ไม่บ่อยนักที่เราจะได้มีโอกาสเข้าห้องเรียนที่มีนักแสดงในดวงใจมาเป็นครูหน้าชั้น ครั้งนี้ก็เช่นกัน ที่เราได้มีโอกาสฝากตัวเป็นศิษย์กับ ทิลดา สวินตัน (Tilda Swinton) นักแสดงมากฝีมือระดับฮอลลีวูด ที่ฝากผลงานไว้มากมาย และเรื่องล่าสุดกับภาพยนตร์เรื่อง Memoria โดยการร่วมงานกับผู้กำกับชาวไทยอย่าง เจ้ย-อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล จนกวาดรางวัล Jury Prize จากงาน Cannes Film Festival 2021 มาครอง ได้นำพาในเราได้มาพบกับเธอในวันนี้

Masterclass กับ ทิลดา สวินตัน ถอด 7 บทเรียนการเป็นนักแสดงมือรางวัลตลอด 30 ปี

ในห้องเรียนครั้งแรกในไทยนี่เอง ที่ทิลดามีโอกาสมาเปิดประสบการณ์ระหว่างทางการแสดงตลอด 30 ปี ทั้งตัวตน การเป็นอยู่ และการเปลี่ยนผ่าน กับ Masterclass with Tilda Swinton : “Acting, Being, Shape-shifting” ที่หอภาพยนตร์ (องค์การมหาชน) เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา 

ในฐานะนักเรียนหน้าชั้น เราจดเลกเชอร์ถอดบทเรียนที่ได้มาฝากกัน สำหรับนักเรียนการแสดงและคนทำหนัง หวังว่าคุณจะได้เทคนิคที่ไม่มีเทคนิคไม่มากก็น้อยนี้กลับไป ส่วนแฟนหนัง ก็จะได้รู้เคล็ดลับว่าเจ้าแม่แห่งฮอลลีวูดและหนังนอกกระแสคนนี้ทำอย่างไร ให้เราตกหลุมรักการแสดงของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

บทเรียนที่ 1 : นักแสดงคือศิลปินและนักต่อสู้

“ฉันไม่ได้สนใจการแสดง”

ทิลดาเริ่มต้นเรื่องราวที่ตรงนั้น เธอเล่าว่าเธอเป็นนักเขียนก่อนเริ่มงานแสดง และเข้ามาในวงการนี้ได้เพราะเพื่อน ๆ ผู้เรียนการแสดงชักนำ จนถึงตอนนี้ การแสดงก็ยังไม่ใช่สิ่งที่เธอจะพูดได้ว่าชอบ เรียกว่าเป็นความสัมพันธ์แบบหวานอมขมกลืน เพราะใจจริงอยากมีชีวิตเป็นศิลปินมากกว่า 

Masterclass กับ ทิลดา สวินตัน ถอด 7 บทเรียนการเป็นนักแสดงมือรางวัลตลอด 30 ปี
Masterclass กับ ทิลดา สวินตัน ถอด 7 บทเรียนการเป็นนักแสดงมือรางวัลตลอด 30 ปี
ภาพ : thefilmexperience และ La Belle Otéro

แนวคิดนี้มาจากการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกอย่าง Caravaggio (1986) กับ เดเร็ค จาร์มาน (Derek Jarman) เธออยากเป็นส่วนหนึ่งของคนทำหนัง แต่ด้วยความเป็นหนังอินดี้ซึ่งในยุคนั้นมันช่างแสนยากเย็น แม้จะได้รับการสนับสนุนจาก The British Film Institute แต่ช่วงยุค 80 ประเทศอังกฤษเต็มไปด้วยปัจจัยทางด้านการเมืองและการต่อสู้ ส่วนนี้ก็ทำเอาเราปวดใจไม่ต่างจากสถานการณ์ปัจจุบัน เมื่อภาครัฐไม่ได้เห็นความสำคัญกับเหล่าคนในแวดวงการทำงานศิลปะ ทั้งลดงบคนทำภาพยนตร์ ศิลปินจึงต้องผลิตผลงานด้วยตัวเองทั้งหมดเท่าที่มี เงินทุนก็ไม่สูงนักหรือบางทีแทบไม่มี แต่ทิลดากลับบอกว่านั่นกลับเป็นจุดเริ่มต้นการทำงานอันมีค่าของเธอ

บทเรียนที่ 2 : การแสดงต้องไม่เปลี่ยนไปแต่พร้อมเปลี่ยนแปลง

ผลงานมาสเตอร์พีซที่ถือได้ว่าเป็นจุดพลิกผันในชีวิต คือภาพยนตร์เรื่อง Orlando (1992) ที่ดัดแปลงมาจากนวนิยายของ เวอร์จิเนีย วูล์ฟ (Virginia Woolf) ซึ่งเธอรับบทนำ ‘ออร์แลนโด’ ที่เป็นทั้งชายและหญิงในคนเดียว เรื่องนั้นทิลดาแสดงถึงความลื่นไหลทางเพศอย่างถึงแก่น จนทำให้คนดูอย่างเราเชื่อสนิทใจ

นักแสดงวัย 61 บอกว่าสิ่งที่ต้องมีคือ Consistency and Changes คือแม้เพศจะเปลี่ยนไป แต่แก่นคาแรกเตอร์ของตัวละครยังคงอยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง รวมถึงต้องทำให้ตัวละครยังคงมีชีวิตอยู่ได้ แม้อยู่คนละช่วงเวลา ที่สำคัญ ในเรื่องนี้เอง เธอใช้วิธีการสื่อสารทั้งมองและพูดกับคนดูผ่านกล้อง ซึ่งเรียนรู้มาจากแสดงหนังเรื่องแรกอย่าง Caravaggio นับเป็นการแสดงอีกมิติที่ทิลดาเรียนรู้ไปอีกขั้น

บทเรียนที่ 3 : การเลียนแบบอาจเป็นความชั่วร้าย

Masterclass กับ ทิลดา สวินตัน ถอด 7 บทเรียนการเป็นนักแสดงมือรางวัลตลอด 30 ปี

มีหนึ่งประโยคในหนังเรื่อง Friendship’s Death (1987) ที่ทิลดาเคยให้สัมภาษณ์อย่าง “Mimicry is always a sinister.” เมื่อต้องรับบทหุ่นยนต์สาวผู้ถูกมนุษย์ต่างดาวส่งมายังโลกมนุษย์ แม้ว่าต้องแสดงเป็นหุ่นยนต์ แต่เสน่ห์ของความเป็นมนุษย์ของเธอยังคงอยู่ได้ตัวละครอย่างน่าทึ่ง ซึ่งในบทเรียนนี้เอง นักแสดงมืออาชีพตกตะกอนได้ว่า การแสดงออกไม่จำเป็นต้องลอกเลียนแบบจนสมบูรณ์เสียทั้งหมด แต่การแสดงต้องการความจริงแท้เหมือนกับการสร้างงานศิลปะขึ้นมาสักชิ้นมากกว่า นี่เองที่เป็นจุดเปลี่ยนผ่านให้แสดงละครอย่างเป็นธรรมชาติ สร้างทางเลือกให้ตัวละครดูมีมิติ และส่งผ่านในมุมมองสารคดีชีวิตมากกว่าการแสดงเพื่อแสดง

บทเรียนที่ 4 : ด้นสดบ้างเพื่ออิสรภาพ

“The last thing you want, is to know what you are doing.” สำหรับการแสดงแล้ว สิ่งที่ควรรู้เป็นสิ่งสุดท้าย คือการรู้ตัวว่าทำอะไรอยู่ คตินี้ทำให้ในการแสดงหลายต่อหลายครั้ง ทิลดาใช้หนังเป็นพื้นที่ทดลองสิ่งแปลกใหม่ เช่นเดียวกับหนังเรื่อง The Last of England (1987) ที่เธอได้ร่วมงานกับ เดเร็ค จาร์มาน อีกครั้ง 

Masterclass กับ ทิลดา สวินตัน ถอด 7 บทเรียนการเป็นนักแสดงมือรางวัลตลอด 30 ปี
ภาพ : bfi.org.uk

จากตอนแรกที่ตัวหนังตั้งใจใช้กล้องฟิล์ม 35 mm สุดท้ายกลายเป็นว่าหนังเรื่องนี้มาลงเอยที่ Super 8 กล้องฟิล์มสุดคลาสสิกซึ่งใช้ต้นทุนน้อยกว่า แต่ได้อารมณ์โฮมมูฟวี่ของแท้ แถมเธอต้องด้นสดอีกด้วย ยกตัวอย่างฉากไคลแม็กซ์ของเรื่อง ที่กำลังเกิดระเบิดไฟไหม้ท่วมอยู่หลังฉาก ทิลดาก็อิมโพรไวซ์โดยการกลายเป็นเจ้าสาวผู้กำลังร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง ขณะฉีกชุดและเต้นระบำบนชายหาดไปด้วย 

นั่นแปลว่าการด้นสดทำซ้ำไม่ได้ และทำให้ซีนนี้เป็น The One and Only ที่มีแค่หนึ่งเดียว ถ้าให้เล่นอีกครั้งก็ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร ซึ่งเธอเชื่อว่านี่แหละคือความมหัศจรรย์ของภาพยนตร์ ที่สร้างอิสรภาพทางการสร้างสรรค์

บทเรียนที่ 5 : การแสดงแบบไหนถึงดีที่สุด

ไม่มี! 

นั่นคือคำตอบที่เราได้ เพราะเธอบอกว่าการแสดงแต่ละเรื่อง ผู้กำกับแต่ละคน มีเอกลักษณ์และวิธีการทำงานที่ต่างออกไป แต่สิ่งหนึ่งที่มีในทุกเรื่อง คือการค้นหาตัวตนที่พอเหมาะพอดี ทิลดาชอบเรียนรู้การทำงานกับเฟรมภาพ โดยการแอบดูรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จะเกิดขึ้น ว่าคนดูจะได้เห็นอะไรในฉากบ้าง จนถึงลงมือออกแบบว่าตัวละครควรมีลักษณะและการเคลื่อนไหวอย่างไร หนังหนึ่งเรื่องเลยไม่ควรยัดเยียดสิ่งที่ต้องการให้จบลงในนั้น แต่คือการสร้างลำต้นที่แข็งแกร่งเพื่อให้กิ่งก้านและใบ ได้ขยายต่อไปในแบบของตัวเอง

ภาพ : Walt Disney/ Courtesy Everett Collection

และแม้จะก้าวจากการแสดงหนังอินดี้ สู่การแสดงหนังใหญ่อย่าง Narnia, The Avengers หรือ Doctor Strange นักแสดงมือรางวัลก็บอกว่าวิธีการทำงานไม่ได้ต่างออกไป แต่มันคือการทดลองหาคาแรกเตอร์ที่ใช่ และเปิดประสบการณ์ใหม่ ๆ ไปเรื่อย ๆ 

บทเรียนที่ 6 : เทคนิคคือการไม่มีเทคนิค

เห็นทิลด้าแสดงด้วยความผ่อนคลายทุกครั้ง พอถามชัด ๆ ว่าเทคนิคคืออะไรกัน กระซิบบอกได้ไหม เธอก็บอกว่าไม่มีจริง ๆ ในความคิดเห็นของเธอ มองว่าการใช้เทคนิคการแสดงที่มากเกินไปอาจสร้างความรำคาญใจเสียมากกว่า แม้เป็นนักแสดงที่ไม่เคยลงเรียนการแสดงมาก่อน แต่ก็พอสรุปกับตัวเองได้ว่า เธอไม่เชื่อเรื่องการใช้เทคนิคมากมาย และถึงแม้ต้องทำงานกับคนที่มีเทคนิคทางการแสดงต่างกัน แต่นี่แหละคือความสนุกในการทำงาน 

เล่าไปเล่ามา เราก็ค้นพบหน้าที่สำคัญของนักแสดง คือการเตรียมตัวอย่างเข้มข้น ตั้งแต่อ่านบท การเข้าใจตัวละคร เพื่อเปิดรับประสบการณ์ของตัวละคร แล้วนั่งพูดคุยกับผู้กำกับก่อน ว่าเธอเห็นทิศทางตัวละครอย่างไร จะสร้างให้คาแรกเตอร์นั้นแสดงออกอย่างไร และข้อที่เราเซอร์ไพรส์ คือการแสดงทางเสียง ที่ทุกเรื่องที่ทิลดาทำการแสดงจะมีการออกแบบตัวละครใหม่ รวมถึงน้ำเสียง สำเนียง จังหวะ โดยดูความคิดและความสัมพันธ์กับตัวละครอื่น ๆ ในเรื่อง

ยกตัวอย่างใน Michael Clayton (2007) ที่ต้องรับบททนายความชาวอเมริกัน I Am Love (2009) ภรรยาที่พูดภาษาอิตาเลียนสำเนียงรัสเซีย หรือ Memoria (2021) ในบทเจสสิก้า สาวชาวสก็อตที่ต้องพูดภาษาสเปน เพราะมาใช้ชีวิตในโคลัมเบีย ซึ่งทุกเรื่องมีการวางเสียงและวิธีการพูดที่แตกต่างออกไป และสิ่งนี้เอง ที่ทำให้เราเชื่อได้ไม่ยากว่าเธอคือตัวละครนั้นจริง ๆ

บทเรียนที่ 7 : หนังอยู่ยั้งยืนยง

ก่อนคลาสเรียนนี้ต้องจบลงในเวลาอันสั้น นักแสดงระดับตำนานก็บอกเล่าถึงความฝัน ว่าอยากเปิดโรงหนังเป็นของตัวเอง รวมถึงโปรเจกต์ทำโรงหนังเคลื่อนที่อย่าง Mobile Cinema ที่ขับเคลื่อนในบ้านเกิดก่อนหน้านี้ ทิลดาบอกว่าประสบการณ์ดูหนังในจอโรงกับดูผ่านหน้าจอสตรีมมิ่งต่างกัน ดังนั้นเธอเลยอยากเห็นการเติบโตของหนังโรง เพื่อเปิดประสบการณ์ประสาทสัมผัสทั้ง 5 รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส ให้กับผู้คน และเธอเชื่อเสมอว่า ‘Film Forever’ หรือ หนังต้องอยู่ยั้งยืนยงตลอดไป

เช่นเดียวกับ Memoria (2021) ที่คอภาพยนตร์ต้องมาฟังเสียงปัง! และการแสดงอันสมบทบาทในโรงภาพยนตร์เพื่ออรรถรสที่ครบถ้วน อีกทั้งหนังเรื่องนี้ได้ดึงส่วนหนึ่งของทิลดามาเป็นตัวละคร พร้อมพาคนดูอย่างเรา ๆ ถลำลึกไปในความทรงจำพร้อมกัน

พิสูจน์ความสามารถทางการแสดงของ ทิลด้า สวินตัน พร้อมกันวันที่ 3 มีนาคมนี้ ในโรงภาพยนตร์ 

ภาพ : หอภาพยนตร์ Thai Film Archive  และ Common Move

Writer

ฉัตรชนก ชโลธรพิเศษ

ชาวนนทบุเรี่ยน ชอบเขียน และกำลังฝึกเขียนอย่างพากเพียร มีความหวังจะได้เป็นเซียน ในเรื่องขีดๆ เขียนๆ สักวันหนึ่ง

นานาเพลินจิต

รีวิวมหรสพชั้นดีที่แนะนำให้ตามไปเสพ

ประเภท: ภาพยนตร์
ช่องทางการดู: Netflix
ความเสียหาย: 2 ชั่วโมงถ้วน
หมายเหตุ: บทความนี้ไม่มีการเปิดเผยส่วนสำคัญของภาพยนตร์

ก่อนที่จะพูดถึงเรื่องตัวหนัง สิ่งสำคัญสุดที่เราควรรู้ก่อนสิ่งอื่นใดเพื่อไม่ให้เกิดความอัปยศเหมือนกับผู้เขียนนั่นคือ ชื่อหนังและชื่อตัวเอกของหนังเรื่องนี้มันออกเสียงว่า โอคจา

ไม่ใช่โอเคจ้า…(ผมเรียกแบบนี้อยู่พักใหญ่ทีเดียว)

okja เป็นหนังจากผู้ให้บริการดูหนังออนไลน์อย่าง Netflix ซึ่งหนังเรื่องนี้มันดังขึ้นมาตั้งแต่ยังไม่ทันได้ปล่อยฉาย เพราะมันเกิดกรณีดราม่ากันขึ้นจากที่หนังเรื่องนี้ได้รับเลือกให้เข้าร่วมประกวดในเทศกาลหนังอันดับหนึ่งของโลกอย่างเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเมืองคานส์ ประจำปี 2017 บรรดาค่ายหนังสตูดิโอค่ายอื่นๆ ก็เลยตั้งคำถามขึ้นมาว่า หนังที่ไม่ได้ถูกฉายในโรงภาพยนตร์จะยังมีสิทธิ์ได้เข้าร่วมการประกวดภาพยนตร์อยู่รึเปล่า

okja : การผจญภัยจากโซลสู่นิวยอร์กเพื่อช่วยชีวิตหมูยักษ์!

ซึ่งที่จริงแล้วก็มีหนังอีกเรื่องหนึ่งถูกเสนอชื่อในเทศกาลปีนี้เช่นเดียวกัน นั่นคือ The Meyerowitz Stories และการที่หนังซึ่งไม่ได้ฉายในโรงนั้นถูกเสนอชื่อในเทศกาลหนังก็ไม่ใช่สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก เพราะก่อนหน้านี้หนังสารคดีอย่าง The White Helmets (2017, Orlando von Einsiedel) ที่เกี่ยวกับกลุ่มอาสาสมัครกู้ภัยในซีเรีย ก็ได้รางวัลออสการ์สาขาสารคดีสั้น เพื่อป้องกันการดราม่าขึ้นอีกในอนาคต ทำให้เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเมืองคานส์ได้ประกาศกติกาใหม่ที่มีผลบังคับใช้ในปีหน้า นั่นคือ ภาพยนตร์ที่จัดฉายในโรงของฝรั่งเศสเท่านั้นที่จะได้รับคัดเลือกเข้าประกวด

okja ว่าด้วยเรื่องของบริษัทขนาดใหญ่ยักษ์อย่าง Mirando Corporation ที่อยู่ภายใต้การบริการจัดการของประธานบริษัทคนใหม่ Lucy Mirando (รับบทโดย ทิลด้า สวินตัน) บริษัทได้คิดค้นนวัตกรรมขึ้นเพื่อแก้ปัญหาอาหารหมดโลก เนื่องจากโลกมีประชากรโลกแตะจำนวน 800 ล้านคนแล้ว ซึ่งนวัตกรรมที่ว่ามานี้ก็คือหมูพันธุ์ใหม่ ที่อ้างว่าได้ถูกค้นพบในประเทศชิลี ซึ่งจะช่วยแก้ปัญหาอาหารไม่พอกินให้กับคนทั้งโลกได้ ซึ่งทางบริษัท Mirando Company ได้ทำการเพาะพันธุ์หมูที่ว่านี่มา 26 ตัวและส่งมอบให้กับเกษตรกรทั่วโลก และในอีก 10 ปีจะมีเทศกาลประกวดซูเปอร์หมูจากหมู 26 ตัวที่ถูกส่งไปนี้ ผ่านการไปตรวจสอบและคัดเลือกถึงที่ของ Dr Johnny Wilcox (รับบทโดย เจค จิลเลนฮาล)

okja : การผจญภัยจากโซลสู่นิวยอร์กเพื่อช่วยชีวิตหมูยักษ์!
okja : การผจญภัยจากโซลสู่นิวยอร์กเพื่อช่วยชีวิตหมูยักษ์!

ตัดภาพมาอีก 10 ปี ในชนบทไกลโพ้นที่มีธรรมชาติที่สวยงามของเกาหลีใต้ Okja หรือหมูที่ได้รับมาจาก Mirando Corporation สาขาเกาหลีในวันนั้นได้กลายมาเป็นซูเปอร์หมูที่ตัวเท่าช้างขึ้นมาจริงๆ ในวันนี้ ด้วยการเลี้ยงดูและโตมาด้วยกันของเด็กสาว Mija (รับบทโดย อัน ซอ ฮยอน) ซึ่งทุกอย่างก็ดำเนินมาด้วยดีจนกระทั่งการมาถึงของเวลาการประกวดซูเปอร์หมูที่นิวยอร์ก จึงทำให้โอคจาถูกพาตัวไปและมีจาก็ออกเดินทางไปตามหาและช่วยเหลือหมูยักษ์ตัวนี้ให้กลับมายังบ้านของเธอ โดยการช่วยเหลือของเหล่าองค์กรพิทักษ์สัตว์ที่นำโดย Jay (รับบทโดย พอล ดาโน) พล็อตหนังหลักๆ ก็มีเท่านี้ หลังจากนี้ก็เป็นการผจญภัยของนางเอกเพื่อนำหมูยักษ์กลับคืนมายังบ้าน ดูผ่านๆ ก็เหมือนกับหนังครอบครัวแนวดิสนีย์ที่เราต่างก็รู้ตอนจบกันหมด แต่เนื่องจากการเดินทางครั้งนี้ไปพร้อมกับหมูยักษ์ ซึ่งด้วยขนาดของมันก็ทำให้ทุกจุดเต็มไปด้วยอุปสรรคอยู่ตลอด พอรวมเข้ากับบรรดามุกตลกที่ตั้งใจเสียดสีและประชดสังคมโลกปี 2017 ซึ่งมีอยู่เต็มไปหมดทั้งเรื่อง ก็ทำให้เราปฏิเสธไม่ได้เลยว่า นี่คือหนังที่สนุกและบันเทิงมากๆ เรื่องหนึ่งของปีเลยทีเดียว

okja : การผจญภัยจากโซลสู่นิวยอร์กเพื่อช่วยชีวิตหมูยักษ์!
okja : การผจญภัยจากโซลสู่นิวยอร์กเพื่อช่วยชีวิตหมูยักษ์!
okja : การผจญภัยจากโซลสู่นิวยอร์กเพื่อช่วยชีวิตหมูยักษ์!

นอกจากความบันเทิงใจ เรื่องที่ผู้เขียนคิดว่าน่าสนใจในหนังคือประเด็นเรื่องบริษัทด้านเกษตรกรรมยักษ์ใหญ่ ซึ่งอยู่ในโลกที่อาหารลดน้อยลงเพราะสภาพแวดล้อมที่แปรปรวน พื้นที่ทำกินก็ลดลง ทำให้ค่าครองชีพแพงขึ้นเรื่อยๆ อาหารราคาถูกก็ดูจะเป็นสิ่งหายากขึ้นทุกที การเพาะพันธู์หมูยักษ์แบบนี้หรือแม้แต่เกษตรอุตสาหกรรมอื่นที่ผลิตสินค้าเกษตรได้จำนวนมหาศาลภายใต้ต้นทุนต่ำ ก็เลยเหมือนได้รับการยินยอมพร้อมยอมรับจากทุกๆ คนไปโดยปริยาย (แหม ก็ลองไปดูหน้าร้านสะดวกซื้อช่วงบ่ายๆ หรือเย็นๆ สิครับ แทบทุกคนก็กินผลิตภัณฑ์หมูแปรรูปกันทั้งนั้นน่ะแหละ)

ถ้ายังพอจำข่าวลือใน forward mail เมื่อนานมาแล้วกันได้ เค้าลือกันว่าไก่ที่ขายในร้านไก่ทอดชื่อดังนั้นถูกตัดต่อพันธุกรรมให้ 1 ตัวมี 8 ปีก 4 น่อง ซึ่งเรื่องพิสดารแบบนั้นไม่ได้มีอยู่จริงๆ แต่ชีวิตของไก่ในฟาร์มก็พิสดารไม่แพ้ข่าวลือสักเท่าไหร่ การตื่นอยู่แทบจะทั้งวันทั้งคืนจากหลอดไฟสว่างจ้า ได้กินอาหารตลอดเวลาเพื่อให้น้ำหนักสูงเร็วๆ และจะได้ถูกส่งขายเร็วๆ

okja : การผจญภัยจากโซลสู่นิวยอร์กเพื่อช่วยชีวิตหมูยักษ์!

การเดินทางไปช่วยเหลือโอคจานี้ ไม่ว่าจะช่วยสำเร็จหรือไม่ก็เป็นแค่การช่วยเหลือหมูยักษ์ตัวเดียวเท่านั้นเอง หมูยักษ์ตัวอื่นๆ ทั่วทั้งโลกนั้นก็ยังคงอยู่ในชะตากรรมรีบกิน รีบโต รีบกลายมาเป็นอาหารในร้านใกล้บ้านให้เรา โดยที่เราก็รู้อยู่แก่ใจ

แต่ก็ไม่รู้จะช่วยเหลือมันยังไงอยู่ดี

ปกติเวลาหนังลงโรงฉาย จะมีการฉายรอบสื่อฯ เพื่อให้บรรดาสื่อฯ เข้ามาดูและเขียนถึงหนังก่อนฉายจริงอยู่เสมอ แต่พอเป็นค่ายหนังสตรีมมิ่ง การฉายรอบสื่อฯ ก็เลยเป็นการเปิดให้สตรีมมิ่งดูกันที่บ้านหรือที่ทำงานเอาเองแทน

หนังจะเปิดให้ชมกันได้ในวันที่ 28 มิถุนายน 2560 นี้นะครับ

Writer

ธีรพันธ์ ลีลาวรรณสุข

ช่างภาพ นักออกแบบกราฟิก นัก(หัด)เขียน โปรดิวเซอร์และผู้ดำเนินรายการพอดแคสต์ และอื่นๆอีกมากมายแล้วแต่ว่าไปเจออะไรน่าทำ IG : cteerapan

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load