ก่อนมาอิหร่าน เรารู้สึกว่าที่นี่ก็เหมือนประเทศที่ปิดประเทศหนึ่ง เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่นัก หรือที่เคยรู้มาจากวิชาสังคมขั้นพื้นฐาน ที่ได้ยินมาจากสื่อต่างๆ หรือแม้แต่จากความรู้สึกของตำแหน่งที่ตั้งประเทศ ก็ล้วนไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก

แต่พอได้มาเดินเที่ยวอยู่ในหลายเมืองของอิหร่านกว่าสัปดาห์ ได้มีโอกาสค่อยๆ ทำความเข้าใจถึงรากประวัติศาสตร์อันยาวนานของชาวเปอร์เซียและวิถีการใช้ชีวิตของชาวมุสลิมในแบบเฉพาะตัวของอิหร่าน ได้เห็นความสวยงามทางธรรมชาติของที่นี่ และที่สำคัญคือ การได้พบปะผู้คนชาวอิหร่านระหว่างการเดินทาง ที่เป็นมิตร ยิ้มให้ อยากทักทาย อยากถ่ายรูปด้วย และบางครั้งก็ยังแบ่งของกินอร่อยๆ ให้ด้วย ซึ่งสำหรับเราเอง จะบอกว่าคนอิหร่านเป็นชนชาติที่เป็นมิตรที่สุดเท่าที่เคยเดินทางมาก็ไม่ผิดนัก

สิ่งที่เคยรู้เคยคิดก่อนมา จึงเป็นเพียงกำแพงสูงที่ถูกสร้างขึ้น และสิ่งที่ปิด จึงไม่ใช่อิหร่าน

แต่เป็นตัวเราเอง

ใจเราเอง

Writer & Photographer

ชิตพล ลี้รัตนพานิชย์

อดีตนักศึกษาปริญญาโทที่เมืองรอตเตอร์ดัม ใช้เวลานอกห้องเรียนส่วนใหญ่ขี่จักรยานไปเมืองต่างๆ ทั่วประเทศเนเธอร์แลนด์ สนใจเรื่องผู้คน วัฒนธรรม สถาปัตยกรรมและการพัฒนาเมืองของชาวดัตช์

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

28 พฤศจิกายน 2565
452

ผมเฝ้ามองและหลงรักการถ่ายภาพหน้าต่าง

นอกจากหน้าต่างอาคารจะทำหน้าที่สำคัญ เปิดรับแสง สร้างความสวยงาม เป็นเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมแล้ว สำหรับผม หน้าต่างคือดวงตาที่สวยงาม

ถ้าอาคารมีชีวิต มันก็คงใช้หน้าต่างนี่แหละมั้งในการเฝ้ามองสิ่งต่าง ๆ รายรอบ ผมผู้พกกล้องถ่ายรูปเก่าเก็บอายุสิบกว่าปีติดตัวตลอดเวลา ราวกับมันเป็นสมาร์ทโฟน ไม่เคยอดใจขับรถผ่านไปเฉย ๆ ได้เลย หากผมเจอดวงตาคู่ หรือเดี่ยว หรือหมู่ ของอาคารต่าง ๆ 

หน้าต่างที่สะกดผมไม่จำเป็นต้องสวยงามหยดหยาด รุ่มรวยประดับทองหรือเกล็ดกระจก ไม่จำเป็นต้องเป็นหน้าต่างบานดังที่ใคร ๆ ต่างก็ไปเช็กอิน ผมชอบหน้าต่างบ้าน ๆ ของบ้านจริง ๆ ที่มีคนอาศัยอยู่ หน้าต่างเรียบ ๆ ที่เจ้าของบ้านเปิดรับอากาศอุ่นตอนตรู่ หน้าต่างบ้านที่ตากผ้าเช็ดครัว หน้าต่างเรียบ ๆ ที่แฝงเส้นสายและทรงกราฟิก หน้าต่างที่พอดูก็จะสัมผัสได้เลยว่าไม่เคยถูกเปิดมาเนิ่นนาน เจ้าของบ้านคงกลัวฝุ่น 

แล้วถ้าหน้าต่างเปรียบเสมือนดวงตาอย่างผมว่า มันจะหลับตาปุ๋ยแบบนี้อยู่ตลอดเลยหรือ จะว่าไป หลับแบบนี้ก็น่ารักดีของมัน ผมไม่ขอให้เปลี่ยนแปลงอะไรหรอก อ้อ หน้าต่างห้องครัวหรือร้านอาหาร ผมก็ชอบนะ 

น่าแปลกที่หลายอาคารที่มีคนพลุกพล่านและวุ่นวายอยู่ภายใน พอถ่ายภาพหน้าต่างออกมาแล้ว กลับพบว่ามันสงบและเหงาอย่างประหลาด ราวกับเป็นดวงตาที่เรียบนิ่ง เฝ้ามองพวกเราเดินไปมา ใช้ชีวิตตามหาสิ่งหลงใหลอย่างคุ้นชินไม่ยินดียินร้าย มันเข้าใจความเป็นไปของโลก

แต่บางครั้งผมก็รู้สึกว่าหน้าต่างพวกนั้นขยิบตาและมองผมที่กำลังถือกล้องตัวโต พยายามโฟกัสพวกมันอยู่อย่างคนคุ้นเคย แม้ว่าเราจะเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก พิลึกจริง

Writer & Photographer

ก้องเกียรติ สำอางศรี

เภสัชกร ถ่ายภาพทุกวัน ชาร์จแบตกล้องถ่ายรูปทุกคืน พกกล้องไปด้วยทุกที่ ชอบกาแฟและการทำอาหารเช้าทานเอง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load