึ่งตอนนี้ที่ที่เราอยู่มันไม่ใช่แล้ว” เธอสำทับถึงสิ่งที่กำลังเป็นปัญหาใหญ่ที่เกิดขึ้นหลายปีมานี้

ดินแดน เพียง พอ สุข นาข้าวอินทรีย์และคาเฟ่ Zero Waste ที่ตั้งใจให้ จ.เลย ไร้ขยะได้สักวัน

ด้วยหลากหลายคำเตือนจากธรรมชาติ หนูดีจึงคิดเปลี่ยนแปลง โดยเริ่มจากภายในบ้านของตัวเองก่อน หวังใจว่าเมื่อคนอื่นๆ ให้ความสนใจ และขยายออกไปเป็นวงกว้าง ปัญหาที่กำลังเกิดขึ้นอาจทุเลาลงบ้าง ผ่านแนวคิดรักษ์โลกหลากหลายวิธี ทั้งวิถีเกษตรอินทรีย์ที่ไม่พึ่งสารเคมี การลดขยะและขยะเศษอาหารในพื้นที่ด้วยหลักการ Zero Waste และ Zero Food Waste รวมถึงความพยายามปลูกจิตสำนึกด้านสิ่งแวดล้อมให้กับเยาชนในพื้นที่และแขกเหรื่อที่มาเยือน

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในพื้นที่ที่เรียกว่า ‘ดินแดน เพียง พอ สุข

ดินแดน เพียง พอ สุข

ดินแดน เพียง พอ สุข ก่อรูปจาก ‘ภูเรือเรือนไม้’ รีสอร์ตขนาดกะทัดรัด แล้วขยับขยายเป็นคาเฟ่ พร้อมศูนย์การเรียนรู้ด้านวัฒนธรรมและเกษตรอินทรีย์ จะเรียกว่าสถานที่ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและการเกษตรร่วมสมัยก็ใช่

แปลงนารอบบ้านค่อยๆ เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนแห่งนี้ 

เริ่มแรกมีเพียง 3 ไร่ ปัจจุบันมีอาณาเขตรวมกันขึ้นเลข 2 หลัก ซึ่งหนูดีปักหมุดหมายเริ่มต้นตั้งแต่ 10 ปีก่อน สมัยที่เธอเรียนจบแล้วกลับมาทดลองทำการเกษตรอย่างมือสมัครเล่น เพราะพื้นที่รอบบ้านล้อมด้วยนาข้าวสีเขียวขจีเป็นทุน หากสาวภูเรือคนนี้ทำอย่างอื่น คงดูผิดแผกจากวิถีกสิกรรมดั้งเดิมของชาวภูเรือที่เธอเห็นมาจนชินตา

“ตอนได้ที่ดินมา ข้างล่างเป็นทุ่งนาหมดเลย เราไม่สามารถปรับเปลี่ยนพื้นที่ตรงนี้เป็นอย่างอื่นได้ ถ้าเราถมเป็นที่พักหรือทำการเกษตรที่ไม่เกี่ยวกับนา มันน่าจะกระทบนาแปลงใหญ่ของคนอื่นแน่ๆ เพราะจุดที่เราอยู่คือทางลาดภูเขา ดินเราอาจจะไหลเข้านาของเขาก็ได้ บวกกับความรู้สึกที่อยากทำการเกษตร ก็เลยตัดสินใจทำนาตรงที่ผืนนี้”

ดินแดน เพียง พอ สุข นาข้าวอินทรีย์และคาเฟ่ Zero Waste ที่ตั้งใจให้ จ.เลย ไร้ขยะได้สักวัน

ถึงจะอยู่ในแผ่นดินที่คนในพื้นที่ทำเกษตรกรรมโดยเฉพาะปลูกข้าวเป็นอาชีพหลักมานมนาน แต่สองคนแม่ลูกแทบไม่มีความรู้ด้านนี้เลย ในขวบปีแรกของความคิดริเริ่ม ‘อยาก’ ลองทำนาแบบคนที่จับพลัดจับผลูได้ผืนนามา หนูดีตัดสินใจใช้วิถีออร์แกนิกร้อยเปอร์เซ็นต์ และเลือกใช้การทำนาแบบโยนกล้า ซึ่งเป็นวิธีใหม่มากในขณะนั้น

“มันน่าจะทุ่นแรงเราที่เป็นผู้หญิงและแม่ที่เป็นคนเกือบชราได้” เธอเล่าติดตลก

แต่ย้อนกลับไปช่วงแรกของการฟื้นฟูสภาพดินไม่ใช่เรื่องง่าย 

จากนาข้าวเดิมที่ใช้สารเคมีในการดูแลสู่นาข้าวอินทรีย์ หนูดีทดลองเปลี่ยนแปลงอย่างหักดิบ ผลผลิตจึงออกมาน้อยจนน่าตกใจ กว่าจะเริ่มเข้าที่เข้าทางก็ต้องรอหลังจากนั้นอีกหลายปี ความยากอีกอย่างคือการดูแลให้ข้าวในนาปราศจากสารเคมีจากเพื่อนบ้านข้างเคียง ซึ่งพวกเขายังจำเป็นต้องใช้วิธีการแบบเก่าอยู่เพื่อให้ได้ผลผลิต

“นารอบข้างเราเขายังเป็นนาเคมีอยู่ มองไปไม่กี่แปลงก็ฉีดยาฆ่าหญ้ากันหมด เราเลยต้องหาวิธีป้องกันไม่ให้สารเคมีไหลเข้ามาในนา โดยทำคันนาให้กว้างขึ้น บำบัดดิน แล้วก็ใช้พืชดูดซับสารเคมี อย่างกล้วย มะละกอ”

ดินแดน เพียง พอ สุข นาข้าวอินทรีย์และคาเฟ่ Zero Waste ที่ตั้งใจให้ จ.เลย ไร้ขยะได้สักวัน

น่าสนใจว่าทั้งคู่เริ่มต้นโดยมีเพียงอินเทอร์เน็ตและรายการโทรทัศน์เป็นคุณครูคอยแนะนำ สองแม่ลูกค่อยๆ ปรับปรุงกันเองมาเรื่อยๆ พร้อมกับซื้อที่นาเพิ่มขึ้นจากคนในละแวกใกล้เคียง หลังจากนั้นจึงขอความช่วยเหลือด้านองค์ความรู้และพันธุ์ข้าวต่างๆ จากปราชญ์ชาวบ้านที่มีความรู้เรื่องการทำนาแบบอินทรีย์อย่าง อาจารย์เชาว์วัฒน์ หนูทอง แห่งศูนย์เรียนรู้กสิกรรมไร้สารพิษละโว้ธานี จังหวัดลพบุรี และผู้มีความรู้อีกหลายท่าน โดยนำวิธีการที่ได้มาปรับใช้ให้เข้ากับพื้นที่ของตัวเอง จนปลุกปั้นดินแดน เพียง พอ สุข ขึ้นมา ปัจจุบันผืนนาของที่นี่มีข้าวหลายชนิด เช่น ข้าวกล้องพันธุ์สังข์หยดอินทรีย์ ข้าวกล้องไรซ์เบอร์รี่ มีปลูกทั้งนาปรังและนาปี ด้วยการดูแลแบบออร์แกนิกอย่างเป็นระบบ

ผลลัพธ์ที่ได้คือความสมบูรณ์ของระบบนิเวศในพื้นที่อย่างเห็นได้ชัด

“หลังจากเราเริ่มปรับระบบนิเวศได้แล้ว ก็ทำให้บรรยากาศดีขึ้น อากาศดีขึ้น พอน้ำหลากปลาก็มา นกก็ชอบ ตอนกลางคืนก็มีกบเขียด” เธอพูดถึงความสำเร็จที่ได้รับ เสมือนดอกผลที่งอกเงยกำลังกระซิบว่าที่ลงแรงไปไม่สูญเปล่า

คาเฟ่ปลายนา ที่อยากให้ จ.เลย ไม่มีขยะ

ดินแดน เพียง พอ สุข นาข้าวอินทรีย์และคาเฟ่ Zero Waste ที่ตั้งใจให้ จ.เลย ไร้ขยะได้สักวัน

ฟากหนึ่งของดินแดน เพียง พอ สุข ปันส่วนเป็นคาเฟ่เล็กๆ ไว้ต้อนรับผู้แวะพักก่อนเดินทางต่อไปยังอุทยานแห่งชาติภูเรือ ได้จิบกาแฟทอดสายตากับวิวต้นข้าวเขียวขจีสุดสายตา และชายนาจรดขอบเชิงเขาที่อยู่ไกลออกไป 

คาเฟ่ดีมีนา (Cafe De Mena) เกิดขึ้นจากสะพานโยนกล้าข้าวกลางนา แลนด์มาร์กประจำคาเฟ่ที่กลายเป็นจุดถ่ายรูปยอดฮิต แต่เดิมทีสะพานไม้นี้สร้างขึ้นเพื่อใช้ในกิจกรรมการเกษตร จากการหาข้อมูล หนูดีพบว่าหากโยนข้าวจากที่สูง วิถีการโยนจะทำให้กล้าข้าวไปได้ไกลกว่าบนพื้นดิน เมื่อมีคนแวะมาขอถ่ายภาพกับสะพานนี้บ่อยเข้า จึงเกิดไอเดียเปิดเป็นร้าน ที่เสิร์ฟอาหารและเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพ โดยหยิบจับของที่มีอยู่ในท้องถิ่นมาเป็นวัตถุดิบหลัก

ดินแดน เพียง พอ สุข นาข้าวอินทรีย์และคาเฟ่ Zero Waste ที่ตั้งใจให้ จ.เลย ไร้ขยะได้สักวัน

ถ้ามาเยือนจะได้พบมื้ออาหารที่ใช้ข้าวปลอดภัยไร้สาร ผลิตผลจากนาที่เห็นด้านหน้า เป็นข้าวหลากสีจากข้าวต่างพันธุ์ พืชผักที่ส่งตรงจากแปลงผักด้านหลัง เธอตั้งใจคำนวณพื้นที่ของแปลงและจำนวนสมาชิกผักสวนครัวให้พอดีกับการใช้ในร้านอาหาร ไม่ทำเป็นฟาร์มขนาดใหญ่ โดยต้องการให้ลูกค้ามั่นใจว่าจะได้ผักสดใหม่และปลอดภัย

“เช้ามาพี่ๆ ในครัวก็จะไปเก็บกะเพรา จิงจูฉ่าย หอม พริก ซึ่งเป็นผักที่ใช้วันต่อวัน ถ้าอันไหนใกล้จะหมดก็ต้องเตรียมปลูกใหม่ บางอย่างเป็นพืชผักตามฤดูกาล อย่างฤดูก่อนมัลเบอร์รี่เยอะมาก เราก็เอามาทำขนม ส่วนเมนูของที่นี่ไม่มีรูปให้ดู เพราะเมนูค่อนข้างสวิง แล้วแต่ผลผลิตที่ได้ ที่สำคัญ เราอยากให้คนได้กินอาหารตามฤดูกาลจริงๆ”

หนูดีออกตัวว่า ด้วยเหตุผลด้านการควบคุมคุณภาพและขนาดพื้นที่ เธอยังไม่มีกำลังในการทำสวนผักขนาดใหญ่เชิงพาณิชย์ แต่หากมีผลผลิตพอแบ่งปัน เธอจะรวบรวมผักผลไม้จากสวนอินทรีย์หลังบ้านจับใส่ลงกระทงใบตอง พร้อมให้ชื่อเก๋ไก๋ว่า ‘กระด้งผักบ้านนา’ แถมเขียนไกด์เมนูจากผักแต่ชนิดติดไปด้วย ซึ่งเดินทางจากเชิงภูถึงปากประตูบ้าน แบ่งปันให้ลูกค้าได้นำไปทำอาหารจานสุขภาพได้เองที่บ้าน ในช่วงกักตัวจากการแพร่ระบาดของโควิด-19

ดินแดน เพียง พอ สุข นาข้าวอินทรีย์และคาเฟ่ Zero Waste ที่ตั้งใจให้ จ.เลย ไร้ขยะได้สักวัน

พอกลับมามองอีกมุมหนึ่ง วิธีการปลูกพืชผลที่วางแผนปลูกไว้แบบพอกินพอใช้ หรือหากเหลือเกินกินก็แบ่งปันให้กับลูกค้า เป็นอีกวิธีง่ายๆ ที่ช่วยหลีกเลี่ยงการสร้างขยะเศษอาหารที่เกิดขึ้นในดินแดน เพียง พอ สุข ได้ไม่น้อย

อีกหนึ่งความใส่ใจต่อสิ่งแวดล้อม คือความพยายามลดจำนวนขยะพลาสติกในร้านให้ได้มากที่สุด เริ่มจากแก้วพลาสติกสู่แก้วกระดาษ จากหลอดพลาสติกสู่หลอดฟางข้าว เธอทดสอบด้วยการซื้อหลายๆ แบบ แล้วลองมาปักทิ้งไว้เพื่อรอดูการย่อยสลาย หนูดีเน้นกับเราว่า การดื่มน้ำในคาเฟ่หนึ่งครั้งสร้างขยะอย่างน้อยถึง 3 ชิ้น 

เธอจึงลองใช้วิธีข้างต้นนั้นทันที เพื่อช่วยลดขยะให้กับโลกมากที่สุด ผ่านการคิดแคมเปญรักษ์โลกใหม่ๆ ออกมา เช่น ชวนลูกค้าลดการใช้วัสดุที่ไม่จำเป็น หันมาใช้หลอดฟางข้าวจากธรรมชาติหรือไม่ก็เลี่ยงฝาปิดแก้ว

ดินแดน เพียง พอ สุข นาข้าวอินทรีย์และคาเฟ่ Zero Waste ที่ตั้งใจให้ จ.เลย ไร้ขยะได้สักวัน

“ฝาปิดเราก็ไม่ปิดให้ในทันที เพราะว่าเราสังเกตพฤติกรรมผู้บริโภค ถ้าดื่มหมดแล้วก็ไม่จำเป็นต้องใช้ฝาปิด แต่ถ้าลูกค้าจะกลับค่อยมารับฝาปิด มันให้ทีหลังได้โดยที่เราไม่ต้องเพิ่มภาระให้กับโลก ตอนนี้ก็เลยเหลือขยะแค่แก้วกับหลอด ทุกอย่างย่อยสลายได้ ส่วนพวกกล่องขนมก็พยายามใช้ที่ย่อยสลายได้เหมือนกัน

“เราพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปัจจุบัน ใช้คำพูดเชิญชวนมากกว่า พยายามทำในบ้านก่อน เราต้องทำได้ก่อน เราถึงจะพูดได้ เสียงถึงจะดังขึ้น ถ้าเรายังทำไม่ได้ เสียงไม่มีทางดัง เราคิดว่ามันจะใหญ่ขึ้นได้ มันต้องสร้างอิมแพค ต้องมีใครสักคนที่มีองค์ความรู้ ไม่ใช่แค่รู้สึกว่าเราชอบแบบนี้แล้วเราทำ ถ้าเกิดมีคนที่เข้ามา เรายินดีเป็นพื้นที่ให้ มาทำเลย ทำยังไงให้เมืองท่องเที่ยวเป็นเมือง Zero Waste ได้จริงๆ” หนูดีเล่าความตั้งใจด้วยน้ำเสียงและแววตามุ่งมั่น

แต่กระนั้น เธอก็ยังแอบทิ้งท้ายว่า จะดีกว่าถ้าหากลูกค้าช่วยกันใช้แก้วที่ดื่มในร้าน

ดินแดนนี้เป็นมิตรกับมนุษย์และธรรมชาติ

“เป็นมิตรกับโลกใบนี้ เป็นมิตรกับมนุษย์และระบบนิเวศทั้งหมด ที่สำคัญ มนุษย์ต้องไม่ทำลายธรรมชาติ” 

คำนิยามของดินแดนนี้ดูยิ่งใหญ่ แต่หลังจากที่เราได้พูดคุยกับหญิงสาวเจ้าของบ้าน ก็รู้สึกได้ว่าสิ่งที่เธอตั้งใจไม่ไกลเกินจริงนัก ความคิดรักษ์โลกและเป็นมิตรกับทุกสรรพสิ่งล้วนเกิดจากสิ่งที่เธอประสบพบเจอมาจากหลากหลายวาระ ทั้งการเปลี่ยนแปลงในท้องถิ่นที่เห็นมาตลอดตั้งแต่เด็ก รวมถึงประสบการณ์จากนอกพื้นที่ด้วย

 “ตั้งแต่เราเริ่มดำน้ำ มันทำให้เราเห็นว่าสิ่งของต่างๆ ลงไปอยู่ในทะเลได้หมดเลย และทุกครั้งเราก็จะเอาถุงไปเก็บขยะพวกนั้นด้วย เพราะเรารู้สึกว่าทุกอย่างมันไหลจากที่สูงลงที่ต่ำ สิ่งที่เราทิ้งหรืออะไรก็ตาม ไม่ได้กระทบแค่มนุษย์ แต่กระทบสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ที่เขาอยู่บนโลกเดียวกันกับเราด้วย” หนูดีเล่าถึงปัญหาที่กลายเป็นจุดเปลี่ยน

ด้วยเหตุนี้ภายในดินแดน เพียง พอ สุข จึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เราอยู่ร่วมกับธรรมชาติได้โดยไม่ทำร้ายกันในทุกกิจกรรมที่เกิดขึ้น หนูดีเล่าให้เราฟังว่าพอลงมาทำเกษตรอย่างเอาจริงเอาจัง แค่ก้นบุหรี่หรือเศษพลาสติกที่ตกลงไปในนาข้าวก็ถือว่าเป็นสิ่งแปลกปลอม ถ้าหากลดขยะได้ ปัญหาเหล่านี้ก็น่าจะหมดไป จึงนำไปสู่ความตั้งใจแยกขยะออกเป็นประเภทอยากละเอียดยิบ อาทิ น้ำเหลือทิ้ง เศษอาหาร ฝาหรือช้อนพลาสติก หลอดกระดาษ ขยะติดเชื้อ ฯลฯ

อาจเพราะหนูดีสนิทกับธรรมชาติจนเข้าใจความต้องการของพืชพันธุ์ในบ้าน เธอจึงมีภารกิจเพิ่มคุณค่าจากเศษขยะในบ้านด้วยวิธีสนุกสนาน น่าเอาเยี่ยงเอาอย่าง หยิบเอานู่นนิดนี่หน่อยมาแปรรูป และนำไปใช้ต่อยอดในงานเกษตรอินทรีย์ได้เสียหมด ไม่ว่าจะเป็นถ่านไบโอชาร์ วัสดุชีวภาพที่มีคุณประโยชน์ช่วยบำรุงดินได้ดีเยี่ยม เธอนำเอาแกลบออร์แกนิกจากโรงสีข้าวขนาดเล็กในบ้าน มาแปลงโฉมใหม่ กลายเป็นหนึ่งในวัตถุดิบทำปุ๋ยที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม

ดินแดน เพียง พอ สุข นาข้าวอินทรีย์และคาเฟ่ Zero Waste ที่ตั้งใจให้ จ.เลย ไร้ขยะได้สักวัน

ส่วนขยะเศษอาหาร หรือ Food Waste ที่เกิดขึ้นในคาเฟ่ก็ไม่น้อยหน้าขยะพลาสติก หนูดีไม่มัดลงถุงดำทิ้งให้เสียเปล่า เธอจัดการแยกออกเป็นประเภทๆ แล้วจึงนำไปทำให้เกิดประโยชน์มากขึ้นตามแนวทาง Zero Food Waste ด้วยการลดปริมาณขยะเศษอาหารให้เหลือน้อยที่สุด ผลพลอยได้คือปุ๋ยหมักชีวภาพที่มีวัสดุหลักเป็นเศษผักผลไม้จากในครัว โดยใช้ตัวช่วยการย่อยสลายด้วยจุลินทรีย์ที่ได้มาจากวัสดุธรรมชาติ อย่างจาวปลวกและหน่อกล้วย นอกจากนี้ยังมีจุลินทรีย์สังเคราะห์แสง อีกหนึ่งสารอาหารบำรุงพืชซึ่งได้จากเศษเปลือกไข่ไก่จากในครัวมาใช้เป็นหัวเชื้อด้วย

อ้อ ลืมบอกไปอีกอย่าง ในดินแดน เพียง พอ สุข ยังมีสมาชิกเป็นน้องควายอีก 4 ตัว ทำหน้าที่เป็นทีมงานช่วยผู้ผลิตวัตถุดิบทำปุ๋ยชั้นดีให้อีกหลายแรง โดยส่งมอบมูลจากอาหารออร์แกนิกประจำวัน เสร็จแล้วเปลี่ยนเป็นปุ๋ยที่ตีตรา ‘ดดพพส.’ ใช้ดูแลพืชผักในสวนของตัวเอง และแบ่งปันให้กับเพื่อนๆ ชาวออร์แกนิกได้นำกลับไปดูแลต้นไม้ในบ้าน โดยมีกติกาคือขอถุงกระดาษใส่เมล็ดกาแฟที่ใช้แล้วเพียง 10 ใบ มาแลกกับปุ๋ยได้โดยไม่คิดสตางค์ เพราะเธอก็จะนำเอาถุงกระดาษเหลือใช้มาใส่ปุ๋ยไว้รอส่งต่อให้กับคนอื่นๆ อีกทีหนึ่ง โดยไม่จำเป็นต้องเพิ่มการใช้ถุงพลาสติก

“เรารู้สึกว่าทุกอย่างมันเริ่มทำได้จากตัวเรา อยากให้ลองทำเรื่องยากๆ ดูก่อน แม้มันจะเสียเวลาในตอนแรก แต่ท้ายสุดมันจะกลายเป็นเรื่องปกติและติดเป็นนิสัย” เธอฝากคำแนะนำสำหรับมือใหม่อยากลดสารพัด Waste

Happy Life, Happy Land

สาวภูเรือตรงหน้าเราเอ่ยปากว่าช่วงนี้ สถานการณ์โควิด-19 ทำเอากิจกรรมต่างๆ ภายในต้องหยุดชะงักพักไป แต่เมื่อสถานการณ์ดีขึ้นกว่านี้ เวิร์กช็อปสนุกๆ จะกลับมา ไม่ว่าจะเป็นงานหัตถกรรมทอผ้าฝ้ายกับคุณยายนักทอมือฉมัง  ทอเสื่อจากต้นกกที่ปลูกในพื้นที่ หรือระบายสีที่ทำจากวัสดุธรรมชาติที่หาได้ในท้องถิ่น ทั้งสีสันสดใสจากดอกไม้หลากชนิด สีหม่นจากดิน และสีดำจากถ่าน

“เราปลูกดอกไม้ไว้เต็มเลย ดาวกระจาย ดอกกุหลาบ อัญชัน” เธอบอกใบ้สีผ่านชนิดของดอกไม้ในบ้าน

แต่ก็มีบางกิจกรรมที่ไม่หยุดไปพร้อมโรคภัยตัวร้าย คืองานด้านเกษตรกรรมที่ยังคงดูแลเป็นปกติ เป็นวัฏจักรหมุนเวียนที่ทำให้บรรยากาศของดินแดนแห่งนี้ยังมีชีวิตชีวาอยู่ตลอด

“เกษตรหมุนเวียนยังมีอยู่เรื่อยๆ ทำอยู่ตลอดเวลา ช่วงนี้ทำปุ๋ย ช่วงต่อไปปรับปรุงดิน ต่อไปเดี๋ยวดำนา โยนนา มีเกี่ยวข้าว ใส่ปุ๋ย มีถอนหญ้า ดายหญ้า ทำอยู่ตลอดเวลา ถ้าเกิดเราเริ่มให้คนปฏิสัมพันธ์กันเยอะขึ้น ระหว่างปราชญ์ชาวบ้านกับนักท่องเที่ยว กิจกรรมจะกลับมา แต่เราอยากให้จองเป็นกรุ๊ปส่วนตัวล่วงหน้าไว้ก่อน”

เมื่อปีก่อน ดินแดน เพียง พอ สุข มีกิจกรรมใหม่ๆ ที่จัดขึ้นชั่วครั้งชั่วคราว อย่างโครงการ ‘Work and Travel’ เปิดโอกาสให้เยาวชนมาเป็นเกษตรกรอาสาสมัคร ลองใช้ชีวิตใกล้ชิดธรรมชาติ ช่วยงานตามความถนัด พร้อมกับเรียนรู้เกษตรอินทรีย์ที่ปลอดภัยกับสิ่งแวดล้อม ตั้งแต่ทำนาอินทรีย์ เลี้ยงควาย เลี้ยงไก่ ทำปุ๋ย จนถึงช่วยงานในคาเฟ่ดีมีนา

“เราคุยกับเด็กเพื่อให้เขาเห็นความแตกต่างระหว่างเกษตรเคมีและเกษตรอินทรีย์ ซึ่งแต่ละอันก็มีข้อดีข้อเสีย พวกเคมีอาจจะได้ผลผลิตไว แต่มีปัญหาต่อสุขภาพและระบบนิเวศ เราทำแบบอินทรีย์อาจจะช้าและใช้แรงเยอะ

“ซึ่งเราพยายามเสนอทางเลือกให้กับเขาตั้งแต่แรก ให้เขาค่อยๆ เก็บเป็นประสบการณ์ของเขาเอง แน่นอนว่าเราบังคับเขาไม่ได้ เขาอาจจะชอบแบบที่พ่อแม่เขาทำ หรืออาจจะสนใจแบบที่เราทำก็ได้” หนูดีเล่าที่มาที่ไป

ส่วนอีกไอเดียบรรเจิดนอกจาก Work and Travel แล้ว คือ ‘Work from ภูเขา’ เธอเต็มใจเปิดบ้านให้เหล่าพนักงานออฟฟิศ ที่จำเป็นต้อง Work From Home ในช่วงโควิด-19 เปลี่ยนสถานที่ทำงานจากผนังห้องสี่เหลี่ยมสุดอุดอู้ มาที่จังหวัดเลย ปล่อยให้ภูเขา สายลม และแสงแดด ช่วยเติมเต็มแรงกายแรงใจในการทำงานให้สุขเกินร้อย

จริงๆ แล้ว ดินแดนแห่งนี้ยังมีกิจกรรมอีกมากโข ตามแต่ช่วงเวลาที่วัตถุดิบและความพร้อมของหลายๆ สิ่งจะเอื้ออำนวย ไปเดือนนี้อาจไม่เหมือนเดือนก่อน ไปอีกครั้งอาจจะเจอกิจกรรมใหม่ๆ ที่หนูดีตั้งใจสร้างเพื่อผู้มาเยือน

สุขที่เพียงพอ

หากย้อนกลับไปเมื่อแรกตั้งชื่อ

“เพียงพอสุขของเราคือ ณ ขณะนั้น ขณะที่อยู่ตรงนี้ทำให้เราสุขแค่นี้ พอ ถ้าแสวงหาความสุขก็จะต้องทำเพิ่ม ทำแค่นี้เรามีความสุขแล้ว สุขตรงนี้พอแล้ว ถ้าทำมากกว่านี้เราจะทุกข์แล้วนะ เราเพียงพอสุขแค่เท่านี้แหละ”

น่าสงสัยว่า แล้วความสุขที่ได้ตอนนี้เพียงพอแล้วหรือยัง

“พอนะ ถ้ามากไปกว่านี้จะทุกข์แล้ว ณ ตอนนี้ก็โอเคแล้ว แต่อนาคตก็ยังไม่รู้” หนูดีหัวเราะตาหยี

ดินแดน เพียง พอ สุข

ที่ตั้ง : 471 หมู่ 7 ตำบลหนองบัว อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย 42000 (แผนที่)

โทรศัพท์ : 08 1954 2915

Facebook : ดินแดน เพียง พอ สุข – “Piangporsook” Land

Writer

พณิช ตั้งวิชิตฤกษ์

นักลองฝึกพิสูจน์อักษร ผู้แสร้งเป็นนักลองฝึกเขียน อดีตเป็นนักเรียนภาษา ผู้สนใจเป็นนักเรียนประวัติศาสตร์ศิลป์ รักในมวลรอบข้างที่ดี กาแฟ ชาเขียว และแมวเหมียว

Photographer

ทศพล คามะดา

เรียนจบมหาลัย ปี 2555 ทำอาชีพช่างภาพ มาเรื่อยๆ จนถึงปัจจุบัน เป็นคนอารมณ์ดี ชอบเลี้ยงแมวไว้ 2 ตัว

Share Location

รวมสถานที่สวยและดีที่อยากชวนคุณแวะเวียนไปช่วงวันหยุด

บ้านสีขาวทรงทันสมัย แม้ในวันนี้จะมีอายุเกือบ 50 ปี แต่กลับกลมกลืนกับปัจจุบันอย่างไม่ทันสังเกต ก่อนจะมาเป็น ‘Little Town Sriracha’ บ้าน 3 หลังนี้เป็นบ้านพักตากอากาศอายุร่วม 100 ปี ของคุณยายหนึ่งในหุ้นส่วนมาก่อน 

บ้านพักตากอากาศทั้ง 3 หลัง ก่อนหน้านี้ถูกทิ้งให้เงียบเหงา วันนี้กลับกลายเป็นเมืองเล็ก ๆ ในชื่อ Little Town Sriracha เมืองที่เต็มไปด้วยสีสันแต่งแต้มโดยผู้คนที่แวะไป เวียนมาอย่างไม่ขาดสาย บ้างเข้ามาในฐานะคนที่รู้จักกันอยู่แล้ว บ้างก็แวะเวียนเข้ามาในฐานะคนแปลกหน้า แต่ที่น่าแปลกคือทุกความสัมพันธ์ที่แวะเวียนเข้ามาในเมืองแห่งนี้ แม้จะเป็นเพียงเวลาไม่กี่ชั่วโมง แต่กลับกลายเป็นความสัมพันธ์ และมิตรภาพในระยะยาว ชวนให้กลับมาใช้ชีวิตที่เมืองนี้บ่อย ๆ

กอฟ-นที รักเสรี และ แชป-อภินันท์ เตลาน ทั้งสองคนเคยทำงานโปรดักชันด้วยกันทั้งคู่ ก่อนบทสนทนาสั้น ๆ จะนำพาให้เขาทั้งคู่กลายเป็นนักวางผังเมือง นักชิม (ปลา) บาริสต้า และคนสวนในบางคราว

“แก่ตัวไป เราจะยังไงกันดี” กอฟถาม พร้อมเอ่ยถึงความฝันในวัยเกษียณของตัวเอง “อยากเปิดบาร์เล็ก ๆ ริมทะเล” 

“พี่…ผมมีที่” แชปตอบกลับ

จุดเริ่มต้นของ Little Town Sriracha มันเรียบง่ายอย่างนั้น 

จิบกาแฟ พายซัพบอร์ด กินโอมากาเสะปลาไทย และใช้ชีวิตช้า ๆ ที่ ร้านอาหาร ศรีราชา
จิบกาแฟ พายซัพบอร์ด กินโอมากาเสะปลาไทย และใช้ชีวิตช้า ๆ ที่ ร้านอาหาร ศรีราชา

เริ่มวางผังเมือง

“ครั้งแรกที่เข้ามาดูที่นี่ จะว่าใช่ก็ใช่ ทุกอย่างมันตรงตามที่เราคิดไปหมด เห็นแล้วเกิดไอเดีย ทุกคนเห็นตรงกันก็เลยเริ่มทำ พอเห็นที่จริงแล้วเราไม่อยากให้ที่นี่เป็นแค่บาร์ แต่อยากให้เป็น Community Place มีเพื่อนคนนู้นคนนี้ แล้วเขามาทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ แต่ทำไม่ได้ในชีวิตจริง เพราะทุกคนมีงานประจำ ก็เลยอยากทำให้เป็นที่ที่ทุกคนมาแชร์ไอเดียร่วมกัน แล้วกลับมาทำในวันที่อยากทำ” กอฟเล่าถึง (รัก) แรกพบที่เห็นที่นี่ครั้งแรก

จิบกาแฟ พายซัพบอร์ด กินโอมากาเสะปลาไทย และใช้ชีวิตช้า ๆ ที่ ร้านอาหาร ศรีราชา

ด้วยความที่พื้นที่ประกอบด้วยบ้าน 3 หลัง หลังเก่าที่สุดอยู่ด้านใน เป็นบ้านไม้สไตล์ไทย อีก 2 หลังเป็นสไตล์เมดิเตอร์เรเนียนตั้งถัดออกมา มีต้นมะขามอายุ 100 กว่าปีฝังรากลึก แผ่ร่มเงาปกคลุมสร้างความร่มรื่น มองตรงไปเป็นวิวทะเล มีชาวประมงมาจอดเรือลงของ มองเห็นวิถีชีวิตของคนแถวนี้ ที่นี่เลยให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเมืองเล็ก ๆ เมืองหนึ่งที่แอบซ่อนอยู่ ตรงนี้เป็นคาเฟ่และบาร์ ตรงนั้นเป็น Daily Fish โอมากาเสะปลาไทย ตรงโน้นเคยเป็นร้านตัดผม และบางอาทิตย์ก็มีคนมาขายอาหาร บางอาทิตย์ก็มีคนทำขนมมา บางอาทิตย์ก็มีดีเจมาเปิดเพลงแจ๊ส

Little Town Sriracha ก็เหมือนเมืองเมืองหนึ่งที่ปรับเปลี่ยนรูปแบบไปตามโอกาส

แต่กิจกรรมหลัก ๆ ของที่นี่ มีคาเฟ่ พาย SUP คายัค และโอมากาเสะปลาไทยที่ต้องจองล่วงหน้า

จิบกาแฟ พายซัพบอร์ด กินโอมากาเสะปลาไทย และใช้ชีวิตช้า ๆ ที่ ร้านอาหาร ศรีราชา
จิบกาแฟ พายซัพบอร์ด กินโอมากาเสะปลาไทย และใช้ชีวิตช้า ๆ ที่ ร้านอาหาร ศรีราชา

อาหารตามสั่งจากธรรมชาติ

“น้องคนที่มาทำโอมากาเสะ ตอนแรกน้องก็เป็นลูกค้า เข้ามาพาย SUP นี่แหละ แล้วพอคุยกัน เราเห็นแพสชันของน้องเขา เขาชอบออกเรือ ตกปลา แล้วเอากลับมาแล่กินเอง แพสชันน้องเขาลงไปลึกมากเลย ถึงขนาดใช้วิธี Ikejime ที่ช่วยคงความสด ลดกลิ่นคาวปลา ปลาบางชนิดเอามากินแล้วอร่อยเลย บางชนิดต้องบ่มไว้ก่อน บางครั้งน้องหายไปเป็นอาทิตย์ ลงใต้ไปหาปลาแปลก ๆ ส่วนน้องอีกคนชอบทำอาหาร บางทีก็เอาวัตถุดิบพื้นบ้านของชลบุรีมาทำอาหารยุโรป พอเรามาคุยคอนเซ็ปต์กัน มันคลิก!” กอฟอธิบายถึงที่มาของโอมากาเสะปลาไทย

ปลาส่วนหนึ่งของ Daily Fish จึงมาจากการออกเรือจับด้วยตัวเอง บางส่วนก็มาจากเพื่อน ๆ ที่ชอบไปตกปลาด้วยกัน และบางส่วนก็กระจายรายได้ให้กับชาวประมงท้องถิ่น โดยให้ราคาที่สูงขึ้นแลกกับการทำอิเคะจิเมะมาให้จากบนเรือ เมนูโอมากาเสะปลาไทยของที่นี่จึงแตกต่างกันออกไป ตามแต่ว่าธรรมชาติจะให้อะไรมา

STAND UP and get your PADDLE BOARD

“มันเริ่มมาจากความชอบ” กอฟเกริ่น

ถ้าใครอยากมาพาย SUP (Stand Up Paddle Board) หรือคายัคที่นี่ ต้องเริ่มจากการเทรนด์ประมาณ 20 นาที เพราะอยากให้พื้นฐานแน่น มาพายที่นี่ต้องกลับไปพายที่อื่นต่อได้ด้วย แถมยังปลอดภัยหายห่วง เพราะ ครูตั้ว-ธีริน อินทนพ ผ่านการอบรมเกี่ยวกับกีฬาทางน้ำมามากมาย ทั้งยังเป็นผู้ฝึกสอนกีฬายืนพาย (SUP) เพียง 50 คนในประเทศไทย ที่ออกให้โดยการกีฬาแห่งประเทศไทย ร่วมกับสมาคมกีฬากระดานโต้คลื่นแห่งประเทศไทย ครูตั้วสอนอย่างจริงจังและตั้งใจให้ความรู้ ตั้งแต่ท่ายืน ท่าพายที่ถูกต้อง เทคนิคการจับไม้พาย จนถึงวิธีการเอาชีวิตรอดหากตกน้ำ 

เส้นทางการพายซัพบอร์ดของที่นี่มีให้เลือกทั้งหมด 5 เส้นทาง เริ่มต้นตั้งแต่เกาะลอย บ้านเล็กกลางน้ำ หาดลับ บางพระ จนถึงบางแสน เลือกได้ตามระดับความยากง่าย หรือตามแต่ใจเราต้องการ

จิบกาแฟ พายซัพบอร์ด กินโอมากาเสะปลาไทย และใช้ชีวิตช้า ๆ ที่ ร้านอาหาร ศรีราชา

“บางคนมองว่าพายบอร์ดมันง่าย เราไม่เถียงนะ แต่ความยากคือเรื่องทิศทางลมที่กำหนดไม่ได้ บางคนไม่รู้ว่าเจอลมแรงต้องทำยังไง ตกน้ำจะขึ้นบอร์ดยังไง เราไม่อยากให้เกิดอันตรายกับลูกค้า ความปลอดภัยต้องมาที่หนึ่ง” กอฟอธิบายและเล่าต่อให้ฟังปนขำว่า “ส่วนใหญ่จะแนะนำให้ลูกค้าเอาโทรศัพท์ติดไปด้วย” – เราชักสงสัย

“ถ้าพายกลับมาไม่ไหวก็ให้โทรมาบอก เทรนเนอร์จะช่วยไปพากลับมาให้” เขาเฉลย

ถ้าถามว่าช่วงเวลาไหนที่อยากแนะนำให้มาพายที่สุด ขอตอบแทนเลยว่าหน้าหนาว 

เพราะน้ำจะนิ่งและค่อนข้างใส จะพายเอาสนุก หรือพายไปนั่งรับลมชิลล์กลางทะเลก็สุขสุด ๆ

จิบกาแฟ พายซัพบอร์ด กินโอมากาเสะปลาไทย และใช้ชีวิตช้า ๆ ที่ ร้านอาหาร ศรีราชา
Little Town เมืองเล็ก ๆ ในศรีราชาของสองหนุ่มโปรดักชัน สร้างเป็นฐานทัพลับในวัยเกษียณ

พึ่งพา อาศัย

“เหมือนมี Ecosystem เล็ก ๆ ซ่อนอยู่ในร้านของเรา” กอฟเปรย เขาชี้เราให้มองผู้ชายคนหนึ่งซึ่งกำลังทำอะไรสักอย่างกับเรือคายัค 

“อย่างพี่คนนั้น ตอนแรกแค่เอาเรือมาฝากไว้กับเรา ว่าง ๆ เขาชอบไปตกปลา กลับมาก็เอามาแบ่งกัน เอามาให้ชิม กลายเป็นรู้จักกัน หรือลูกค้าบางคนพายไปบ้านลับกลางทะเล บางคนพายเข้าไปในแพของชาวประมง ลุงเลิศเขาก็ใจดี ชวนลูกค้ากินข้าวก็มี ลูกค้าบางคนก็สั่งปูของลุงเขาด้วย พายกลับมาลุงเขาก็เอามาส่งให้” เขาเล่าความประทับใจ

ถ้าไม่นับโอมากาเสะปลาไทยที่ต้องจองมาล่วงหน้า อาหารส่วนใหญ่ที่มีให้สั่งในร้านจะเป็นเครื่องดื่มและอาหารกินเล่นทั่วไป แต่หากหิวเมื่อไหร่ ก็แอบขอพี่กอฟสั่งอาหารจากร้านข้าง ๆ มาได้นะ

คุยกันไปคุยกันมา จากลูกค้าก็กลายเป็นเพื่อน พี่ น้อง

บอร์ดเกม การ์ดเกม ที่นี่ก็มีให้หยิบยืมเล่นกันตามสบาย บางคนแวะเวียนมากินกาแฟ บางคนแวะมานั่งเฉย ๆ บางคนแวะมาทักทาย เพื่อนบางคนอยู่กรุงเทพฯ แต่กลับมาเจอกันที่นี่ 

“เราอยากให้ที่นี่เป็นคอมมูนิตี้ที่คนมารวมตัวกันได้ในบรรยากาศสบาย ๆ เราเปิดถึงสามทุ่ม ไม่มีคนเราก็ปิด แต่ถ้ามีคนอยู่ยาวก็ปล่อย เราเข้าไปนอนในบ้านให้เขานั่งกันไป พอเขาจะกลับก็โทรมาบอกเรา พอเราได้คุยกัน ได้สื่อสาร ได้รู้จัก มันเหมือนเราให้ความจริงใจกับเขา เขาก็จะจริงใจกับเรา” กอฟเล่า ยิ่งช่วยย้ำว่ามาที่นี่ ก็เหมือนมาบ้านเพื่อน

Little Town เมืองเล็ก ๆ ในศรีราชาของสองหนุ่มโปรดักชัน สร้างเป็นฐานทัพลับในวัยเกษียณ
Little Town เมืองเล็ก ๆ ในศรีราชาของสองหนุ่มโปรดักชัน สร้างเป็นฐานทัพลับในวัยเกษียณ

พึ่งมา อาศัย

พื้นเพของกอฟและแชปเป็นคนกรุงเทพฯ ช่วงแรกของการเปิดร้านทั้งสองคนยังแวะเวียนไปกลับทุกอาทิตย์ แต่หลังจากนั้นก็กลายเป็นไปกลับ ศรีราชา-กรุงเทพฯ ทุกวัน แม้วันทำงานเลิกเย็นก็ยังขับรถกลับมานอนที่นี่

เพราะการเดินทางไปกลับเทียบเท่าเวลาเดินทางจากปากเกร็ดเข้ามายังใจกลางเมืองกรุงเทพฯ แค่เปลี่ยนจากวิวรถติด ให้กลายเป็นวิวภูเขาและวิวทะเลเท่านั้นเอง 

“เราอยู่กันแบบครอบครัว ที่หมายถึงครอบครัวจริง ๆ อยากให้คนที่มาได้มาสนุก มีความสุขกลับไป เวลาไม่รู้จะไปที่ไหน อยากหาเพื่อนนั่งคุย หาที่นั่งทำงาน อยากพายบอร์ด อยากหาที่ทิ้งตัว ก็มาที่นี่เถอะ 

“มาปล่อยใจไปกับมัน”

กอฟเล่าถึงเหตุผลที่ชวนให้หลงรักที่นี่ไว้อย่างนั้น

Little Town เมืองเล็ก ๆ ในศรีราชาของสองหนุ่มโปรดักชัน สร้างเป็นฐานทัพลับในวัยเกษียณ

Little Town Sriracha

ที่ตั้ง : ถนนสุขุมวิท ตำบลบางพระ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี (แผนที่)

วัน-เวลาทำการ : เปิดบริการวันอังคาร-ศุกร์ เวลา 11.00 – 21.00 น. วันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 10.30 – 21.00 น.

โทรศัพท์ : 06 2363 6195

Facebook : Little Town Sriracha

Writer

นิธิตา เอกปฐมศักดิ์

นักคิดนักเขียนมือสมัครเล่น ผู้สนใจงานคราฟต์ ต้นไม้และการออกแบบเป็นพิเศษ แต่สนใจหมูสามชั้นย่างเป็นพิเศษใส่ไข่

Photographer

ธนกร บินซายัน

ดีไซน์เนอร์ สไตลิสต์ ช่างเย็บผ้าประจำ ช่างภาพบางเวลา เจ้าของแบรนด์ ZAYAN

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load