พอเห็นรถบรรทุกสีสันและลวดลายสะดุดตาที่วิ่งไปมาบนถนนในปากีสถานแล้ว นอกจากจะประทับใจจนอดยกกล้องขึ้นมาบันทึกภาพไม่ได้ ในใจก็ยังอยากรู้เรื่องราวของศิลปะแปลกตาเหล่านี้ที่เรียกว่า Truck Art ว่าเป็นมาอย่างไร เพราะนึกเสมอว่า ศิลปวัฒนธรรมคงไม่ได้ตั้งอยู่ลอย ๆ แต่ทุกอย่างมีรากเหง้า มีเรื่องราวบอกเล่าอยู่เสมอ 

การบันทึกภาพครั้งนี้ นำพาผมไปสู่เรื่องราวของคนขับรถชาวปากีสถานที่ร่าเริงและเป็นมิตร เล่าเรื่องของเขาผ่านภาพต่าง ๆ ที่วาดไว้ข้างรถ ตั้งแต่ไอดอลจากวงการบันเทิง ไอดอลทางการเมือง ภาพหมู่บ้านเกิดไว้มองยามเดินทางไกล ภาพคนในครอบครัวที่คอยให้กำลังใจยามเหนื่อยล้า ไปจนถึงชีวิตของศิลปินรุ่นเก๋าที่สร้างสรรค์งานศิลปะหลายสิบปี 

แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์และความภาคภูมิใจ นำไปสู่อาหารพื้นเมืองที่มีสีสันรสชาติจัดจ้าน ไม่ต่างไปจากลวดลายสีสันบนรถบรรทุกเหล่านั้น ตลอดจนเห็นความคล้ายคลึงกับสีสันของผู้คนเขากับบ้านเรา เช่น เรือกอและ รถบรรทุกสมัยก่อน หรือฉากลิเกพื้นบ้าน เพลงลูกทุ่งที่จัดจ้านจริงใจเช่นกัน

ด้วยหน้าที่ ผมได้เดินทางไปหลายที่ทั่วโลก พบปะกับผู้คนหลากหลายวัฒนธรรม การทำความรู้จักคนเหล่านั้นล้วนแต่เป็นเรื่องราวที่น่าสนใจ เรื่องราวของผู้คนที่เล่าผ่านคำพูด บทสนทนาในวงอาหารพื้นเมือง สีสันบนเครื่องแต่งกาย เครื่องประดับ เสียงเพลงการเต้นรำ เหล่านี้ทำให้เราเข้าใจเขามากขึ้น เช่นเดียวกับที่เขาก็เข้าใจเรามากขึ้นด้วยเช่นกัน หลายครั้งช่วยลบเลือนอคติในใจ หลายครั้งก็เห็นความเชื่อมโยงของกันและกันบนดินแดนห่างไกล บ่อยครั้งเห็นความเป็นมิตรแม้ไม่เข้าใจภาษาพูด ในที่สุดก็อาจทำให้เราเข้าใจถึงความเป็นมนุษย์ของกันและกันมากขึ้นไม่ว่าจะอยู่แห่งหนไหน

Writer & Photographer

จักรกฤดิ กระจายวงศ์

เป็นนักการทูต ลูกครู (ที่เชื่อว่า) งานการทูตไม่ได้เหมือนในละคร แต่เป็นงานที่ต้องออกไปร่วมทุกสุขกับคน เข้าถึงใจคน จึงจะเข้าใจเขา เข้าใจความต้องการเขา จึงทำงานได้ถูกต้อง ผมชอบการเดินทาง และถ่ายภาพ

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ผมเฝ้ามองและหลงรักการถ่ายภาพหน้าต่าง

นอกจากหน้าต่างอาคารจะทำหน้าที่สำคัญ เปิดรับแสง สร้างความสวยงาม เป็นเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมแล้ว สำหรับผม หน้าต่างคือดวงตาที่สวยงาม

ถ้าอาคารมีชีวิต มันก็คงใช้หน้าต่างนี่แหละมั้งในการเฝ้ามองสิ่งต่าง ๆ รายรอบ ผมผู้พกกล้องถ่ายรูปเก่าเก็บอายุสิบกว่าปีติดตัวตลอดเวลา ราวกับมันเป็นสมาร์ทโฟน ไม่เคยอดใจขับรถผ่านไปเฉย ๆ ได้เลย หากผมเจอดวงตาคู่ หรือเดี่ยว หรือหมู่ ของอาคารต่าง ๆ 

หน้าต่างที่สะกดผมไม่จำเป็นต้องสวยงามหยดหยาด รุ่มรวยประดับทองหรือเกล็ดกระจก ไม่จำเป็นต้องเป็นหน้าต่างบานดังที่ใคร ๆ ต่างก็ไปเช็กอิน ผมชอบหน้าต่างบ้าน ๆ ของบ้านจริง ๆ ที่มีคนอาศัยอยู่ หน้าต่างเรียบ ๆ ที่เจ้าของบ้านเปิดรับอากาศอุ่นตอนตรู่ หน้าต่างบ้านที่ตากผ้าเช็ดครัว หน้าต่างเรียบ ๆ ที่แฝงเส้นสายและทรงกราฟิก หน้าต่างที่พอดูก็จะสัมผัสได้เลยว่าไม่เคยถูกเปิดมาเนิ่นนาน เจ้าของบ้านคงกลัวฝุ่น 

แล้วถ้าหน้าต่างเปรียบเสมือนดวงตาอย่างผมว่า มันจะหลับตาปุ๋ยแบบนี้อยู่ตลอดเลยหรือ จะว่าไป หลับแบบนี้ก็น่ารักดีของมัน ผมไม่ขอให้เปลี่ยนแปลงอะไรหรอก อ้อ หน้าต่างห้องครัวหรือร้านอาหาร ผมก็ชอบนะ 

น่าแปลกที่หลายอาคารที่มีคนพลุกพล่านและวุ่นวายอยู่ภายใน พอถ่ายภาพหน้าต่างออกมาแล้ว กลับพบว่ามันสงบและเหงาอย่างประหลาด ราวกับเป็นดวงตาที่เรียบนิ่ง เฝ้ามองพวกเราเดินไปมา ใช้ชีวิตตามหาสิ่งหลงใหลอย่างคุ้นชินไม่ยินดียินร้าย มันเข้าใจความเป็นไปของโลก

แต่บางครั้งผมก็รู้สึกว่าหน้าต่างพวกนั้นขยิบตาและมองผมที่กำลังถือกล้องตัวโต พยายามโฟกัสพวกมันอยู่อย่างคนคุ้นเคย แม้ว่าเราจะเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก พิลึกจริง

Writer & Photographer

ก้องเกียรติ สำอางศรี

เภสัชกร ถ่ายภาพทุกวัน ชาร์จแบตกล้องถ่ายรูปทุกคืน พกกล้องไปด้วยทุกที่ ชอบกาแฟและการทำอาหารเช้าทานเอง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load