ไม่ใช่แค่เฉพาะคนเท่านั้นที่แต่งตัวจัดเต็มในนิวยอร์ก สุนัขก็เช่นกัน ทุกๆ ปี นิวยอร์กจะจัดกิจกรรม Halloween Dog Parade ที่จะนำน้องหมามาแต่งตัวแปลกๆ น่ารักๆ มาอวดกัน

Halloween Dog Parade ไม่ได้หมายความว่าจะให้น้องหมาแต่งตัวเป็นผี แต่เป็นการจับน้องหมาทั้งหลายมาแต่งชุดแฟนซี เราได้เห็นหมาใส่ชุดกล้วย ชุดจระเข้ ชุดกะลาสี หรือชุดต่างๆ อีกมากมายเท่าที่เจ้าของจะสรรค์สร้างขึ้นมาไหว

กิจกรรมนี้จัดขึ้นที่ Tompkins Square Park และ Luna Park ใจกลางมหานครนิวยอร์ก ในเดือนตุลาคม ซึ่งเป็นเดือนแห่ง Halloween ของที่นี่ เสมือนเป็น Pre-Halloween ก่อนที่คนจะแต่งเต็มกันในวัน Halloween ที่จะถึงในสิ้นเดือน

ทันทีที่น้องหมาจระเข้เดินดุ๊กดิ๊กเข้ามาในงาน ผู้คนก็แห่กันเข้าไปถ่ายรูปทันที เช่นเดียวกันกับน้องหมาโจ๊กเกอร์บนสเก็ตบอร์ด หมาตัวนี้เป็นหมาดาวเด่นประจำนิวยอร์ก เพราะเจ้าของหมาตัวนี้จับมันเล่นสเก็ตบอร์ดวิ่งทั่วกรุงอยู่บ่อยๆ งานนี้เรามีน้องหมาเป็นพระเอก / นางเอก แต่เจ้าของคนไหนที่อยากเด่นด้วยก็ไม่ว่ากัน อย่างน้องปิกาจูและหมาโปเกม่อน ก็สร้างรอยยิ้มให้คนได้ทั้งงาน

Halloween Dog Parade จัดขึ้นเป็นปีที่ 27 แล้ว และมีแนวโน้มว่างานจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จากกระแสความนิยมที่เพิ่มขึ้นทุกปี งานนี้ฟรีไม่มีค่าใช้จ่าย มีเพียงกล่องบริจาคสำหรับคนใจดี ซึ่งรายได้ทั้งหมดจะถูกนำไปบริจาคให้กับมูลนิธิสัตว์ไร้บ้าน เรียกว่าเป็นงานที่เต็มอิ่มทั้งคนและสัตว์เลยทีเดียว วันนี้เป็นวันที่รวมตัวคนรักหมาล้วนๆ และก็เป็นการรวมตัวของน้องหมาจากทั่วเมือง

นอกจากคนจะ Say hi! กันแล้ว น้องหมาก็ Say โฮ่ง! ด้วยเช่นกัน

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย (แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ Facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay’

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะมีสมุดน่ารัก จาก The Cloud ส่งไปให้นะ

Writer & Photographer

จุฑารัตน์ ภิญโญดุลยเจต

ปูเป้มีความสนใจด้านศิลปะการถ่ายภาพ และด้วยความสนใจนั้น จึงลาออกจากงานประจำไปเรียนต่อที่ International Center of Photography ที่นิวยอร์ก ปัจจุบันปูเป้ยังคงอาศัยอยู่ที่นิวยอร์ก โดยประกอบอาชีพเป็นช่างภาพอิสระ(เพื่อหาเงิน) ทำ personal project ในเวลาว่าง(ซึ่งจริงๆ เป็นงานหลัก) และขยายขอบเขตความสนใจเผื่อแผ่ไปถึงงานศิลปะแขนงอื่นๆ ด้วย

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ผมเฝ้ามองและหลงรักการถ่ายภาพหน้าต่าง

นอกจากหน้าต่างอาคารจะทำหน้าที่สำคัญ เปิดรับแสง สร้างความสวยงาม เป็นเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมแล้ว สำหรับผม หน้าต่างคือดวงตาที่สวยงาม

ถ้าอาคารมีชีวิต มันก็คงใช้หน้าต่างนี่แหละมั้งในการเฝ้ามองสิ่งต่าง ๆ รายรอบ ผมผู้พกกล้องถ่ายรูปเก่าเก็บอายุสิบกว่าปีติดตัวตลอดเวลา ราวกับมันเป็นสมาร์ทโฟน ไม่เคยอดใจขับรถผ่านไปเฉย ๆ ได้เลย หากผมเจอดวงตาคู่ หรือเดี่ยว หรือหมู่ ของอาคารต่าง ๆ 

หน้าต่างที่สะกดผมไม่จำเป็นต้องสวยงามหยดหยาด รุ่มรวยประดับทองหรือเกล็ดกระจก ไม่จำเป็นต้องเป็นหน้าต่างบานดังที่ใคร ๆ ต่างก็ไปเช็กอิน ผมชอบหน้าต่างบ้าน ๆ ของบ้านจริง ๆ ที่มีคนอาศัยอยู่ หน้าต่างเรียบ ๆ ที่เจ้าของบ้านเปิดรับอากาศอุ่นตอนตรู่ หน้าต่างบ้านที่ตากผ้าเช็ดครัว หน้าต่างเรียบ ๆ ที่แฝงเส้นสายและทรงกราฟิก หน้าต่างที่พอดูก็จะสัมผัสได้เลยว่าไม่เคยถูกเปิดมาเนิ่นนาน เจ้าของบ้านคงกลัวฝุ่น 

แล้วถ้าหน้าต่างเปรียบเสมือนดวงตาอย่างผมว่า มันจะหลับตาปุ๋ยแบบนี้อยู่ตลอดเลยหรือ จะว่าไป หลับแบบนี้ก็น่ารักดีของมัน ผมไม่ขอให้เปลี่ยนแปลงอะไรหรอก อ้อ หน้าต่างห้องครัวหรือร้านอาหาร ผมก็ชอบนะ 

น่าแปลกที่หลายอาคารที่มีคนพลุกพล่านและวุ่นวายอยู่ภายใน พอถ่ายภาพหน้าต่างออกมาแล้ว กลับพบว่ามันสงบและเหงาอย่างประหลาด ราวกับเป็นดวงตาที่เรียบนิ่ง เฝ้ามองพวกเราเดินไปมา ใช้ชีวิตตามหาสิ่งหลงใหลอย่างคุ้นชินไม่ยินดียินร้าย มันเข้าใจความเป็นไปของโลก

แต่บางครั้งผมก็รู้สึกว่าหน้าต่างพวกนั้นขยิบตาและมองผมที่กำลังถือกล้องตัวโต พยายามโฟกัสพวกมันอยู่อย่างคนคุ้นเคย แม้ว่าเราจะเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก พิลึกจริง

Writer & Photographer

ก้องเกียรติ สำอางศรี

เภสัชกร ถ่ายภาพทุกวัน ชาร์จแบตกล้องถ่ายรูปทุกคืน พกกล้องไปด้วยทุกที่ ชอบกาแฟและการทำอาหารเช้าทานเอง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load