ความทรงจำมากมายที่เรามีต่อโอมานวนเวียนกับเรื่องกลิ่น ตอนนั้นเป็นหน้ากุหลาบและทับทิมที่โอมาน เมื่อเราปีนขึ้นและลงเทือกเขา Jebel Akhdar กลิ่นกุหลาบไม่ได้แค่ลอยอ้อยอิ่งในสวนของบ้านแต่ละหลัง แต่ยังอยู่กระทั่งในตัวหมู่บ้าน อากาศอบอวลด้วยกลิ่นกุหลาบหอมจางๆ

โอมานและตะวันออกกลางเป็นที่รู้จักเรื่องความมั่งคั่ง อย่างไรก็ดี สิ่งที่โดดเด่นของโอมานคือกลิ่นที่เติมเต็มความว่างเปล่า ความเรียบง่ายของชีวิตประจำวันในเมืองประวัติศาสตร์อย่าง Nizwa และอากาศอวลกลิ่นกำยานของบรรดามัสยิดในเมือง Muscat กลิ่นเหล่านี้แสดงความงามของวัฒนธรรมโอมานที่เชื่อมต่อนักท่องเที่ยวกับมัสยิดโอ่อ่า และทิวทัศน์ธรรมชาติสวยงาม ด้วยวิธีการที่ชวนดื่มด่ำและครอบคลุมทุกสิ่ง  

 

So much of what I remember of Oman revolves around fragrances. It was rose and pomegranate season in Oman, and as I trekked up and down the slopes of Jebel Akhdar, the smell of roses lingered not only in the gardens of the individual homes but also within villages themselves. The air was soaked in a subtle rose fragrance.

Oman, and the Middle East itself, can be known for its opulence; however, what was striking about Oman were the fragrances that filled the void, the simplicity of everyday life that existed within the historic town of Nizwa and the Frankincense-infused air of mosques of Muscat. Fragrances represent an in-between sense of beauty in Omani culture that connects travelers to the opulent mosques and beautiful natural landscapes in such a way that is both immersive and all-encompassing.

 

Writer & Photographer

สิริกิติยา เจนเซน

นักอักษรศาสตร์ปฏิบัติการ กลุ่มประวัติศาสตร์ สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ ที่สำนักสถาปัตยกรรม กรมศิลปากร ชอบท่องเที่ยว ถ่ายรูป และคุยกับผู้คน

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

อดีตนักศึกษาล้วนเคยมีช่วงเวลาที่ผ่านไปอย่างยากลำบากที่สุด ทั้งกดดันและยาวนาน แต่เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่เรียกได้ว่า เป็นด่านแรกในการพิสูจน์ตัวเองก่อนจะไปเผชิญชีวิตวัยทำงาน นั่นคือช่วงของการทำโปรเจกต์จบหรือทีสิส ที่หลายคนคงจำเรื่องราวเหล่านี้ได้ไม่ลืม เช่นเดียวกับโปรเจกต์นี้

ชุดภาพถ่ายนี้เป็นผลงานของนักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์คนหนึ่งที่บังเอิญมีใจให้ศิลปะ เมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นคณะวิทยาศาสตร์ แน่นอนว่าจุดประสงค์หลักของการทำโปรเจกต์นี้ไม่ได้เกี่ยวข้องศิลปะเลย แต่ในเมื่อเราไม่สามารถบอกรักวิทยาศาสตร์ได้อย่างหมดหัวใจ เลยได้แอบบอกรักศิลปะ ผ่านสีสันระดับจุลภาคในโปรเจกต์ของภาควิชาวัสดุศาสตร์นี้

โปรเจกต์นี้ได้ศึกษาอิทธิพลของความร้อนต่อโครงสร้างจุลภาคของเหล็กกล้าไร้สนิม หรือสเตนเลสที่เรารู้จักกัน

เมื่อมันได้รับความร้อนมากพอ ฟิล์มใสๆ บนผิวสเตนเลสจะค่อยๆ หนาขึ้นเป็นกลไกตามธรรมชาติ และเมื่อมีแสงมาตกกระทบฟิล์มเหล่านี้ จะเกิดการหักเหให้เห็นเป็นสีต่างๆ ซึ่งเป็นกลไกเดียวกันกับปรากฏการณ์สายรุ้งของละอองน้ำ

ความหนาของฟิล์มที่แตกต่างกันจึงหักเหแสงออกมาได้สีแตกต่างกัน ทำให้ความตื่นเต้นของการทำโปรเจกต์เกิดขึ้นทุกๆ ครั้งที่ได้มองสีสันที่มหัศจรรย์เหล่านี้ผ่านกล้องจุลทรรศน์

Writer & Photographer

พศิกา สรรเสริญ

ศรัทธาในวิทย์ ดำเนินชีวิตด้วยศิลป์ ปัจจุบันเป็นวิศวกรที่เหนื่อยล้าคนหนึ่ง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load