ถ้าคิดว่ารู้จักเชียงใหม่ดีแล้ว ชุดภาพถ่ายนี้จะเปลี่ยนมุมมองนั้นเสียใหม่ ผ่านนิทรรศการที่เกิดจากความบังเอิญของนักศึกษาและคณาจารณ์สาขาวิชาการถ่ายภาพสร้างสรรค์ เกิดความสนใจเรื่องของเมืองเชียงใหม่ร่วมกันมาจัดแสดงงานเล่าเรื่องราวเมื่อต้องอาศัยอยู่ในเชียงใหม่ในมุมแปลกไปจากที่คุ้นชิน ทั้งสภาพการณ์ที่เปลี่ยนไป บริบทสังคมที่เปลี่ยนแปลง รวมถึงความรู้สึกดั้งเดิมที่ถูกสั่นคลอนในยามโรคระบาด เหมือนเป็นอีกเมืองในแง่มุมที่หลายคนอาจยังไม่เคยเห็นผ่านเลนส์กล้องของ 6 ช่างภาพ 

ทั้ง ภาพขาว-ดำ เล่าเรื่องเมืองเชียงใหม่ในห้วงเวลาการระบาดของโรคโควิด-19 

ภาพคนในครอบครัว ตัวแทนความสับสนและหลงทางเมื่อเกิดโรคระบาด ผู้คนต่างพลัดพรากจากความสุขและความหวังในการใช้ชีวิต แม้อยู่ในบ้านแสนอบอุ่นของตัวเองก็ตาม 

ภาพคลองแม่ข่าของศิลปินที่เคยผันตัวจากนักท่องเที่ยวมาเป็นผู้อยู่อาศัยในเมืองเชียงใหม่ บริเวณคลองแม่ข่าซึ่งถูกขุดเพื่อเป็นทางระบายน้ำและเกิดมลพิษมาเป็นเวลานาน ทำให้เขาเกิดคำถามว่า ทำไมเมืองที่เขาคิดไว้จึงไม่สวยงามอย่างที่คิดไว้ 

ภาพพาโนรามาทิวทัศน์เมืองที่ต่อขึ้นจากภาพถ่าย แสดงให้เห็นบรรยากาศและสถาปัตยกรรมบนสองฝั่งถนนท่าแพในช่วงเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2563 

ภาพจากการสังเกตทะเลสาบดอยเต่า ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างจากการเปลี่ยนแปลงของพื้นที่ และการใช้ชีวิตของชาวบ้านหลังจากที่ไม่มีน้ำเมื่อภัยแล้งที่รุนแรงมาเยือน 

และภาพการเดินทางไร้แบบแผนตามหาแสงอาทิตย์ที่ตกกระทบลงบนสิ่งต่างๆ เพื่อเยียวยาความคิดและจิตใจ ให้ผ่านวันที่ยากลำบากให้เดินไปต่อได้ 

หากชมภาพหน้าจอแล้วยังไม่จุใจ สามารถไปเยี่ยมชมนิทรรศการภาพถ่ายแบบเต็มๆ ได้ที่ศูนย์ศิลปะบ้านตึก ถนนท่าแพ จ.เชียงใหม่ ตั้งแต่วันที่ 21 ตุลาคม – 7 พฤศจิกายน 2564  เวลา 09.00 – 17.00 น. (เปิดทุกวันอังคาร-อาทิตย์)

Writer & Photographer

Lost in Chiang Mai

นิทรรศการภาพถ่ายเชียงใหม่ในมุมมองใหม่ของช่างภาพ 6 คน อัษฎา โปราณานนท์, กรรณ เกตุเวช, ณัฐพล นุกูลคาม, ศิริน ม่วงมัน, กรดนัย เกิดปฐม และ นวมินทร์ มูลรัตน์

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ใครบางคนกล่าวไว้ว่าฝนภาคใต้ตก 8 เดือน

ใช่…หากแต่ฝนที่ว่าไม่ใช่พายุ แต่มันคือความทรงจำผสมกลิ่นดินอ่อนๆ หลังจากที่มันได้ตกลงบนพื้นดิน พื้นหญ้า ในหมู่บ้านที่เราอยู่ และเราจดจำมันได้ดีผ่านความหอมของกลิ่นดินความเย็นของอากาศ และความเขียวชอุ่ม ของภูเขา ไร่สวน ห้วยหนองคลองบึง ในบ้านเกิดแห่งนี้

ตำบลควนกาหลง จังหวัดสตูล คือผืนแผ่นดินปลายสุดประเทศฝั่งอันดามัน คือสถานที่อีกแห่งที่ฝนตกชุกตลอดปี การเกิดที่นี่ โตที่นี่ ทำให้ภูมิต้านทานในการสัมผัสความชื้นของเราเป็นเรื่องปกติ สีเขียวในหมู่บ้านแห่งนี้ยังคงเขียวเหมือนตอนที่เรายังเด็ก เราเดินทางกลับบ้านด้วยฟิล์มสี 1 ม้วน และกล้องฟิล์มคอมแพคไฟฟ้าเก่าๆ 1 ตัว การบันทึกภาพถ่ายหมู่บ้านตัวเองไว้ครั้งนี้ คงไม่ใช่การเก็บภาพถ่ายความชุ่มชื้นนี้ไว้อย่างเดียว แน่นอนว่ามันได้เก็บเอากลิ่นของไอฝน ไอดิน กลับมาให้เราอีกด้วย

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย (แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ Facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay’
ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะมีสมุดน่ารัก จาก The Cloud ส่งไปให้นะ

Writer & Photographer

ณัฐกานต์ ตำสำสู

จบวารสารศาสตร์ ม.สารคาม อายุ 26 เป็นคนสตูลที่เดินทางมาเรียนที่ภาคอีสาน ชอบฟังเพลงโลโซ คลั่งฟุตบอลไทย และชอบถ่ายภาพบ้านเกิดตัวเองเป็นชีวิตจิตใจ ปัจจุบันเปิดแล็ปล้างฟิล์มและห้องมืด ‘ฟิล์มกาหลง’ อยู่ขอนแก่น

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load