เราเคยได้ยินคนเปรียบเทียบการสร้างงานกับการปรุงก๋วยเตี๋ยว รสชาติของน้ำซุป เส้น และวัตถุดิบต่างๆ ว่าควรกลมกล่อมเป็นหนึ่งเดียวถึงจะอร่อยโดนใจ การสร้างผลงานชิ้นนี้ก็ประกอบไปด้วยแนวคิดหลายอย่างนัวกันในฐานะคนที่ชอบกินก๋วยเตี๋ยวเป็นชีวิตจิตใจ เราเลยขอใช้อาหารจานโปรดเพื่ออธิบายโปรเจกต์ภาพชุดนี้

เล็ก – ไม่ใช่ว่าเพราะเป็นคนตัวเล็กเลยถ่ายอะไรเล็กๆ แต่สิ่งที่เราสนใจคือ การมองหาสิ่งที่คนอื่นมองข้ามในชีวิตประจำวัน การสังเกตหาความสนุกเล็กๆ รอบตัว

ชิ้น – เราเล่าเรื่องผ่านชิ้นส่วนตามร่างกาย เพราะร่างกายคือสิ่งที่ทุกคนมีร่วมกัน ดังนั้น ไม่ว่าใครก็สามารถเข้าใจในภาพได้ เราอยากให้ภาพของเราดูง่ายและเข้าถึง แต่สามารถสร้างให้คนดูรู้สึกว่าแปลกใหม่ได้

พิเศษ – เป็นความเชื่อของเราเองว่า ภายใต้สิ่งที่ดูธรรมดานั้นมีความพิเศษอยู่ และเราแสดงความเชื่อนั้นของเราออกมาผ่านภาพถ่ายชุดนี้ ใช้มุมมองของตัวเองเพื่อเปลี่ยนสิ่งที่ดูธรรมดาในชีวิตประจำวันให้กลายมาเป็นความพิเศษ

เรากินก๋วยเตี๋ยวต้มยำในชามจนหมด แล้วพบว่า

ก๋วยเตี๋ยวคือหนึ่งในอาหารที่ธรรมดาที่สุด แต่มันกลับพิเศษที่สุดสำหรับเรา

เราเคยได้ยินคนเปรียบเทียบการสร้างงานกับการปรุงก๋วยเตี๋ยว รสชาติของน้ำซุป เส้น และวัตถุดิบต่างๆ ว่าควรกลมกล่อมเป็นหนึ่งเดียวถึงจะอร่อยโดนใจ การสร้างผลงานชิ้นนี้ก็ประกอบไปด้วยแนวคิดหลายอย่างนัวกันในฐานะคนที่ชอบกินก๋วยเตี๋ยวเป็นชีวิตจิตใจ เราเลยขอใช้อาหารจานโปรดเพื่ออธิบายโปรเจกต์ภาพชุดนี้

เล็ก – ไม่ใช่ว่าเพราะเป็นคนตัวเล็กเลยถ่ายอะไรเล็กๆ แต่สิ่งที่เราสนใจคือ การมองหาสิ่งที่คนอื่นมองข้ามในชีวิตประจำวัน การสังเกตหาความสนุกเล็กๆ รอบตัว

ชิ้น – เราเล่าเรื่องผ่านชิ้นส่วนตามร่างกาย เพราะร่างกายคือสิ่งที่ทุกคนมีร่วมกัน ดังนั้น ไม่ว่าใครก็สามารถเข้าใจในภาพได้ เราอยากให้ภาพของเราดูง่ายและเข้าถึง แต่สามารถสร้างให้คนดูรู้สึกว่าแปลกใหม่ได้

พิเศษ – เป็นความเชื่อของเราเองว่า ภายใต้สิ่งที่ดูธรรมดานั้นมีความพิเศษอยู่ และเราแสดงความเชื่อนั้นของเราออกมาผ่านภาพถ่ายชุดนี้ ใช้มุมมองของตัวเองเพื่อเปลี่ยนสิ่งที่ดูธรรมดาในชีวิตประจำวันให้กลายมาเป็นความพิเศษ

เรากินก๋วยเตี๋ยวต้มยำในชามจนหมด แล้วพบว่า

ก๋วยเตี๋ยวคือหนึ่งในอาหารที่ธรรมดาที่สุด แต่มันกลับพิเศษที่สุดสำหรับเรา

Writer & Photographer

จุฑารัตน์ ภิญโญดุลยเจต

ปูเป้มีความสนใจด้านศิลปะการถ่ายภาพ และด้วยความสนใจนั้น จึงลาออกจากงานประจำไปเรียนต่อที่ International Center of Photography ที่นิวยอร์ก ปัจจุบันปูเป้ยังคงอาศัยอยู่ที่นิวยอร์ก โดยประกอบอาชีพเป็นช่างภาพอิสระ(เพื่อหาเงิน) ทำ personal project ในเวลาว่าง(ซึ่งจริงๆ เป็นงานหลัก) และขยายขอบเขตความสนใจเผื่อแผ่ไปถึงงานศิลปะแขนงอื่นๆ ด้วย

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

อดีตนักศึกษาล้วนเคยมีช่วงเวลาที่ผ่านไปอย่างยากลำบากที่สุด ทั้งกดดันและยาวนาน แต่เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่เรียกได้ว่า เป็นด่านแรกในการพิสูจน์ตัวเองก่อนจะไปเผชิญชีวิตวัยทำงาน นั่นคือช่วงของการทำโปรเจกต์จบหรือทีสิส ที่หลายคนคงจำเรื่องราวเหล่านี้ได้ไม่ลืม เช่นเดียวกับโปรเจกต์นี้

ชุดภาพถ่ายนี้เป็นผลงานของนักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์คนหนึ่งที่บังเอิญมีใจให้ศิลปะ เมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นคณะวิทยาศาสตร์ แน่นอนว่าจุดประสงค์หลักของการทำโปรเจกต์นี้ไม่ได้เกี่ยวข้องศิลปะเลย แต่ในเมื่อเราไม่สามารถบอกรักวิทยาศาสตร์ได้อย่างหมดหัวใจ เลยได้แอบบอกรักศิลปะ ผ่านสีสันระดับจุลภาคในโปรเจกต์ของภาควิชาวัสดุศาสตร์นี้

โปรเจกต์นี้ได้ศึกษาอิทธิพลของความร้อนต่อโครงสร้างจุลภาคของเหล็กกล้าไร้สนิม หรือสเตนเลสที่เรารู้จักกัน

เมื่อมันได้รับความร้อนมากพอ ฟิล์มใสๆ บนผิวสเตนเลสจะค่อยๆ หนาขึ้นเป็นกลไกตามธรรมชาติ และเมื่อมีแสงมาตกกระทบฟิล์มเหล่านี้ จะเกิดการหักเหให้เห็นเป็นสีต่างๆ ซึ่งเป็นกลไกเดียวกันกับปรากฏการณ์สายรุ้งของละอองน้ำ

ความหนาของฟิล์มที่แตกต่างกันจึงหักเหแสงออกมาได้สีแตกต่างกัน ทำให้ความตื่นเต้นของการทำโปรเจกต์เกิดขึ้นทุกๆ ครั้งที่ได้มองสีสันที่มหัศจรรย์เหล่านี้ผ่านกล้องจุลทรรศน์

อดีตนักศึกษาล้วนเคยมีช่วงเวลาที่ผ่านไปอย่างยากลำบากที่สุด ทั้งกดดันและยาวนาน แต่เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่เรียกได้ว่า เป็นด่านแรกในการพิสูจน์ตัวเองก่อนจะไปเผชิญชีวิตวัยทำงาน นั่นคือช่วงของการทำโปรเจกต์จบหรือทีสิส ที่หลายคนคงจำเรื่องราวเหล่านี้ได้ไม่ลืม เช่นเดียวกับโปรเจกต์นี้

ชุดภาพถ่ายนี้เป็นผลงานของนักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์คนหนึ่งที่บังเอิญมีใจให้ศิลปะ เมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นคณะวิทยาศาสตร์ แน่นอนว่าจุดประสงค์หลักของการทำโปรเจกต์นี้ไม่ได้เกี่ยวข้องศิลปะเลย แต่ในเมื่อเราไม่สามารถบอกรักวิทยาศาสตร์ได้อย่างหมดหัวใจ เลยได้แอบบอกรักศิลปะ ผ่านสีสันระดับจุลภาคในโปรเจกต์ของภาควิชาวัสดุศาสตร์นี้

โปรเจกต์นี้ได้ศึกษาอิทธิพลของความร้อนต่อโครงสร้างจุลภาคของเหล็กกล้าไร้สนิม หรือสเตนเลสที่เรารู้จักกัน

เมื่อมันได้รับความร้อนมากพอ ฟิล์มใสๆ บนผิวสเตนเลสจะค่อยๆ หนาขึ้นเป็นกลไกตามธรรมชาติ และเมื่อมีแสงมาตกกระทบฟิล์มเหล่านี้ จะเกิดการหักเหให้เห็นเป็นสีต่างๆ ซึ่งเป็นกลไกเดียวกันกับปรากฏการณ์สายรุ้งของละอองน้ำ

ความหนาของฟิล์มที่แตกต่างกันจึงหักเหแสงออกมาได้สีแตกต่างกัน ทำให้ความตื่นเต้นของการทำโปรเจกต์เกิดขึ้นทุกๆ ครั้งที่ได้มองสีสันที่มหัศจรรย์เหล่านี้ผ่านกล้องจุลทรรศน์

Writer & Photographer

พศิกา สรรเสริญ

ศรัทธาในวิทย์ ดำเนินชีวิตด้วยศิลป์ ปัจจุบันเป็นวิศวกรที่เหนื่อยล้าคนหนึ่ง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load