เคยสงสัยไหมว่า ก่อนจะมาเป็นสถานที่ซึ่งเราทุกคนชื่นชอบกันในทุกวันนี้ ‘สวนสัตว์ดุสิต’ หรือเขาดินวนา เคยเป็นอะไรมาก่อนบ้าง ทั้งพื้นที่จัดงานสังสรรค์ตามเทศกาล พื้นที่ให้ผู้คนมานัดพบ ทำกิจกรรมร่วมกัน และพื้นที่สำหรับดูแลสัตว์ให้มีความสุข

ภาพเขาดินเหล่านี้ได้รับความอนุเคราะห์จากหน่วยการศึกษาของเขาดินโดยตรง ประกอบกับข้อมูลจากการค้นคว้าของป่าน-อานุภาพ แย้มดี ประจำสถาบันบริหารจัดการสวนสัตว์ องค์การสวนสัตว์ คัดเลือกมาเพื่อชวนจินตนาการถึงชีวิตคนในพระนครสมัยก่อน

จะสนุกสนาน เต็มไปด้วยสีสันแค่ไหน ขอเชิญวาดภาพในใจต่อไปเอง

สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน

การประกวดกระทงในงานวันลอยกระทง วันที่ 7 พฤศจิกายน 2500

สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน

สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน

การประกวดนางนพมาศในงานวันลอยกระทง และภาพสาวๆ ที่มาร่วมงาน

สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน

เฉลิม ปัทมพงศ์ ผู้อำนวยการคนแรกของสวนสัตว์ดุสิต (คนกลาง) กับ พลโทบัญญัติ เทพหัสดิน ณ อยุธยา ผู้อำนวยการคนแรกขององค์การสวนสัตว์ (คนขวา) คาดว่าถ่ายช่วงระหว่างงานลอยกระทง

สวนสัตว์ดุสิต, เขาดินสวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน

การประกวดชายงามในงานฤดูหนาว 9 – 12 ธันวาคม 2502 นอกจากการแยกรุ่นใหญ่รุ่นเล็กที่เห็นในภาพ ยังมีการประกวดแยกส่วนกล้ามเนื้อด้วย เช่น กล้ามเนื้อหน้าอก กล้ามเนื้อหลัง กล้ามเนื้อขา ฯลฯ

สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน

การแข่งขันมวยทะเล ส่วนหนึ่งของรายการ เฮฮาหน้าเขาดิน เป็นรายการของช่อง อสมท ถ่ายทอดสดช่วงบ่ายวันอาทิตย์ ภาพนี้คาดว่าเป็นช่วงปี 2527 – 2528

สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน

สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน

การแข่งขันว่ายน้ำ

สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน

การเล่นสะบ้าในวันสงกรานต์

สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน

สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน

การแสดงตำนาน ‘ศึกพระยาละแวก’ 14 สิงหาคม 2505 เรือลำใหญ่ที่อยู่ด้านหลังรูปแรก คาดว่าเป็นการจำลองเรือหลวงพระร่วง เรือหลวงลำแรกในประวัติศาสตร์ไทยตั้งแต่ช่วงรัชกาลที่ 6

สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน

บริเวณนี้เรียกว่า ‘ท่าช้างอาบน้ำ’ เป็นพื้นที่ให้ช้างลงอาบน้ำในสมัยก่อน ปัจจุบันแม้จะยังมีเสาอยู่ แต่ไม่ได้พาช้างลงอาบน้ำแล้ว เพราะการจะทำเช่นนั้นได้ ควาญช้างต้องสนิทสนมกับช้างมาก

สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน

การทำคลอดลูกยีราฟ ตัวแม่ชื่อ ‘ใหญ่’ ตัวลูกชื่อ ‘โย่ง’ หนึ่งในทีมงานคือ นายแพทย์อลงกรณ์ มหรรณพ คาดว่าเป็นช่วงปี 2530

สวนสัตว์ดุสิต, เขาดินสวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน

ส่วนจัดแสดงเลียงผาที่ตั้งทับหลุมหลบภัยอยู่ และภาพบันทึกเหตุการณ์วันที่ค้นพบหลุมหลบภัยใต้ส่วนจัดแสดงดังกล่าว คาดว่าเป็นช่วงปี 2535

สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน

สำหรับสัตว์ที่เข้าใกล้ได้พอสมควรเจ้าหน้าที่จะเลือกใช้วิธีเป่าลูกดอกมากกว่าการยิงปืนยาสลบ เพราะปลอดภัยกับสัตว์มากกว่า เช่นที่เจ้าหน้าที่สวนสัตว์กำลังเป่าลูกดอกเพื่อยิงยาสลบชะนี

สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน

แม่สัตว์และลูกสัตว์พันธุ์ต่างๆ (สมเสร็จตอนเด็กจะมีลายเป็นจุดทั่วตัว แต่เมื่อโตขึ้นแล้วจุดก็จะค่อยๆ จางหายไปเอง)

สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน สวนสัตว์ดุสิต, เขาดิน

คาดว่าน่าจะเป็นงานแต่งงานช้างที่พาช้างจากปางช้างอยุธยาลงมาแห่ขันหมากขอผสมพันธุ์กับช้างในสวนสัตว์ดุสิต คนเสื้อสีแดงในภาพบนคือ ทอม ดันดี นักร้องชื่อดังในสมัยนั้น ด้านหลังของเขาคือ ลายทองเหรียญ มีพันธุ์ เจ้าของปางช้างอยุธยา ส่วนผู้ชายทางด้านขวาคือ น.สพ.สมชาย โชติอภิสิทธิ์กุล ซึ่งปัจจุบันเป็นหัวหน้าฝ่ายพัฒนาระบบสารสนเทศเพื่อการบริหาร

Writer & Photographer

อลิษา ลิ้มไพบูลย์

นักอยากเขียนผู้เรียนปรัชญาเพื่อเยียวยาอาการคิดมาก เวลาว่างใช้ไปกับการร้องคอรัสเล่นๆ แบบจริงจัง และดูหนังอย่างจริงจังไปเล่นๆ

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ผมเฝ้ามองและหลงรักการถ่ายภาพหน้าต่าง

นอกจากหน้าต่างอาคารจะทำหน้าที่สำคัญ เปิดรับแสง สร้างความสวยงาม เป็นเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมแล้ว สำหรับผม หน้าต่างคือดวงตาที่สวยงาม

ถ้าอาคารมีชีวิต มันก็คงใช้หน้าต่างนี่แหละมั้งในการเฝ้ามองสิ่งต่าง ๆ รายรอบ ผมผู้พกกล้องถ่ายรูปเก่าเก็บอายุสิบกว่าปีติดตัวตลอดเวลา ราวกับมันเป็นสมาร์ทโฟน ไม่เคยอดใจขับรถผ่านไปเฉย ๆ ได้เลย หากผมเจอดวงตาคู่ หรือเดี่ยว หรือหมู่ ของอาคารต่าง ๆ 

หน้าต่างที่สะกดผมไม่จำเป็นต้องสวยงามหยดหยาด รุ่มรวยประดับทองหรือเกล็ดกระจก ไม่จำเป็นต้องเป็นหน้าต่างบานดังที่ใคร ๆ ต่างก็ไปเช็กอิน ผมชอบหน้าต่างบ้าน ๆ ของบ้านจริง ๆ ที่มีคนอาศัยอยู่ หน้าต่างเรียบ ๆ ที่เจ้าของบ้านเปิดรับอากาศอุ่นตอนตรู่ หน้าต่างบ้านที่ตากผ้าเช็ดครัว หน้าต่างเรียบ ๆ ที่แฝงเส้นสายและทรงกราฟิก หน้าต่างที่พอดูก็จะสัมผัสได้เลยว่าไม่เคยถูกเปิดมาเนิ่นนาน เจ้าของบ้านคงกลัวฝุ่น 

แล้วถ้าหน้าต่างเปรียบเสมือนดวงตาอย่างผมว่า มันจะหลับตาปุ๋ยแบบนี้อยู่ตลอดเลยหรือ จะว่าไป หลับแบบนี้ก็น่ารักดีของมัน ผมไม่ขอให้เปลี่ยนแปลงอะไรหรอก อ้อ หน้าต่างห้องครัวหรือร้านอาหาร ผมก็ชอบนะ 

น่าแปลกที่หลายอาคารที่มีคนพลุกพล่านและวุ่นวายอยู่ภายใน พอถ่ายภาพหน้าต่างออกมาแล้ว กลับพบว่ามันสงบและเหงาอย่างประหลาด ราวกับเป็นดวงตาที่เรียบนิ่ง เฝ้ามองพวกเราเดินไปมา ใช้ชีวิตตามหาสิ่งหลงใหลอย่างคุ้นชินไม่ยินดียินร้าย มันเข้าใจความเป็นไปของโลก

แต่บางครั้งผมก็รู้สึกว่าหน้าต่างพวกนั้นขยิบตาและมองผมที่กำลังถือกล้องตัวโต พยายามโฟกัสพวกมันอยู่อย่างคนคุ้นเคย แม้ว่าเราจะเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก พิลึกจริง

Writer & Photographer

ก้องเกียรติ สำอางศรี

เภสัชกร ถ่ายภาพทุกวัน ชาร์จแบตกล้องถ่ายรูปทุกคืน พกกล้องไปด้วยทุกที่ ชอบกาแฟและการทำอาหารเช้าทานเอง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load