20 กุมภาพันธ์ 2562

นี่คือกิจกรรมเวิร์กช็อปและนิทรรศการภาพถ่ายที่เป็นส่วนหนึ่งของงาน Bangkok Design Week 2019

เนื่องจากในตอนนี้เด็กรุ่นใหม่ๆ กลับมามีความสนใจและตื่นตัวในการถ่ายรูปด้วยกล้องฟิล์มอีกครั้ง แต่ด้วยข้อจำกัดหลายอย่างของฟิล์มซึ่งไม่ได้แพร่หลายและเข้าถึงง่ายแบบแต่ก่อน ทำให้หลายๆ คนที่สนใจนั้นอาจจะยังไม่มีโอกาสในการใช้ฟิล์มถ่ายรูปได้ตรงความต้องการ 

กิจกรรม IT’S (NOT) A FILM (LOOK) นี้จึงเกิดขึ้นมา โดยที่เป็นทั้งทริปเดินถ่ายภาพด้วยฟิล์มจริงๆ ภายใต้ 10 กลุ่มหัวข้อ 10 ประเภทฟิล์ม มีผู้เข้าร่วมจำนวนกลุ่มละ 10 คน ร่วมกันกับ 20 ช่างภาพจากหลากหลายวงการที่จะมาช่วยดูแลแต่ละกลุ่ม เดินกันในย่านเจริญกรุง ทุกคนจะได้รับฟิล์ม

คนละ 1 ม้วนเพื่อทำการบันทึกภาพตามโจทย์ที่ได้รับ

หลังจากที่ล้างฟิล์มเสร็จ รูปที่ดีที่สุดในแต่ละม้วนของทุกคนจะถูกคัดเลือกและนำมาจัดแสดงร่วมกันที่ Warehouse 30

 

กลุ่มที่    2

เส้นสายในลายเหล็ก

กลุ่มนี้นำทีมโดย ครูกันต์ สุสังกรกาญจน์ ผู้เชี่ยวชาญด้านการถ่ายภาพขาว-ดำ ซึ่งเคยเรียนเรื่องการถ่ายภาพขาวดำกับ John Saxton มาแล้วและ หลิน รินรดา ช่างภาพรุ่นใหม่ ผู้ถ่ายภาพเบื้องหลังละคร เลือดข้นคนจาง

โดยทางกลุ่มได้โจทย์การบันทึกภาพเซียงกง หรือย่านค้าขายเครื่องจักรเครื่องยนต์เก่าในบริเวณตลาดน้อยที่เป็นแหล่งค้าขายเครื่องจักรเก่ามาตั้งแต่ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยเน้นไปที่การบันทึกภาพความงามของแสงและเงาที่ตกกระทบเหล็กเก่าในย่านที่มีร้านขายเหล็กมากมาย ด้วยฟิลม์ขาวดำที่ให้ภาพคมชัดเกรนน้อยอย่าง Kodak Tmax400 

 

IT’S (NOT) A FILM (LOOK)

ตามไปดูนิทรรศการ IT’S (NOT) A FILM (LOOK) นี้ได้แบบเต็มๆ ที่ Warehouse 30 ตั้งแต่วันนี้จนถึง 3 มีนาคม 2562

Writer & Photographer

The Cloud

นิตยสารออนไลน์ที่เล่า 3 เรื่องหลักอย่าง Local, Creative Culture และ Better Living ส่งเนื้อหารายวัน แต่เสิร์ฟความประณีตแบบนิตยสารรายเดือน

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ผมเฝ้ามองและหลงรักการถ่ายภาพหน้าต่าง

นอกจากหน้าต่างอาคารจะทำหน้าที่สำคัญ เปิดรับแสง สร้างความสวยงาม เป็นเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมแล้ว สำหรับผม หน้าต่างคือดวงตาที่สวยงาม

ถ้าอาคารมีชีวิต มันก็คงใช้หน้าต่างนี่แหละมั้งในการเฝ้ามองสิ่งต่าง ๆ รายรอบ ผมผู้พกกล้องถ่ายรูปเก่าเก็บอายุสิบกว่าปีติดตัวตลอดเวลา ราวกับมันเป็นสมาร์ทโฟน ไม่เคยอดใจขับรถผ่านไปเฉย ๆ ได้เลย หากผมเจอดวงตาคู่ หรือเดี่ยว หรือหมู่ ของอาคารต่าง ๆ 

หน้าต่างที่สะกดผมไม่จำเป็นต้องสวยงามหยดหยาด รุ่มรวยประดับทองหรือเกล็ดกระจก ไม่จำเป็นต้องเป็นหน้าต่างบานดังที่ใคร ๆ ต่างก็ไปเช็กอิน ผมชอบหน้าต่างบ้าน ๆ ของบ้านจริง ๆ ที่มีคนอาศัยอยู่ หน้าต่างเรียบ ๆ ที่เจ้าของบ้านเปิดรับอากาศอุ่นตอนตรู่ หน้าต่างบ้านที่ตากผ้าเช็ดครัว หน้าต่างเรียบ ๆ ที่แฝงเส้นสายและทรงกราฟิก หน้าต่างที่พอดูก็จะสัมผัสได้เลยว่าไม่เคยถูกเปิดมาเนิ่นนาน เจ้าของบ้านคงกลัวฝุ่น 

แล้วถ้าหน้าต่างเปรียบเสมือนดวงตาอย่างผมว่า มันจะหลับตาปุ๋ยแบบนี้อยู่ตลอดเลยหรือ จะว่าไป หลับแบบนี้ก็น่ารักดีของมัน ผมไม่ขอให้เปลี่ยนแปลงอะไรหรอก อ้อ หน้าต่างห้องครัวหรือร้านอาหาร ผมก็ชอบนะ 

น่าแปลกที่หลายอาคารที่มีคนพลุกพล่านและวุ่นวายอยู่ภายใน พอถ่ายภาพหน้าต่างออกมาแล้ว กลับพบว่ามันสงบและเหงาอย่างประหลาด ราวกับเป็นดวงตาที่เรียบนิ่ง เฝ้ามองพวกเราเดินไปมา ใช้ชีวิตตามหาสิ่งหลงใหลอย่างคุ้นชินไม่ยินดียินร้าย มันเข้าใจความเป็นไปของโลก

แต่บางครั้งผมก็รู้สึกว่าหน้าต่างพวกนั้นขยิบตาและมองผมที่กำลังถือกล้องตัวโต พยายามโฟกัสพวกมันอยู่อย่างคนคุ้นเคย แม้ว่าเราจะเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก พิลึกจริง

Writer & Photographer

ก้องเกียรติ สำอางศรี

เภสัชกร ถ่ายภาพทุกวัน ชาร์จแบตกล้องถ่ายรูปทุกคืน พกกล้องไปด้วยทุกที่ ชอบกาแฟและการทำอาหารเช้าทานเอง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load