“สำหรับฉันแล้ว มาเก๊าไม่ใช่เมืองที่น่ารื่นรมย์ใจสักเท่าไหร่” นี่คือห้วงความคิดเดิมเมื่อครั้งที่ฉันไปเยือนมาเก๊าครั้งแรก

เพราะรู้ตัวดีว่าไม่ชอบจริตคนเมือง คอนกรีต ตึกสูงใหญ่ และความศิวิไลซ์ของเมืองที่เจริญมากๆ เท่าไหร่ เมื่อต้องกลับไปเยือนมาเก๊ารอบที่สอง เราก็เกิดความสงสัย อยากรู้ว่าในเมืองที่หันไปทางไหนก็มีแต่คาสิโนนั้น คนที่นี่เขาใช้ชีวิตจริงๆ กันอย่างไร และนอกจากแลนด์มาร์กแล้วเสน่ห์ของเมืองนี้อยู่ที่ตรงไหนอีกบ้าง

เพื่อทำความรู้จักมาเก๊าให้ดีขึ้น เราจึงใช้เวลาเดินสำรวจเมือง ลัดเลาะตามตรอกซอยมากกว่าที่เคย แล้วก็พบกับเสน่ห์ของที่นี่เข้าอย่างจัง

มาเก๊าไม่ได้มีแค่ตู้สลอต คาสิโน ห้างใหญ่ หรืออาหารอร่อยในภัตตาคารหรู แสงสลัวในตรอกซอยเหล่านั้น ดึงดูดให้เราเดินลัดเลาะเข้าไปหามันเรื่อยๆ

ความสลัวของมาเก๊าให้ความรู้สึกสงบ แตกต่างจากบรรยากาศย่านคาสิโนใหญ่ๆ เหล่านั้นอย่างสิ้นเชิง นี่ไง ความรื่นรมย์ใจของฉันก็เกิดขึ้น ทันทีที่เริ่มลงมือกดชัตเตอร์

“สำหรับฉันแล้ว มาเก๊าไม่ใช่เมืองที่น่ารื่นรมย์ใจสักเท่าไหร่” นี่คือห้วงความคิดเดิมเมื่อครั้งที่ฉันไปเยือนมาเก๊าครั้งแรก

เพราะรู้ตัวดีว่าไม่ชอบจริตคนเมือง คอนกรีต ตึกสูงใหญ่ และความศิวิไลซ์ของเมืองที่เจริญมากๆ เท่าไหร่ เมื่อต้องกลับไปเยือนมาเก๊ารอบที่สอง เราก็เกิดความสงสัย อยากรู้ว่าในเมืองที่หันไปทางไหนก็มีแต่คาสิโนนั้น คนที่นี่เขาใช้ชีวิตจริงๆ กันอย่างไร และนอกจากแลนด์มาร์กแล้วเสน่ห์ของเมืองนี้อยู่ที่ตรงไหนอีกบ้าง

เพื่อทำความรู้จักมาเก๊าให้ดีขึ้น เราจึงใช้เวลาเดินสำรวจเมือง ลัดเลาะตามตรอกซอยมากกว่าที่เคย แล้วก็พบกับเสน่ห์ของที่นี่เข้าอย่างจัง

มาเก๊าไม่ได้มีแค่ตู้สลอต คาสิโน ห้างใหญ่ หรืออาหารอร่อยในภัตตาคารหรู แสงสลัวในตรอกซอยเหล่านั้น ดึงดูดให้เราเดินลัดเลาะเข้าไปหามันเรื่อยๆ

ความสลัวของมาเก๊าให้ความรู้สึกสงบ แตกต่างจากบรรยากาศย่านคาสิโนใหญ่ๆ เหล่านั้นอย่างสิ้นเชิง นี่ไง ความรื่นรมย์ใจของฉันก็เกิดขึ้น ทันทีที่เริ่มลงมือกดชัตเตอร์

Writer & Photographer

ธิรารัตน์ พุทธวงศ์

มีเชียงใหม่เป็นบ้านเกิด หลงใหลธรรมชาติ รักสีบลู แมวดำ และชอบกินผลไม้สีเหลือง Facebook | Out of Tune

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

อดีตนักศึกษาล้วนเคยมีช่วงเวลาที่ผ่านไปอย่างยากลำบากที่สุด ทั้งกดดันและยาวนาน แต่เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่เรียกได้ว่า เป็นด่านแรกในการพิสูจน์ตัวเองก่อนจะไปเผชิญชีวิตวัยทำงาน นั่นคือช่วงของการทำโปรเจกต์จบหรือทีสิส ที่หลายคนคงจำเรื่องราวเหล่านี้ได้ไม่ลืม เช่นเดียวกับโปรเจกต์นี้

ชุดภาพถ่ายนี้เป็นผลงานของนักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์คนหนึ่งที่บังเอิญมีใจให้ศิลปะ เมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นคณะวิทยาศาสตร์ แน่นอนว่าจุดประสงค์หลักของการทำโปรเจกต์นี้ไม่ได้เกี่ยวข้องศิลปะเลย แต่ในเมื่อเราไม่สามารถบอกรักวิทยาศาสตร์ได้อย่างหมดหัวใจ เลยได้แอบบอกรักศิลปะ ผ่านสีสันระดับจุลภาคในโปรเจกต์ของภาควิชาวัสดุศาสตร์นี้

โปรเจกต์นี้ได้ศึกษาอิทธิพลของความร้อนต่อโครงสร้างจุลภาคของเหล็กกล้าไร้สนิม หรือสเตนเลสที่เรารู้จักกัน

เมื่อมันได้รับความร้อนมากพอ ฟิล์มใสๆ บนผิวสเตนเลสจะค่อยๆ หนาขึ้นเป็นกลไกตามธรรมชาติ และเมื่อมีแสงมาตกกระทบฟิล์มเหล่านี้ จะเกิดการหักเหให้เห็นเป็นสีต่างๆ ซึ่งเป็นกลไกเดียวกันกับปรากฏการณ์สายรุ้งของละอองน้ำ

ความหนาของฟิล์มที่แตกต่างกันจึงหักเหแสงออกมาได้สีแตกต่างกัน ทำให้ความตื่นเต้นของการทำโปรเจกต์เกิดขึ้นทุกๆ ครั้งที่ได้มองสีสันที่มหัศจรรย์เหล่านี้ผ่านกล้องจุลทรรศน์

อดีตนักศึกษาล้วนเคยมีช่วงเวลาที่ผ่านไปอย่างยากลำบากที่สุด ทั้งกดดันและยาวนาน แต่เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่เรียกได้ว่า เป็นด่านแรกในการพิสูจน์ตัวเองก่อนจะไปเผชิญชีวิตวัยทำงาน นั่นคือช่วงของการทำโปรเจกต์จบหรือทีสิส ที่หลายคนคงจำเรื่องราวเหล่านี้ได้ไม่ลืม เช่นเดียวกับโปรเจกต์นี้

ชุดภาพถ่ายนี้เป็นผลงานของนักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์คนหนึ่งที่บังเอิญมีใจให้ศิลปะ เมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นคณะวิทยาศาสตร์ แน่นอนว่าจุดประสงค์หลักของการทำโปรเจกต์นี้ไม่ได้เกี่ยวข้องศิลปะเลย แต่ในเมื่อเราไม่สามารถบอกรักวิทยาศาสตร์ได้อย่างหมดหัวใจ เลยได้แอบบอกรักศิลปะ ผ่านสีสันระดับจุลภาคในโปรเจกต์ของภาควิชาวัสดุศาสตร์นี้

โปรเจกต์นี้ได้ศึกษาอิทธิพลของความร้อนต่อโครงสร้างจุลภาคของเหล็กกล้าไร้สนิม หรือสเตนเลสที่เรารู้จักกัน

เมื่อมันได้รับความร้อนมากพอ ฟิล์มใสๆ บนผิวสเตนเลสจะค่อยๆ หนาขึ้นเป็นกลไกตามธรรมชาติ และเมื่อมีแสงมาตกกระทบฟิล์มเหล่านี้ จะเกิดการหักเหให้เห็นเป็นสีต่างๆ ซึ่งเป็นกลไกเดียวกันกับปรากฏการณ์สายรุ้งของละอองน้ำ

ความหนาของฟิล์มที่แตกต่างกันจึงหักเหแสงออกมาได้สีแตกต่างกัน ทำให้ความตื่นเต้นของการทำโปรเจกต์เกิดขึ้นทุกๆ ครั้งที่ได้มองสีสันที่มหัศจรรย์เหล่านี้ผ่านกล้องจุลทรรศน์

Writer & Photographer

พศิกา สรรเสริญ

ศรัทธาในวิทย์ ดำเนินชีวิตด้วยศิลป์ ปัจจุบันเป็นวิศวกรที่เหนื่อยล้าคนหนึ่ง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load