ตัวผมนั้นผูกพันกับโรงหนังลิโดมากกว่าทั้งโรงหนังสยามและสกาลา เพราะความเป็นมัลติเพล็กซ์ 3 โรงของที่นี่ ค่าตั๋วที่ราคาย่อมเยาสบายกระเป๋า หนังทางเลือกหลากหลายในวันที่ตัวเลือกด้านภาพยนตร์ยังไม่มากเท่าทุกวันนี้ อีกทั้งการเดินทางที่แสนสะดวก ผสมกับการที่คนดูไม่ได้เยอะและไม่จำเป็นที่จะต้องจองตั๋วก่อนจะไป

ฟังดูแล้วก็ไม่แปลกใจว่าทำไมผมถึงได้แวะหลบเข้าไปดูหนังที่ลิโดอยู่เสมอๆ ตั้งแต่ตอนเด็กเรื่อยมาจนถึงตอนนี้ จนผมรู้สึกเหมือนกับว่าโรงหนังลิโดเป็นเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่แม้จะไม่ได้เจอกันบ่อยนัก แต่ทุกทีที่เจอเราก็ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนบทสนทนากันอย่างสนุกทุกครั้งไป

เมื่อได้ยินข่าวว่าเพื่อนเราคนนี้จะเปิดให้บริการเป็นวันสุดท้ายในวันพฤหัสบดีที่ 31 พฤษภาคมนี้ หลังจากอยู่มานานกว่า 50 ปี เพราะรู้สึกใจหายที่เราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ผมเลยถือโอกาสเก็บภาพเพื่อนคนนี้ไว้ระลึกถึงกันในอนาคตว่าครั้งหนึ่งเราชอบมาดูหนังที่โรงหนังเฉิ่มๆ เชยๆ หลงยุคแห่งนี้นี่เอง

Writer & Photographer

ธีรพันธ์ ลีลาวรรณสุข

ช่างภาพ นักออกแบบกราฟิก นัก(หัด)เขียน โปรดิวเซอร์และผู้ดำเนินรายการพอดแคสต์ และอื่นๆอีกมากมายแล้วแต่ว่าไปเจออะไรน่าทำ IG : cteerapan

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ผมเฝ้ามองและหลงรักการถ่ายภาพหน้าต่าง

นอกจากหน้าต่างอาคารจะทำหน้าที่สำคัญ เปิดรับแสง สร้างความสวยงาม เป็นเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมแล้ว สำหรับผม หน้าต่างคือดวงตาที่สวยงาม

ถ้าอาคารมีชีวิต มันก็คงใช้หน้าต่างนี่แหละมั้งในการเฝ้ามองสิ่งต่าง ๆ รายรอบ ผมผู้พกกล้องถ่ายรูปเก่าเก็บอายุสิบกว่าปีติดตัวตลอดเวลา ราวกับมันเป็นสมาร์ทโฟน ไม่เคยอดใจขับรถผ่านไปเฉย ๆ ได้เลย หากผมเจอดวงตาคู่ หรือเดี่ยว หรือหมู่ ของอาคารต่าง ๆ 

หน้าต่างที่สะกดผมไม่จำเป็นต้องสวยงามหยดหยาด รุ่มรวยประดับทองหรือเกล็ดกระจก ไม่จำเป็นต้องเป็นหน้าต่างบานดังที่ใคร ๆ ต่างก็ไปเช็กอิน ผมชอบหน้าต่างบ้าน ๆ ของบ้านจริง ๆ ที่มีคนอาศัยอยู่ หน้าต่างเรียบ ๆ ที่เจ้าของบ้านเปิดรับอากาศอุ่นตอนตรู่ หน้าต่างบ้านที่ตากผ้าเช็ดครัว หน้าต่างเรียบ ๆ ที่แฝงเส้นสายและทรงกราฟิก หน้าต่างที่พอดูก็จะสัมผัสได้เลยว่าไม่เคยถูกเปิดมาเนิ่นนาน เจ้าของบ้านคงกลัวฝุ่น 

แล้วถ้าหน้าต่างเปรียบเสมือนดวงตาอย่างผมว่า มันจะหลับตาปุ๋ยแบบนี้อยู่ตลอดเลยหรือ จะว่าไป หลับแบบนี้ก็น่ารักดีของมัน ผมไม่ขอให้เปลี่ยนแปลงอะไรหรอก อ้อ หน้าต่างห้องครัวหรือร้านอาหาร ผมก็ชอบนะ 

น่าแปลกที่หลายอาคารที่มีคนพลุกพล่านและวุ่นวายอยู่ภายใน พอถ่ายภาพหน้าต่างออกมาแล้ว กลับพบว่ามันสงบและเหงาอย่างประหลาด ราวกับเป็นดวงตาที่เรียบนิ่ง เฝ้ามองพวกเราเดินไปมา ใช้ชีวิตตามหาสิ่งหลงใหลอย่างคุ้นชินไม่ยินดียินร้าย มันเข้าใจความเป็นไปของโลก

แต่บางครั้งผมก็รู้สึกว่าหน้าต่างพวกนั้นขยิบตาและมองผมที่กำลังถือกล้องตัวโต พยายามโฟกัสพวกมันอยู่อย่างคนคุ้นเคย แม้ว่าเราจะเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก พิลึกจริง

Writer & Photographer

ก้องเกียรติ สำอางศรี

เภสัชกร ถ่ายภาพทุกวัน ชาร์จแบตกล้องถ่ายรูปทุกคืน พกกล้องไปด้วยทุกที่ ชอบกาแฟและการทำอาหารเช้าทานเอง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load